พอป้าๆ หลายคนได้ยิน ดวงตาก็สว่างขึ้นทันที “จริงเหรอ?”
โจวอวิ๋นซูหยิบคูปองหลายใบออกมาให้พวกเธอดูต่อหน้าทุกคน “จริงแน่นอนค่ะ คูปองฉันเตรียมไว้หมดแล้ว!”
เธอไม่ขาดเงิน และไม่ขาดสิ่งของ ของที่บำรุงร่างกายได้แบบนั้น เธอไม่รังเกียจว่ามีมากเกินไป
ป้าๆ หลายคนมองหน้ากัน แล้วต่างก็พยักหน้าตอบตกลง
หลังจากบอกลากันแล้ว โจวอวิ๋นซูก็แบกกระสอบจากไปเช่นกัน พอเดินไปได้ระยะหนึ่ง ป้าชุ่ยก็รีบไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว โจวอวิ๋นซูยังไม่ทันได้ถาม ป้าชุ่ยก็ลงมือรวดเร็ว ดึงเธอไปที่มุมหนึ่ง แล้วถามเสียงเบาว่า “จือชิงโจว ที่เธอมีคูปองวิทยุไหม?”
ตอนนั้นโรงงานเครื่องจักรไห่เฉิงชดใช้คูปองให้เธอกองหนึ่ง ในนั้นมีคูปองของสามหมุนหนึ่งเสียงอยู่หนึ่งชุด เพียงแต่คูปองนาฬิกาถูกเธอใช้ไปเองแล้ว ถ้าป้าชุ่ยอยากแลกคูปองนาฬิกา เธอคงไม่มีวิธีจริงๆ แต่คูปองวิทยุกลับมีพอดี “มีค่ะ!”
โจวอวิ๋นซูพยักหน้าทันที “ไม่ทราบว่าป้าชุ่ยเตรียมจะเอาอะไรมาแลกกับฉันคะ?”
น้ำเสียงของป้าชุ่ยแฝงความเสียดายเล็กน้อย “ที่บ้านฉันมีโสมป่าอายุราวยี่สิบปีอยู่หนึ่งราก ไม่รู้ว่าเธอยินดีแลกไหม?” วิทยุสำหรับเธอไม่ได้จำเป็นมากนัก แต่โสมป่านั้นเป็นของที่พบได้แต่แสวงหาไม่ได้มาโดยตลอด
โจวอวิ๋นซูไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย พยักหน้าพูดว่า “ได้ค่ะ กลับไปแล้วคุณมาหาฉันเพื่อแลกได้เลย”
“ดี”
ป้าชุ่ยพูดจบ ก็พึมพำอย่างเสียดายอยู่บ้างว่า “เฮ้อ ถ้าไม่ใช่เพื่อให้ลูกชายฉันเข้าโรงงานเครื่องจักรในอำเภอไปเป็นเด็กฝึกงาน ฉันคงเสียดายจริงๆ ไม่อยากแลกออกไป โสมป่าเป็นของดีที่ช่วยชีวิตคนได้ในยามคับขันนะ!”
หูของโจวอวิ๋นซูจับคำว่า “โรงงานเครื่องจักรในอำเภอ รับสมัครงาน” ได้อย่างไว จึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ว่า “ป้าชุ่ย เมื่อกี้คุณบอกว่าโรงงานเครื่องจักรในอำเภอรับเด็กฝึกงานเหรอคะ?”
“ใช่แล้ว แต่เด็กฝึกงานรับเฉพาะผู้ชาย”
ป้าชุ่ยเห็นดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย จึงตั้งใจย้ำขึ้นมาก่อน แล้วค่อยพูดต่อว่า “ที่จริงโรงงานเครื่องจักรอำเภออันอยากหาช่างซ่อม แต่ที่บ้านนอกห่างไกลอย่างอำเภอพวกเรา ช่างที่มีฝีมือจะยอมมาที่นี่ได้ยังไง รับไม่ได้ ก็ทำได้แค่รับเด็กฝึกงานเพิ่มหลายคน ให้ช่างพาลูกศิษย์ อย่างน้อยก็มีคนช่วยงานเพิ่มหลายคน”
โจวอวิ๋นซูอดรู้สึกขำไม่ได้อยู่บ้าง “ป้าพูดถูกค่ะ รับช่างไม่ได้ ก็ทำได้แค่รับเด็กฝึกงานหลายคนมาค่อยๆ ฝึก งั้นฉันขออวยพรให้ลูกชายของป้าสมัครได้สำเร็จไว้ตรงนี้เลยค่ะ!”
“ฮ่าๆ จือชิงโจวพูดจาน่าฟังจริงๆ ขอบใจนะ ไว้ลูกชายฉันได้เป็นคนงานแล้ว ฉันจะให้ไข่ไก่เธอสองฟอง!”
หลังจากแบกกระสอบกลับไปที่ทำการไปรษณีย์และส่งของแล้ว หลี่ชิ่งหงกับโจวอวิ๋นซูก็หิ้วพัสดุไปสหกรณ์การค้าเพื่อซื้อของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันเล็กน้อยด้วยกัน ที่จริงในกระเป๋าระบบของโจวอวิ๋นซูมีทุกอย่าง แต่เธอก็จำเป็นต้องทำให้ดูเหมือนปกติบ้าง
เมื่อซื้อของเสร็จแล้ว โจวอวิ๋นซูก็ดึงหลี่ชิ่งหงไปร้านอาหารของรัฐเพื่อกินข้าว หลี่ชิ่งหงค่อนข้างเสียดายอยู่บ้าง “เกวียนวัวของกองการผลิตน่าจะกลับตอนบ่ายสองกว่าๆ เธออดทนหน่อย กลับไปกินก็ได้แล้ว”
โจวอวิ๋นซูชี้ไปที่ศีรษะของตัวเองที่แกะผ้าก๊อซออกแล้ว พูดว่า “พี่ชิ่งหง ตอนนั้นฉันบาดเจ็บหนักมากนะ หมอบอกว่า ถ้าไม่บำรุงให้ดี ต่อไปแม้แต่มีลูกก็อาจมีปัญหา”
หลี่ชิ่งหงพูดคำคัดค้านไม่ออกทันที “งั้นก็ได้ ฉันไปกินเป็นเพื่อนเธอ”
พอเข้าไปในร้านอาหารของรัฐ และมองเห็นคนข้างในชัดเจนแล้ว โจวอวิ๋นซูก็เริ่มเสียใจที่มากินข้าวมื้อนี้อยู่บ้าง
เซวียฟางฟางกับเฉินอิ้งฮวานั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน เซี่ยจ้าวซีกับหวังเส้าหมิงนั่งโต๊ะเดียวกัน สี่คนนั่งเยื้องกัน บรรยากาศแปลกประหลาด โจวอวิ๋นซูอยากย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน แล้วตีตัวเองที่ดึงดันจะมากินข้าวที่นี่ให้ตาย หวังเส้าหมิงไม่ทันสังเกตเลยว่าบรรยากาศผิดปกติ จึงทักทายพวกเธออย่างกระตือรือร้น
“พี่ชิ่งหง จือชิงโจว พวกคุณก็มากินข้าวเหมือนกันเหรอ?”
หลี่ชิ่งหงไม่รู้สถานการณ์ จึงดึงโจวอวิ๋นซูเดินเข้าไปข้างใน
ขณะเดิน เธอก็ยิ้มตอบว่า “จือชิงหวัง พวกเธอสองสามคนก็อยู่ด้วยเหรอ อวิ๋นซูอยากมากินอะไรสักหน่อย ฉันเลยมากับเธอ”
ตอนนี้เป็นเวลามื้ออาหารพอดี ภายในร้านอาหารของรัฐแทบจะเต็มทุกโต๊ะ เซวียฟางฟางมีไหวพริบมาก ลุกขึ้นทักทายพวกเธอ “พี่ชิ่งหง คุณกับจือชิงโจวมานั่งตรงนี้กับพวกเราสิ โต๊ะฉันยังมีที่นั่งอีกสองที่!”
หวังเส้าหมิงก็ทักทายพวกเธอเช่นกัน “พี่ชิ่งหง คุณมานั่งตรงนี้กับพวกเราสิ”
หลี่ชิ่งหงลำบากใจขึ้นมาชั่วขณะ
เฉินอิ้งฮวาลุกขึ้น แล้วพูดอย่างใส่ใจว่า “ไม่สู้เอาแบบนี้ ผมไปนั่งกับสุภาพบุรุษสองท่าน ให้สุภาพสตรีสามท่านนั่งด้วยกันเถอะ”
พูดแล้ว เขาก็หันไปพูดกับเซี่ยจ้าวซีและหวังเส้าหมิงว่า “ผมขอนั่งร่วมโต๊ะกับทั้งสองท่าน พวกคุณคงไม่ถือใช่ไหม?”
เซี่ยจ้าวซีมองเขาแวบหนึ่ง แล้วตอบอย่างเย็นชาคำหนึ่งว่า “ตามสบาย!”
ผู้ชายสองคน คนหนึ่งเย็นชาเคร่งขรึม อีกคนสุภาพสง่างาม ล้วนเป็นตัวตนที่สะดุดตาอย่างยิ่ง บทสนทนาของทั้งสองคนดึงดูดความสนใจของทุกคนอย่างรวดเร็ว
หลังเฉินอิ้งฮวาเดินไปแล้ว หลี่ชิ่งหงก็ปรับตามสถานการณ์อย่างลื่นไหล ดึงโจวอวิ๋นซูนั่งลงตรงข้ามเซวียฟางฟาง เซวียฟางฟางอาจเพราะช่วงนี้เรียนรู้ขึ้นแล้ว ต่อให้นั่งเผชิญหน้ากับโจวอวิ๋นซู ก็ไม่เล่นงานด้วยคำพูดชั้นต่ำอะไรอีก
ทั้งสองต่างมองกันแล้วต่างก็รำคาญกัน หลังนั่งลงแล้ว ก็ไม่ได้ทักทาย ต่างฝ่ายต่างเงียบใส่กัน ตั้งแต่
โจวอวิ๋นซูกินยาเสริมกระดูกไปแล้ว สมรรถภาพร่างกายทุกด้านของเธอก็เพิ่มขึ้นมาก
พละกำลังและความเร็วล้วนเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งความรู้สึกก็เหมือนสายตา การได้ยิน และการรับกลิ่นดีกว่าเมื่อก่อนอยู่บ้าง นั่งลงได้ไม่นาน เธอก็ได้ยินเสียงคุยกันเบาๆ ดังมาจากด้านหลัง
“ว้าว หล่อทั้งสองคนเลย อวี่โหรว เธอชอบคนไหน?”
“ฉันก็ต้องชอบคนนั้นอยู่แล้ว… โอ๊ย เรื่องแบบนี้ ใช่ว่าพวกเราบอกว่าชอบแล้วจะชอบได้ที่ไหนกัน หน้าตาดีขนาดนี้ ต้องมีคนรักอยู่แล้วแน่ๆ”
“มีคนรักก็มีไปสิ แค่ชื่นชมเฉยๆ ยังไม่ได้เลยเหรอ”
โจวอวิ๋นซูอดตะลึงไม่ได้ อวี่โหรว? คงไม่ใช่ถังอวี่โหรวคนนั้นหรอกนะ? ถ้าอย่างนั้น นี่ก็ไม่ใช่ฉากปะทะความสัมพันธ์ขนาดใหญ่ที่รวมครบทั้งพระเอกนางเอก ตัวประกอบชายตัวประกอบหญิงแล้วหรือ?
เธอยังถอนใจอยู่เงียบๆ เซวียฟางฟางก็ลุกขึ้นกะทันหัน เดินไปทางโต๊ะด้านหลัง
เด็กสาวสองคนที่โต๊ะด้านหลังต่างตกใจเพราะเธอ แต่เซวียฟางฟางกลับแนะนำตัวอย่างเปิดเผยว่า
“สวัสดีค่ะ ฉันคือจือชิงของกองการผลิตซีซาน เซวียฟางฟาง”
ในนั้นมีเด็กสาวคนหนึ่งผิวขาวสะอาด ใบหน้ากลมมน หน้าตาออกไปทางน่ารัก ลุกขึ้นแล้วพูดว่า
“สหายเซวีย คุณเป็นจือชิงของกองการผลิตซีซานเหรอ บ้านฉันก็อยู่กองการผลิตซีซานเหมือนกัน ฉันชื่อถังอวี่โหรว”
เซวียฟางฟางยื่นมือออกมาด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีค่ะ สหายถัง ก่อนหน้านี้ตอนพวกคุณเข้าประตูมา ฉันได้ยินพวกคุณพูดว่าคอมมูนกำลังรับสมัครเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ที่วาดรูปเป็น ไม่ทราบว่าจริงไหมคะ?”
ถังอวี่โหรวก็ยื่นมือออกมาจับตอบอย่างว่าง่าย “รับอยู่ค่ะ สหายเซวียอยากมาสมัครเหรอคะ?”
“ใช่ค่ะ ฉันเคยเรียนวาดรูปกับครูศิลปะโดยเฉพาะ อยากสมัครเป็นเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ ไม่ทราบว่าต้องทำขั้นตอนอย่างไรบ้าง?”
เซวียฟางฟางมีสีหน้าตรงไปตรงมา ถังอวี่โหรวดูเหมือนจะรู้สึกดีต่อเซวียฟางฟางที่แสดงออกอย่างเปิดเผย จึงแนะนำเธออย่างกระตือรือร้นมากว่า “คุณไปสมัครที่สำนักงานคอมมูนได้โดยตรงเลยค่ะ ที่นั่นจะมีคนสัมภาษณ์คุณเอง ตอนนี้ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ธุรการของคอมมูน หวังว่าคุณจะสมัครได้สำเร็จ แล้วมาเป็นเพื่อนร่วมงานกับฉันนะคะ!”
เซวียฟางฟางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า “แน่นอนค่ะ ฉันเองก็หวังว่าจะได้เป็นเพื่อนร่วมงานกับคุณเหมือนกัน!”
โจวอวิ๋นซูอดยกมือลูบขนที่ลุกชันไม่ได้ เธอรู้สึกว่าเซวียฟางฟางเลื่อนขั้นแล้ว กลายเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมมากขึ้น