“พบมีดทำครัวชำรุด ต้องการซ่อมหรือไม่?”
“พบกรรไกรสึกหรอ ต้องการซ่อมหรือไม่?”
“พบเข็มหัก ต้องการซ่อมหรือไม่?”
ล้วนเป็นงานที่เคยทำมาก่อน จึงค่อนข้างง่าย เพียงแต่จะซ่อมของพวกนี้อย่างเปิดเผยต่อหน้าคนอื่นได้อย่างไร กลับเป็นเรื่องที่ค่อนข้างลำบาก
โจวอวิ๋นซูครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย ก่อนตัดสินใจนำของสำหรับทำภารกิจทั้งหมดมาไว้กับตัวก่อน
จากนั้นก็แกล้งทำเป็นไปเก็บฟืน วิ่งขึ้นเขาที่อยู่ไม่ไกล หลังซ่อมของทั้งหมดเสร็จแล้วค่อยนำกลับมา แล้วหยิบหินลับมีดออกมาลับมีดอย่างเปิดเผยตรงหน้าประตูครัว เมื่อมั่นใจว่าขั้นตอนทั้งหมดสมเหตุสมผลดีแล้ว โจวอวิ๋นซูก็ไม่สนว่ามีใครสังเกตอยู่หรือไม่ นำของที่ซ่อมเสร็จแล้วกลับไปวางไว้ที่เดิม
ตอนกลางคืน โจวอวิ๋นซูยังคงอ้างว่าอยากฝึกใช้เตาดิน ช่วยหลี่ชิ่งหงทำอาหารอยู่ในครัว
ตอนหั่นผัก หลี่ชิ่งหงพบว่ามีดคมและเฉียบขึ้นมาก จึงร้องอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้
“เอ๊ะ ทำไมจู่ๆ มีดทำครัวเล่มนี้ถึงคมขึ้นขนาดนี้ล่ะ!”
โจวอวิ๋นซูรีบพูดอย่างเขินๆ
“เมื่อเช้าฉันได้ยินพี่บ่นว่ามีดทื่อ เลยอาศัยตอนกลางวันไม่มีอะไรทำ ลับมันสักหน่อยน่ะค่ะ”
“เธอลับมีดเป็นด้วยเหรอ?”
หลี่ชิ่งหงค่อนข้างประหลาดใจ “ค่ะ ฉันโตมาในเขตบ้านพักครอบครัวของโรงงานเครื่องจักรไห่เฉิง คุณปู่ข้างบ้านเมื่อก่อนเป็นช่างเทคนิคระดับสูง ฉันเลยเรียนติดตัวมานิดหน่อย”
ข้างบ้านของเจ้าของร่างเดิมมีช่างเทคนิคอาวุโสเกษียณอาศัยอยู่จริงๆ และเธอก็แวะไปบ้านข้างๆ เป็นบางครั้ง เพียงแต่ที่เธอไปบ้านข้างๆ ไม่ใช่เพื่อเรียนวิชาอะไร แต่เพราะกินไม่อิ่ม คุณย่าข้างบ้านสงสาร จึงดึงเธอไปช่วยแบ่งอาหารให้ หลี่ชิ่งหงไม่รู้เรื่องพวกนี้ จึงเพียงถอนหายใจแล้วพูดว่า
“ดูท่าการเรียนรู้หลายๆ อย่างก็มีประโยชน์จริงๆ อย่างน้อยลับมีดก็ไม่ต้องไปขอร้องคนอื่นแล้ว”
โจวอวิ๋นซูพยักหน้าเห็นด้วย แล้วชี้ไปที่กระทะเหล็กใบใหญ่ที่แตกร้าวเป็นรอย
“จริงๆ ฉันซ่อมกระทะเป็นด้วยนะคะ เพียงแต่ที่นี่ไม่มีเตากับเครื่องมือซ่อมกระทะ เลยซ่อมไม่ได้”
ที่จริงเธอสามารถซ่อมได้ทั้งหมด แต่เธอไม่สามารถทำให้ทุกอย่างดูสมเหตุสมผลได้ จึงล้มเลิกไปชั่วคราว
หลี่ชิ่งหงเบิกตากว้างทันที “ดูเธอผอมบางขนาดนี้ ไม่นึกเลยว่าจะเก่งขนาดนี้”
“ค่ะ จริงๆ แล้วฉันทำอะไรได้อีกหลายอย่าง”
“อย่างจอบ กระทะ มีด พวกของใช้ที่เป็นเหล็กพวกนี้ ฉันซ่อมได้หมด”
โจวอวิ๋นซูปูทางไว้ล่วงหน้า ก่อนถามอย่างระมัดระวัง
“ดังนั้น พี่ชิ่งหง ฉันอยากถามหน่อยค่ะ ว่าในกองการผลิตมีคนรับผิดชอบซ่อมอุปกรณ์การเกษตรไหม”
“ถ้าไม่มี ฉันจะขอเสนอตัวกับหัวหน้ากองการผลิต รับงานนี้มาได้ไหมคะ?”
หลี่ชิ่งหงมองมีดทำครัวในมือที่คมราวกับมีดใหม่ แล้วพยักหน้าอย่างมั่นใจ
“ในกองการผลิตไม่มีคนที่มีฝีมือแบบนี้แน่นอน เธอรับงานนี้ได้แน่”
ถึงจะมีคนแบบนี้อยู่จริง ด้วยฝีมือซ่อมจนเหมือนใหม่ของเธอ ก็ยังได้งานนี้อยู่ดี หลี่ชิ่งหงครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย ก่อนพูดอย่างเด็ดขาด
“คืนนี้ฉันจะไปหาหัวหน้ากองการผลิตเป็นเพื่อนเธอเอง พอดีฉันก็มีเรื่องจะคุยกับเขาเหมือนกัน”
หลังทานอาหารเย็นเสร็จ หลี่ชิ่งหงก็ถือมีดทำครัว พาโจวอวิ๋นซูไปหาหัวหน้ากองการผลิต
จุดพักจือชิงสร้างอยู่ค่อนข้างห่างไกล อยู่บริเวณรอบนอกของหมู่บ้าน
จากตรงนั้นไปถึงใจกลางหมู่บ้านที่บ้านหัวหน้ากองการผลิตตั้งอยู่ มีระยะทางประมาณสองถึงสามกิโลเมตร บนทางเดินในหมู่บ้านกลางเขาที่ขรุขระ ต่อให้มีไฟฉายส่องทาง ทั้งสองคนก็ยังเดินเซลึกบ้างตื้นบ้าง ใช้เวลากว่าสิบนาที กว่าจะเดินมาถึงบ้านหัวหน้ากองการผลิต เมื่อเห็นจือชิงหญิงสองคนมาหาถึงบ้านตอนกลางคืน หวังเหอผิงก็ค่อนข้างแปลกใจ
โจวอวิ๋นซูรีบพูดขึ้น “หัวหน้ากองการผลิต คืออย่างนี้ค่ะ”
“ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ไห่เฉิง ฉันหัวกระแทกจนแตก เสียเลือดมาก ร่างกายเลยค่อนข้างอ่อนแอ”
“เดิมทีต้องพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลอีกระยะหนึ่ง”
“แต่ขั้นตอนลงชนบทเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่มีทางเลือก โรงพยาบาลจึงทำใบลาป่วยให้ฉัน ให้ฉันมาพักฟื้นที่ชนบทค่ะ”
พูดจบ เธอก็ยื่นใบลาป่วยของตัวเองให้หัวหน้ากองการผลิต แล้วถอดหมวกออก เผยให้เห็นศีรษะที่พันผ้าก๊อซไว้ หวังเหอผิงมองใบลาป่วย ก่อนมองผ้าพันแผลบนหัวของเธอ สีหน้าก็ดูไม่ค่อยดีนัก
เมื่อเห็นเช่นนั้น โจวอวิ๋นซูก็รีบพูดต่อทันที
“ฉันเพิ่งลงชนบทก็ต้องลาป่วยแล้ว สร้างความลำบากให้พวกคุณมากขนาดนี้ ฉันรู้สึกเกรงใจจริงๆ”
“พอดีฉันมีฝีมือลับมีดซ่อมกระทะ เลยอยากอาศัยช่วงลาป่วย ช่วยกองการผลิตซ่อมอุปกรณ์การเกษตร ถือเป็นการขอโทษค่ะ”
หลี่ชิ่งหงกลัวหัวหน้ากองการผลิตจะไม่เชื่อในฝีมือของเธอ จึงรีบหยิบมีดทำครัวส่งให้หวังเหอผิง
“หัวหน้ากองการผลิต เธอทำเป็นจริงๆ นะ”
“ดูสิ นี่คือมีดทำครัวที่เธอลับให้จุดพักจือชิงวันนี้ คมเหมือนของใหม่เลย”
“ถ้าไม่ใช่เพราะด้ามไม้ของมีดยังเหมือนเดิม ฉันคงคิดว่าเปลี่ยนเล่มใหม่แล้ว”
หัวหน้ากองการผลิตค่อนข้างประหลาดใจ เขารับมีดทำครัวจากมือหลี่ชิ่งหง ตรวจดูอย่างละเอียด แล้วลองใช้ดู ก่อนพูดว่า “มีดเล่มอื่นๆ เธอก็มั่นใจว่าจะลับได้ดีขนาดนี้เหมือนกันใช่ไหม?”
“แน่นอนค่ะ!” โจวอวิ๋นซูตอบอย่างมั่นใจ
หวังเหอผิงครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย ก่อนพยักหน้าแล้วพูดว่า “งั้นพรุ่งนี้เธอมาที่คลังอุปกรณ์การเกษตรของกองการผลิต ลองทำให้ฉันดู”
“ถ้าทำได้ดี ฉันจะคิดคะแนนงานให้เธอ”
เดิมทีเธอแค่วางแผนใช้ช่วงลาป่วยหาแต้มค่าประสบการณ์ ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องน่ายินดีเพิ่มเข้ามาอีก
เรื่องดีที่ได้ประโยชน์สองต่อแบบนี้ เธอจึงตอบรับทันทีอย่างเต็มใจ เรื่องของโจวอวิ๋นซูสำเร็จเรียบร้อย ทั้งสองคนต่างก็ดีใจมาก อาศัยจังหวะนี้ หลี่ชิ่งหงจึงพูดเรื่องที่ตัวเองตั้งใจจะพูดออกมาเช่นกัน
“หัวหน้ากองการผลิต ห้องพักหญิงของจุดพักจือชิง ตอนนี้เตียงเตารวมหนึ่งเตาต้องนอนกันหกคน มันแคบเกินไปจริงๆ”
“เรื่องนี้ช่วยหาทางแก้ให้พวกเราได้ไหมคะ?”
จุดพักจือชิงเป็นหวังเหอผิงที่จัดคนไปสร้าง ขนาดเตียงเตารวมที่นั่น เขาย่อมรู้ดีอยู่แล้ว ถ้านอนสี่คนกำลังพอดี ถ้าเป็นผู้หญิง นอนห้าคนยังพอเบียดกันได้ แต่ถ้าหกคน ก็ลำบากเกินไปจริงๆ
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว”
“พรุ่งนี้ฉันจะไปปรึกษาพวกแกนนำของกองการผลิตก่อน”
“ดูว่าจะจัดให้พวกเธอไปพักบ้านชาวบ้าน หรือจะต่อห้องเพิ่มอีกห้องตรงข้างๆ”
ตอนนั้นเอง โจวอวิ๋นซูกลับพูดแทรกขึ้นมากะทันหัน “หัวหน้ากองการผลิต สร้างห้องเพิ่มเถอะค่ะ ฉันยินดีออกเงินเอง!”
หวังเหอผิงค่อนข้างประหลาดใจ แต่ก็ยังเตือนเธอว่า “สหายโจว ถึงเธอจะออกเงินเอง ห้องนั้นก็เป็นทรัพย์สินของกองการผลิตอยู่ดี”
“เธอมีสิทธิ์อยู่ แต่ไม่มีสิทธิ์ขาย!”
โจวอวิ๋นซูพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ทราบค่ะ”
“แต่เงินที่ฉันออก จะสร้างแค่ห้องเดี่ยวสำหรับฉันคนเดียว”
“แล้วตราบใดที่ฉันยังอยู่ในหมู่บ้าน ฉันก็ต้องมีสิทธิ์อยู่อาศัยในห้องนี้ค่ะ”
เรื่องได้ประโยชน์เต็มๆ แบบนี้ หัวหน้ากองการผลิตย่อมไม่คัดค้าน เขาจึงพยักหน้าตกลง
หลังกลับถึงจุดพักจือชิง หลี่ชิ่งหงก็ประกาศข่าวนี้ในลานของจุดพักจือชิง
“เรื่องห้องพักหญิงไม่พออยู่ ฉันคุยกับหัวหน้ากองการผลิตเรียบร้อยแล้ว”
“พรุ่งนี้เขาจะจัดคนในหมู่บ้านมาสร้างห้องเพิ่ม”
เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับจือชิงชายมากนัก แต่ชีวิตชนบทน่าเบื่อเกินไป พอมีเรื่องใหม่ๆ พวกเขาก็อดมารวมกลุ่มกับจือชิงหญิงเพื่อซุบซิบไม่ได้ “จะสร้างตรงไหนเหรอ?”
“ใหญ่แค่ไหน?”
“ต้องสร้างกี่วัน?”
หลี่ชิ่งหงตอบคำถามพวกเขาทีละคน “สร้างตรงด้านหลังครัว”
“ไม่ใหญ่หรอก อยู่ได้คนเดียว”
“น่าจะสร้างสักสองสามวัน”
พอได้ยินว่าเป็นห้องเดี่ยว ซุนหลานเซียงก็รีบตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“ห้องเดี่ยว?”
“งั้นห้องเดี่ยวนี้จะให้ใครอยู่ล่ะ?”