หวงฮวาอี้เมื่อครู่เกือบโดนฟันอยู่แล้ว ไหนเลยจะกล้าปะทะกับคมมีดตรงๆ ตกใจจนรีบถอยหลังทันที
โจวอวิ๋นซูฟันใส่เธอติดกันหลายครั้ง จนบีบให้อีกฝ่ายถอยออกไปนอกประตูได้ จึงรีบปิดประตูห้องทันที
แต่น่าเสียดายที่ห้องเก็บของที่เธออยู่ไม่มีแม้แต่กลอนประตู เธอจึงทำได้เพียงลากตู้เก่าๆ มาขวางไว้
พอไม่ต้องเผชิญหน้ากับมีดตรงๆ หวงฮวาอี้ก็กลับมาผยองอีกครั้ง ทุบประตูดัง “ปังๆ” พร้อมตะโกนข่มขู่ว่า
“โจวอวิ๋นซู ยัยตัวซวย รีบเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ ถ้าแกกล้าปีนออกทางหน้าต่างล่ะก็ เดี๋ยวฉันจะให้แม่ตีแกให้ตาย!”
โจวอวิ๋นซูมองประตูไม้เปราะบางที่ดูเหมือนจะแตกได้ทุกเมื่อ ไม่กล้าถ่วงเวลา กัดฟันฟันซี่หน้าต่างอย่างแรงต่อไป
เวลานั้นเอง โจวเยี่ยนเฉิงที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็ทนไม่ไหววิ่งมาในที่สุด
เขาด่าหวงฮวาอี้ที่กำลังสร้างเสียงดังอย่างไม่เกรงใจ
“ไอ้ตัวถ่วง แกทำอะไรอยู่เนี่ย หนวกหูจะตาย!”
หวงฮวาอี้รีบเอาใจโจวเยี่ยนเฉิง
“เยี่ยนเฉิง น้องชายที่แสนดีของพี่ โจวอวิ๋นซูยัยตัวซวยนี่ไม่ฟังแม่ กำลังจะหนี นายรีบช่วยพี่พังประตูจับเธอเร็ว!”
“เธอจะหนีก็หนีไปสิ เกี่ยวอะไรกับฉัน อย่าเสียงดัง ฉันจะนอน!”
โจวเยี่ยนเฉิงไม่สนใจเลยสักนิด
“ถ้าเธอหนีออกไป ก็จะไปฟ้องคนอื่น ถึงตอนนั้นแม่จะถูกจับ แล้วในบ้านก็ไม่มีใครซื้อเนื้อให้นายกินแล้วนะ เด็กดี ช่วยพี่จับโจวอวิ๋นซูหน่อย เดี๋ยวพี่ซื้อขนมให้”
โจวเยี่ยนเฉิงเป็นเด็กไม่ค่อยมีสมอง ถูกหวงฮวาอี้พูดดีไม่กี่คำก็หลงเชื่อทันที
เขาไปหยิบมีดทำครัวมาจากห้องครัว แล้วฟันใส่ประตูไม้ทันที
อย่าดูถูกว่าเป็นแค่เด็กเก้าขวบ เพราะตั้งแต่เล็กกินดีและกินมากที่สุดในบ้าน ร่างกายที่ถูกเลี้ยงมาจึงแข็งแรงกว่าโจวอวิ๋นซูวัยสิบหกเสียอีก แรงก็ย่อมมากกว่า
“โครมๆ” ไม่กี่ที ประตูพังก็ถูกฟันจนแหลก
ส่วนมีดทำครัวพังๆ ของโจวอวิ๋นซูนั้นไม่คมอยู่แล้ว อีกทั้งตั้งแต่เมื่อวานเธอก็ไม่ได้กินไม่ได้ดื่ม แถมยังเสียเลือดมาก
ตอนนี้โจวอวิ๋นซูแทบอาศัยเพียงแรงใจในการแกว่งมีดเท่านั้น
มีดหักขึ้นสนิมบาดฝ่ามือของเธอจนแตก เลือดไหลชุ่มทั้งมีด แต่เธอก็ยังไม่หยุดฟัน
“ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ เปิดใช้งาน ‘ระบบฝึกทักษะช่างตีเหล็ก’ สำเร็จ ขอถามโฮสต์ว่าต้องการเริ่มผูกระบบตอนนี้หรือไม่?”
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้โจวอวิ๋นซูที่เดิมทีสติเริ่มพร่าเลือนสะดุ้งเฮือก
นี่คือนิ้วทองของคนทะลุมิติมาแล้วหรือ?
เธอไม่มีเวลาสนใจสถานการณ์ตรงหน้า รีบเลือก “ใช่” ทันที
“ผูกระบบสำเร็จ มอบแพ็กเกจมือใหม่ให้โฮสต์”
เสียงจักรกลดังขึ้น ไม่นานตรงหน้าก็ปรากฏหน้าจอแสง และมีกล่องของขวัญขนาดใหญ่ปรากฏอยู่บนนั้น
โจวอวิ๋นซูกดความตื่นเต้นเอาไว้ เปิดกล่องของขวัญ หน้าจอตรงหน้าก็เปล่งแสงเจิดจ้า ก่อนมีของจำนวนมากเด้งออกมาจากกล่องทันที
แพ็กเกจมือใหม่:
ชุดเครื่องมือช่างตีเหล็ก x1
(ประกอบด้วย: ค้อนเล็ก ค้อนใหญ่ คีมเหล็ก ทั่ง เครื่องสูบลม เตาหลอม เศษเหล็ก แม่พิมพ์อเนกประสงค์ ฯลฯ)
ช่องเก็บของ x5
ฉายา “ช่างตีเหล็กร่างบาง” x1
โอสถฟื้นฟูชีวิต x1
เธอไม่มีเวลามองละเอียด รีบใช้จิตหยิบค้อนใหญ่ขึ้นมา แล้วทุ่มแรงทั้งหมดฟาดใส่เสาหน้าต่างทันที
เสาสองต้นหักในพริบตา เวลานั้นเอง ด้านหลังเริ่มมีเสียงประตูแตกดังขึ้นมาแล้ว
เธอมองช่องที่ถูกทุบออกมา แม้จะไม่กว้างมาก แต่ก็พอให้ร่างผอมบางของเธอลอดออกไปได้
เธอไม่สนใจเสี้ยนไม้แหลมที่เหลืออยู่บนเสาหัก ตัดสินใจมุดผ่านช่องแคบระหว่างเสาหน้าต่างออกไปทันที แม้ทั้งตัวจะถูกขีดจนเลือดไหลก็ไม่สนใจ ร่างของเธอตกลงบนพื้นนอกหน้าต่างอย่างแรง มองแสงแดดด้านนอกแล้ว เธอรู้สึกเหมือนได้หนีรอดจากความตาย
เธอล้มจนเวียนหัวตาลาย แต่ยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็ได้ยินเสียงร้องโวยวายของหวงฮวาอี้กับโจวเยี่ยนเฉิงดังมาจากในห้อง
“ยัยตัวซวยหนีแล้ว! เร็ว อ้อมไปทางประตูหน้า ต้องจับเธอให้ได้!”
โจวอวิ๋นซูจนปัญญา ทำได้เพียงฝืนลุกขึ้น เดินโซเซไปทางถนนใหญ่
เธอต้องหนีออกไปให้ได้ จะถูกหวงฮวาอี้สองพี่น้องสกัดอยู่ในซอยไม่ได้เด็ดขาด! ซอยไม่ได้ยาวนัก แต่น่าเสียดายที่ร่างกายไม่ให้ความร่วมมือ โจวอวิ๋นซูหอบหายใจแรง ดูเหมือนกำลังวิ่ง แต่จริงๆ แล้วแทบเป็นการขยับตัวช้าๆ มากกว่า ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือสายตาเธอเริ่มมืดเป็นพักๆ เห็นได้ชัดว่าร่างกายถึงขีดจำกัดแล้ว เธอไม่ยอมแพ้ กัดปลายลิ้นอย่างแรง ฝืนพลังเฮือกสุดท้ายวิ่งออกจากซอย จนในที่สุดก็เห็นแสงแดดเจิดจ้าบนถนนใหญ่
สายตาเธอกวาดมองบนถนนอย่างรวดเร็ว ก่อนหยุดลงที่หญิงใบหน้ากลมวัยสี่สิบห้าสิบคนหนึ่ง คนๆนั้นคือเหยาเย่ว์ฟาง หัวหน้าฝ่ายสตรีของโรงงานเครื่องจักรไห่เฉิง โจวอวิ๋นซูล็อกเป้าหมายได้ ก็รีบวิ่งตรงไปหาคนนั้นทันที ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันถึงตัวเหยาเย่ว์ฟาง ก็ได้ยินเสียงหวงฮวาอวิ๋นกับน้องชายตะโกนบิดเบือนความจริงมาจากด้านหลังเสียก่อน
“ทุกคนช่วยหยุดเธอที! ผู้หญิงที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดคนนั้นน่ะ เธอเป็นคนร้าย เธอขโมยเงินบ้านฉัน!”
เวลานี้โจวอวิ๋นซูไม่มีแรงเหลือจะเถียงแล้ว
เธอมีเป้าหมายเดียว คือไปถึงตัวเหยาเย่ว์ฟางแล้วฟ้องความจริง โจวอวิ๋นซูที่ทั้งตัวเปื้อนเลือดปรากฏตัวบนถนนใหญ่ เดิมทีก็ดึงดูดสายตาผู้คนอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดของสองพี่น้องหวง สายตาทั้งถนนก็ยิ่งจับจ้องมาที่เธอทันที บางคนลังเล บางคนเริ่มลงมือ บางคนก็ซักถาม…
โจวอวิ๋นซูไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รวบรวมแรงทั้งหมดพุ่งตรงไปหาเหยาเย่ว์ฟาง แต่ในตอนที่เหลือระยะห่างจากเหยาเย่ว์ฟางไม่ถึงห้าเมตร จู่ๆ เธอก็ถูกคนคว้าแขนไว้ ก่อนเหวี่ยงล้มลงกับพื้นอย่างแรง
ถูกทำร้าย อดอาหาร เสียเลือด ดีบัฟซ้อนกันเต็มตัว โจวอวิ๋นซูที่มีทั้งแผลเก่าแผลใหม่ ในที่สุดก็ฝืนต่อไม่ไหว สายตาดับวูบแล้วหมดสติไป ก่อนสลบ เธอเห็นใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวซื่อตรงนั้นแวบผ่านตรงหน้า สิ่งเดียวที่เธออยากทำคือ “ถุย” ใส่หน้าเขา
“ตัวซวยที่ไหนมาขวางทาง ทำเรื่องของแม่พังไม่เป็นท่า!”
ตอนโจวอวิ๋นซูฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนให้น้ำเกลืออยู่ในโรงพยาบาล ร่างกายที่หนักอึ้งก็สบายขึ้นมากแล้ว ไม่มีเสียงทะเลาะอย่างที่คิด และก็ไม่มีเงาของแม่เลี้ยงจางเหวินฮวาพวกนั้นด้วย
เงียบจนเกินไปเสียด้วยซ้ำ
เธอหันไปทางประตูห้องผู้ป่วย ก่อนสบเข้ากับใบหน้ายิ้มใจดีของเหยาเย่ว์ฟาง หัวหน้าฝ่ายสตรีพอดี
พอเห็นเธอฟื้น อีกฝ่ายก็มีสีหน้าดีใจ รีบเดินเข้ามาพร้อมพูดว่า “หนูโจว ฟื้นแล้วเหรอ!”
โจวอวิ๋นซูอยากพยักหน้า แต่กลับรู้สึกเวียนหัวคลื่นไส้ จนต้องยกมือกุมศีรษะ
เหยาเย่ว์ฟางสังเกตเห็นอาการไม่สบายของเธอ จึงตบไหล่เบาๆ พลางปลอบเสียงอ่อนโยน
“มีอะไรก็ค่อยๆ พูด หมอบอกว่าเธอหัวแตก เสียเลือดมาก หลังฟื้นอาจเวียนหัวได้ ให้ขยับตัวช้าๆ แล้วนอนพักเงียบๆ จะดีที่สุด”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความหวังดี โจวอวิ๋นซูจึงเอ่ยขอบคุณเบาๆ “ขอบคุณค่ะ คุณพาส่งโรงพยาบาลเหรอคะ?”
“โอ๊ย ไม่ใช่หรอก เป็นสหายทหารคนนั้นที่จับเธอไว้ต่างหากที่พาเธอมา ตอนเธอหมดสติกะทันหัน เขาตกใจแทบแย่!”
ที่แท้ หลังเธอหมดสติ สองพี่น้องหวงฮวาอี้ก็ไม่สนว่าเธอสลบไปแล้ว ยังคิดจะรับตัวเธอไปจากมือทหารคนนั้น แต่สหายทหารเห็นว่าเรื่องราวยังไม่ชัดเจน อีกทั้งโจวอวิ๋นซูก็หมดสติ ไม่อาจแก้ต่างหรือขัดขืนได้ เขาจึงไม่อาจเชื่อคำพูดฝ่ายเดียวของสองพี่น้องได้ทั้งหมด และยืนกรานไม่ยอมให้พวกเขาพาตัวเธอไป