จางจาวตี้ลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “จือชิงเซวียบอกว่าในแม่น้ำน่าจะมีหอยแมลงภู่ เลยอยากลงไปงมหอยมากินเปลี่ยนรสชาติสักหน่อย”
ครั้งนี้เซวียฟางฟางฉลาดขึ้นนิดหน่อยจริงๆ ไม่เพียงมีเป้าหมายชัดเจน ยังจับจุดอ่อนของจางจาวตี้ได้ง่ายๆ อีกด้วย จางจาวตี้เป็นคนมณฑลหนาน ว่ายน้ำเก่งมาก แต่เห็นได้ชัดว่าเธอยากจนมาก นอกจากหาแต้มงานแล้ว ก็ไม่มีรายได้ทางอื่นเลย แต่เธอจำได้ว่า ตอนนิยายเขียนถึงฉากช่วยคนนี้ ไม่ได้พูดถึงการมีอยู่ของจางจาวตี้เลย เธอไม่แน่ใจว่า หลังจากมี “ผีเสื้อ” ที่เกิดใหม่อย่างเธอแล้ว ความเป็นจริงกับนิยายจะยังตรงกันทั้งหมดหรือไม่ คิดไปคิดมา เธอตัดสินใจว่าชั่วคราวคงต้องเฝ้าดูไปก่อน
ตอนบ่ายระหว่างออกไปทำงาน ลุงหยางจู่ๆ ก็เข้ามาพูดกับเธออย่างลับๆ ล่อๆ ว่า มีภรรยาหลายบ้านในกองการผลิตอยากให้เขาช่วยเป็นพ่อสื่อ ขอให้โจวอวิ๋นซูช่วยซ่อมของในบ้านให้หน่อย
“แน่นอนว่าคนพวกนั้นก็บอกแล้วว่าจะไม่ให้เธอช่วยฟรี”
โจวอวิ๋นซูไม่อยากรับงานนี้ ตอนนี้เธอไม่ได้ขาดของและไม่ได้ขาดเงินเลย ไม่มีความจำเป็นต้องเสี่ยงแบบนี้ จึงปฏิเสธเขาไป “ลุงหยางคะ เรื่องแบบนี้ถูกคนมีเจตนาไม่ดีเอาไปบิดเบือนได้ง่ายมาก”
“จือชิงโจว เรื่องนี้คงไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกมั้ง พวกเรากองการผลิตซีซานอยู่กันห่างไกล คนข้างนอกที่ใส่ปลอกแขนแดงก็ไม่ค่อยอยากเข้ามา อีกอย่าง มีอยู่คนหนึ่งที่ปฏิเสธได้ยากจริงๆ ไม่สู้ให้เธอมาคุยกับเธอเองดีไหม?” กองการผลิตซีซานสงบมาตลอด ลุงหยางจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย
ช่วงนี้ลุงหยางค่อนข้างดูแลเธอ โจวอวิ๋นซูเลยปฏิเสธไม่ลงอยู่พักหนึ่ง ตอนบ่าย ภรรยาที่ว่า “ปฏิเสธได้ยาก” คนนั้นก็มาหาเธอที่คลังเก็บเครื่องมือเกษตร
ลุงหยางเพิ่งจะแนะนำได้แค่ว่า “นี่คือเหวินชุ่ย สามีของเธอคือเสมียนหลิวของกองการผลิต” เหวินชุ่ยก็เดินขึ้นมาหนึ่งก้าว เบียดเขาไปด้านข้าง แล้วพูดกับโจวอวิ๋นซูด้วยรอยยิ้มว่า “โอ๊ย จือชิงโจวอายุน้อยแค่นี้ก็มีฝีมือแบบนี้แล้ว เก่งจริงๆ!”
เธอกระตือรือร้นเกินไปจริงๆ โจวอวิ๋นซูจึงได้แต่พยักหน้า
“หม้อเหล็กใบใหญ่ที่บ้านฉันเสียมานานแล้ว จะหุงข้าว ผัดกับข้าว ต้มน้ำ ก็ไม่สะดวกสักอย่าง จะเอาไปซ่อมที่คอมมูนก็ไม่ทันการ ไม่รู้ว่าตอนจือชิงโจวซ่อมเครื่องมือ จะช่วยปะหม้อให้ป้าสักหน่อยได้ไหม วางใจเถอะ ป้าจะไม่ให้เธอช่วยฟรีแน่นอน จะให้ไข่ไก่หนึ่งตะกร้าเป็นค่าตอบแทน!”
โจวอวิ๋นซูรีบโบกมือปฏิเสธ “คุณป้าคนนี้…”
เหวินชุ่ยขัดเธอขึ้นมา “เรียกฉันว่าป้าชุ่ยก็พอ”
“ป้าชุ่ยคะ ไม่ใช่เรื่องของสิ่งของ แต่คือ…”
เธอยังพูดไม่ทันจบ เหวินชุ่ยก็ขัดเธออีกครั้ง “เรื่องที่เธอพูด ฉันรู้หมดแล้ว ถ้าเธอกังวลว่าจะถูกคนรายงาน เรื่องนี้ก็แก้ไม่ยาก คนพวกนั้นเอาเครื่องมือมาซ่อมกับเธอ ของที่พวกเขาให้ ฉันจะเป็นคนรับไว้ ส่วนหนึ่งฉันจะเอาไปส่งให้กองการผลิต อีกส่วนเธอเอากลับบ้านเอง แบบนี้ก็ถือเป็นงานของส่วนรวม ไม่ถือว่าผิดข้อห้าม”
โจวอวิ๋นซูฟังแล้วรู้สึกว่ามีเหตุผล จึงพยักหน้าตกลง เพื่อไม่ให้เสียเวลางาน โจวอวิ๋นซูจึงตั้งใจเอาเวลาซ่อมของส่วนตัวให้ชาวบ้านไปไว้หลังเลิกงาน ถึงแม้เธอจะทำงานเร็วมาก เวลาที่เธอเลิกงานก็ยังช้ากว่าปกติไม่น้อย
ที่จุดพักจือชิงกินข้าวพร้อมกันทั้งหมด เธอกังวลว่าถ้ากลับช้า จะทำให้ทุกคนกินข้าวช้าไปด้วย ดังนั้น เธอจึงหิ้วตะกร้าไข่ไก่ที่ป้าชุ่ยมอบให้ แล้วรีบเดินกลับ ผลคือ ยังไม่ทันถึงจุดพักจือชิง เธอก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาแต่ไกล
โจวอวิ๋นซูรีบเดินเร็วขึ้นอีกสองก้าว ก็เห็นจางจาวตี้ยื่นนิ้วชี้ไปที่เซวียฟางฟาง แล้วถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้นว่า “จือชิงเซวีย คุณช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม คนที่ลงน้ำช่วยคนชัดๆ คือฉัน แล้วทำไมทุกคนถึงพูดกันว่าเป็นคุณที่ช่วยคน?”
ในดวงตาของเซวียฟางฟางมีน้ำตาคลอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจและไร้เดียงสา “สหายจาง ฉันอธิบายกับทุกคนไปแล้วนะ ว่าคนที่ลงน้ำช่วยคนคือคุณ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าพอพูดกันไปพูดกันมา ทำไมคนช่วยคนถึงกลายเป็นฉันคนเดียว”
“อธิบาย? ใครจะรู้ว่าคุณอธิบายยังไง เรื่องนี้คุณเป็นคนได้ประโยชน์มากที่สุด ถึงไม่ใช่คุณ ก็ต้องเป็นคนที่คุณให้ทำ” ปกติจางจาวตี้ดูเป็นคนพูดน้อย แต่พอเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของตัวเอง คำพูดกลับเฉียบคมและแทงตรงจุด
เซวียฟางฟางมีสีหน้าน้อยใจ แต่ก็ยังพยายามอธิบายให้ตัวเอง “สหายจาง ถ้าคุณจะตัดสินความผิดจากคนที่ได้ประโยชน์มากที่สุด งั้นฉันก็คงแก้ตัวไม่ได้จริงๆ แต่ฉันสาบานต่อฟ้าได้เลย ว่าฉันไม่เคยบอกคนอื่นว่าฉันเป็นคนช่วยคนเพียงคนเดียว ตอนนั้นตอนตระกูลหวังเอาของมาส่ง ที่จุดพักจือชิงยังมีคนอื่นอยู่ด้วย ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็ถามพวกเขาได้”
ขณะพูด เธอก็มองไปทางเซี่ยจ้าวซี แม้คนในจุดพักจือชิงจะไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเซวียฟางฟางกับเซี่ยจ้าวซี แต่ก็มองออกถึงบรรยากาศแปลกประหลาดที่เหมือนต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกันระหว่างทั้งสอง
ถ้าเขาออกมายืนยันว่าเซวียฟางฟางไม่ได้โกหก งั้นความน่าเชื่อถือของเรื่องนี้ก็จะสูงมาก ตามสายตาของเธอ สายตาของคนในที่นั้นก็พากันมองไปทางเซี่ยจ้าวซีเช่นกัน สีหน้าของเซี่ยจ้าวซีดูซับซ้อนอยู่บ้าง เปลี่ยนไปมาหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ยังไม่พูดอะไร เซวียฟางฟางจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง จนเขาหันหน้าหนีไป เขาก็ยังไม่มีท่าทีจะพูด บนใบหน้าของเธอจึงเผยความผิดหวังออกมาอย่างอดไม่ได้
ตอนนั้นเอง เฉินอิ้งฮวาจู่ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า “เรื่องนี้ผมเป็นพยานได้ สหายเซวียไม่ได้โกหกจริงๆ ตอนนั้นผมกลับมาก่อน เลยได้ยินตลอดว่าสหายเซวียย้ำหลายครั้งว่าคนช่วยเป็นคนอื่น”
เซวียฟางฟางรีบมองเฉินอิ้งฮวาด้วยความซาบซึ้ง “สหายเฉิน ขอบคุณที่ช่วยเป็นพยานให้ฉันค่ะ!”
เฉินอิ้งฮวาเพียงยิ้มบางๆ ไม่ได้พูดอะไร ไม่นาน ก็มีจือชิงชายอีกคนพูดขึ้นมาว่า
“ผมก็เป็นพยานได้ ถึงผมจะได้ยินแค่ช่วงท้าย แต่ก็ได้ยินสหายเซวียพูดหลายครั้งว่า เธอแค่ช่วยขวางพวกอันธพาลในหมู่บ้าน คนช่วยคนเป็นคนอื่น แต่คนตระกูลหวังก็ยังวางของไว้แล้วจากไป”
ถ้ามีแค่เฉินอิ้งฮวาพูด ทุกคนอาจยังสงสัยอยู่บ้าง แต่ตอนนี้มีสองคนพูดแบบเดียวกัน ทุกคนก็ไม่มีอะไรให้น่าสงสัยแล้ว หลังจากจางจาวตี้ฟังจบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เธอตะโกนขึ้นมาว่า
“เป็นไปไม่ได้! พวกคุณโกหก พวกคุณต้องร่วมมือกันหลอกฉันแน่!”
พูดจบ เธอก็หันหลังวิ่งออกไป หลี่ชิ่งหงกลัวว่าจะเกิดเรื่อง รีบวิ่งตามออกไปทันที ส่วนคนอื่นๆ ที่เหลือมองหน้ากันอยู่พักหนึ่ง แล้วก็แยกย้ายกันไป โจวอวิ๋นซูฟังมาตลอด แม้จะรู้เรื่องคร่าวๆ แล้ว แต่รายละเอียดบางอย่างยังไม่เข้าใจ จึงไปหาซุนหลานเซียงที่กำลังกินเผือกอย่างสนุก สีหน้าตื่นเต้นเต็มที่ เพื่อถามรายละเอียดเพิ่มเติม
“พี่หลานเซียง เรื่องช่วยคนนี่ กองการผลิตเขาลือกันยังไงเหรอคะ?”
ซุนหลานเซียงเห็นเธอหิ้วตะกร้าไข่ไก่มา ดวงตาก็กลอกไปมาไม่หยุดตั้งนานแล้ว พอได้ยินเธอถาม ก็ไม่ตอบทันที เอาแต่จ้องไปที่ไข่ไก่ โจวอวิ๋นซูเข้าใจทันที จึงหยิบไข่ไก่สองฟองส่งให้เธอ แล้วพูดยิ้มๆ ว่า “วันนี้เสมียนหลิวให้ฉันช่วยปะหม้อ เลยให้ไข่ไก่มาตะกร้าหนึ่งเป็นค่าตอบแทน เยอะขนาดนี้ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก ให้เธอสองฟอง”
ซุนหลานเซียงรับไข่ไก่ไป แล้วก็พูดด้วยรอยยิ้มทันทีว่า “ตอนเที่ยงจางจาวตี้กับเซวียฟางฟางไม่ใช่ช่วยเด็กสาวคนหนึ่งของตระกูลหวังด้วยกันเหรอ”
เรื่องนี้คนส่วนใหญ่ในจุดพักจือชิงต่างก็รู้กันหมด ใครจะรู้ว่าตอนบ่ายพอพวกเขาออกไปทำงาน ก็ได้ยินชาวบ้านพูดกันว่า “เซวียฟางฟางแห่งจุดพักจือชิงช่วยเด็กสาวตระกูลหวังไว้” แต่กลับไม่พูดถึงจางจาวตี้เลยแม้แต่น้อย