บทที่ 125: ท่านตูกูออกโรงปกป้อง

บทที่ 125: ท่านตูกูออกโรงปกป้อง

เมิ่งเชียนเชียนทอดสายตามองสตรีเบื้องหน้าด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ไล่เรียงพินิจตั้งแต่เค้าโครงใบหน้า อาภรณ์ที่สวมใส่ ไปจนถึงปลายนิ้วที่กำลังกำผ้าเช็ดหน้าผืนบางนั้นไว้แน่นจนข้อต่อนูนขาว

และสตรีผู้นั้นก็ปรายตามองเมิ่งเชียนเชียนกลับมาเช่นกัน

แววตาของนางชะงักค้างไปวูบหนึ่ง คล้ายมีระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนกพาดผ่าน ทว่าเพียงชั่วพริบตาก็รีบหลุบตาลง ซ่อนเร้นความรู้สึกเหล่านั้นไว้ แล้วเดินสวนไหล่เมิ่งเชียนเชียนไปราวกับคนแปลกหน้า ก้าวขึ้นรถม้าคันหรูที่จอดรออยู่ฝั่งตรงข้ามบ่อนพนันอย่างรวดเร็ว

ในจังหวะนั้นเอง ยวี่หลี่ก็วิ่งกระหืดกระหอบตามออกมา

เขาคาดไม่ถึงแม้แต่น้อยว่าจะมาบังเอิญพบกับเมิ่งเชียนเชียนในสถานที่เช่นนี้

สายตาของเขามองข้ามไหล่ของเมิ่งเชียนเชียนไป จับจ้องรถม้าคันนั้นที่กำลังเคลื่อนตัวออกไปอย่างเร่งรีบประหนึ่งกำลังหลบหนีความผิด ความรู้สึกละอายใจและความกระอักกระอ่วนถาโถมเข้ามาในอกจนพูดไม่ออก

เขาไม่รู้ว่าบทสนทนาระหว่างเขากับสตรีผู้นั้น เมิ่งเชียนเชียนได้ยินไปมากน้อยเพียงใด ตัวเขาควรจะสรรหาคำใดมาอธิบาย หรือควรจะวางตัวอย่างไรในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้

"น้องหญิง... คือข้า..."

"นางคือแม่ของข้าใช่หรือไม่"

น้ำเสียงของเมิ่งเชียนเชียนราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ราวกับผิวน้ำในบ่อลึกที่ไร้ลมพัดผ่าน

ยวี่หลี่ตกตะลึงจนคำพูดจุกอยู่ที่คอหอย เขาได้แต่ยืนนิ่งงันมองดูนาง มองใบหน้าที่ถอดแบบมาจากท่านอาหญิงของเขาถึงห้าส่วน ริมฝีปากขยับเม้มเข้าหากันหลายครา สุดท้ายเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่สงบนิ่งจนน่าหวาดหวั่นคู่นั้น เขาก็จำต้องพยักหน้ายอมรับความจริง

เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน "ที่ท่านเดินทางมาเมืองหลวง แท้จริงแล้วไม่ใช่เพื่อมาสู่ขอข้า แต่มาเพื่อพบนาง"

ยวี่หลี่รีบแก้ตัวพัลวัน "เรื่องสู่ขอเจ้าข้าก็ตั้งใจจริงนะ!"

"ข้าเข้าใจแล้ว"

เมิ่งเชียนเชียนตัดบท ไม่คิดจะซักไซ้ไล่เลียงให้มากความ "เมื่อครู่พี่ชายก็ไม่ได้มีเจตนาจะเข้าไปเล่นพนันในบ่อน แต่มาที่นี่เพื่อพบนางสินะ"

ข้อเท็จจริงนี้ ยวี่หลี่จนปัญญาที่จะปฏิเสธ

"ข้าขอตัวกลับก่อน"

เมิ่งเชียนเชียนหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป

ยวี่หลี่เดิมทีเข้าใจว่าการที่นางเอ่ยถึงท่านอาหญิงซ้ำๆ เป็นเพราะนางยังคงอาวรณ์และใส่ใจเรื่องที่แม่แท้ๆ มาปรากฏตัว แต่เมื่อมองแผ่นหลังที่เหยียดตรงและก้าวเดินจากไปอย่างมาดมั่นไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ เขากลับรู้สึกสับสนจนเดาใจนางไม่ถูก

ปฏิกิริยาของน้องหญิง... ดูจะผิดวิสัยไปหน่อยหรือไม่?

มารดาที่เข้าใจว่าตายจากไปหลายปี จู่ๆ ก็มายืนตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้า นางไม่ควรจะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ตื่นเต้นยินดี หรือสงสัยใคร่รู้ แล้วร้องไห้ฟูมฟายคาดคั้นถามเขาหรือว่า 'ในเมื่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ เหตุใดหลายปีมานี้ถึงหายเงียบไป? เหตุใดไม่เคยกลับไปเยี่ยมพี่ชายกับนางที่โยวโจวบ้าง?'

ตัวแม่เองอยู่ที่เมืองหลวง ดูจากการแต่งกายและรถม้าก็คงมีฐานะไม่เบา นางรู้หรือไม่ว่าลูกสาวในไส้ของตัวเองก็แต่งงานเข้ามาอยู่ที่เมืองหลวงเช่นกัน?

นางเคยคิดจะสืบข่าวคราวของลูกสาวบ้างหรือไม่?

ทว่า เมิ่งเชียนเชียนกลับไม่เอ่ยปากถามถึงสิ่งเหล่านี้แม้แต่ครึ่งคำ

ยวี่หลี่สับสนงุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก หรือว่าน้องหญิงจะได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรงจนช็อกไปแล้ว?

"น้องหญิง!"

เขารีบสาวเท้าก้าวยาวๆ ตามไปดักหน้าเมิ่งเชียนเชียน "พวกเราไม่ได้เจตนาจะปิดบังเจ้านะ..."

"ข้ารู้" เมิ่งเชียนเชียนยังคงก้าวเดินต่อไป พยักหน้ารับเบาๆ "พวกท่านทำไปเพราะหวังดีต่อข้า"

อาสามเคยบอกเหตุผลนี้ไว้แล้ว

ยวี่หลี่ชะงักกึก คิดในใจว่า 'เดี๋ยวก่อน ประโยคนี้ควรจะเป็นบทของข้าไม่ใช่หรือ...'

"น้องหญิง!" ยวี่หลี่รีบวิ่งอ้อมไปขวางหน้านางไว้อีกครั้ง กางแขนกั้นทาง กัดฟันตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "เจ้าอยากรู้อะไร... ก็ถามมาเถอะ อย่าเก็บกดเอาไว้ในใจ เดี๋ยวจะอกแตกตายเอาเสียก่อน!"

เมิ่งเชียนเชียนหยุดเดิน จ้องหน้าเขาด้วยแววตาใสกระจ่าง "ข้า... ควรจะถามอะไรหรือ?"

ยวี่หลี่ถึงกับใบ้กิน "..."

เขาลดแขนลง หลีกทางให้นางเดิน แล้วขยับไปเดินเคียงข้าง ถอนหายใจยาวอย่างจนใจ "ช่างเถิด เจ้าจู่ๆ ได้มาเจอมารดาที่ 'ตาย' ไปตั้งหลายปี คงจะกระทบกระเทือนใจจนตั้งตัวไม่ติด รอให้เจ้าสงบสติอารมณ์ได้เมื่อไหร่ ข้าค่อยเล่าให้เจ้าฟังก็ยังไม่สาย"

เมิ่งเชียนเชียนตอบกลับเสียงเรียบ "อ้อ เรื่องที่นางยังมีชีวิตอยู่ ข้ารู้ตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนแล้ว"

ยวี่หลี่สะดุดกึกอีกครั้ง หันขวับมามองนาง "น้องหญิงเจ้า... รู้แล้วหรือ? เช่นนั้นทำไมเจ้าถึง..."

เมิ่งเชียนเชียนถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเสียมิได้ "ก็ได้ ถ้าเช่นนั้น... เหตุใดปีนั้นนางถึงทิ้งสกุลเมิ่ง เหตุใดถึงทิ้งข้าและพี่ชายทั้งสองไป?"

ยวี่หลี่ลอบผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก เป็นอย่างที่คิด น้องหญิงยังคงมีความผูกพัน แต่พอเห็นนางเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกปวดใจแทน

"ท่านอาหญิง... ความสัมพันธ์กับท่านอาเขยระหองระแหงมาโดยตลอด"

"ความสัมพันธ์ระหองระแหงอันใดกัน? นางก็แค่ดูแคลนพี่ใหญ่ของข้า!"

น้ำเสียงเย็นยะเยือกทรงอำนาจของเมิ่งเทียนหลานดังแทรกขึ้นเบื้องหน้าของทั้งสอง

ยวี่หลี่หน้าถอดสี "อาสาม?"

เมิ่งเทียนหลานเดินอาดๆ ตรงเข้ามาหาทั้งคู่ ตวาดเสียงขุ่น "ไม่ต้องมาเรียกข้าว่าอาสาม สกุลเมิ่งของพวกเราต่ำต้อยมิอาจเอื้อมไปนับญาติกับพวกเจ้า ท่านอาหญิงผู้นั้นของเจ้าช่างมีวาสนาสูงส่งเสียจริง เกาะติดนายอำเภอเล็กๆ ที่ถูกเนรเทศไปประจำการที่โยวโจว ใครจะไปนึกว่าแท้จริงแล้วเบื้องหลังฝ่ายชายจะเป็นถึงท่านโหวซื่อจื่อผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองหลวง! โอ๊ะโอ มิน่าเล่าเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ ถึงไม่ไยดี ดันไปเต็มใจเลี้ยงลูกให้คนอื่น ฮูหยินท่านโหว ผู้ใดบ้างจะไม่อยากเป็น?"

ใบหน้าของยวี่หลี่ซีดเผือดลงกว่าเดิม "อาสาม ท่านทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร..."

เมิ่งเทียนหลานแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "เจ้าคิดว่าบิดามาเดินเตร็ดเตร่อยู่ในเมืองหลวงหลายวันมานี้เสียข้าวสุกเปล่าๆ หรือ?"

ความจริงแล้ว เขาเพียงแค่หลุดปากเปรยกับพ่อบ้านเซินไปประโยคเดียวว่า แม่ของเมิ่งเชียนเชียนยังไม่ตาย แต่หนีไปแต่งงานใหม่ เป็นท่านโหวซื่อจื่ออะไรสักอย่างในเมืองหลวงนี่แหละ

เขาพูดจบก็ลืมเลือนไปแล้ว ใครจะไปคิดว่าวันรุ่งขึ้น ประวัติครอบครัวสามีของสกุลยวี่ ไล่เรียงไปจนถึงโคตรเหง้าศักราชบรรพบุรุษสิบแปดรุ่นจะถูกพ่อบ้านเซินขุดคุ้ยออกมาวางกองตรงหน้าจนหมดเปลือก

เขาเดินมาหยุดยืนตรงหน้าเมิ่งเชียนเชียน แววตาอ่อนลงเล็กน้อย "สถานการณ์ก็เป็นอย่างที่เห็น ตอนแรกที่ท่านผู้เฒ่ายอมตกลงปลงใจเรื่องการแต่งงานของเจ้ากับลู่หลิงเซียว ก็เพราะคิดอ่านว่ามีนางอยู่ที่เมืองหลวง อย่างน้อยก็น่าจะคอยช่วยดูดำดูดีเจ้าได้บ้าง น่าเสียดายที่ฟ้าไม่เป็นใจ ปีนั้นอันหยวนโหวถูกส่งตัวไปรับราชการที่ซีเฉิง เพิ่งจะโยกย้ายกลับมาเมืองหลวงเมื่อต้นปีนี้เอง"

บนถนนสายยาวกลางเมืองหลวง ผู้คนเดินขวักไขว่พลุกพล่าน รถรางม้าวิ่งสวนกันขวักไขว่

ยวี่ซื่อนั่งพิงพนักอยู่ในรถม้าที่แสงสลัวส่องผ่านม่านเข้ามาเพียงรำไร ภายในห้วงความคิดมีแต่ภาพใบหน้าขาวสะอาดเกลี้ยงเกลานั้นลอยวนเวียน กับดวงตาคู่ที่ราบเรียบไร้ความรู้สึกคู่นั้น ความคิดสับสนวุ่นวายตีกันจนยุ่งเหยิง

"ฮูหยิน ถึงแล้วขอรับ"

เสียงคนขับรถม้าปลุกนางจากภวังค์

ยวี่ซื่อก้าวลงจากรถม้าอย่างเชื่องช้า

เด็กสาวหน้าตาสะสวยจิ้มลิ้มคนหนึ่งวิ่งถลารลงมาจากบันไดหน้าจวน โผเข้าสู่อ้อมกอดของนางราวกับลูกนกนางแอ่นตัวน้อยที่รอคอยแม่กลับรัง "ท่านแม่!"

ยวี่ซื่อลูบศีรษะนางด้วยความรักใคร่เอ็นดู "โตป่านนี้แล้ว ยังจะอ้อนเป็นเด็กๆ ไม่อายบ่าวไพร่หรือไร?"

เด็กสาวซุกหน้ากับอกมารดา พูดเสียงกระเง้ากระงอด "กอดแม่ตัวเองจะมีอะไรน่าอายกันเล่าเจ้าคะ? ท่านแม่ ท่านไปไหนมา? เหตุใดถึงกลับมาเอามืดค่ำป่านนี้?"

ยวี่ซื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เอ่ยเสียงนุ่มนวล "แม่ไปซื้อของมาน่ะ"

"ของฝากข้าล่ะเจ้าคะ?"

เด็กสาวยื่นมือแบออกมารรอรับอย่างรู้งาน

ยวี่ซื่อหยิบกำไลทองวงเล็กลวดลายวิจิตรออกมาจากถุงเงินปักลาย "คราวก่อนไม่ใช่เจ้าบอกว่ากำไลวงโปรดบุบเสียหายหรอกหรือ? แม่ไปเลือกซื้อวงใหม่มาให้เจ้าแล้ว"

เด็กสาวอิงแอบแนบชิดในอ้อมอกของยวี่ซื่อ ออดอ้อนอย่างสนิทสนม "รู้อยู่แล้วว่าท่านแม่รักข้าที่สุดในโลก!"

ยวี่ซื่อหัวเราะเบาๆ "ทำไม? ท่านพ่อของเจ้าไม่รักเจ้าหรือ?"

เด็กสาวย่นจมูกทำท่าฮึดฮัด "ท่านพ่อสนใจแต่เรื่องการเรียนของพี่ชาย ไม่เห็นจะสนใจข้าเลยสักนิด!"

ยวี่ซื่อจึงกล่าวเตือนสติว่า "พี่ชายเจ้าเพิ่งสอบได้เป็นบัณฑิตทั่นฮวา สร้างชื่อเสียงให้ตระกูล ท่านพ่อของเจ้าใส่ใจเขาก็เป็นเรื่องสมควรแล้วมิใช่หรือ? อีกอย่าง ใครกันที่ไปร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าท่านย่า บอกว่าท่านพ่อเข้มงวดกวดขันเกินไป หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปจะรีบหาคนมาแต่งงานด้วยหนีออกจากบ้านให้รู้แล้วรู้รอด"

เด็กสาวหน้าแดง "ท่านแม่!"

ยวี่ซื่อยิ้มบางๆ อย่างเอ็นดู "เอาล่ะๆ ไม่ล้อเจ้าเล่นแล้ว ท่านพ่อของเจ้ากลับมาหรือยัง?"

เด็กสาวคล้องแขนนางเดินประคองเข้าไปในจวน "กลับมาแล้วเจ้าค่ะ กำลังทดสอบวิชาความรู้พี่ชายอยู่ที่ห้องหนังสือ"

ยวี่ซื่อถามต่อว่า "วันนี้เจ้าคงไม่ได้ยั่วโมโหอาจารย์จนหนีเตลิดไปอีกนะ?"

เด็กสาวทำหน้าบึ้งตึงขัดใจ "นางไม่เห็นจะเก่งกาจตรงไหนเลย"

ยวี่ซื่อถลึงตาใส่นางทีหนึ่ง "เขาเป็นถึงช่างปักอันดับต้นๆ ของเมืองหลวงเชียวนะ จะพูดจาล่วงเกินไม่ได้"

เด็กสาวเบะปากไม่ยอมรับ "ฝีมือแค่นั้นยังจะนับว่าเป็นที่หนึ่งอีกหรือ? อันดับหนึ่งเห็นชัดๆ ว่าต้องเป็นเถาทรแก่แห่งหอเยียนอวี่ ท่านแม่ ท่านไปเชิญนางมาสอนข้าสิ!"

ยวี่ซื่อส่ายหน้า "แม่ไม่มีความสามารถมากพอจะเชิญคนระดับนั้นได้หรอก"

เด็กสาวเลิกคิ้วมองมารดาอย่างมั่นใจ "ท่านแม่ ท่านเป็นถึงฮูหยินอันหยวนโหว เป็นมารดาของบัณฑิตทั่นฮวา ใครหน้าไหนบ้างจะไม่ไว้หน้าท่าน?"

อีกด้านหนึ่ง เมิ่งเชียนเชียนอุ้มเป่าซูตัวน้อยขึ้นรถม้า

ทันทีที่เลิกม่านขึ้น ก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าลู่หยวนนั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ด้านในด้วย

ไม่ได้เจอกันหลายวัน เขายังคงมีท่าทางเบื่อโลกและอวดดีวางมาดสูงส่งเช่นเดิม ยังดีที่สวรรค์ประทานใบหน้าที่หล่อเหลาจนเกินบรรยายมาให้ มิเช่นนั้นใครเห็นท่าทางแบบนี้ก็คงอยากจะรุมซ้อมเขาสักยก

"คารวะท่านตูกู"

เมิ่งเชียนเชียนยอบกายคารวะตามมารยาท

เป่าซูหลับปุ๋ยไปแล้ว นอนน้ำลายยืดอย่างสบายใจเฉิบอยู่ในอ้อมกอดของเมิ่งเชียนเชียน

ลู่หยวนปรายตามองเจ้าหมูเป่าแวบหนึ่ง ข่มกลั้นความรู้สึกอยากจะจับโยนลงไปข้างทาง พยายามสะกดจิตตัวเองว่า 'กลับไปจับล้างๆ หน่อยก็ยังพอใช้งานได้อยู่'

"นั่ง"

"เจ้าค่ะ"

เมิ่งเชียนเชียนสัมผัสได้ถึงรังสีสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวของใครบางคน จึงขยับไปนั่งตัวลีบอยู่มุมที่ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ลู่หยวนแค่นเสียงเย็นในลำคอ "ถ้าข้าจะฆ่าเจ้า ต่อให้เจ้ามุดดินหนีไปไกลแค่ไหนข้าก็ฆ่าได้อยู่ดี"

เมิ่งเชียนเชียนแอบขยับก้นเขยิบออกไปด้านนอกอีกครึ่งนิ้วอย่างเงียบเชียบ

ลู่หยวน "..."

ลู่หยวนหลับตาลงเพื่อระงับอารมณ์ กล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มให้ราบเรียบ "ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ความสัมพันธ์เบื้องลึกระหว่างเจ้ากับฮูหยินอันหยวนโหว จึงได้เผลอส่งเทียบเชิญไปให้จวนอันหยวนโหว หากเจ้ารังเกียจที่จะต้องพบหน้า ข้าจะให้คนไปเอาเทียบเชิญกลับคืนมาเดี๋ยวนี้"

เมิ่งเชียนเชียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ทำเช่นนั้นจะไม่ค่อยดีกระมังเจ้าคะ?"

ลู่หยวนกล่าวด้วยท่าทีเรียบเฉยดุจสายลมพัดผ่าน "เรื่องเลวร้ายกว่านี้ท่านตูกูผู้นี้ก็ทำมานักต่อนัก ไม่ขาดเรื่องเล็กน้อยแค่นี้อีกสักเรื่องหรอก"

เมิ่งเชียนเชียนก้มลงมองเป่าซูที่นอนหลับแก้มยุ้ยไม่รู้เรื่องราว เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าไม่ถือสา"

คนที่ไม่เกี่ยวข้อง ไม่มีความสำคัญอันใดต่อชีวิต เหตุใดต้องเก็บมาใส่ใจให้รกสมองด้วย?

(จบตอน)