มองเฉินอิ้งฮวาที่ผ่านการโคลงเคลงมาตลอดทาง แต่ยังคงมีท่าทางสง่างาม โจวอวิ๋นซูก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง เธอยิ้มให้เขาเล็กน้อย แล้วรีบดึงหลี่ชิ่งหงวิ่งหนีไปทันที พอวิ่งออกมาไกลแล้ว เธอก็อดพูดอย่างหงุดหงิดไม่ได้ว่า “พี่ชิ่งหง ข้างหลังฉันพิงเฉินอิ้งฮวาอยู่ ทำไมพี่ไม่เตือนฉันล่ะ?”
หลี่ชิ่งหงแบมืออย่างจนใจ “ฉันกะจะไปเตือนเธอแล้ว แต่เฉินอิ้งฮวาไม่ยอมให้เตือนนี่นา”
โจวอวิ๋นซูยังคงกลุ้มใจอยู่บ้าง เฉินอิ้งฮวาเป็นพระเอกในหนังสือเลยนะ เธอไม่อยากถูกดึงเข้าไปพัวพันระหว่างพระเอกนางเอกแม้แต่นิดเดียว จนกลายเป็นส่วนหนึ่งในเรื่องของพวกเขา
“พอแล้ว อย่าคิดมากเลย ก็แค่พิงนิดเดียวเอง บนเกวียนวัวคนเบียดกันเต็มไปหมด พิงกันนิดหน่อยก็ปกติ”
หลี่ชิ่งหงปลอบเธออย่างส่งๆ สองสามประโยค แล้วถามเธอว่า “ฉันจะไปที่ทำการไปรษณีย์ดูหน่อย เธอไปไหม?”
“ไป!” โจวอวิ๋นซูตอบตกลงอย่างเด็ดขาด ก่อนหน้านี้ตอนเธอส่งจดหมายที่คอมมูนก็เคยถามมาแล้ว เพราะหมู่บ้านซีซานอยู่ห่างไกลเกินไป บุรุษไปรษณีย์จึงไม่ได้ไปส่งจดหมายที่คอมมูนซีซานทุกวัน แต่ต้องสะสมให้ได้จำนวนหนึ่งก่อนถึงจะไปสักเที่ยว
พอไปถึงที่ทำการไปรษณีย์และถามดู ทั้งสองคนต่างก็มีพัสดุและจดหมาย หลี่ชิ่งหงพูดอย่างมีประสบการณ์มากว่า “พวกเราแกะจดหมายอ่านที่นี่ก่อน พออ่านจบก็รีบเขียนจดหมายส่งกลับไปทันที ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวต้องเสียเวลาไปอีกครึ่งเดือน”
คำพูดนี้มีเหตุผล โจวอวิ๋นซูพยักหน้า พอรับจดหมายมาก็แกะตามไปด้วย คนที่ส่งจดหมายมาคือเหยาเย่ว์ฟาง แต่ข้างในยังมีอีกสองแผ่นที่ชุนเยี่ยนลูกสาวของเธอเขียนมา โจวอวิ๋นซูจึงอ่านของชุนเยี่ยนก่อน
เห็นได้ชัดว่าจดหมายไม่ได้เขียนเสร็จในวันเดียว แผ่นแรกมีแต่แบ่งปันเรื่องซุบซิบบางอย่างที่เธอได้ยินจากที่ทำงาน จากตัวอักษรระหว่างบรรทัดก็มองออกถึงความเบิกบานของเธอ
แผ่นหลังรูปแบบเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แค่ดูตัวอักษรที่หวัดแรงของเธอ ก็มองออกถึงความตื่นเต้นของเธอแล้ว เธอบอกว่าโชคดีที่เธอลงชนบทก่อน เพราะหลังจากเธอลงชนบทไปได้ไม่กี่วัน คนทั้งบ้านตระกูลโจวก็ถูกจับกุมอย่างกะทันหัน แถมยังบรรยายขั้นตอนการถูกจับให้อย่างละเอียด มองออกว่าค่อนข้างสะใจในเคราะห์ของคนอื่นอยู่บ้าง
อ่านจดหมายของเธอจบแล้ว โจวอวิ๋นซูก็เปิดจดหมายของเหยาเย่ว์ฟางต่อ ในนั้นก็เขียนถึงเรื่องที่ตระกูลโจวถูกจับเช่นกัน สิ่งที่เหยาเย่ว์ฟางรู้ เห็นได้ชัดว่ามากกว่าสิ่งที่ชุนเยี่ยนรู้ ในจดหมายพูดถึงว่าเรื่องที่ตระกูลโจวถูกจับอาจเกี่ยวข้องกับ “สายลับ” และยังเป็นห่วงว่าเธอจะถูกพัวพัน ให้เธอระวังตัวด้วย
โจวอวิ๋นซูอ่านจบ ก็แค่ยิ้ม บนใบหน้าไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย ตระกูลโจวถูกจับ เธอคาดไว้ตั้งนานแล้ว
พูดให้ชัดก็คือ จางเหวินฮวาและพวกของเธอถูกจับ เธอนี่แหละคือต้นเหตุ
คืนนั้นเธอค้นเจอทรัพย์สินในกล่องใต้เตียงของจางเหวินฮวา พอพบว่าจำนวนไม่ถูกต้อง ก็รื้อค้นบ้านจนทั่ว สุดท้ายถึงได้เจอจดหมายฉบับหนึ่งหลังอิฐที่ขยับได้ด้านในเตาในห้องครัว จดหมายฉบับนั้นเป็นอดีตสามีของจางเหวินฮวาเขียน ดูเหมือนเล่าเรื่องธรรมดา ไม่มีพิรุธอะไร แต่ข้างล่างยังแนบแบบแปลนฉบับหนึ่งไว้ด้วย แม้จะดูไม่ออกว่าเป็นของอะไรกันแน่ แต่เธอเดาว่าน่าจะเป็นแบบออกแบบผลิตภัณฑ์บางรุ่นของโรงงานเครื่องจักร
อดีตสามีของจางเหวินฮวาก็เป็นคนของโรงงานเครื่องจักรไห่เฉิงเหมือนกัน แต่เป็นแค่คนงานจิปาถะคนหนึ่ง คนงานจิปาถะคนหนึ่งมีแบบแปลนอยู่ในมือ แถมยังวางแผนติดต่อทางจดหมายเพื่อส่งออกไป มองอย่างไรก็มีเงื่อนงำ ทว่าอดีตสามีของเธอตายไปสิบกว่าปีแล้ว จางเหวินฮวากลับยังเก็บจดหมายอันตรายแบบนี้ไว้ ไม่เคยทำลายทิ้ง บางทีในนี้อาจมีความลับบางอย่างที่บอกใครไม่ได้ก็เป็นได้
แต่ตอนนั้นเธอรีบลงชนบท ไม่มีทางไปตรวจสอบเรื่องนี้ได้ จึงส่งข่าวนี้ไปยังสถานีตำรวจที่เธอเคยแจ้งความไว้ก่อนหน้านี้ในรูปแบบจดหมายนิรนาม ถ้าไม่ใช่เพราะตำรวจพวกนั้นมีน้ำใจช่วยเหลือ ดึกดื่นค่อนคืนยังไปพาจางเหวินฮวาแม่ลูกมา เรื่องของเธอก็คงไม่อาจจัดการได้รวดเร็วขนาดนั้น
ผลคือเธออาศัยเรื่องแจ้งตำรวจบรรลุเป้าหมายของตัวเอง แต่กลับทำให้สถานีตำรวจต้องเสียเที่ยวเปล่า ในใจเธอจึงรู้สึกเกรงใจอยู่ตลอด เลยตัดสินใจมอบความชอบครั้งนี้ให้พวกเขา
แน่นอนว่า หากพวกเขามีความสามารถมากพอ อาศัยเรื่องนี้สืบหาอะไรบางอย่างได้ และได้ความดีความชอบครั้งใหญ่ ก็ถือเป็นโชคของพวกเขา ต่อให้สืบอะไรไม่พบ นั่นก็ยังเป็นผลงานที่มีอยู่พร้อมแล้ว เพียงพอให้เธอใช้ตอบแทนน้ำใจได้
เมื่อรู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ โจวอวิ๋นซูย่อมไม่กังวลว่าเรื่องนี้จะพัวพันมาถึงตัวเอง นอกจากพูดถึงเรื่องนี้แล้ว เหยาเย่ว์ฟางยังบอกอีกว่าในพัสดุส่งเสื้อผ้ากันหนาวมาให้เธอบ้าง
ตอนเธอลงชนบทนั้นรีบร้อนเกินไป เหยาเย่ว์ฟางเตรียมไม่ทันเลย ตอนนี้พอหามาได้แล้ว เธอก็ไม่รู้ว่าทางนี้อุณหภูมิเป็นอย่างไร จึงส่งมาทั้งหมดก่อน ให้เธอเก็บไว้ใช้ โจวอวิ๋นซูรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง ทั้งที่เธอก็แค่ขายงานหนึ่งตำแหน่งให้พวกเธอ แต่พวกเธอกลับเหมือนรับบุญคุณใหญ่หลวงอะไรอย่างนั้น ส่งของมาให้เธอครั้งแล้วครั้งเล่า
เมื่อเห็นของที่พวกเธอส่งมา โจวอวิ๋นซูก็รู้สึกว่าตัวเองควรตอบแทนด้วยของพื้นเมืองบางอย่างเช่นกัน
โจวอวิ๋นซูถามหลี่ชิ่งหงแล้ว ได้รู้ว่าฤดูกาลนี้ทางตงเป่ยกำลังเป็นช่วงที่มีเห็ดนานาชนิดพอดี จึงเตรียมจะไปสหกรณ์การค้าเพื่อซื้อเห็ดสักหน่อย
หลี่ชิ่งหงเตือนเธอว่า “ซื้อเห็ดกับชาวบ้านถูกที่สุด แถมไม่ต้องใช้คูปองด้วย วันนี้ตอนมา ฉันเห็นคนในกองการผลิตบางคนเอาเห็ดมาขายด้วย เธอลองดูว่ามีคนรู้จักไหม แล้วไปแลกกับพวกเธอเป็นการส่วนตัวหน่อย”
เธอคิดดูก็เห็นว่าใช่ จากนั้นจึงถือถุงผ้าถุงหนึ่ง เตรียมไปดักซื้อตัดหน้าที่จุดรับซื้อด้านนอกสหกรณ์การค้า
โจวอวิ๋นซูมาถึงกองการผลิตซีซานได้แค่สิบกว่าวัน และยังไม่ได้ลงนา ย่อมไม่รู้จักคนมากนัก แต่ดันโชคดีมากที่ได้เจอป้าชุ่ย พอเห็นเธอ ป้าชุ่ยก็ทักทายเธออย่างกระตือรือร้นก่อน “จือชิงโจว เธอก็มาคอมมูนเหมือนกันหรือ”
โจวอวิ๋นซูก็ยิ้มตอบเธอเช่นกัน “ป้าชุ่ย คุณมาต่อแถวขายอะไรอยู่ที่นี่คะ?”
ป้าชุ่ยเปิดของในตะกร้าสะพายหลังให้เธอดูอย่างใจกว้าง “ก็แค่เห็ดกับของป่าที่ช่วงนี้เก็บได้จากบนเขาเท่านั้น ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร”
โจวอวิ๋นซูยื่นหน้าเข้าไปมองแวบหนึ่ง เห็นว่าเห็ดในตะกร้าสะพายหลังของเธอแต่ละดอกทั้งสะอาดและดอกใหญ่ ดวงตาก็สว่างขึ้นทันที
เธอดึงป้าชุ่ยไปด้านข้าง แล้วถามเสียงเบาว่า “ป้าชุ่ย ฉันกำลังอยากแลกเห็ดแห้งส่งกลับไปไห่เฉิงพอดี คุณยังมีเพื่อนที่ขายของพวกนี้อยู่ที่นี่ไหมคะ ฉันอยากแลกประมาณห้าสิบชั่งค่ะ”
พอได้ยินว่าห้าสิบชั่ง ป้าชุ่ยก็มองโจวอวิ๋นซูอย่างตกใจอยู่บ้าง “จือชิงโจว เธอรู้ไหมว่าเห็ดแห้งห้าสิบชั่งมันมากแค่ไหน?”
โจวอวิ๋นซูไม่เข้าใจ “มากแค่ไหนคะ?”
ป้าชุ่ยทำท่าเปรียบให้ดู “กระสอบงูใบใหญ่หนึ่งใบ เห็ดแห้งน้ำหนักเบา พอแช่น้ำแล้วหนึ่งชั่งพองออกมาได้หลายชั่ง เยอะขนาดนี้ บ้านเธอคงกินจนขึ้นหนอนแล้ว”
เรื่องนี้โจวอวิ๋นซูกลับไม่กังวล ตอนนี้ในเมืองของใช้สารพัดอย่างต่างก็ขาดแคลนมาก เหยาเย่ว์ฟางและพวกเธอกินเองไม่หมด ก็ยังเอาไปให้คนอื่นหรือแลกของกับคนอื่นได้ จะกินจนขึ้นหนอนได้อย่างไร
“แบบนั้นก็ยังพอไหวค่ะ บ้านฉันญาติเยอะ ทุกคนแบ่งกันก็เหลือไม่เท่าไรแล้ว”
ป้าชุ่ยเห็นเธอยืนกราน ก็ไม่เกลี้ยกล่อมอีก ดึงคนคุ้นเคยสองคนออกมาจากแถว แล้วเหมาขายเห็ดทั้งหมดของพวกเธอให้โจวอวิ๋นซู นอกจากนี้ยังมีของอย่างเฮเซลนัต วอลนัตป่าที่ในยุคนี้ไม่ค่อยมีราคา ป้าชุ่ยก็ตัดสินใจแทนพวกเธอ ให้พวกเธอมอบแก่โจวอวิ๋นซูไปด้วย
เห็ดกระสอบงูใบใหญ่หนึ่งใบใช้เงินไม่ถึงสองหยวน ทำให้โจวอวิ๋นซูเข้าใจราคาถูกของยุคนี้อย่างลึกซึ้ง
ความคิดของเธอขยับขึ้นมา จึงพูดว่า “ป้าๆ ถ้าพวกคุณหาเห็ดหัวลิง โสม หรือของบำรุงใหญ่ทำนองนี้ได้ ก็มาหาฉันได้เหมือนกัน ฉันจะเอาคูปองผ้า คูปองฝ้าย หรือคูปองอุตสาหกรรมมาแลกกับพวกคุณ!”