“ข้าบังคับให้เจ้าคิดกบฏหรือ?”
เจียงจือมองเขาด้วยสายตาสงบนิ่ง ก่อนหันไปถามชาวบ้านทั้งหมดที่อยู่ในที่นั้นว่า “ขอถามทุกท่าน หากพวกท่านรู้ว่ามีคนคิดก่อกบฏ พวกท่านจะรายงานต่อราชสำนักหรือไม่?”
“ข้ากำจัดญาติด้วยความยุติธรรมแล้วอย่างไร? ข้าทำเพื่อทุกท่าน ทำเพื่อแผ่นดินบ้านเมืองตรงหน้านี้!”
“ต่อให้ต้องลงมือฆ่าเจ้าด้วยตัวเอง ข้าก็จะทำ!”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังออกมา แม้ผู้คนจะฮือฮากัน แต่สายตาทั้งหมดกลับจับจ้องมาที่เจียงจือ
เจียงซื่อคิดว่าเจียงจือทำให้ทุกคนไม่พอใจ จึงรีบชี้หน้าต่อว่าเสียงดัง “นังสารเลว! เจ้าอกตัญญู เจ้าสมควร...สมควร...”
ขณะพูดเขาก็หอบหายใจแรง เดิมทีเขาก็เหลือชีวิตอยู่ไม่มากแล้ว ตอนนี้ยิ่งหายใจไม่ทัน แต่ในดวงตาขุ่นมัวกลับเต็มไปด้วยความยินดี
ในเวลานั้นเอง
“คุณหนูเจียงพูดถูกแล้ว! ตอนนี้บ้านเมืองมั่นคง คนพวกนี้กลับคิดก่อกบฏชิงบัลลังก์เพียงเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด!”
“นี่คือโทษตาย! คุณหนูเจียงช่างยึดมั่นในความถูกต้อง!”
“เซี่ยนจู่ยึดมั่นในความถูกต้อง! เซี่ยนจู่หมื่นปี!”
เสียงตะโกนดังขึ้นจากผู้คนรอบด้านทีละเสียงๆ จนลมหายใจของเจียงซื่อติดค้างอยู่ในอก เขาชี้นิ้วใส่ทุกคน ดวงตาเบิกค้าง
“พวก...พวกเจ้า...”
พูดจบร่างของเขาก็กระตุกอย่างรุนแรง ดวงตาเบิกค้างแข็งทื่อ ก่อนล้มลงไปและไม่มีการเคลื่อนไหวอีก
“ตายแล้วหรือ?”
เจียงจือมองอย่างเฉยเมย ก่อนเห็นขันทีข้างกายสั่งคนไปตรวจลมหายใจของเจียงซื่อ คนผู้นั้นพยักหน้า
เจียงจือจึงหันไปมองขันทีแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เอาเขาไปแขวนบนกำแพงเมืองเถอะ ใช้เตือนพวกที่คิดไม่ซื่อทั้งหลาย”
ขันทีรู้ว่าเรื่องนี้ต้องกราบทูลฮ่องเต้ก่อน แต่ก็ยังยิ้มกล่าวว่า “ข้อเสนอนี้ ข้าน้อยจะนำไปเสนอต่อศาลต้าหลี่”
ขณะพูดเขาก็กดเสียงต่ำลงกล่าวว่า “แต่ได้ยินมาว่าซื่อจื่อแห่งจวนตวนอ๋องหนีจากชายแดนไปอยู่ฝั่งเซียงหนูแล้ว ไม่รู้ว่าจะยืมกำลังทหารกลับมาแก้แค้นหรือไม่ เซี่ยนจู่ควรระวังตัวให้มาก”
“ได้”
เจียงจือให้ไป๋อวี้มอบของกำนัลแก่ขันที จากนั้นก็ก้าวเดินผ่านศพที่อยู่ตรงหน้าไป โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง
ไม่นานก็มีคนยกศพของเจียงซื่อออกไป ขณะที่กองทัพองครักษ์หลวงออกจากพระราชวัง ถือราชโองการตรงไปยังจวนตระกูลเจียง จวนตวนอ๋อง และจวนต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง
ขอเพียงมีชื่ออยู่ในบัญชี ก็ต้องถูกจับทั้งหมด
ผู้ใดขัดขืน ฆ่าได้ทันที
เมื่อเจียงจือกลับถึงเรือนเถาฮวา ก็ได้ยินคนรายงานว่าหลินชิงโหรวตายแล้ว
บุรุษทุกคนที่เคยร่วมหลับนอนกับนางก็ตายหมดเช่นกัน ล้วนถูกพิษจนเสียชีวิต
แม้แต่บาดแผลบนใบหน้าของหลินชิงโหรว หลังจากนางตายแล้วยังปริแตกทั้งหมด เลือดทั่วร่างแทบเป็นสีดำ ดูน่าสยดสยองอย่างยิ่ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น นางเพียงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “นำศพของนางไปยังสถานที่ที่ใกล้สนามรบที่สุด แล้วแขวนไว้ให้สูง จำไว้ ต้องให้กองทัพฝ่ายตรงข้ามมองเห็น”
ไป๋เหนี่ยวน้อมรับคำสั่ง ก่อนกล่าวเสียงต่ำว่า “ได้ยินมาว่าตวนอ๋องถูกพระราชทานสุราพิษ ส่วนศพก็ถูกส่งไปยังชายแดน ซื่อจื่อแห่งจวนตวนอ๋องเห็นเข้า จะต้องนำทัพย้อนกลับมาแน่นอน”
เจียงจือกล่าวอีกว่า “ในเมื่อตวนอ๋องถูกจัดการเช่นนี้ แล้วสตรีคนโปรดกับบุตรสาวสุดรักของเขาไม่ได้ถูกจัดการไปด้วยหรือ?”
“ยังมีชีวิตอยู่”
ไป๋เหนี่ยวนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “ใต้เท้าซูบอกว่าพวกนางรู้ว่าขุมทรัพย์ที่ตวนอ๋องทิ้งไว้ซ่อนอยู่ที่ใด ฮ่องเต้จึงยังไว้ชีวิตพวกนาง”
“แต่หากยังหาขุมทรัพย์ไม่พบตอนอยู่ชายแดน จุดจบก็จะไม่ต่างกัน”
เจียงจือจึงไม่ถามต่อ
แต่ในเวลานั้นเองก็ได้ยินคนตะโกนอยู่หน้าประตูว่า “คุณหนู เจียงเยียนกลับมาแล้ว”
บัดนี้ไม่มีทั้งเจียงซื่อ ไม่มีทั้งหลินชิงโหรว
เจียงเยียน คุณหนูจอมปลอมที่แท้จริงอยู่แล้ว ก็กลับคืนสู่ฐานะเดิมของตน
“เจียงเยียนยังกลับมาได้อีกหรือ?”
ท่ามกลางความสงสัยของคนในห้อง ก็ได้ยินไป๋เยี่ยนกลับมาจากด้านนอกแล้วกล่าวว่า “ขันทีที่มาประกาศราชโองการไม่อาจยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างเจียงเยียนกับคุณหนูได้ คิดว่าเจียงเยียนเป็นน้องสาวของคุณหนูจริงๆ และมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน”
“เกรงว่าจะจับผิดคน จึงปล่อยให้เจียงเยียนกลับมาที่จวนเจิ้นกั๋วโหวก่อนหนึ่งครั้ง แม้แต่เจ้านายสองคนของตระกูลซูก็ถูกพาตัวมาด้วย หากเจียงเยียนไม่มีทางรอด คนเหล่านี้ก็จะถูกส่งเข้าคุกหลวงเช่นกัน”
เจียงจือจึงได้แต่ลุกขึ้นกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ออกไปดูเถอะ จะปล่อยให้ท่านขันทีวิ่งวุ่นอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้”
——
“ปล่อยข้านะ! พี่สาวของข้าคือเซี่ยนจู่รุ่ยจิ่นที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง พวกเจ้ากล้าล่วงเกินข้า ข้าจะให้พี่สาวฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด!”
“ถูกต้อง ภรรยาของข้าคือน้องสาวของเซี่ยนจู่รุ่ยจิ่น พวกเจ้าอย่าทำอะไรส่งเดช!”
“ลูกเอ๋ย แม่บอกแล้วว่าให้เจ้าดีกับเจียงจือเข้าไว้ ตอนนี้นางเป็นเซี่ยนจู่แล้ว หากเจ้าแต่งกับนาง เจ้าก็จะเป็นท่านเขยของเซี่ยนจู่ไม่ใช่หรือ!”
หลิ่วอี๋เหนียงมองซูจื่อเหวินอย่างผิดหวังสุดขีด ส่วนที่มีต่อเจียงเยียนนั้นเป็นความเกลียดชังจนถึงที่สุด
หากไม่ใช่เพราะนังสารเลวตรงหน้านี้ล่อลวงบุตรชายของนาง บุตรชายของนางคงก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดไปแล้ว
แทนที่จะถูกพัวพันจนต้องถูกประหารเก้าชั่วโคตร!
แล้วซูจื่อเหวินจะไม่เกลียดเจียงเยียนได้อย่างไร
เดิมคิดว่าแต่งนางเข้าบ้านจะได้ก้อนทองคำ กลับไม่คิดว่าจะได้หลุมอุจจาระมาก้อนหนึ่งก็แล้วไป ยังลากทั้งครอบครัวให้ตายตามไปด้วย!
มิน่าเล่าถึงต้องรีบแต่งงานกันข้ามคืน
ที่แท้ก็รีบไปสู่โทษประหารด้วยกันนี่เอง!
สายตาที่ซูจื่อเหวินมองเจียงเยียน แทบอยากใช้มีดแทงทะลุหัวใจนาง
ส่วนเจียงจือที่รู้ความจริงมาตลอด เขาก็เกลียดเข้ากระดูกเช่นกัน
แต่เขาไม่กล้าแสดงออกแม้แต่น้อย เพราะเจียงจือสามารถทำให้เขาตายได้ทันทีจริงๆ!
สีหน้าของเจียงเยียนดูย่ำแย่ นางกล่าวซ้ำๆ ว่า “พวกเจ้าไม่ต้องกลัว พี่สาวต้องช่วยข้าแน่ ไม่ว่าอย่างไรข้าก็เป็นน้องสาวแท้ๆ ของนาง!”
“เซี่ยนจู่รุ่ยจิ่นมาถึง!”
พร้อมกับเสียงประกาศของบ่าวรับใช้ สายตาของทุกคนก็หันไปยังประตูใหญ่ของจวนเจิ้นกั๋วโหว
“พี่สาว!”
เจียงเยียนร้องเรียกอย่างร้อนใจ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอิจฉา
เจียงจือกลายเป็นเซี่ยนจู่ไปแล้ว ตำแหน่งเซี่ยนจู่นั้นจะเป็นของนางไม่ได้หรือ?
สายตาของเจียงจือตกลงบนใบหน้าของเจียงเยียน ก่อนกล่าวเรียบๆ ว่า “เจ้าซึ่งเป็นบุตรสาวสายอนุ มีฐานะอันใดมาร้องเรียกข้าว่าพี่สาว?”
สีหน้าของเจียงเยียนแข็งค้าง ไม่คิดว่าเจียงจือจะใจจืดใจดำถึงเพียงนี้ นางร้องเสียงหลงว่า “พวกเราล้วนเป็นคุณหนูของจวนเจิ้นกั๋วโหวเหมือนกัน เจ้าช่วยข้าหน่อยไม่ได้หรือ? ข้ามาขอร้องเจ้าด้วยตัวเองแล้วนะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงจือเผยรอยยิ้มบางๆ “อ้อ เช่นนั้นข้าก็ควรช่วยเจ้าจริงๆ”
ดวงตาของเจียงเยียนพลันเป็นประกาย
“รบกวนท่านขันที ประหารคนพวกนี้เสียเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องรอการประหารหลังฤดูใบไม้ร่วงแล้ว”
“???”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังออกมา ขณะที่เจียงเยียนยังงุนงง ทุกคนต่างเข้าใจแล้ว
เจียงจือไม่เพียงไม่ชอบน้องสาวคนนี้ แต่ยังไม่มีความรู้สึกผูกพันใดๆ กับนางเลย
“เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้ เจ้าจะทำเช่นนี้ได้อย่างไร...”
“เจียงซื่อคิดกบฏ หลินชิงโหรวฆ่าตัวตายเพราะสำนึกผิด ส่วนเจ้าในฐานะบุตรสาวของพวกเขา ก็ยกเว้นโทษประหารไปก่อน สำหรับคนในครอบครัวของเจ้า...พระราชทานผ้าขาวสามฉื่อเถอะ”
เจียงจือสั่งการเรื่องนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนพาคนของตนจากไป
หลังจากเจียงเยียนหายตกตะลึงแล้ว ก็อยากกรีดร้องด้วยความโกรธ
แต่ไม่มีโอกาสนั้นเลย
“อุดปากนางเสีย แล้วลากตัวไป ห้ามให้นางรบกวนเซี่ยนจู่”
“ขอรับ!”
——
“นังสารเลว! เจ้าเป็นคนทำให้ทั้งครอบครัวของพวกเราต้องพินาศ!”
“แล้วพวกเจ้าเป็นคนดีนักหรือ? คนหนึ่งล่อลวงคู่หมั้นของพี่สาวตัวเอง อีกคนคิดสังหารฮูหยินเอกกับซื่อจื่อ อย่างน้อยข้าก็ดีกว่าพวกเจ้า!”