บทที่ 144: ค่ำคืนวิวาห์

บทที่ 144: ค่ำคืนวิวาห์

"เฮ้ย! รีบดูเร็วเข้า! มหาตูตูลู่ยอมดื่มเหล้าแล้ว!"

คุณชายจากตระกูลรองเสนาบดีกรมอาญา ใช้ศอกกระทุ้งสีข้างบิดาของตนเองยิกๆ ด้วยความตื่นเต้น

ใต้เท้าหยวนไว่หลางแห่งกรมอาญาหันขวับมาถลึงตาใส่บุตรชายอกตัญญูด้วยความรำคาญใจ "ดื่มก็ดื่มสิวะ เจ้าไม่เคยเห็นคนดื่มเหล้าหรืออย่างไร"

ทว่าเมื่อเขากวาดสายตามองไปยังทิศทางนั้น ใบหน้าที่ปั้นปึ่งเย็นชาก็พลันแข็งค้าง สติหลุดลอยไปชั่วขณะ

นัยน์ตาของเขาเบิกกว้าง นี่เขาไม่ได้ตาฝาดไปใช่หรือไม่ นั่นคือท่านตูกูผู้เคร่งขรึมวางมาดสูงส่งจนน่าหมั่นไส้คนนั้นจริงๆ หรือ คนที่แม้แต่ใช้จอกสุราทองคำยังรังเกียจว่าต่ำศักดิ์เกินไป แต่ในเวลานี้กลับกำลังยกไหสุราขึ้นกระดกกรอกลงคออึกๆ อย่างไม่ถือตัว!

ให้ตายเถอะ ใครกันที่ช่างกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ กล้ามอมเหล้าพญายมเดินดินอย่างท่านตูกู

พอลองเพ่งมองให้ชัดอีกที... คุณพระช่วย จางเฟยหู่นั่นเอง!

จางเฟยหู่จ้องมองลู่หยวนด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งเครียด ก่อนจะคว้าไหสุราขึ้นมาบ้าง แล้วแหงนหน้ากรอกของเหลวรสจัดจ้านลงคอรวดเดียวจนหมดสิ้น

"เยี่ยม!"

เสียงแขกเหรื่อคนหนึ่งตะโกนเชียร์ดังลั่นขึ้นมาท่ามกลางความตะลึง

ลู่หยวนและจางเฟยหู่ต่างคนต่างดื่มจนหมดไหตามลำดับอย่างไม่มีใครยอมใคร

ไม่ว่าใครที่เห็นภาพนี้ต่างก็ดูออกว่า ครั้งนี้ลู่หยวนดื่มจริงเจ็บจริง และจางเฟยหู่ก็ตั้งใจกรอกเหล้าเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นกัน

"ตาข้าแล้ว!"

เนี่ยหานซานไม่รอช้า หิ้วไหสุราเดินอาดๆ ขึ้นมาเบื้องหน้า

ลู่หยวนปรายตามองแม่ทัพเฒ่า แววตาคมกริบไร้ซึ่งความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย "เอาเหล้ามา"

"เอ่อ..." ซ่างกวนหลิงมีท่าทีลังเลเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง

แต่ชิงซวงกลับยื่นสุรานารีแดงไหหนึ่งใส่มือของลู่หยวนอย่างรู้ใจ

งานมงคลสมรสของท่านตูกูในครานี้ช่างเป็นตำนานโดยแท้ ตั้งแต่เจ้าบ่าวแสดงเรื่องหน้าแตกขณะกราบไหว้ฟ้าดิน มาจนถึงการที่ท่านตูกูผู้ยิ่งใหญ่ถูกเหล่าขุนพลรุมมอมเหล้า งานเลี้ยงฉลองในค่ำคืนนี้ช่างเปิดหูเปิดตาแขกเหรื่อให้ตื่นตะลึง พอกลับไปถึงจวนแล้วเกรงว่าจะยังเก็บเรื่องราวเหล่านี้ไปเล่าขานต่อได้อีกสามปีเจ็ดปีไม่จบสิ้น

ในช่วงแรก แขกเหรื่อต่างก็นั่งประจำโต๊ะของตน มองดูการดวลสุราระหว่างลู่หยวนกับพวกจางเฟยหู่อยู่ห่างๆ ทว่าเมื่อบรรยากาศเริ่มคุกรุ่น ผู้คนก็ค่อยๆ ทยอยลุกจากที่นั่งขยับเข้าไปมุงดูใกล้ๆ จนกลายเป็นวงล้อมหนาแน่นถึงสามชั้น แขกที่ยังนั่งติดโต๊ะอยู่รอบนอกมองไม่เห็นสถานการณ์ด้านในอีกแล้ว ได้ยินเพียงเสียงโห่ร้องเชียร์ว่า "เยี่ยมยอด" "เอาอีก!" ดังกระหึ่มเป็นระลอกคลื่น

"ข้า... ข้า... ข้า... ข้าก็จะดื่มกับท่านด้วย!"

ยวี่หลี่รวบรวมความกล้าเสี่ยงตายเบียดตัวแทรกฝูงชนเข้าไปจนถึงวงใน

ผลปรากฏว่า เพียงแค่แก้วเดียว บัณฑิตหนุ่มก็ล้มพับไปกองกับพื้นสิ้นสภาพ

ตอนที่ถูกเมิ่งเทียนหลานและท่านปู่เล็กเจ็ดช่วยกันหิ้วปีกพาลากตัวออกไป เขายังคงละเมอพึมพำด้วยความเมามายไม่รู้เรื่องรู้ราวว่า "ข้อสอบ... ของข้า... ให้เขา... ทำข้อสอบ..."

ท่ามกลางความรื่นเริงนั้น ลู่หลิงเซียวลุกขึ้นยืนพรวดด้วยใบหน้าเย็นชา!

"นั่งลงเดี๋ยวนี้!"

ลู่สิงโจวตวาดเสียงเข้มปรามบุตรชาย

ลู่หลิงเซียวกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เล็บจิกเข้าเนื้อจนแทบห้อเลือด

เขาเองก็เพิ่งจะล่วงรู้ความจริงในวันนี้ว่า เจ้าสาวที่เข้าพิธีวิวาห์กับลู่หยวน แท้จริงแล้วคือเมิ่งเชียนเชียน ความตื่นตระหนกตกใจที่ถาโถมเข้ามาในอกของเขานั้นไม่ได้น้อยไปกว่าแขกคนอื่นๆ เลย เผลอๆ อาจจะรุนแรงยิ่งกว่าด้วยซ้ำ

ชัดเจนว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้ นางยังเป็นภรรยาของเขา คอยเรียกเขาว่าท่านพี่ พักอาศัยอยู่ในเรือนไห่ถังของตระกูลลู่ในฐานะสะใภ้

ทว่าในวันนี้ นางยังคงเป็นฮูหยินลู่เช่นเดิม แต่ไม่ใช่ฮูหยินของเขาอีกต่อไปแล้ว

ความรู้สึกในใจของเขาตอนนี้ยากจะบรรยายว่าเป็นรสชาติขมขื่นเพียงใด รู้เพียงแค่ว่ามันบีบหัวใจจนเจ็บปวดเหลือแสน

นอกจากเหล่าไท่จวินและลู่หมู่ที่แสดงความยินดีกับเมิ่งเชียนเชียนด้วยใจจริงแล้ว คนในตระกูลลู่ที่เหลือมีใครบ้างที่รู้สึกดีกับภาพตรงหน้า

หลินหว่านเอ๋อร์เก็บงำความริษยาอาฆาตไว้เต็มท้อง รอคอยเพียงจะใช้วันนี้เหยียบย่ำเมิ่งเชียนเชียนให้จมดินต่อหน้าธารกำนัล ให้กลายเป็นภรรยานอกสมรสที่ใครๆ ต่างก่นด่าประณาม ใครจะไปคาดคิดว่า เมิ่งเชียนเชียนกลับกลายเป็นภรรยาเอกผู้สูงศักดิ์ที่ลู่หยวนถึงกับยอมแย่งชิงฤกษ์มงคลของฮ่องเต้และฮองเฮาเพื่อแต่งงานด้วยอย่างสมเกียรติ

หลินหว่านเอ๋อร์แทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความคับแค้น

ยามที่นางไร้ยศศักดิ์ เมิ่งเชียนเชียนก็ใช้ตำแหน่งภรรยาเอกกดข่มนางจนโงหัวไม่ขึ้น มาตอนนี้กว่านางจะเงยหน้าอ้าปากได้ เมิ่งเชียนเชียนกลับกลายเป็นภรรยาเอกที่มีฐานะสูงส่งยิ่งกว่าเดิมไปเสียแล้ว!

ทำไม... ทำไมสวรรค์ถึงลิขิตให้นางไม่มีวันเทียบชั้นกับสตรีผู้นั้นได้เลย

ลู่หลิงหลงที่นั่งอยู่ข้างๆ กระซิบกระซาบด้วยความตาร้อนผ่าว "เมื่อครู่ข้าเห็นขบวนสินเดิมที่เจ้าสาวขนเข้าจวนตูตูแล้ว รวมทั้งหมดหนึ่งร้อยหกสิบหาบ เยอะกว่าตอนที่แต่งเข้าบ้านเราเสียอีกนะเจ้าคะ"

นางอิจฉาแทบคลั่ง นางอยากได้ข้าวของพวกนั้น หลังจากตระกูลลู่ต้องจำใจคืนสินเดิมให้เมิ่งเชียนเชียนไปจนหมดคลัง นางก็ไม่ได้สัมผัสเสื้อผ้าอาภรณ์ใหม่ๆ มานานมากแล้ว

ลู่หมู่พูดสวนขึ้นมาตรงๆ ว่า "ท่านตูกูมอบสินสอดทองหมั้นให้เชียนเชียนมากมายมหาศาล แล้วตระกูลลู่ตอนนั้นให้อะไรไปบ้างเล่า"

นายหญิงรองได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะพูดจาเหน็บแนม "พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านพูดเข้าข้างคนนอกหน้าตาเฉยได้อย่างไรกัน เพียงเพราะอาสามของเขาเดินมาคารวะเหล้าท่านจอกหนึ่ง ท่านก็หลงคิดว่าตัวเองเป็นญาติฝั่งมารดาของนางไปแล้วหรือเจ้าคะ"

เมื่อครู่เมิ่งเทียนหลานเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาคารวะเหล้า เขาไม่ชายตามองผู้ใดทั้งสิ้น ตั้งใจมาคารวะเพียงแค่เหล่าไท่จวินและลู่หมู่ ทำเอานายหญิงรองอิจฉาตาร้อนจนแทบจะอกแตกตาย

ลู่หมู่โต้กลับเสียงเรียบ "น้องสะใภ้รอง เจ้าเอาเวลาที่มาทำเก่งแต่ปากในบ้าน ไปขบคิดเรื่องงานแต่งของลูกสาวตัวเองดีกว่าหรือไม่"

คราวก่อนลู่หลิงหลงพลัดตกน้ำ ถูกบัณฑิตยากจนคนหนึ่งกระโดดลงไปช่วยเอาไว้ พวกเขาย่อมไม่ยินดีจะให้ลู่หลิงหลงแต่งงานกับคนต่ำต้อยเช่นนั้น จึงเสนอเงินก้อนโตให้เป็นค่าปิดปาก นึกไม่ถึงว่าบัณฑิตผู้นั้นจะมีกระดูกสันหลังที่แข็งแกร่งยิ่งนัก ไม่ยอมรับเงินแม้แต่อีแปะเดียว แล้วสะบัดชายเสื้อเดินจากไปทันที

เรื่องน่าอับอายนี้ไม่รู้ว่าแพร่งพรายออกไปได้อย่างไร ลู่หลิงหลงจึงยิ่งหาบ้านสามียากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

นายหญิงรองพบว่าฝีปากของพี่สะใภ้ใหญ่ผู้นี้คมกริบคล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ ผิดกับแต่ก่อนที่นางมักจะพูดจากระทบกระเทียบแดกดัน อีกฝ่ายไม่เคยโต้ตอบเลยสักคำ!

นายหญิงรองโกรธจนควันออกหู หันไปถลึงตาใส่บุตรสาวพลางระบายอารมณ์ "ดูเจ้าสิ ตอนอยู่ที่วัด เจ้ากับเมิ่งเชียนเชียนต่างก็ถูกท่านตูกูพาตัวกลับมาพร้อมกัน ทำไมนางถึงยั่วยวนจนมัดใจท่านตูกูได้ เจ้ามีตรงไหนด้อยกว่านาง เจ้าเป็นถึงคุณหนูจวนแม่ทัพ แถมยังเป็นสาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไม่เหมือนนางที่เป็นแค่ดอกไม้ที่ร่วงโรยผ่านมือชายมาแล้ว..."

"อาสะใภ้รอง!"

ลู่หลิงเซียวตะคอกขัดจังหวะนายหญิงรองด้วยความโมโหสุดขีด

นายหญิงรองหันขวับไปมองลู่หลิงเซียวแล้วแหวใส่ "เจ้ามาดุข้าทำไม ข้าพูดผิดตรงไหน อ้อ เจ้าเก่งนักหรือ ถ้าเก่งจริงทำไมถึงปล่อยให้เมียตัวเองหนีไปได้เล่า พาตัวทายาทแม่ทัพอะไรกลับมาก็ไม่รู้ สุดท้ายแม้แต่สินเดิมก็ไม่มีปัญญาจะจ่าย ที่ป่าวประกาศว่าเป็นสมรสพระราชทาน กลายเป็นงานแต่งงานแม่ม่ายที่จัดแบบรวบรัดเรียบง่ายจนน่าขายหน้า ตระกูลลู่ต้องตกอยู่ในสภาพตกต่ำเช่นนี้ ก็เพราะเจ้านั่นแหละที่เป็นคนทำลาย!"

มาถึงตอนนี้ นายหญิงรองเริ่มคนึงหาช่วงเวลาที่เมิ่งเชียนเชียนยังเป็นสะใภ้ตระกูลลู่อย่างสุดหัวใจ เรื่องเงินทองคล่องมือไม่ต้องพูดถึง ทุกเรื่องราวในจวนล้วนถูกจัดการอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย นางแทบไม่ต้องกังวลสิ่งใดเลย ครอบครัวปรองดองร่มเย็น

ไม่เหมือนตอนนี้ ที่ขัดสนวุ่นวาย เละเทะไปหมดไม่ต่างจากกองขยะ!

ตอนที่เพิ่งได้รับเทียบเชิญจากจวนตูตู นางยังยิ้มระรื่นอยู่เลย คิดว่าจวนตูตูให้เกียรติและให้ความสำคัญกับตระกูลลู่ ถึงได้เชิญทุกคนในบ้านมาร่วมงาน

แต่ผลสุดท้าย จวนตูตูตั้งใจเชิญพวกนางมาตบหน้าตระกูลลู่ชัดๆ!

เจตนาของลู่หยวนคือต้องการให้คนตระกูลลู่เห็นเมิ่งเชียนเชียนแต่งงานกับตาตัวเอง เป็นสักขีพยานว่านางได้เข้าพิธีวิวาห์จริงๆ สักครั้ง แต่งอย่างมีเกียรติ แต่งอย่างยิ่งใหญ่ แต่งอย่างที่สตรีทุกคนต่างก็ใฝ่ฝันและอิจฉา

เหล่าฟูเหรินนั่งเงียบกริบไม่ปริปากพูดสักคำ ซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง

ตอนที่เมิ่งเชียนเชียนเปิดเผยตัวตนว่าเป็นหนึ่งในสิบสองเว่ยอย่างอินหู่ นางไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวในยุทธภพพวกนี้ จึงไม่ได้รู้สึกว่าเมิ่งเชียนเชียนเก่งกาจอะไรนัก

หลินหว่านเอ๋อร์เองก็เป็นลูกสาวของคนใหญ่คนโตอะไรสักอย่าง แต่หลินหว่านเอ๋อร์ยังต้องยอมอ่อนน้อมถ่อมตนให้หลานชายของนาง นางจึงปักใจเชื่อว่าหลานชายของตนนน่าจะเก่งกว่าใครเพื่อน

แต่ฐานะนายหญิงของจวนตูตูนั้น นางเข้าใจแจ่มแจ้งดี

พอนึกย้อนไปถึงการกลั่นแกล้งสารพัดที่นางเคยทำกับเมิ่งเชียนเชียน ขาของนางก็พาลอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่

"ท่านพ่อ พวกเรากลับกันเถอะขอรับ"

ลู่หลิงเซียวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความท้อแท้สิ้นหวัง

รั้งอยู่ต่อไปก็มีแต่จะถูกลู่หยวนฉีกหน้าให้อับอาย จะทนอยู่ให้เขาเหยียบย่ำไปทำไม

ลู่สิงโจวพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด กวาดสายตามองไปรอบๆ "ท่านทวดของเจ้าหายไปไหน"

ที่บริเวณหน้าประตูใหญ่

แขกเหรื่อบางส่วนที่มีธุระที่บ้าน เริ่มทยอยเดินทางกลับ

เหล่าไท่จวินจับมือฮูหยินท่านหนึ่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเปี่ยมเมตตา "ขอบใจมากนะที่มาร่วมงานแต่งงานของเชียนเชียนหลานข้า เดินทางกลับดีๆ ล่ะ"

"เหล่าไท่จวิน ขออวยพรให้ใต้เท้าลู่และฮูหยินลู่มีบุตรชายสืบสกุลโดยเร็ว ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะเจ้าคะ"

"ดีๆๆ! ขอบใจสำหรับคำอวยพร!"

เหล่าไท่จวินเดินไปส่งแขกทีละคนๆ อย่างกระตือรือร้น ตอนแรกทุกคนก็เรียกเหล่าไท่จวินตามปกติ แต่เรียกไปเรียกมา ไม่รู้เริ่มจากแขกคนไหนที่เข้าใจผิด เปลี่ยนมาเรียกว่าท่านผู้เฒ่าเมิ่ง

"ขอบคุณท่านผู้เฒ่าเมิ่งเจ้าค่ะ"

"ท่านผู้เฒ่าเมิ่งมีน้ำใจจริงๆ"

"ท่านผู้เฒ่าเมิ่ง ท่านกลับเข้าไปเถอะเจ้าค่ะ ไม่ต้องมาส่งหรอก"

ลู่หลิงเซียวตาแทบถลนออกมาเมื่อเห็นภาพนั้น "ท่านทวด!"

เหล่าไท่จวินสะดุ้งตัวโยน กลิ้งลูกตาไปมาอย่างมีพิรุธ ก่อนจะโบกไม้โบกมือแล้วพูดหน้าตาเฉยว่า "อุ๊ย หูตึงไม่ได้ยินอะไรเลย หนีก่อนดีกว่า!"

"ท่านทวด!"

ลู่หลิงเซียวกัดฟันกรอด รีบวิ่งไล่ตามไป

สิ่งที่ทำให้ลู่หลิงเซียวรู้สึกประหลาดใจก็คือ ท่านทวดเพิ่งจะเคยมาที่จวนตูตูแห่งนี้เป็นครั้งแรกแท้ๆ แต่กลับเดินเหินคล่องแคล่วราวกับคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพียงพริบตาเดียวก็หายตัววับไปแล้ว

เขาวิ่งไล่ตามไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าเรือนแห่งหนึ่งที่ประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดงสว่างไสวไปทั่วบริเวณ

แม่นมหลี่เดินสวนออกมาจากในเรือน พอเห็นเขาเข้าก็ร้องเรียกด้วยความร้อนรนว่า "นายเขย!"

หัวใจของลู่หลิงเซียวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างทำให้เขาเกิดอาการเหม่อลอย

ชั่วขณะนั้น เขาคล้ายกับได้ย้อนเวลากลับไปในคืนแต่งงานเมื่อห้าปีก่อน

"อืม"

เสียงทุ้มต่ำเจือความเกียจคร้านทรงเสน่ห์ดังขึ้นอย่างเนิบนาบมาจากด้านหลังของเขา เขาสะดุ้งโหยงเหมือนถูกไฟช็อต ได้สติกลับคืนมาในทันที พอหันขวับกลับไป ก็เห็นลู่หยวนในชุดมงคลสีแดงสด เดินย่างกรายเข้ามาที่เรือนด้วยฝีเท้ามั่นคงสง่างาม

"นายเขย ท่านดื่มเหล้าหรือเจ้าคะ"

แม่นมหลี่เดินผ่านหน้าลู่หลิงเซียวไป แล้วยกโคมไฟขึ้นส่องทางให้ลู่หยวน

ร่างสูงสง่าของลู่หยวนเซถลาเล็กน้อย

แม่นมหลี่รีบถลันเข้าไปประคองเขา โคมไฟร่วงหลุดมือตกลงบนพื้น "อุ๊ยตายแล้ว นายเขย! ท่านดื่มไปเท่าไหร่กันเนี่ยเจ้าคะ"

สิ้นเสียงอุทานของนาง ประตูห้องหอก็ถูกเปิดออก

เมิ่งเชียนเชียนสวมชุดเจ้าสาวสีแดงสดปักลายวิจิตร งดงามราวกับเทพธิดาหงส์เพลิงที่ฟื้นคืนชีพจากกองเพลิง เดินออกมาจากความมืดมิดยามค่ำคืน ตรงเข้ามาหาลู่หยวนด้วยฝีเท้าเบาสบายดุจปุยนุ่น

ลู่หลิงเซียวจ้องมองนางตาไม่กะพริบ ลมหายใจพลันชะงักค้าง

เมิ่งเชียนเชียนยื่นมือขาวผ่องดุจหยกสลักออกมา ช่วยประคองลู่หยวนที่เมามาย "ท่านตูกู"

ดวงตาหงส์คู่งามของลู่หยวน คล้ายกับเมามายในดงดอกท้อสิบลี้ หรี่ตามองนางเขม็ง "เรียกข้าว่าอะไรนะ"

"ทะ... ท่านพี่"

เมิ่งเชียนเชียนก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน

หัวใจของลู่หลิงเซียวพลันเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มพิษทิ่มแทงอย่างรุนแรง

ที่แท้ การได้ยินนางเรียกชายอื่นว่าท่านพี่ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเช่นนั้น เป็นเรื่องที่ทรมานจิตใจถึงเพียงนี้

"พวกเขาจับท่านกรอกเหล้าหรือเจ้าคะ" เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

ลู่หยวนกล่าวเรียบๆ "นิดหน่อย ไม่เมาหรอก เป่าซูหลับแล้วหรือยัง"

เมิ่งเชียนเชียนตอบว่า "ยังเจ้าค่ะ แกกำลังเล่นซนอยู่ แขกกลับกันหมดแล้วหรือเจ้าคะ"

ลู่หยวนตอบว่า "ยัง โรงงิ้วจะร้องตลอดยามค่ำคืน"

เมิ่งเชียนเชียนถามต่อ "ท่านไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาหรือเจ้าคะ"

ลู่หยวนแค่นเสียงในลำคอ "ทำไม คืนเข้าหอของท่านตูกู จะให้เอาไปใช้กับพวกตาแก่เหม็นโฉ่เหล่านั้นหรือ"

เมิ่งเชียนเชียนก้มหน้าลงเล็กน้อย ซ่อนรอยยิ้ม "อ้อ"

ลู่หยวนยื่นมือออกไปหาเมิ่งเชียนเชียน นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือลงบนฝ่ามือเขาอย่างแผ่วเบา

ลู่หยวนกุมมือนุ่มนิ่มที่เย็นเฉียบเล็กน้อยของนางเอาไว้แน่น แล้วจูงนางเดินเข้าห้องหอไปอย่างแน่วแน่

ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง ทั้งสองสวมชุดมงคลสีแดง ลวดลายมังกรหงส์เคียงคู่ ดูงดงามราวกับคู่รักเทพเซียนที่เหมาะสมกันที่สุดในโลกหล้า

ลู่หลิงเซียวลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตนเองมาทำอะไรที่นี่ เขาเปรียบเสมือนขุนศึกที่พ่ายแพ้สงคราม ลากสังขารที่เต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ เดินโซซัดโซเซออกจากสนามรบไปอย่างคนเสียสติ

เมื่อเข้ามาในห้องหอ เมิ่งเชียนเชียนก็พูดกับลู่หยวนว่า "ท่านตูกู คนไปแล้วเจ้าค่ะ"

"หึ"

ลู่หยวนชักมือกลับอย่างเย็นชาทันควัน

เมิ่งเชียนเชียนอมยิ้มพลางเลิกม่านเตียงขึ้น "ท่านทวด"

เหล่าไท่จวินยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาซุกซน "ฮี่ฮี่"

ถึงแม้เจ้าหมูอ้วนจะพลาดพิธีรับตัวเจ้าสาว แต่เริ่มตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ก็จะได้นอนกอดเมิ่งเชียนเชียนทุกคืนแล้ว นางจึงดีใจเป็นที่สุด!

ทว่าใครจะรู้ เตียงยังไม่ทันอุ่น ก็ถูกเหล่าไท่จวินหิ้วตัวออกไปเสียแล้ว

เหล่าไท่จวินหัวเราะร่าราวกับจอมมารผู้ชั่วร้ายที่ได้ดั่งใจ "เหลนตัวน้อย เสร็จย่าล่ะ ฮี่ฮี่!"

ปั้นเซี่ยเองก็ถอยออกไปแล้วเช่นกัน

ในห้องหอเหลือเพียงเมิ่งเชียนเชียนและลู่หยวนตามลำพัง

ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่บนเตียงมงคล ไม่พูดจาอะไรกันสักคำ บรรยากาศเงียบสงัด

เมิ่งเชียนเชียนรู้ดีว่าเขาดื่มไปเยอะ เพียงแต่แสร้งทำเป็นมีสติประคองตัวอยู่ ดวงตาเบิกกว้างเสียยิ่งกว่าระฆังทองแดงเพื่อเพ่งมองสิ่งต่างๆ

นางเอ่ยขึ้นเสียงเบา "ท่านตูกู"

ลู่หยวนสวนกลับทันควัน "ท่านตูกูไม่ได้เมา"

เมิ่งเชียนเชียน "อ้อ เจ้าค่ะ"

ลู่หยวนคว้าของบนเตียงขึ้นมากำหนึ่ง แล้วขมวดคิ้วถามอย่างสงสัยใคร่รู้ "ถั่วลิสงมาจากไหน"

เมิ่งเชียนเชียนตอบตามความจริง "แม่สื่อโปรยเอาไว้เจ้าค่ะ ความหมายคือให้รีบมีบุตรชายสืบสกุล"

ลู่หยวนทำหน้าเคร่งขรึมจริงจัง "เจ้าอยากมีลูกให้ข้าหรือ"

เมิ่งเชียนเชียน : ไม่ใช่สิ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ท่านควรถามไม่ใช่หรือ

คนผู้นี้เมาแล้วแน่นอน ทำตัวเหมือนเด็กขี้สงสัย คุ้ยเขี่ยของบนเตียง หยิบอันนี้ขึ้นมาถามว่าคืออะไร มีความหมายว่าอย่างไร จุกจิกถามทุกเม็ดเสียยิ่งกว่าหยี่จื่อชวนเสียอีก

เมิ่งเชียนเชียนถอนหายใจอย่างอ่อนใจ "ท่านตูกู ท่านนอนพักเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะไปนอนกับเป่าซู"

นางเพิ่งจะขยับตัวลุกขึ้น มือใหญ่ที่เห็นข้อต่อนิ้วชัดเจนข้างหนึ่งก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือขาวผ่องของนางเอาไว้แน่น

(จบตอน)