“ห้องเดี่ยวเป็นคนที่ฉันจะสร้างเองค่ะ” โจวอวิ๋นซูรับคำต่อ
พอได้ยินแบบนั้น ไม่ใช่แค่จือชิงหญิง แม้แต่จือชิงชายก็พากันแตกตื่นตามไปด้วย ทุกคนต่างพูดกันเซ็งแซ่
“ทำไมล่ะ?”
“ทำไมเธอถึงได้อยู่ห้องเดี่ยว?”
“ต่อให้เรียงตามลำดับอาวุโส ก็ยังไม่ถึงคิวเธออยู่ห้องเดี่ยวเลยนะ”
โจวอวิ๋นซูมองพวกเขาระบายอารมณ์อย่างเงียบๆ รอจนทุกคนพูดจบแล้ว เธอจึงพูดอย่างสงบนิ่งว่า
“ก็เพราะฉันเป็นคนออกเงิน เหตุผลนี้พอไหม?”
ทุกคนงงไปหมด “หมายความว่ายังไง?”
“อวิ๋นซูเป็นคนออกเงินสร้างบ้านเอง” หลี่ชิ่งหงอธิบายเงื่อนไขต่างๆ ที่หัวหน้ากองการผลิตบอกพวกเธอให้ทุกคนในจุดพักจือชิงฟัง หลังฟังคำอธิบายของหลี่ชิ่งหงแล้ว พวกจือชิงก็มองโจวอวิ๋นซูราวกับมองคนโง่ ควักเงินตัวเองสร้างบ้าน สุดท้ายบ้านกลับไม่ใช่ของตัวเอง เรื่องแบบนี้มีแต่คนโง่เท่านั้นถึงจะทำ
แต่พวกเขาไม่คิดเลยว่า เรื่องแบบนี้จะยังมีคนโง่อีกคนแย่งกันทำด้วย
เซวียฟางฟางพบว่าความทรงจำจากชาติก่อนของตัวเองไม่ตรงกับความเป็นจริงอีกครั้ง ครั้งก่อนเป็นเรื่องของโจวอวิ๋นซู ในความทรงจำของชาติก่อน โจวอวิ๋นซูไม่ได้มีชีวิตมาถึงคอมมูน ตายอยู่ระหว่างทางไปแล้ว
ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ในความทรงจำไม่มีเรื่องสร้างห้องใหม่เลย และความแตกต่างทั้งหมดนี้ ต่างมีจุดร่วมเดียวกัน นั่นก็คือโจวอวิ๋นซู
การค้นพบแบบนี้ ทำให้เธออดหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้ เธอกลัวว่าการมีอยู่ของโจวอวิ๋นซู จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงมากเกินไป จนความทรงจำจากชาติก่อนของเธอ ค่อยๆ ใช้ไม่ได้กับชีวิตชาตินี้อีกต่อไป
ดังนั้น เธอจึงอดเริ่มพุ่งเป้าใส่โจวอวิ๋นซูไม่ได้ เธอถามอย่างระมัดระวังว่า
“สหายโจว โควต้าสร้างห้องเดี่ยวนี้ ยกให้ฉันได้ไหม?”
โจวอวิ๋นซูมองท่าทางเสแสร้งของเธอ แล้วอดมองอย่างสงสัยไม่ได้ ทั้งที่นิสัยจริงเป็นคนหยิ่งผยองเอาแต่ใจ จู่ๆ กลับทำท่าทางแบบนี้ขึ้นมา ไม่รู้คิดจะก่อเรื่องอะไรอีก เธอไม่ตอบ แต่ย้อนถามกลับ
“ทำไมล่ะ?”
“ฉันนอนหลับไม่ค่อยดี มีอาการประสาทอ่อนนิดหน่อย”
พูดจบ เธอก็รีบอธิบายต่ออย่างกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่เชื่อ “เรื่องนี้จริงนะ”
“ฉันมีใบรับรองจากหมอด้วย ฉันเอาให้เธอดูได้!”
พูดจบ เธอก็วิ่งตึงตังกลับเข้าห้อง ยกถุงสัมภาระของตัวเองออกมา แล้วเริ่มค้นต่อหน้าทุกคน
ผลคือค้นอยู่นาน ก็หาใบรับรองไม่เจอ เธอทำสีหน้าราวกับใกล้จะร้องไห้ มองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น แล้วพูดอย่างร้อนรนว่า “ฉันมีจริงๆ นะ แต่ไม่รู้ทำไมถึงหาไม่เจอ”
โจวอวิ๋นซูยิ้มตาหยี พลางปลอบเธอว่า “อย่าร้อนใจสิ ค่อยๆ หาไป พวกเราก็ไม่มีใครเร่งเธอนี่”
เซวียฟางฟางสูดหายใจลึก เหมือนกำลังปรับอารมณ์ตัวเอง จากนั้นก็พลางค้นของต่อ พลางพูดว่า
“เธอวางใจได้ ฉันต้องหาให้เธอดูแน่”
ค้นไปค้นมาหลายรอบ ก็ยังหาไม่เจอ ภายใต้แรงกดดันมหาศาล อารมณ์ของเซวียฟางฟางก็เริ่มพังลงทีละน้อย น้ำตาหยดแหมะๆ ไหลลงมา หญิงงามร้องไห้ เพียงชั่วพริบตาก็ทำให้จือชิงชายหลายคนเริ่มสงสารขึ้นมา บางคนอดไม่ได้ จึงเริ่มช่วยพูดแทนเซวียฟางฟาง
“เห็นเธอรีบจนร้องไห้แล้ว ก็ช่างมันเถอะ”
“ใช่ ฉันว่าเธอค้นจริงจังขนาดนี้ คงไม่ได้โกหกหรอก”
ที่จือชิงชายช่วยพูดแทนเซวียฟางฟาง ยังอยู่ในความคาดหมายของโจวอวิ๋นซู แต่ที่ทำให้เธอแปลกใจคือ จางจาวตี้กลับช่วยพูดแทนเซวียฟางฟางด้วย จางจาวตี้ดึงมือโจวอวิ๋นซูเบาๆ แล้วพูดเสียงเบาว่า
“อวิ๋นซู เธอคงพูดจริงนะ ปล่อยเธอไปเถอะ!”
“เมื่อคืนฉันนอนข้างเธอ ได้ยินเธอพลิกตัวไปมา ครึ่งคืนยังไม่หลับเลย”
โจวอวิ๋นซูแทบหลุดหัวเราะออกมาด้วยความโมโห ก่อนหน้านี้ยังพูดอยู่ว่าพวกเธอเป็นเพื่อนกัน
พอหันกลับมากลับช่วยพูดแทนศัตรูของเพื่อน ตกลงว่าเธอซื่อบื้อจริง หรือแค่ใช้มือเธอสร้างภาพคนดี?
เธอไม่เชื่อหรอกว่า จางจาวตี้จะมองไม่ออกเลยว่า เซวียฟางฟางจงใจเล่นงานเธอ
ในเมื่อจางจาวตี้เป็นฝ่ายลดค่าคำว่า “เพื่อน” ก่อน งั้นเธอก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าอีกฝ่ายแล้ว
เธอสะบัดมือของจางจาวตี้ออก แล้วกวาดตามองทุกคน ก่อนพูดเสียงหนักว่า
“ฟังที่พวกคุณพูดกัน เหมือนฉันกำลังบีบบังคับเธอเลยนะ”
“แต่ลองคิดดูสิ ว่าฉันเคยพูดบังคับเธอสักคำไหม?”
“เห็นชัดๆ ว่าเซวียฟางฟางเองต่างหาก ที่เอาแต่ย้ำว่าจะหาใบรับรองมาให้ฉันดู!”
“แล้วตอนนี้แค่เธอร้องไห้ ฉันก็กลายเป็นคนผิดที่ไม่ยอมปล่อยผ่านไปแล้วเหรอ?”
พอเธอพูดแบบนี้ คนที่ก่อนหน้านี้ช่วยพูดแทนเซวียฟางฟางก็เงียบทันที แม้แต่จางจาวตี้ที่เดิมยังโมโหเรื่องโจวอวิ๋นซูสะบัดมือเธอ ตอนนี้บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน
บรรยากาศกดดันขึ้นมาชั่วขณะ โจวอวิ๋นซูรอจนความไม่พอใจที่ทุกคนมีต่อเซวียฟางฟางเริ่มหมักหมมได้ที่แล้ว จึงพูดต่อว่า “ยิ่งไปกว่านั้น พี่ชิ่งหงก็ไม่ได้พูดสักคำว่าโควต้าห้องเดี่ยวมีแค่ห้องเดียว”
“เธอไม่ถามให้ชัดก่อน ก็ร้องห่มร้องไห้มาชิงโควต้าแบบนี้”
“นี่ไม่ใช่ว่าอยากได้ห้องเดี่ยวอย่างเดียว แต่ยังคิดจะอาศัยโอกาสนี้ทำลายชื่อเสียงฉันด้วยหรือไง?”
“ไม่...ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”
“ฉันแค่อยากได้ห้องเดี่ยวมากเกินไปเท่านั้นเอง”
เซวียฟางฟางรีบปฏิเสธ น้ำตาก็ไหลลงมาตามแก้มขาวสวยพร้อมกับการส่ายหน้า ดูน่าสงสารจับใจ
แผนของเซวียฟางฟางถูกเปิดโปงแล้ว ทุกคนจึงรู้สึกเพียงว่าเธอเป็นคนเจ้าเล่ห์ลึกซึ้ง ต่อให้ตอนนี้ร้องไห้น่าสงสารแค่ไหน ก็ไม่มีใครกล้ารู้สึกสงสารเธอแล้ว
ขณะที่ทุกคนกำลังตำหนิเซวียฟางฟางอยู่ในใจ โจวอวิ๋นซูกลับทำตรงกันข้าม เธอเดินไปตรงหน้าเซวียฟางฟาง หยิบชุดกระโปรงสีขาวหรือเสื้ออะไรสักอย่างจากกองของที่ถูกรื้อออกมาแบบสุ่มๆ ภายนอกดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ความจริงกลับใช้แรงทั้งตัวเช็ดหน้าให้อีกฝ่าย เช็ดจนหน้าของอีกฝ่ายแดงเถือกแล้ว จึงพูดเสียงอ่อนโยนว่า “ดูเธอสิ อยากได้ห้องเดี่ยวก็ไม่ถามให้ชัดก่อน”
“สุดท้ายกลับรีบจนเหงื่อออกเต็มตัว”
“รีบเช็ดหน่อยเถอะ ตอนกลางคืนอากาศเย็น เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา”
เซวียฟางฟางรู้สึกเพียงว่าหน้าเจ็บแสบจากการเช็ด แต่กลับไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย เพียงแต่เธอไม่รู้ว่า เสื้อผ้าที่โจวอวิ๋นซูใช้เช็ดหน้าให้เธอ เพราะถูกโยนลงพื้นมั่วๆ จึงเปื้อนฝุ่นไม่น้อย น้ำตาผสมกับฝุ่น ทำให้ภาพหญิงงามร้องไห้ดีๆ กลายเป็นเหมือนขอทานในพริบตา แต่เธอกลับไม่รู้ตัว ยังทำสีหน้าไร้เดียงสาแบบเดิม จนให้ความรู้สึกว่าคนยิ่งน่าเกลียดก็ยิ่งชอบสร้างเรื่อง ความแตกต่างอันรุนแรงนี้ ทำให้คนที่อยู่ตรงนั้นแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ แต่ทุกคนต่างเม้มปากแน่น
มีเพียงหวังเส้าหมิงคนซุ่มซ่ามเท่านั้น ที่ชี้หน้าเซวียฟางฟางอย่างไม่เกรงใจ แล้วหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่าๆๆ เซวียฟางฟาง หน้าของเธอตลกเกินไปแล้ว ฮ่าๆๆ!”
เซวียฟางฟางใช้มือเช็ดหน้า พอเห็นว่ามือเต็มไปด้วยคราบสกปรก แล้วเห็นสีหน้าดูละครของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น เธอก็ทั้งอับอายทั้งโมโห จนอยากวิ่งหนีทันที
ในตอนนั้นเอง ประตูใหญ่ของจุดพักจือชิงก็ถูกคนเคาะขึ้นมากะทันหัน ทุกคนต่างชะงักไป
จือชิงชายคนหนึ่งรีบวิ่งไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เปิดประตู ก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูจุดพักจือชิง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านบน กางเกงสีเขียวทหารด้านล่าง หน้าตาสะอาดสะอ้าน บุคลิกอ่อนโยนสุภาพ ด้านหลังของเขา ยังมีรถจี๊ปคันหนึ่งจอดอยู่เป็นฉากหลังอีกด้วย