หลี่ชิ่งหงเหมือนจะมองออกว่าเธอแปลกใจ จึงยิ้มแล้วอธิบายว่า “ชนบทนี่ถึงจะไม่อดอยาก แต่ของกินก็ไม่ได้ดีเท่าในเมือง”
“ปกติพวกเราจะกินธัญพืชหยาบผสมธัญพืชละเอียด”
“ไม่อย่างนั้นธัญพืชละเอียดไม่พอกินหรอก”
โจวอวิ๋นซูพลันไม่ค่อยอยากกินอาหารเช้ามื้อนี้ขึ้นมานิดหน่อย “ถ้าตัวเองอยากเพิ่มอาหารต่างหากล่ะ?”
ร่างกายของเธอยังต้องกินของดีๆ หน่อย ถึงจะบำรุงกลับมาได้
“ถ้าอย่างนั้นเธอก็กลับมาทำของดีๆ เพิ่มเอง หรือไม่ก็แยกเตาทำกินเอง”
การแยกเตาทำกินเองไม่อยู่ในขอบเขตที่โจวอวิ๋นซูคิดไว้ ในฐานะคนทำงานที่เคยเสพความสะดวกสบายของยุคปัจจุบันมาก่อน จะให้เธอทำอาหารเองวันละสามมื้อ ก็ลำบากเธอเกินไปแล้ว พอมองโจ๊กมันเทศในหม้อที่เดือดปุดๆ แต่เห็นเมล็ดข้าวได้แค่ไม่กี่เม็ด โจวอวิ๋นซูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กลับเข้าห้องไปหยิบซาลาเปาออกมาสองลูก
“เมื่อวานซื้อซาลาเปาไส้เนื้อจากร้านอาหารของรัฐในคอมมูนมาเกินลูกหนึ่ง เหลืออยู่สองลูกพอดี พวกเราคนละลูก”
พอหลี่ชิ่งหงเห็น ก็รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก ซาลาเปาไส้เนื้อหายากมาก ร้านอาหารของรัฐก็ไม่ได้ทำทุกวัน เธอเก็บไว้กินเองเถอะ”
โจวอวิ๋นซูยืนกรานยัดซาลาเปาให้เธอ “คุณรับไว้เถอะ”
“กระเพาะฉันถูกอดมาตั้งแต่เด็กจนเล็ก กินเยอะขนาดนี้ไม่ไหว”
“คุณไม่กิน เดี๋ยวถึงเที่ยงมันก็เสียแล้ว”
“อีกอย่าง ฉันเพิ่งมาถึง เมื่อคืนยังต้องขอบคุณที่คุณช่วยดูแลฉันด้วย”
หลี่ชิ่งหงปฏิเสธอยู่หลายครั้ง พอเห็นว่าปฏิเสธอย่างไรก็ไม่พ้น จึงรับไว้ เมื่อตอบแทนน้ำใจแล้ว ระหว่างต้มโจ๊ก หลี่ชิ่งหงก็เล่าเรื่องจุดพักจือชิงบางอย่างให้เธอฟัง
ทั้งสองคุยกันไปจนโจ๊กมันเทศต้มเสร็จ หลี่ชิ่งหงให้เธอถอนฟืนออก ส่วนตัวเองวางตะแกรงนึ่งบนโจ๊ก แล้วเอาซาลาเปาสองลูกวางไว้ด้านบน ใช้ไอร้อนที่เหลือจากโจ๊กอุ่นซาลาเปา พอทำอาหารเช้าเสร็จ เหล่าจือชิงก็ทยอยตื่นกันแล้ว ซุนหลานเซียงเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าห้องครัว แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า
“อาหารเช้าวันนี้ทำเนื้อหรือ?”
“ทำไมฉันได้กลิ่นหอมของเนื้อ?”
“ไม่มี พวกเราจะมีเนื้อมาจากไหน”
“นี่เป็นกลิ่นซาลาเปาไส้เนื้อที่จือชิงโจวเอามา”
หลี่ชิ่งหงไม่แม้แต่จะเงยตา ตอบอย่างสงบ แล้วเอาซาลาเปาที่อุ่นเสร็จแล้วใส่ชามแยกไว้ต่างหาก จากนั้นจึงตักโจ๊กใส่ชามทีละชาม อาหารหลักของพวกเขาใช้ระบบแบ่งตามส่วน ทุกคนมีปริมาณประจำตัว
ตอนตักซาลาเปาออกมา ดวงตาของซุนหลานเซียงกลิ้งตามซาลาเปาไปรอบหนึ่ง
พอดวงตากลิ้งไปถึงโจวอวิ๋นซูที่กำลังช่วยยกโจ๊ก สีหน้าของเธอก็หุบลงทันที แต่ว่าเมื่อเห็นหลี่ชิ่งหงตักโจ๊กออกมาแล้วแปดชาม ในหม้อยังเหลืออยู่ เธอก็อดถามอย่างแปลกใจไม่ได้ว่า
“อาหารเช้าวันนี้ทำไมต้มเยอะขนาดนี้?”
หลี่ชิ่งหงพูดเรียบๆ ว่า “ก็มีจือชิงใหม่มาเพิ่มหลายคนไม่ใช่หรือ ฉันเลยต้มเพิ่มอีกหน่อย”
ซุนหลานเซียงรีบร้อนพูดว่า “ต้มเพิ่มทำไม ถ้าพวกเขาไม่กินรวมกับพวกเราล่ะ!”
“เธอจะรีบร้อนอะไร?”
“ถ้าพวกเขาไม่กิน พวกเราก็แบ่งกันกินสิ” หลี่ชิ่งหงตักโจ๊กทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว
จากนั้นเหล่าจือชิงก็ทยอยเข้ามานั่งในห้องครัว เซี่ยจ้าวซีกับจือชิงใหม่อีกหลายคนยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ด้านหลัง ท่าทางนั้นจึงดูสะดุดตาอยู่บ้าง หลี่ชิ่งหงรีบเรียกพวกเขาให้นั่งลง
หลังจากแต่ละคนยกชามโจ๊กของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ซาลาเปาไส้เนื้อสองลูกที่วางอยู่ตรงกลางก็ยิ่งดูสะดุดตาเป็นพิเศษ โจวอวิ๋นซูรับสายตาของทุกคนไว้ แล้วหยิบชามมาอย่างสงบนิ่ง จากนั้นก็ให้ซาลาเปาไส้เนื้อลูกหนึ่งแก่หลี่ชิ่งหง ส่วนตัวเองก็ถืออีกลูกหนึ่งกินขึ้นมา
พอเซวียฟางฟางเห็นเช่นนี้ สายตาก็วูบไหวเล็กน้อย แล้วพูดยิ้มๆว่า “สหายโจว ฉันยังนึกว่าซาลาเปาไส้เนื้อสองลูกเมื่อคืนของเธอเป็นสองลูกสุดท้ายเสียอีก”
“คิดไม่ถึงว่ายังเหลืออีกสองลูก”
โจวอวิ๋นซูกำลังกินซาลาเปาไส้เนื้อหนึ่งคำ โจ๊กมันเทศหนึ่งคำอย่างมีความสุข พอได้ยินคำพูดที่ประชดประชันอยู่บ้างนี้กะทันหัน ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “ฉันเหลือไว้กินเช้านี้สองลูก มีปัญหาอะไรหรือคะ?”
เซวียฟางฟางกะพริบตา แล้วพูดด้วยใบหน้าสงสัยว่า “ไม่มีปัญหาอะไร”
“ฉันแค่สงสัยนิดหน่อย เมื่อวานระหว่างทาง เธอคุยกับสหายจางอย่างสนุกไม่ใช่หรือคะ?”
“ทำไมไม่แบ่งซาลาเปาไส้เนื้อให้สหายจาง แต่กลับแบ่งให้สหายหลี่คนนี้?”
ตอนแรกโจวอวิ๋นซูยังไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคำพูดวกวนของเซวียฟางฟางชุดนี้ต้องการสื่ออะไร
แต่พอเห็นจางจาวตี้หน้าตาแย่จนก้มหน้าก้มตาดื่มโจ๊ก ก็ยังมีอะไรให้ไม่เข้าใจอีก เพียงแต่เซวียฟางฟางคนนี้ เธอก็ไม่ได้ไปล่วงเกินอีกฝ่าย ทำไมจู่ๆ ถึงเริ่มเล็งเป้ามาที่เธอ แล้วยังมายุแหย่ความสัมพันธ์อยู่ตรงนี้อีก?
คิดไม่ออก เธอก็ไม่คิดแล้ว ในฐานะคนที่ตอนเปิดเรื่องถือไพ่ดีเต็มมือ แต่กลับเล่นจนเละเทะ และต้องพึ่งการเกิดใหม่อีกครั้งถึงจะพลิกกลับมาเป็นนางเอกได้
โจวอวิ๋นซูก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจความคิดของเธอ โจวอวิ๋นซูเปิดโปงแผนของเธอตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม
“สหายเซวียฟางฟาง พวกเราก็ไม่ได้มีความแค้นอะไรกันแท้ๆ ทำไมพอคุณเปิดปากก็ยุแหย่ความสัมพันธ์อยู่ตรงนี้ล่ะ?”
“ซาลาเปาไส้เนื้อนี่ทั้งเป็นแป้งขาวทั้งมีเนื้อ เป็นของมีค่าแค่ไหน”
“อย่าว่าแต่ฉันกับสหายจางเพิ่งรู้จักกันเมื่อวานเลย ต่อให้ญาติไปมาหาสู่กัน ก็ไม่มีทางเอาซาลาเปาไส้เนื้อมาให้กันเป็นของฝากหรอกใช่ไหม?”
“หรือว่าสหายเซวียฐานะทางบ้านดี เวลาไปมาหาสู่กันระหว่างญาติ ก็ให้แป้งขาวกับเนื้อกันไปมา?”
พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของเซวียฟางฟางก็เปลี่ยนไปฉับพลัน “สหายโจว เรื่องล้อเล่นแบบนี้พูดไม่ได้”
“ถ้าบ้านฉันร่ำรวยขนาดนั้น ฉันก็คงไม่ต้องลงชนบทแล้ว”
พอเห็นเธอโกหกอย่างสงบนิ่ง โจวอวิ๋นซูก็ไม่เปิดโปงเธอ กลับยิ้มแล้วพูดว่า
“ก็สหายเซวียเป็นฝ่ายล้อเล่นกับฉันก่อนนี่คะ”
สีหน้าของเซวียฟางฟางดูย่ำแย่อยู่ชั่ววูบ แต่ไม่นานก็ก้มหน้าขอโทษว่า “ขอโทษนะ สหายโจว”
“ฉันก็แค่พูดโดยไม่คิด พูดไปอย่างนั้นเอง คิดไม่ถึงว่าจะทำให้พวกคุณเข้าใจผิดกันมากขนาดนี้”
โจวอวิ๋นซูพูดอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อยว่า “ฉันรับคำขอโทษของคุณ”
“แต่ว่ายุคนี้จะ ‘พูดโดยไม่คิด’ ไม่ได้ และทางที่ดีที่สุดก็อย่า ‘พูดไปอย่างนั้นเอง’”
“เพราะถ้าพลาดพูดผิดไปนิดเดียว อาจทำให้คนตายได้!”
ทุกคนเห็นการปะทะด้วยวาจาอันดุเดือดครั้งนี้ สีหน้าของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป และเริ่มประเมินนิสัยกับบุคลิกของทั้งสองคนใหม่
หลังจากกินข้าวเสร็จ จือชิงเก่าก็รีบไปลงงาน แล้วจากไปอย่างเร่งรีบ ส่วนจือชิงใหม่ฟังคำแนะนำของหลี่ชิ่งหง แล้วไปที่กองการผลิตด้วยกันเพื่อทำเรื่องลงทะเบียนสำมะโนครัวและเบิกเสบียงล่วงหน้า
โจวอวิ๋นซูฉวยโอกาสดึงจางจาวตี้ให้เดินรั้งท้าย ความคิดของจางจาวตี้ค่อนข้างเอนเอียงไปทางซ้าย
ไม่ตรงกับสามทัศน์ของโจวอวิ๋นซู เธอจึงไม่ค่อยอยากเป็นเพื่อนกับอีกฝ่าย แต่ก็ไม่อยากถูกเซวียฟางฟางยุแหย่ แล้วมีศัตรูเพิ่มขึ้นมาเปล่าๆ ดังนั้น เรื่องที่ควรอธิบายก็ต้องอธิบาย
“จาวตี้ ฉันให้ซาลาเปาไส้เนื้อพี่ชิ่งหง เพราะมีเรื่องสำคัญมากอยากขอให้เธอช่วย”
พอได้ยินคำอธิบาย จางจาวตี้ก็เงยหน้าขึ้นทันที เธอมองโจวอวิ๋นซูด้วยใบหน้าคาดหวัง
“เรื่องอะไรเหรอ?”
“ต้องให้ฉันช่วยไหม?”
“เรื่องนี้ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไร”
“รอฉันคิดได้แล้วค่อยว่ากัน” จางจาวตี้พยักหน้า แล้วพูดด้วยใบหน้าจริงจังว่า
“ฉันนับเธอเป็นเพื่อนจริงๆ”
“ถ้าเธอมีอะไรต้องการให้ช่วย ต้องมาหาฉันนะ”
“ถึงฉันจะไม่มีเงิน และไม่มีความสามารถอะไร แต่ฉันทนลำบากได้ อะไรก็ยอมทำทั้งนั้น!”
โจวอวิ๋นซูพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง เธอรู้สึกว่าการสื่อสารกับคนคนนี้เหนื่อยจริงๆ
หลังจากทำเรื่องเสร็จแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไปจัดการธุระของตัวเอง ส่วนโจวอวิ๋นซูฉวยโอกาสฝึกท่าบริหารเสริมร่างกาย ฝึกเสร็จแล้วก็ไม่มีอะไรทำอีก เธอไม่อยากกลับเข้าห้องไปอยู่ร่วมกับเซวียฟางฟาง
จึงเตรียมหาภารกิจทำสักหน่อย
พอเปิดระบบขึ้นมา ตรงหน้าก็เด้งภารกิจซ่อมแซมขึ้นมาหลายรายการทันที