เหยาเย่ว์ฟางทั้งซาบซึ้งและหวาดหวั่นอยู่บ้าง เธอกลืนน้ำลายลงคอ แล้วจึงพูดว่า “เรื่องแบบนี้ เด็กผู้หญิงอย่างเธอคนเดียวอันตรายเกินไปจริงๆ เธอมอบให้ฉันจัดการเถอะ ฉันจะหาคนที่ไว้ใจได้มาจัดการ”
โยนปัญหาใหญ่ขนาดนี้ให้คนอื่น โจวอวิ๋นซูรู้สึกขอโทษไม่น้อย “งั้นคงต้องรบกวนป้าแล้วค่ะ”
เหยาเย่ว์ฟางสงบสติลงแล้ว จึงโบกมือกำชับว่า “ไม่เป็นไร เธอรีบไปเถอะ ทำเหมือนไม่รู้อะไรทั้งนั้น ควรทำอะไรก็ไปทำอย่างนั้น!”
โจวอวิ๋นซูเดินออกมาไกลมากแล้ว จนกระทั่งเดินผ่านร้านอาหารรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่ง ได้กลิ่นหอมจนท้องร้องจ๊อกๆ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้แปดโมงกว่าแล้ว
เพราะยุ่งมาตลอดเช้า แล้วยังตกใจครั้งใหญ่ ตอนนี้หิวจนเวียนหัวตาลาย เธอจึงตัดสินใจกินของดีสักมื้อ เพื่อบำรุงตัวเอง อาหารเช้าของร้านอาหารรัฐวิสาหกิจมีให้เลือกน้อยมาก มีแค่ซาลาเปากับบะหมี่
โจวอวิ๋นซูสั่งบะหมี่เนื้อหนึ่งชาม
พนักงานบริการทำหน้าบึ้งเหมือนแม่เลี้ยงใจร้าย แล้วพูดเสียงเย็นว่า “เพิ่งมากินข้าวเช้าเอาป่านนี้ ขี้เกียจจริงๆ”
โจวอวิ๋นซูแขนขาอ่อนแรง ไม่มีแรงจะเถียงกับเธอ จึงจ่ายคูปองอาหารครึ่งจิน คูปองเนื้อสองเหลี่ยงกับเงินสองหยวน แล้วหาที่นั่งภายใต้สายตาไม่เป็นมิตรของพนักงานที่พึมพำว่า “ฟุ่มเฟือย”
บะหมี่ชามนี้ในสายตาคนยุคนี้อาจถือว่าฟุ่มเฟือย แต่สำหรับโจวอวิ๋นซูที่เพิ่งใช้เงินในตลาดมืดไปกว่าแปดร้อยหยวน ก็ถือว่าเป็นแค่เศษเล็กเศษน้อยเท่านั้น
โรงงานเครื่องจักรชดเชยคูปองให้เธอเป็นกอง โจวอวิ๋นซูยังไม่ได้ดูละเอียด แต่คูปองอาหารกับคูปองเนื้อมีไม่น้อย ดังนั้นเธอใช้ขึ้นมาจึงไม่ได้ปวดใจเท่าไร หลังจากกินบะหมี่เนื้อหมด เธอได้กลิ่นซาลาเปาไส้เนื้อในร้านหอมมาก จึงสั่งซาลาเปาไส้เนื้อใหญ่อีกยี่สิบลูก
พนักงานหน้าบึ้งใช้สายตาสงสัยพิจารณาเธอ กำลังจะอ้าปากพูด โจวอวิ๋นซูที่ไม่อยากหาเรื่องยุ่งยากจึงรีบพูดตัดหน้าว่า “พี่สาว พรุ่งนี้ฉันต้องลงชนบทแล้ว ตอนนี้ซื้อไว้เยอะหน่อยคงไม่เป็นไรใช่ไหม?”
คำพูดที่พนักงานหน้าบึ้งกำลังจะพูดจึงถูกกลืนกลับลงไปทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเร็วเกินไปจนบิดเบี้ยวอยู่บ้าง
เธอตอบว่า “แน่นอนว่าไม่เป็นไร” แล้วก็ไปเอาถุงกระดาษน้ำมันใส่ซาลาเปาให้โจวอวิ๋นซู
เพราะเมื่อวานตกลงกับหมอไว้แล้วว่าวันนี้ไม่ให้น้ำเกลือต่อ ดังนั้นหลังจากกินข้าวเสร็จ เธอก็มุ่งตรงไปห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของต่อ แม้ตลาดมืดจะมีของ แต่ก็มีข้อจำกัดมากมาย ของมีค่าอย่างนาฬิกาข้อมือ จักรยาน วิทยุ พวกนี้หาซื้อได้ยาก
แม้ระบบของโจวอวิ๋นซูจะดูเวลาได้ และยังตั้งปลุกเป็นนาฬิกาได้ แต่ในทางเปิดเผย เธอก็ยังต้องมีนาฬิกาข้อมือสักเรือนเพื่อใช้บังหน้า พอดีในคูปองมีคูปองนาฬิกาข้อมืออยู่หนึ่งใบ หากไม่ใช้ตอนอยู่ไห่ซื่อที่ของยังมีพร้อม พอลงชนบทไปแล้ว ต่อให้อยากใช้ก็อาจใช้ไม่ได้
เธอไปที่เคาน์เตอร์ เลือกนาฬิกาข้อมือเม่ยฮวาให้ตัวเองหนึ่งเรือน ราคาแพงกว่าร้อยหยวน จากนั้นก็ไปที่เคาน์เตอร์สินค้าราคาสูงที่ไม่ต้องใช้คูปอง เลือกขนมพื้นเมืองของไห่ซื่อมาบางส่วน เตรียมไว้ดูสถานการณ์แล้วแบ่งให้เพื่อนจือชิงได้ชิมกัน
ความสุขจากการซื้อของทำให้เธอลืมความตื่นตระหนกเมื่อครู่ไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเธอก็ไปที่เคาน์เตอร์เสื้อผ้าต่อ ซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองหลายชุด ตั้งแต่ชั้นในถึงชั้นนอก สำหรับฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน และฤดูใบไม้ร่วง
ช่วยไม่ได้ เสื้อผ้าของเธอส่วนใหญ่เป็นของที่เก็บมาจากหวงฮวาอี้ นอกจากเสื้อผ้าดีๆ สำหรับเชิดหน้าชูตาตามฤดูกาลที่ยังพอใช้ได้แล้ว ชุดอื่นล้วนเก่าเกินไป อีกทั้งยังอยู่ที่บ้านตระกูลโจว เธอคร้านจะกลับไปเก็บ
หลังซื้อเสื้อผ้าเสร็จ เธอเตรียมจะซื้อเครื่องนอนหนาๆ ให้ตัวเองอีกชุด ที่ที่เธอจะลงชนบทอยู่ทางตงเป่ย
ถ้าหน้าหนาวไม่มีผ้าห่มหนาๆ ห่ม คงหนาวตายได้จริงๆ
ผลคือเธอเดินทั่วทั้งห้างสรรพสินค้าแล้ว ก็ยังไม่เห็นมีเครื่องนอนขาย พอถามคนขายผ้าถึงได้รู้ว่า ที่แท้ยุคนี้โดยพื้นฐานล้วนซื้อฝ้ายกับผ้ากลับไปทำเอง โจวอวิ๋นซูรู้สึกจนปัญญาขึ้นมาทันที ตอนนี้เป็นเดือนเมษายน ทางตงเป่ยตอนกลางคืนคงไม่เผาเตียงคั่งแล้ว ถ้าไม่มีผ้าห่มห่ม ร่างกายของเธอคงหนาวจนป่วยแน่
เธอกำลังกังวลอยู่ คิดไม่ถึงว่าช่วงบ่าย เหยาเย่ว์ฟางจะพาลูกสาวชุนเยี่ยนมาหา พร้อมหิ้วห่อของใบใหญ่สองใบมาด้วย ช่วยแก้ปัญหานี้ยากนี้ให้เธอทันที
“ฉันให้ชุนเยี่ยนมาขอบคุณเธอ แล้วก็ถือโอกาสเก็บเสื้อผ้าเครื่องนอนที่เธอวางไว้ที่บ้านมาให้ด้วย”
สีหน้าของเหยาเย่ว์ฟางสงบนิ่ง ราวกับเรื่องเมื่อเช้าไม่เคยเกิดขึ้น
ลูกสาวของเธอ ชุนเยี่ยน กลับร่าเริงมาก พูดจ้อว่า “ไอ้หยา น้องโจว เธอไม่รู้หรอกว่าคนบ้านเธอทำเกินไปขนาดไหน”
“ตอนเธอไม่อยู่บ้าน หวงฮวาอี้ตัดเสื้อผ้าของเธอจนขาดหมด เครื่องนอนก็โยนไปไว้ในรังหมาบ้านข้างๆ”
“แม่ฉันทนดูไม่ไหว เลยไปเปิดตู้เสื้อผ้าของหวงฮวาอี้ แล้วเก็บเสื้อผ้าของเธอทั้งหมดใส่ห่อมา”
“ยังบังคับให้แม่เลี้ยงของเธอเอาเครื่องนอนใหม่สำรองออกมา แล้วยังให้เธอชดใช้คูปองผ้ามาอีกหลายใบ!”
เมื่อมองห่อของสองใบที่มัดแน่นมาก โจวอวิ๋นซูก็ซาบซึ้งใจมาก
“ขอบคุณพี่ชุนเยี่ยน แล้วก็ขอบคุณป้าเหยาด้วยค่ะ”
พอเธอขอบคุณอย่างจริงจังแบบนี้ ชุนเยี่ยนกลับเขินขึ้นมา
เธอพูดอย่างขัดเขินอยู่บ้างว่า “ฉันไม่ได้เก่งเหมือนแม่ฉันหรอก”
“รู้ว่าเธอชอบอ่านหนังสือ เลยเก็บหนังสือเรียนมัธยมปลายของเธอใส่ห่อเอามาให้ด้วย”
ถ้าชุนเยี่ยนไม่พูด โจวอวิ๋นซูก็เกือบลืมเรื่องเตรียมหนังสือเรียนไปแล้ว อีกสามปีก็จะเปิดสอบเกาเข่า
ถึงตอนนั้นเธอต้องเข้าสอบแน่นอน
“พี่ชุนเยี่ยน เธอรอบคอบจริงๆ ฉันขอบคุณพี่มากจริงๆ”
“คนที่ควรพูดขอบคุณคือฉันต่างหาก ถ้าไม่ใช่เพราะเธอโอนงานให้ฉัน บางทีหลังเรียนจบ ฉันก็อาจต้องลงชนบทเหมือนกัน!”
ชุนเยี่ยนเหมือนพูดแทงใจดำขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เหยาเย่ว์ฟางจึงรีบดึงลูกสาวที่ไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลังไว้
โจวอวิ๋นซูยิ้มอย่างไม่ถือสา แล้วพูดว่า “ป้าเหยา ฉันไม่เป็นไรค่ะ”
“ลงชนบทก็ดีเหมือนกัน ฉันมีเงิน มีคูปอง แล้วยังมีใบลาป่วย อยู่ให้ไกลจากที่วุ่นวายแห่งนี้ ยิ่งสะดวกต่อการพักฟื้นร่างกาย!”
เมื่อได้ยินเธอพูดอย่างสบายใจเช่นนี้ เหยาเย่ว์ฟางก็ยังอดปวดใจไม่ได้อยู่ดี
“ได้ เธอดูแลร่างกายให้ดี”
“พรุ่งนี้พวกเราคงไปส่งเธอไม่ได้ เลยเตรียมของกินไว้ให้เธอกินระหว่างทาง”
“หวังว่าต่อจากนี้เธอจะปลอดภัยราบรื่น ทุกอย่างสมหวัง!”
“ฉันจะเป็นแบบนั้นค่ะ” โจวอวิ๋นซูพยักหน้าอย่างจริงจัง
เหยาเย่ว์ฟางลูบศีรษะเธอ “ถึงที่แล้วอย่าลืมเขียนจดหมายมาบอกว่าปลอดภัยนะ!”
“ค่ะ!”
ตอนเดินไปส่งสองแม่ลูกถึงชั้นล่าง เหยาเย่ว์ฟางสั่งให้ชุนเยี่ยนลูกสาวของตัวเองไปเข็นจักรยานที่โรงจอด
ส่วนตัวเองขยับเข้าไปกระซิบข้างหูโจวอวิ๋นซูว่า “สหายทหารที่เธอมอบให้ฉันเมื่อเช้า ฉันหาคนรักษาเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขาฟื้นแล้ว เธอวางใจได้”
โจวอวิ๋นซูไม่ได้ตอบ เพียงขยิบตาให้เธอเพื่อบอกว่ารับรู้แล้ว พอถึงยามดึกสงัด โจวอวิ๋นซูก็ปีนลงจากเตียง เปิดม่านพื้นที่เคลื่อนที่แล้วแอบออกจากโรงพยาบาล เดิมทีเธอยังคิดจะปล่อยจางเหวินฮวาพวกนั้นไปชั่วคราว คิดไม่ถึงว่าก่อนเธอจะไป ยังจะทำเรื่องน่าขยะแขยงใส่กันอีก
ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าเธอเอาคืนก็แล้วกัน เธอเดินมาถึงหน้าบ้านตระกูลโจวตลอดทาง
เมื่อแนบหูฟังเสียงข้างใน เมื่อแน่ใจว่าทุกคนหลับแล้ว เธอก็ใช้ทักษะทำกุญแจขึ้นมาตามเดิม แล้วเปิดประตูเข้าไปอย่างเปิดเผย งานทำความสะอาดในบ้านทั้งหมดเป็นเจ้าของร่างเดิมทำ ดังนั้นจางเหวินฮวากับคนอื่นซ่อนของไว้ตรงไหน เธอล้วนรู้ชัดเจนทุกอย่าง
เมื่อมีม่านพื้นที่เคลื่อนที่ ต่อให้เกิดเสียงดังแค่ไหนก็ไม่เล็ดลอดออกไป เธอจึงค้นอย่างไม่เกรงใจ
นอกจากเงินที่วางไว้ให้เห็นภายนอกแล้ว จางเหวินฮวายังวางกล่องใส่กุญแจไว้ใต้เตียงอีกใบ
เจ้าของร่างเดิมขี้ขลาด จึงไม่กล้าแตะต้อง แน่นอนว่าไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร
พอโจวอวิ๋นซูลากกล่องออกมา แล้วเปิดกุญแจดู ก็ถึงกับตกตะลึงไปเลย