หลังผ่านไปหนึ่งจิบชา เจียงจือทำตามตำแหน่งที่จางหมาจื่อบอก ใช้คีมยาวคีบกล่องเล็กสีดำสนิทกับกับดักหนูคมกริบออกมาจากใต้เตียงเตา หากนางบุ่มบ่ามยื่นมือเข้าไปหยิบ มือข้างนั้นคงพิการแน่นอน
นางโยนกับดักหนูทิ้งไปด้านข้าง แล้วจึงเปิดกล่องออก ภายในมีของบางอย่างห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีขาว เมื่อสะบัดผ้าออก ก็เห็นกำไลทองประณีตงดงามคู่หนึ่งวางอยู่ข้างใน
ลวดลายเป็นแบบที่นิยมเมื่อสิบปีก่อน ในเมืองหลวงไม่นับว่าแปลกตา
แต่สิ่งที่ทำให้สายตาของเจียงจือเย็นเยียบลงจริง ๆ คือบนผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นปักตัวอักษร “เหลียน” ไว้อย่างงดงาม ของลับส่วนตัวอย่างผ้าเช็ดหน้า โดยทั่วไปมักปักชื่อตนเองไว้เพื่อแสดงตัวตน
นางจำได้ว่าแม่นมหวังซื่อข้างกายฮูหยินคนใหม่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกง ซึ่งก็คือน้าสาวแท้ ๆ ของนาง มีชื่อว่าเหลียนเหนียง
เจียงจือยัดกำไลทองและผ้าเช็ดหน้าเข้าไปในแขนเสื้อทันที ขณะที่นางเดินออกจากห้อง ก็เห็นว่าข้างศพของจางหมาจื่อมีร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งเพิ่มขึ้นมา
เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวของนาง เด็กคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองนางอย่างหวาดกลัวและกระวนกระวาย
เด็กหญิงผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เกือบสะดุดล้มลงกับพื้น เจียงจือไม่แม้แต่จะมองนาง ก้มลงหยิบกุญแจโซ่ตรวนจากตัวจางหมาจื่อ แล้วปลดโซ่ที่มือและเท้าทั้งหมดออก
อาจเพราะถูกสวมไว้นานเกินไป ผิวหนังบริเวณข้อมือและข้อเท้าจึงถูกโซ่ลอกเอาเนื้อออกไปบางส่วน
บาดแผลมีเลือดไหลไม่หยุด แต่เจียงจือยังคงไร้อารมณ์ นางคุ้นชินกับความเจ็บปวดเช่นนี้มานานแล้ว
เด็กหญิงกลืนน้ำลายอย่างลนลาน สุดท้ายก็ยังไม่หนีไป แต่เอ่ยเสียงเบาว่า
“ท่านแม่ หญิงชราล้มอยู่ตรงเนินด้านนอก เหมือนจะหมดสติไปแล้ว ท่านจะไปดูหรือไม่?”
เจียงจือเงยหน้ามองนางแวบหนึ่ง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย “ไสหัวไป!”
นี่คือสิ่งสกปรกที่นางให้กำเนิดหลังถูกขืนใจ นางไม่ฆ่าเด็กคนนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว ย่อมไม่มีทางแสดงสีหน้าดี ๆ ให้นางเห็น และเพราะเด็กคนนี้ไร้ความผิดนี่เอง นางจึงยิ่งไม่อาจมีสีหน้าดี ๆ ให้ได้
เจียงจือไม่หยุดอยู่ต่อ เดินตรงไปยังประตูใหญ่ เด็กหญิงกลับไม่หลบไป แต่รีบตามหลังนางมา
ทว่ายังไม่ทันก้าวออกไป ก็เห็นคนข้างหน้าหยุด ฝีเท้า จากนั้นพื้นก็มีเสียงเคร้งดังขึ้น
เมื่อหันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นของสีทองแวววาวชิ้นหนึ่ง
“เอาของสิ่งนี้ติดตัวหนีไป หนีไปให้ไกลที่สุด และอย่ากลับมาอีกตลอดชีวิต”
เจียงจือพูดจบก็ลากขาพิการเดินออกไปข้างนอก ไม่นานนัก นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้า
เงาร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งวิ่งผ่านข้างกายนางไป แล้วหายลับไปยังที่ไกล นางยกยิ้มเย็นชา
“สายเลือดสกปรก!”
เมื่อเดินผ่านเนินเขานั้น นางเห็นจางเฒ่านอนตายอยู่บนพื้น เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด สิ้นใจไปนานแล้ว ฝีเท้าของนางไม่หยุดยั้ง เหยียบข้ามร่างของอีกฝ่ายไป แล้วมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง
——
หนึ่งวันหนึ่งคืน
เจียงจือยืนอยู่ใต้ประตูใหญ่ที่มีป้ายเขียนสามคำว่า “จวนเจิ้นกั๋วกง”
นางคิดไม่ถึงเลยว่าแท้จริงแล้วตนอยู่ใกล้เมืองหลวงถึงเพียงนี้ เพียงลากร่างพิการเดินมาหนึ่งวันหนึ่งคืนก็ถึงแล้ว แต่นางกลับเสียเวลาไปเต็มสิบปี!
เส้นผมยุ่งเหยิงของนาง เสื้อป่านสีเทาบนร่างที่ซักจนซีดขาว ทำให้องครักษ์เฝ้าประตูสองคนของจวนเจิ้นกั๋วกงเผยสีหน้ารังเกียจ พวกเขาก้าวขึ้นมาตวาดว่า
“ขอทานจากที่ใดกัน กล้ามาถึงหน้าประตูจวนเจิ้นกั๋วกงเชียวหรือ! ยังไม่รีบไปให้พ้นอีก!”
สายตาของเจียงจือตกลงบนใบหน้าแปลกหน้าขององครักษ์เหล่านั้น
นางเอ่ยอย่างไร้อารมณ์
“ข้าคือคุณหนูใหญ่สายตรงแห่งจวนเจิ้นกั๋วกง เจียงจือ! พวกเจ้ายังไม่รีบไปเชิญเจิ้นกั๋วโหวเจียงซื่อกับฮูหยินใหญ่เสี่ยวหลินซื่อออกมาอีก!”
สองคนนั้นชะงักไปทันที แม้แต่คนเดินผ่านที่หยุดดูเรื่องสนุกก็ชะงักไปเช่นกัน
จากนั้น หนึ่งในนั้นก็หัวเราะเสียงดังอย่างเย้ยหยัน
“ขอทานอย่างเจ้าคิดจะปลอมตัวเป็นคุณหนูใหญ่ของพวกเราหรือ? เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ คุณหนูใหญ่ของพวกเราแต่งเข้าจวนหรงกั๋วกงไปตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้ว อีกทั้งยังให้กำเนิดบุตรชายหนึ่ง บุตรสาวหนึ่ง!”
“เมื่อสามวันก่อน นางยังไปวัดเพื่อสวดขอพรพร้อมฮูหยินใหญ่ของพวกเรา รวมถึงคุณชายซื่อจื่อและคุณหนูน้อยด้วย!”
เจียงจือย่อมรู้ดี
ระหว่างทาง นางสืบถามจนกระจ่างแล้วว่าเหตุใดตลอดสิบปีนี้ถึงไม่มีใครตามหานาง
เพราะไม่มีใครรู้เลยว่านางหายตัวไป! เดิมทีนางเป็นบุตรสาวสายตรงเพียงคนเดียวของฮูหยินผู้ล่วงลับแห่งจวนเจิ้นกั๋วกง
หลังมารดาจากไปในปีที่นางอายุสิบขวบ บิดาก็แต่งน้องสาวแท้ ๆ ของมารดาเข้ามาเป็นภรรยาใหม่
นางผู้นั้นดีกับนางยิ่งนัก ทั้งยังยอมไม่ให้กำเนิดบุตรอีก เพียงเพื่อเลี้ยงดูนางเสมือนบุตรของตน
ทว่าในสิบปีที่นางหายตัวไป ในจวนยังมีคุณหนูใหญ่ตัวปลอมอยู่คนหนึ่งไม่พอ
บัดนี้ยังมีคุณชายน้อยวัยเก้าขวบเพิ่มมาอีกคน เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวหลินซื่อกระหายอยากได้บุตรชายเพียงใด น่าเสียดายที่ตอนนั้นนางเสแสร้งอยู่ตั้งสี่ปี
ยามนี้คุณหนูใหญ่ตัวปลอมผู้นั้นยังแทนที่นาง แต่งงานกับคู่หมั้นของนาง กลายเป็นฮูหยินสูงศักดิ์มีชื่อเสียงในเมืองหลวง! หมากกระดานนี้วางไว้ใหญ่โตเสียจริง ช่างคำนวณได้ดีเหลือเกิน!
เจียงจือเงยใบหน้าซูบเหลืองขึ้น แม้ผอมโทรม แต่ความหยิ่งทะนงเย็นชาที่ฝังอยู่ในกระดูกยังคงไม่จางหาย นางเอ่ยเสียงเย็น
“เบิกตาสุนัขของพวกเจ้าให้กว้างแล้วดูเสียว่าข้าเป็นใคร! หากหาคนอื่นไม่ได้ ก็ไปสั่งพ่อบ้านซ่งว่านมาพบข้า!”
องครักษ์ถูกกลิ่นอายทรงอำนาจบนร่างนางทำให้ตกใจ มองดูแล้วไม่เหมือนเสแสร้ง
เมื่อพิจารณาใบหน้านั้นอีกครั้ง ก็พบว่าคล้ายเจิ้นกั๋วโหวอยู่หลายส่วนจริง ๆ
ชั่วขณะหนึ่งจึงลังเลขึ้นมา คนหนึ่งกล่าวว่า
“เจ้าไปเรียกคนมา ข้าจะเฝ้านางไว้ หากเป็นตัวปลอม ข้าจะไม่ปล่อยนางแน่”
“ได้!”
ไม่นานนัก พ่อบ้านเคราขาวดอกเลาคนหนึ่งก็เดินตามหลังองครักษ์ออกมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
เขาเอ่ยเสียงเย็น
“ไม่รู้หรือว่าเรื่องของข้ายุ่งเพียงใด? เรียกข้าออกมาดูขอทานอะไร?”
“ซ่งว่าน เจ้ายังจำข้าได้หรือไม่?”
ซ่งว่านกำลังพูดอยู่ ก็ได้ยินเสียงเย็นชาสายหนึ่ง
เขาเงยหน้าขึ้น ทั้งร่างพลันชะงักค้าง ในฐานะคนเก่าคนแก่ของจวน เขาย่อมเคยเห็นฮูหยินผู้ล่วงลับ
ดังนั้นเมื่อเห็นใบหน้าที่คล้ายกันอย่างยิ่งนั้น หลังจากสีหน้าตื่นตะลึง เขากลับเดือดดาลขึ้นมาทันที
“พวกตาบอดไร้สมอง! ขอทานอะไรก็ปล่อยเข้ามาได้! ยังไม่รีบไล่ออกไปอีก!”
เมื่อได้รับคำสั่งจากซ่งว่าน บ่าวสองคนก็เปลี่ยนท่าทีเป็นหยาบคายในทันที
พวกเขาก้าวเข้ามาผลักเจียงจืออย่างแรง พลางด่าว่า
“ข้าบอกแล้วว่าเจ้าเป็นขอทาน! นังสารเลว เจ้ากล้าหลอกข้า!”
ขณะกำลังพูดอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงเกือกม้าดังใกล้เข้ามาจากไกล
รถม้าหรูหราสองคันที่สลักอักษรจวนหรงกั๋วกงกำลังเคลื่อนเข้ามา แล้วหยุดลงตรงหน้าประตูจวน
เห็นเพียงฮูหยินสูงศักดิ์ผู้ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีคนหนึ่งถูกประคองลงจากรถม้า
ด้านหลังนางยังมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินตามลงมา หน้าตาของหญิงสาวคล้ายฮูหยินผู้นั้นอยู่หลายส่วน
ถัดจากพวกนาง ยังมีหมัวมัวสองคนอุ้มเด็กเล็กสองคนตามลงมา
“เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดจึงมีคนมากมายเช่นนี้…”
ฮูหยินสูงศักดิ์เห็นผู้คนมากมายล้อมอยู่หน้าจวน ก็ขมวดคิ้วถามทันที
ส่วนเจียงจือจ้องนางเขม็ง ใบหน้านั้น ต่อให้นางตายก็ไม่มีวันลืม คนที่นางเคยนับเป็นญาติแท้ ๆ กลับวางแผนเล่นงานนางได้ลงคอ และหญิงสาวที่อยู่ข้างกายนางคนนั้น ยิ่งทำให้แววตาของเจียงจือเย็นเยียบลง เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างที่สุด
ที่แท้ “เจียงจือ” ที่พวกเขาพูดถึง ก็คือสาวใช้ผู้น่าสงสารในอดีตที่ถูกสาวใช้ทั้งหลายหัวเราะเยาะ และจงใจตั้งชื่อว่า “อาหนู” เพื่อเหยียดหยามกดขี่ผู้นั้นหรือ?!
หัวใจของเจียงจือเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความเสียใจอย่างสุดประมาณ
เพราะอาหนูผู้นี้ คือหมาป่าตาขาวที่เจียงจือเป็นคนประคับประคองขึ้นมากับมือ!
ในปีนั้น นางสงสารที่อีกฝ่ายถูกปฏิบัติแตกต่างตั้งแต่ยังเล็ก ทั้งยังถูกทารุณอยู่บ่อยครั้ง จึงเรียกอีกฝ่ายมาอยู่ข้างกายในฐานะสาวใช้ส่วนตัว เพื่อคุ้มครองนาง แต่สิ่งแรกที่นาง “ตอบแทน” กลับเป็นการคิดแทนที่เจียงจือ กลายเป็นนายหญิงคนใหม่!
นางส่งเจียงจือเข้ามือพ่อค้ามนุษย์ด้วยตนเอง ทำให้นางต้องทนทุกข์ทรมานจนสิ้นสภาพ!
ยิ่งทำให้เจียงจือชิงชังอย่างที่สุดคือ นางกลับไม่เคยพบมาก่อนว่าใบหน้าและแววตาของอาหนูกับมารดาเลี้ยงคล้ายกันถึงเพียงนี้ ราวกับถอดแบบกันมาไม่มีผิด มิน่าเล่าก่อนหน้านี้นางถึงเคยดีใจที่ทั้งสองดูสนิทสนมถูกชะตากัน ที่แท้ก็มีความผูกพันทางสายเลือดอยู่แล้วนี่เอง!
ขณะที่เจียงจือกำลังจะก้าวเข้าไปถามเอาความ จู่ ๆ ก็มีเสียงเอะอะดังขึ้น
“อยู่นั่น!”
“นังสารเลว!”
นางยังไม่ทันหันกลับไป ก็รู้สึกว่าเส้นผมถูกกระชากอย่างแรง เมื่อหันขวับไปด้วยความโกรธ ก็เห็นว่าเป็นผู้ใหญ่บ้านจางเจียชุนที่พาชาวบ้านชายฉกรรจ์หลายคนมา
พวกเขากำลังจับตัวนางไว้อย่างเดือดดาล แล้วกล่าวประณามต่อหน้าทุกคน
“สตรีผู้นี้โหดเหี้ยมอำมหิต ฆ่าสามีกับแม่สามีของตนเอง!”
“นางเป็นปีศาจชัด ๆ!”
แววตาของเจียงจือหม่นดำลง นางเงยหน้ามองเสี่ยวหลินซื่อกับอาหนูที่ยืนนิ่งค้าง แล้วอ้าปากตะโกนว่า
“เสี่ยวหลินซื่อ! อาหนู! พวกเจ้ายังจำข้าได้หรือไม่!”
แม้จะถูกผู้คนล้อมไว้ แต่ใบหน้าที่เลือนรางใต้เส้นผมยุ่งเหยิงนั้น ยังคงทำให้ทั้งสองคนชะงัก
พวกนางมองนางอย่างไม่อยากเชื่อ แต่ไม่นาน อาหนูก็ก้าวมาขวางหน้าเสี่ยวหลินซื่อ
ชี้ไปยังองครักษ์ แล้วตวาดเสียงเข้ม
“คนโหดเหี้ยมเช่นนี้ยังสมควรมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหรือ? ต่อให้ถูกโบยจนตายก็ยังถือว่าเป็นการกำจัดเสนียดจัญไรแทนสวรรค์!”
ทันใดนั้น ก็มีคนเดินผ่านที่ต้องการประจบจวนเจิ้นกั๋วกง พุ่งเข้าใส่เจียงจือด้วยหมัดหนัก
ความเจ็บปวดระลอกแล้วระลอกเล่าปะทุขึ้นบนแผ่นหลัง แทบทำให้นางกระอักเลือดออกมา
เจียงจือฝืนกลั้นความแค้นไว้ ทันใดนั้น นางเงยหน้ามองอาหนู ทำให้อาหนูตกใจจนเซถอย คิดจะหนี
แต่ก็เห็นเจียงจือรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย พุ่งฝ่าวงล้อมออกมาอย่างบ้าคลั่ง แล้วกระโจนเข้าใส่นางอย่างแรง ความเจ็บปวดจากด้านหลังยังไม่หยุดลง
แต่เจียงจือก็อ้าปากใส่นาง ความเจ็บปวดฉีกขาดทะลวงหัวใจพลันแล่นขึ้นจากลำคอของอาหนู
“กรี๊ด!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น ผู้คนได้สติ รีบพยายามสุดแรงจะดึงเจียงจือที่คร่อมอยู่บนตัวนางออก
แต่ต่อให้กระชากเส้นผมของนางหลุดไปกว่าครึ่ง เจียงจือก็ยังคงกัดลำคอของอาหนูไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เสี่ยวหลินซื่อกรีดร้องราวเสียสติ
“เจียงจือ!”
ครั้งนี้เจียงจือเงยหน้าขึ้น พร้อมกับถุยก้อนเลือดเนื้อเละเทะออกจากปากที่เต็มไปด้วยเลือด
นางมองเสี่ยวหลินซื่อราวกับภูตผีร้ายจากขุมนรก
“เจ้าอย่าเพิ่งรีบ ยังไม่ถึงตาเจ้า!”
สิ้นเสียงนั้น เสี่ยวหลินซื่อตกใจจนสัญชาตญาณบอกให้หนี แต่สายเกินไปแล้ว
นางถูกคนพุ่งชนจนล้มลงกับพื้น เคียวเก่าพังที่ไม่รู้เจียงจือคว้ามาจากที่ใด แทงทะลุช่องท้องของเสี่ยวหลินซื่อในทันที เลือดอุ่น ๆ พุ่งทะลักออกจากหน้าท้องของนางเป็นสาย
เจียงจือพลันรู้สึกว่าศีรษะถูกใครบางคนต่อยอย่างแรง ภาพตรงหน้ากลายเป็นสีแดงฉาน
แต่นางยังคงเห็นอาหนูนอนล้มอยู่บนพื้นอย่างสิ้นหวัง กุมลำคอที่มีเลือดไหลไม่หยุด พลางดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ส่วนหลินซื่อล้มอยู่กับพื้น ถูกบ่าวกดบาดแผลไว้พลางร้องขอความช่วยเหลือ
น่าเสียดาย ยามนี้ต่อให้ห้ามเลือดก็ไร้ประโยชน์แล้ว นางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“ฮ่า ๆ ๆ! นี่คือผลกรรมของพวกเจ้า!”
ก่อนตาย หลินซื่อยังคงคำรามด้วยความโกรธแค้น
“ฆ่านาง!”
จากนั้น เจียงจือก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดบนร่างเพิ่มทวีขึ้น ทว่าในขณะที่สติเริ่มพร่าเลือน จู่ ๆ ก็มีบางอย่างมาขวางอยู่บนร่างของนาง นางหันไปมอง ก็เห็นร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งกำลังปกป้องอยู่ตรงหน้า
“อย่าตีนาง นางไร้ความผิด!”
“พวกเจ้าต่างหากที่เป็นคนเลว เป็นพวกเจ้าที่ทำผิดต่อท่านแม่! ท่านแม่ไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องท่านเอง!”
ในสายตาแดงฉานของเจียงจือ นางมองใบหน้าเล็ก ๆ นั้นอย่างเหม่อลอย แต่ไม่นาน เด็กคนนั้นก็ถูกคนยกขึ้น แล้วเหวี่ยงออกไปอย่างแรง ศีรษะกระแทกเข้ากับสิงโตหินสง่างามหน้าประตูจวนเจิ้นกั๋วกง เลือดไหลจากหน้าผากของนาง ย้อมสิงโตหินจนแดงฉาน
เจียงจือรู้สึกเจ็บแสบในดวงตาแดงก่ำ คล้ายมีของอุ่น ๆ บางอย่างไหลออกมาจากดวงตา ทัศนวิสัยมืดดับลงอย่างสิ้นเชิง ความเจ็บปวดและสติค่อย ๆ เลือนหายไป ก่อนตาย นางอดรู้สึกขบขันไม่ได้
คนเดียวที่ไม่เคยทำผิดต่อหน้าคือคนเดียวที่ปกป้องนางไว้