บทที่ 179: ความเชื่อใจของสามีภรรยา

บทที่ 179: ความเชื่อใจของสามีภรรยา

คณะของเมิ่งเชียนเชียน ลู่หยวน ฮ่องเต้น้อยจงเจิ้งซี และเสี่ยวเต๋อจื่อขันทีคนสนิท ได้มุ่งหน้าไปยังตำหนักจวงเหอ อันเป็นที่ประทับของไท่ซ่างหวง

ตำหนักจวงเหอตั้งอยู่อย่างสันโดษ เป็นเพียงตำหนักหลังเล็กที่แสนเงียบเชียบ การย้ายเข้ามาพำนัก ณ ที่แห่งนี้ ล้วนเป็นพระประสงค์ของไท่ซ่างหวงเองทั้งสิ้น เนื่องด้วยหลายปีที่ผ่านมา พระองค์ทรงใช้เวลาสวดมนต์ภาวนาในวัดวาอารามจนคุ้นชินกับความวิเวกเสียแล้ว

ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ธรณีประตูตำหนัก บรรยากาศกดดันหนักอึ้งก็ถาโถมเข้าใส่เมิ่งเชียนเชียนและลู่หยวนจนสัมผัสได้

ตลอดแนวระเบียงทางเดิน เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบ ก้มหน้ามองพื้นนิ่งงันราวกับรูปปั้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง มีเพียงเจ้าหน้าที่จากสำนักหมอหลวงที่เดินเร่งฝีเท้าผ่านไปบ้างเป็นครั้งคราว แต่ทุกผู้ทุกคนล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียดดุจเดียวกัน

"ฝ่า..."

ข้าราชบริพารผู้เฝ้าประตูเหลือบเห็นจงเจิ้งซี จึงขยับตัวเตรียมจะถวายบังคม

จงเจิ้งซียกพระหัตถ์ขึ้นปรามเบาๆ ข้าราชบริพารผู้นั้นจึงถอยฉากออกไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้าง

จงเจิ้งซีเพิ่งจะผละจากไปเพียงสองชั่วยาม แต่เมื่อย้อนกลับมายังตำหนักของพระบิดาอีกครั้ง กลับพบว่าเบื้องหน้าแท่นบรรทมนั้นเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

"เสด็จพี่หญิง"

จงเจิ้งซีเอ่ยเรียกองค์หญิงวั่นผิง

แต่องค์หญิงวั่นผิงกลับไม่ได้ยินสรรพเสียงใด นางยังคงคุกเข่าหมอบอยู่ข้างพระวรกายของไท่ซ่างหวง ร่ำไห้ปานจะขาดใจ

เบื้องหลังของนาง ยังมีเหล่าพี่น้องคนอื่นๆ คุกเข่าเรียงรายอยู่

ทว่าในบรรดาเชื้อพระวงศ์เหล่านี้ จะมีสักกี่คนที่หัวใจแหลกสลายจริง และมีสักกี่คนที่เพียงแค่เล่นละครบีบน้ำตา ยากที่จะหยั่งรู้ได้

เมิ่งเชียนเชียนลอบสบตากับลู่หยวนแวบหนึ่ง

แม้ลู่หยวนจะรังเกียจที่จะมององค์หญิงวั่นผิง แต่เขาก็จำต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่งว่า ความกตัญญูที่นางมีต่อไท่ซ่างหวงนั้นเป็นของแท้ หากไท่ซ่างหวงถูกวางยาพิษจริง นางย่อมเป็นคนแรกที่ตัดออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัยได้

ดวงตาของเมิ่งเชียนเชียนกวาดมองท่านอ๋องคนอื่นๆ ที่เหลือ นางไม่เคยพบหน้าพวกเขามาก่อน จึงยังมิอาจคาดเดาเจตนาใดๆ ได้ในขณะนี้

"ฝ่าบาท"

ท่านอ๋องสามเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นการมาถึงของจงเจิ้งซี จึงลุกขึ้นถวายคำนับ

คนอื่นๆ เมื่อเห็นดังนั้นก็พากันลุกขึ้นตาม

จงเจิ้งซีตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบ "เสด็จพี่ทั้งหลายไม่ต้องมากพิธี"

เขาปรายตามองเหล่าหมอหลวงที่รีบรุดเข้ามาถวายบังคม

และในยามนั้นเอง สายตาของทุกคนก็พลันสะดุดเข้ากับร่างของลู่หยวนและเมิ่งเชียนเชียนที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังฮ่องเต้

ในหมู่พวกเขาอาจจะมีบางคนที่ไม่รู้จักเมิ่งเชียนเชียน แต่ทั่วทั้งแผ่นดินนี้ ย่อมไม่มีใครไม่รู้จักลู่หยวน

ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วแววตาของทุกคน

จงเจิ้งซีกวาดตามองปฏิกิริยาเหล่านั้น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติแล้วตรัสว่า "ฮูหยินลู่เชี่ยวชาญวิชาการแพทย์ เจิ้นจึงไปที่จวนตูตูด้วยตนเอง เพื่อเชิญนางมารักษาอาการประชวรของเสด็จพ่อ"

"เหลวไหล!"

ท่านอ๋องสองก้าวออกมาด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด เขาเป็นบุรุษที่มีอายุมากกว่าลี่กุ้ยเฟยเสียอีก ท่าทางภูมิฐานสมกับเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นผู้ใหญ่

เขาชี้นิ้วไปที่เมิ่งเชียนเชียนพลางตวาดลั่น "ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าสตรีนางนี้รู้วิชาแพทย์ ต่อให้นางรู้จริง แต่ด้วยฐานะของนางในยามนี้ สรุปแล้วนางจะมารักษาเสด็จพ่อ หรือจะมาปลงพระชนม์เสด็จพ่อ เกรงว่าคงจะแยกแยะได้ยากกระมัง!"

ท่านอ๋องสามรีบกล่าวเสริมทันควัน "นั่นสิพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท พระองค์ลืมไปแล้วหรือว่าหลายปีมานี้ ผู้ใดกันที่ส่งเสด็จพ่อไป 'พักรักษาตัว' ที่พระราชวังนอกเมือง?"

นอกจากจงเจิ้งซีแล้ว คนอื่นๆ ต่างปักใจเชื่อว่าไท่ซ่างหวงถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวอยู่ที่พระราชวังนอกเมืองตลอดเวลาที่ผ่านมา

ท่านอ๋องสองกล่าวเสียงเข้ม "ลู่หยวนไม่เคยมีเจตนาดี!"

น้ำเสียงของจงเจิ้งซีเริ่มแผ่วลงด้วยความรู้สึกผิด "เสด็จพ่อ... เสด็จพ่อประทับอยู่ที่ 'พระราชวังนอกเมือง' หลายปีมานี้ทรงสุขสบายดีพ่ะย่ะค่ะ"

แต่ไฉนพอกลับเข้าวังหลวงได้ไม่นาน กลับล้มป่วยลงเช่นนี้

เขาดูแลพระบิดาไม่ดี เขาช่างไร้ความสามารถเหลือเกิน!

ท่านอ๋องสองกล่าวด้วยความขัดเคืองใจราวกับเห็นเหล็กที่ไม่ยอมเป็นกล้า "พระองค์ลืมไปแล้วหรือว่าอดีตรัชทายาทสิ้นพระชนม์อย่างไร? มิใช่เพราะเขาเชิญหมอเถื่อนจากยุทธภพมารักษา จนสุดท้ายต้องจบชีวิตลงหรอกหรือ?"

ท่านอ๋องห้าแค่นหัวเราะเย้ยหยัน "พี่รองพี่สาม พวกท่านอย่าพูดไปเลย หากรัชทายาทไม่ตาย จะถึงคิวเขาได้ขึ้นครองราชย์เป็นโอรสสวรรค์หรือ? เขาจะไปโทษลู่หยวนได้อย่างไรกัน?"

ลู่หยวนเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ฝ่าบาท ท่านตูกูเพียงแค่ไม่ได้เข้าประชุมเช้าหนึ่งเดือน พี่ชายเหล่านี้ของพระองค์ก็กล้าใช้วาจาสามหาวกับพระองค์ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

พระพักตร์ของจงเจิ้งซีซีดเผือดลงทันตา

เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ ยามที่ลู่หยวนยังกุมอำนาจสำเร็จราชการ พี่ชายเหล่านี้ของเขาไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะปริปากเอ่ยวาจาเสียดสีล่วงเกิน

ประหนึ่งว่า ในใต้หล้านี้มีเพียงลู่หยวนผู้เดียวที่มีสิทธิ์สั่งสอนเขา ผู้อื่นหามีสิทธิ์ไม่

ท่านอ๋องสามตวาดเสียงเย็น "ลู่หยวน ที่นี่ไม่มีส่วนให้เจ้าพูด! ความผิดฉกรรจ์ที่เจ้าก่อไว้มีมากจนจารึกบนไม้ไผ่ก็ไม่หมด เป็นเพราะพระเมตตาของเสด็จพ่อและท่านเสนาบดีที่เห็นแก่ความชอบในการปราบเป่ยเหลียงของเจ้า ถึงได้ละเว้นชีวิตสุนัขของเจ้าไว้!"

"ท่านเสนาบดี" ลู่หยวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มหยัน

ช่างตายยากตายเย็นเสียจริง

ขันทีน้อยผู้หนึ่งรีบเข้ามารายงาน "ฝ่าบาท ซวินเซี่ยงกั๋วขอเข้าเฝ้า เขาพาหมอเทวดามาด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับร่างของหมอเทวดาข้างกายซวินเซี่ยงกั๋ว สีหน้าของเมิ่งเชียนเชียนก็พลันแข็งค้าง

เยี่ยนเหนียงจื่อ?

กลับกลายเป็นนางหรือนี่?

เมิ่งเชียนเชียนมิได้กังขาในกิตติศัพท์หมอเทวดาของเยี่ยนเหนียงจื่อแม้แต่น้อย ย้อนกลับไปคราวนั้นที่นางถูกลงทัณฑ์ ณ ตำหนักฉางชุนจนโรคหนาวกำเริบเจียนตาย ก็ได้เยี่ยนเหนียงจื่อนี่เองที่ยื้อชีวิตนางกลับมาจากประตูนรก

สิ่งที่ทำให้นางตระหนกคือ เยี่ยนเหนียงจื่อมาปรากฏตัวพร้อมกับซวินเซี่ยงกั๋วได้อย่างไร?

เมื่อนางหันไปสบตากับลู่หยวนที่ดูไร้ซึ่งความแปลกใจ นางก็กระจ่างแจ้งในบัดดล

เยี่ยนเหนียงจื่อคือคนของซวินเซี่ยงกั๋ว

มิน่าเล่า หอว่านฮวาโหลวถึงได้มีอิทธิพลและสถานะที่โดดเด่นเหนือใครในเมืองหลวง

ฆาตกรที่สังหารล้างตระกูลของนางมีความเกี่ยวพันกับหอว่านฮวาโหลว หากเป็นเช่นนี้ จะหมายความว่าซวินเซี่ยงกั๋วเองก็มีส่วนรู้เห็นในคดีเลือดของตระกูลนางด้วยหรือไม่?

บุคคลที่สามารถบิดเบือนคดีความ ปิดปากผู้คน และทำให้คดีจบลงได้ท่ามกลางข้อพิรุธมากมาย ย่อมต้องเป็นผู้มีอำนาจล้นฟ้าสะเทือนแผ่นดิน

หากจะกล่าวตามตรง ผู้ต้องสงสัยรายแรกของนางคือลู่หยวน การที่นางเข้าหาเขา ยอมให้เขาใช้งาน แท้จริงแล้วก็เพื่อสืบเสาะเรื่องราวของเขา

ทว่าหลังจากได้ร่วมเป็นร่วมตายที่ชายแดน ความคลางแคลงใจในตัวลู่หยวนก็มลายหายไป

เช่นนั้นแล้ว ผู้อยู่เบื้องหลังที่แท้จริงคือไท่ซ่างหวง หรือซวินเซี่ยงกั๋วกันแน่?

ซวินเซี่ยงกั๋วถวายบังคมจงเจิ้งซีอย่างนอบน้อมเต็มพิธีการ "กระหม่อมซวินเซี่ยงกั๋ว ถวายบังคมฝ่าบาท!"

ลู่หยวนนั้นไม่เคยคุกเข่าให้แก่โอรสสวรรค์ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว มารยาทของซวินเซี่ยงกั๋วจึงดูงดงามครบถ้วนกว่ามากนัก

จงเจิ้งซีรีบตรัส "ท่านเสนาบดีโปรดลุกขึ้น ท่านหมอเทวดาท่านนี้ก็เชิญลุกขึ้นเถิด"

ซวินเซี่ยงกั๋วและเยี่ยนเหนียงจื่อหยัดกายลุกขึ้นตามลำดับ

"ท่านเสนาบดี"

ลู่หยวนประสานมือคารวะอย่างสุภาพตามมารยาทขุนนาง

ซวินเซี่ยงกั๋วก็ประสานมือตอบรับด้วยรอยยิ้มบาง

จากนั้น ซวินเซี่ยงกั๋วจึงกราบทูลจงเจิ้งซี "ฝ่าบาท กระหม่อมทราบข่าวว่าไท่ซ่างหวงประชวรหนัก แม้เหล่าหมอหลวงจะทุ่มเทสรรพกำลังเพื่อประคองพระอาการ แต่การตรากตรำอดหลับอดนอนมาถึงสามราตรี ทำให้เหล่าหมอหลวงต่างอ่อนล้าทั้งกายและใจ กระหม่อมได้สืบเสาะจนทราบว่า เยี่ยนเหนียงจื่อแห่งหอว่านฮวาโหลวมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ มิสู้เชิญนางมาตรวจดูพระอาการของไท่ซ่างหวงสักคราเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

วาจานี้ไม่เพียงแจ้งจุดประสงค์อย่างชัดเจน แต่ยังเป็นการไว้หน้าเหล่าหมอหลวงอย่างแยบคาย

ผู้ใดได้ฟังย่อมรู้สึกรื่นหู

เหล่าท่านอ๋องต่างนิ่งเงียบไร้ข้อโต้แย้ง

จงเจิ้งซีจึงทำได้เพียงพยักหน้าอนุญาต

เยี่ยนเหนียงจื่อเยื้องย่างมาที่หน้าแท่นบรรทม เอ่ยกับองค์หญิงวั่นผิงด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "องค์หญิง บ่าวจะขอตรวจชีพจรให้ไท่ซ่างหวง รบกวนองค์หญิงเสด็จไปพักที่เก้าอี้สักครู่เถิดเพคะ"

องค์หญิงวั่นผิงยังคงนิ่งงัน ความโศกเศร้ากัดกินจนนางเหม่อลอยไร้สติ

ท้ายที่สุด จงเจิ้งซีจำต้องสั่งให้นางกำนัลสองคนเข้ามาประคองนางออกไปอย่างทุลักทุเล "ระวังอย่าให้เสด็จพี่เจ็บ!"

เยี่ยนเหนียงจื่อลงมือจับชีพจรให้ไท่ซ่างหวง ตรวจดูร่างกายอย่างละเอียด พลิกเปลือกตาดูรูม่านตาและตรวจลิ้น ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ "มิใช่โรคระบาด และมิใช่การถูกพิษ ช่างประหลาดนัก อาการป่วยเช่นนี้ข้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน"

คิ้วของซวินเซี่ยงกั๋วขมวดมุ่น "พอจะมีหนทางรักษาหรือไม่?"

เยี่ยนเหนียงจื่อส่ายหน้าอีกครั้ง "หาสาเหตุของโรคไม่พบ ย่อมมิอาจจ่ายยาตามอาการได้"

ดวงตาของเมิ่งเชียนเชียนฉายแววแน่วแน่ นางเชื่อมั่นในฝีมือการแพทย์ของเยี่ยนเหนียงจื่อว่าจะไม่วินิจฉัยผิดพลาด

ในเมื่อมิใช่โรคระบาด และมิใช่พิษ เช่นนั้นความเป็นไปได้ก็เหลือเพียงอย่างเดียว...

นางตัดสินใจเอ่ยขึ้น "ให้ข้าลองดูได้หรือไม่?"

เยี่ยนเหนียงจื่อแย้มยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก "เจ้าหรือ? เจ้าอย่าลืมสิว่า ชีวิตน้อยๆ ของเจ้าในตอนนั้น ข้ายังเป็นคนเก็บกลับมาจากความตาย เจ้าเก่งกาจถึงเพียงนั้น เหตุใดถึงยังรักษาโรคหนาวของตัวเองไม่ได้เล่า?"

ถ้อยคำนั้นเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงที่ราดรดลงบนกองไฟ เหล่าท่านอ๋องยิ่งคัดค้านหัวชนฝา ไม่ยอมให้เมิ่งเชียนเชียนแตะต้องพระวรกายไท่ซ่างหวง

เมิ่งเชียนเชียนตอบกลับเรียบๆ "หมอย่อมไม่รักษาตนเอง"

หาใช่นางรักษาไม่ได้ แต่นางขาดแคลนตัวยาสำคัญ เห็ดหลินจือที่จะใช้รักษาโรคหนาวชนิดนั้น ต่อให้นางมีเงินทองกองเท่าภูเขาก็ไม่อาจหาซื้อได้

เยี่ยนเหนียงจื่อหัวเราะเสียงใส "ช่างเป็นคำแก้ตัวว่าหมอไม่รักษาตนเองที่ฟังดูดีเสียจริง ที่น่ากลัวก็คือจวนตูตูของพวกเจ้า... จะมีเจตนาอื่นแอบแฝง พึงรู้ไว้ว่าการที่หมอจะลงมือฆ่าคนนั้นง่ายดายเพียงพลิกฝ่ามือ ดังเช่นท่านหญิงฉู่ในปีนั้น"

อดีตอันขมขื่นย้อนคืนมา แม่ทัพใหญ่ฉู่ผู้มีวรยุทธ์ล้ำเลิศไร้ผู้ต่อกร ก็ต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของหมอเทวดาชายแดนท่านหญิงฉู่มิใช่หรือ

ลู่หยวนเอียงหน้ากระซิบถามเมิ่งเชียนเชียนเสียงเบา "มั่นใจกี่ส่วน?"

เมิ่งเชียนเชียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไม่ถึงสามส่วน"

ลู่หยวนตอบกลับสั้นๆ "พอแล้ว"

ยังไม่ทันที่เมิ่งเชียนเชียนจะเข้าใจความหมายของคำว่าพอแล้ว ลู่หยวนก็ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างองอาจ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสะกดผู้คนทั่วทั้งตำหนัก

"ข้าลู่หยวนขอยอมเอาชีวิตเป็นประกัน ฮูหยินของข้าไม่มีวันลอบทำร้ายไท่ซ่างหวง หากไท่ซ่างหวงอยู่ ข้าอยู่ หากไท่ซ่างหวงสิ้น ข้าขอตายตกไปตามกัน!"

(จบตอน)