บทที่ 84: มหาตูตูผู้โหดเหี้ยมอำมหิต

บทที่ 84: มหาตูตูผู้โหดเหี้ยมอำมหิต

ลู่หลิงเซียวอ้าปากค้างด้วยความลังเล แต่ทว่าในท้ายที่สุดเขาก็ตัดสินใจเอ่ยเรียกสตรีตรงหน้าเอาไว้ "เมิ่ง...เชียนเชียน"

สิ้นเสียงเรียกขาน เมิ่งเชียนเชียนก็ชะงักฝีเท้าลงทันที

ปั้นเซี่ยและถานเอ๋อร์หันขวับกลับมามองทางเขาเป็นตาเดียว

ถานเอ๋อร์ก้าวออกมาเท้าเอวขวางหน้าเจ้านายไว้ "ทำไมเป็นเจ้าอีกแล้ว?"

ความรู้สึกของปั้นเซี่ยในยามนี้ก็ไม่ต่างกัน นางไม่ชอบหน้าลู่หลิงเซียวเข้ากระดูกดำ ความน้อยเนื้อต่ำใจและความขมขื่นที่นายน้อยใหญ่ของนางเคยได้รับในตระกูลลู่นั้น เป็นสิ่งที่นางจะจดจำฝังใจไปชั่วชีวิต!

ทว่าความรู้สึกภายในใจของลู่หลิงเซียวนั้นกลับซับซ้อนยิ่งนัก

ในอดีตยามที่นางประกาศตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาต่อหน้าธารกำนัล เขาเคยทั้งโกรธ ทั้งอับอาย ทั้งโมโห และเคียดแค้น แต่ทว่าเมื่อได้พบนางอีกครั้งที่ชายแดน ใจเขากลับเต้นรัวด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง กลัวเหลือเกินว่านางจะหยิบยกเรื่องราวหนหลังมาหักหน้าเขาให้ได้รับความอับอาย ทว่านางกลับมิได้ทำเช่นนั้น

นางวางตัวราวกับคนแปลกหน้า ไม่รู้จักมักจี่กับเขาโดยสิ้นเชิง ไม่แม้แต่จะปริปากทำให้เขากลายเป็นชายชั่วช้าผู้ทรยศต่อความรักในสายตาของผู้คน

แต่ในขณะเดียวกัน ลึกๆ ในใจเขากลับบังเกิดความรู้สึกผิดหวังอันน่าประหลาดที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจหาคำตอบได้

"เจ้ามาได้จังหวะพอดี"

เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ลู่หลิงเซียวมองนางด้วยแววตาตะลึงงันเล็กน้อย "เจ้า...มาหาข้าหรือ?"

เมิ่งเชียนเชียนทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบรับ "ก็นับว่าใช่ ในเมื่อท่านย่าของเจ้าเอาแต่หลบหน้าข้า ข้าก็จำต้องมาทวงหนี้กับเจ้าแทนแล้ว"

รอยยิ้มและความหวังเล็กๆ บนใบหน้าของลู่หลิงเซียวแข็งค้างไปในบัดดล

เมิ่งเชียนเชียนหยิบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งออกมา กางออกอย่างคล่องแคล่ว "สินเดิมของข้า ส่วนที่ใช้จ่ายไปในเรือนไห่ถังและเรือนของเหล่าไท่จวิน ข้าไม่ได้นับรวมเข้าไปให้ยุ่งยาก ส่วนที่เหลือตระกูลลู่ของพวกเจ้ายังติดค้างข้าอยู่อีกหนึ่งหมื่นหกพันตำลึง รบกวนเจ้าเขียนใบยืมเงินขึ้นมาใหม่เถอะ"

ลู่หลิงเซียวกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูนโปน "เจ้าช่าง..."

เมิ่งเชียนเชียนแย้มยิ้มบางเบา ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา "ตอนที่เรายังเป็นสามีภรรยากัน เราก็คุยแต่เรื่องเงินทอง เจ้าคงไม่คิดว่าตอนนี้เราตัดขาดกันแล้ว ข้าจะกลับมาพูดคุยเรื่องรักใคร่ลมๆ แล้งๆ กับเจ้าหรอกกระมัง?"

ใบหน้าของลู่หลิงเซียวแดงก่ำด้วยความอับอายระคนโกรธเคือง

เมิ่งเชียนเชียนหันไปสั่งสาวใช้คนสนิท "ถานเอ๋อร์ กระดาษพู่กัน"

"รับคำสั่งเจ้าค่ะ!"

ถานเอ๋อร์ขานรับเสียงใส รีบกุลีกุจอไปหยิบกระดาษและพู่กันจากบนรถม้ามายัดใส่มือลู่หลิงเซียวอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ กลัวเหลือเกินว่าหากชักช้าไปเพียงอึดใจ ชายชั่วผู้นี้จะหาเรื่องบ่ายเบี่ยงไม่ยอมรับหนี้

ลู่หลิงเซียวกัดฟันกรอด จรดพู่กันเขียนใบติดค้างเงินด้วยมือที่สั่นเทา

สตรีผู้นี้ช่างมีหลายหน้ากากนัก ยามอยู่ต่อหน้าท่านทวดและมารดาก็เป็นแบบหนึ่ง ยามอยู่ต่อหน้าเขาก็เป็นอีกแบบหนึ่ง และเมื่ออยู่ในสนามรบ นางก็กลายเป็นอีกคนหนึ่งโดยสิ้นเชิง!

แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยน คือนางยังคงมีความสามารถในการยั่วโมโหผู้คนได้อย่างร้ายกาจเช่นเดิม!

เมิ่งเชียนเชียนตรวจสอบความถูกต้องก่อนจะเก็บใบติดค้างเงินเข้าอกเสื้อ "พวกเราไปกันเถอะ"

ถานเอ๋อร์เชิดหน้าขึ้นอย่างผู้ชนะ "ไปกันเลยเจ้าค่ะ!"

นายบ่าวพากันขึ้นรถม้า จากไปพร้อมฝุ่นตลบ ทิ้งให้ลู่หลิงเซียวยืนมองตามด้วยความเจ็บใจ

ณ จวนตูตู

เจ้าก้อนแป้งเป่าซูตื่นขึ้นมาจากนิทรา ก่อนจะพบว่าตนเองถูกหิ้วกลับมาอยู่ที่จวนตูตูอันแสนน่าเบื่ออีกแล้ว นางทำได้เพียงนั่งจุมปุ๊กอยู่ตรงมุมห้องเพียงลำพัง หันหน้าเข้าหากำแพงแล้วพองแก้มป่องด้วยความขัดใจ!

ลู่หยวนนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ ท่ามกลางกองฎีกาและจดหมายที่วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะเบื้องหน้า

ซ่างกวนหลิงเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ประสานมือคารวะผู้เป็นนาย "ท่านมหาตูตู"

ลู่หยวนปรายตามองลูกน้องคนสนิทแวบหนึ่ง "ได้รับบาดเจ็บหรือ?"

ซ่างกวนหลิงพยักหน้าด้วยใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด "ถูกพวกสุนัขลอบกัดทำร้าย น่าเสียดายที่ข้าจับเป็นพวกมันไม่ได้ขอรับ"

ลู่หยวนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นยะเยือก "ช่วงเวลานี้ เมืองหลวงคงจะคึกคักน่าดูสินะ?"

ซ่างกวนหลิงรายงานสถานการณ์เสียงเครียด "คึกคักจริงๆ ขอรับ มีพวกนกสองหัวโผล่ออกมาไม่น้อย คนของพวกเราถูกกำจัดไปหลายคน กิจการที่มีค่าหลายแห่งภายใต้ชื่อของท่านก็ถูกทางการสั่งปิด รองเจ้ากรมฝ่ายซ้ายกรมขุนนางถูกจับขังคุก จ่างสื่อแห่งกององครักษ์จินอู๋แซ่เลี่ยวถูกปลดจากตำแหน่ง มหาบัณฑิตหอเหวินหยวนและเจ้ากรมซือเทียนเจียนล้วนถูกเหล่าบัณฑิตล่ารายชื่อยื่นถอดถอน... อำนาจของพวกเราเสียหายไปอย่างน้อยครึ่งหนึ่งขอรับ"

"ข้าคิดไว้แล้วว่าเมื่อท่านจากไป พวกเราจะต้องถูกกดดันอยู่บ้าง แต่ก็คิดไม่ถึงว่าจะถูกรุมทึ้งอย่างหนักหนาสาหัสถึงเพียงนี้"

ความจริงแล้วในตอนแรกคนพวกนั้นก็ไม่ได้กล้ากำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ แต่เป็นเพราะลู่หยวนขาดการติดต่อไปนานกว่าหนึ่งเดือน ข่าวลือแพร่สะพัดว่าลู่หยวนพ่ายแพ้ที่ชายแดน คนเหล่านั้นจึงคิดว่าเสือสิ้นลาย ต่างพากันกระโดดออกมาซ้ำเติมหวังเหยียบย่ำให้จมดิน

ศัตรูคู่อาฆาตฉวยโอกาสโจมตีก็แล้วไปเถอะ แต่สิ่งที่น่าเจ็บใจที่สุดคือการที่มีคนกันเองแปรพักตร์

มือข้างหนึ่งแบรับผลประโยชน์จากลู่หยวน แต่อีกมือกลับถือมีดลอบแทงข้างหลัง นี่เป็นการกระทำที่ไม่อาจให้อภัยได้

ซ่างกวนหลิงล้วงรายชื่อแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ วางลงบนโต๊ะของลู่หยวนอย่างระมัดระวังราวกับมันเป็นของร้อน "รายนามของผู้ทรยศล้วนเขียนอยู่บนนี้แล้วขอรับ หลักฐานข้าก็ตรวจสอบมาอย่างละเอียดแล้ว เชื่อว่าเมื่อมีบทเรียนเลือดในครั้งนี้ วันหน้าพวกเขาคงไม่กล้าคิดทรยศท่านมหาตูตูอีกแล้วขอรับ!"

ลู่หยวนกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเด็ดขาด "ไม่ซื่อสัตย์หนึ่งครั้ง ไม่ใช้งานร้อยครั้ง จัดการให้สะอาดหน่อย"

ซ่างกวนหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง สายตากวาดมองรายชื่อยาวเหยียดนั้น ก่อนจะประสานมือรับคำสั่งด้วยแววตามุ่งมั่น "ขอรับ!"

ลมหนาวต้นฤดูใบไม้ผลิพัดกรรโชก ค่ำคืนเดือนมืดช่างเงียบสงัดและวังเวง

ซ่างกวนหลิงสวมชุดเฟยอวี๋เต็มยศ มือกระชับด้ามดาบซิ่วชุน สายตาลุกโชนดุจพญาเหยี่ยวมองไปยังลานหญ้ากว้าง เบื้องหน้าคือเหล่าจิ่นอีเว่ยที่แผ่รังสีสังหารยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ

เขาโยนพวงป้ายไม้ลงบนโต๊ะเสียงดัง 'เคร้ง' "รับป้าย!"

บนป้ายไม้แต่ละอัน สลักชื่อของผู้ทรยศคนหนึ่งเอาไว้

เหล่าจิ่นอีเว่ยผู้ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เข้ารับป้ายไปตามลำดับอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ

ป้ายอันสุดท้ายเหลือทิ้งไว้สำหรับซ่างกวนหลิง

ซ่างกวนหลิงก้มมองชื่อที่สลักบนป้ายไม้ เก็บมันเข้าอกเสื้อด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะเงยหน้ามองไปยังราตรีมืดมิดที่กำลังจะถูกย้อมด้วยสีเลือด "ออกเดินทาง!"

ณ เขตทางเหนือของเมือง

รองเจ้ากรมฝ่ายขวากรมขุนนางกำลังโอบกอดอนุภรรยาคนโปรดหลับฝันหวานอย่างมีความสุข

ทันใดนั้น หน้าต่างก็ถูกงัดเปิดออกด้วยคมดาบ เสียงดัง 'ปัง' เงาร่างสูงใหญ่สายหนึ่งพุ่งเข้ามาในห้องนอนพร้อมรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่าน

รองเจ้ากรมฝ่ายขวาสะดุ้งตื่นจากฝันหวาน ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วร่างจนขนลุกชัน

เมื่อเขาลืมตาขึ้น ก็พบกับมัจจุราชในชุดจิ่นอีเว่ยยืนตระหง่านอยู่ที่ข้างเตียง เขาเบิกตากว้าง อุทานด้วยความตกใจสุดขีด "เจ้าเป็นใคร?"

จิ่นอีเว่ยชักดาบซิ่วชุนออกจากฝัก แสงเย็นเยียบของคมดาบสะท้อนวาววับ "รับคำสั่งมหาตูตู สังหารคนทรยศ!"

"ช่วย...ด้วย... อ๊าก..."

เสียงร้องโหยหวนขาดห้วงลง รองเจ้ากรมฝ่ายขวากรมขุนนางล้มลงจมกองเลือด ดวงตายังคงเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว

...

เมื่อแสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า จิ่นอีเว่ยคนสุดท้ายปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้น กลับมารายงานซ่างกวนหลิงที่รออยู่ที่จวนตูตู

ซ่างกวนหลิงรับป้ายไม้คืนจากมือของผู้ใต้บังคับบัญชา ตบไหล่เขาเบาๆ เป็นเชิงชมเชย "ทำได้ดีมาก"

ซ่างกวนหลิงหันหลังกลับ ลูบป้ายไม้ที่ตนเองเก็บไว้ในอกเสื้อออกมา "น่าเสียดาย เจ้าไม่ควรทรยศท่านมหาตูตูเลย"

จิ่นอีเว่ยผู้นั้นชะงักงันด้วยความงุนงง

ฉึก!

ซ่างกวนหลิงหมุนตัวกลับมา แทงดาบทะลุหัวใจของคนตรงหน้าในดาบเดียวอย่างแม่นยำและเลือดเย็น!

แสงอรุณสาดส่อง ฟ้าสว่างแล้ว

ฮ่องเต้น้อยเมื่อคืนบรรทมดึกกว่าปกติ การว่าราชการในเช้าวันนี้จึงล่าช้าไปบ้าง

พระองค์เพิ่งก้าวพระบาทเข้าสู่ท้องพระโรง ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติไปจากทุกวัน

เมื่อกวาดพระเนตรมองดู ก็พบว่าแถวขุนนางดูเหมือนจะว่างเว้นไปสองสามตำแหน่ง

พระองค์จึงตรัสถามขันทีคนสนิท "ใต้เท้าหลัว ใต้เท้าจู และใต้เท้าหลี่ ปกติไม่เคยมาสาย เหตุใดวันนี้จึง..."

เหล่าขันทีต่างก้มหน้าเงียบกริบ ไม่กล้าส่งเสียง

ฮ่องเต้น้อยมองไปยังเหล่าขุนนางด้วยแววตาทรงอำนาจ "เหล่าขุนนางที่รัก เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?"

ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมาด้วยความอึดอัดใจ

เป็นเสนาบดีสิงที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจประคองแผ่นฮู่ก้าวออกมาทูลว่า "ทูลฝ่าบาท เมื่อคืนในเมืองหลวงเกิดคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญขึ้นหลายคดี ใต้เท้าหลัวแห่งกรมขุนนาง ใต้เท้าจูแห่งศาลต้าหลี่ และใต้เท้าหลี่แห่งศาลาใน ล้วนถูกลอบสังหารสิ้นชีพพะยะค่ะ"

ผู้ว่าการเมืองหลวงรีบก้าวออกมาประคองแผ่นฮู่ทูลเสริมด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "มิใช่เพียงเท่านั้น ยังมีพ่อค้าหลวงอีกหลายคน ก็ถูกฆ่าตายอย่างปริศนาเช่นกันพะยะค่ะ!"

เสนาบดีสิงกล่าวเสริม "จากการตรวจสอบบาดแผลบนศพ น่าจะเป็นแผลที่เกิดจากคมดาบพะยะค่ะ"

แม่ทัพโจวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน "ดาบ... ดาบที่ฆ่าคนได้อย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้... มีเพียงจิ่นอีเว่ยเท่านั้น!"

เสนาบดีสิงรีบกล่าวแย้งอย่างระมัดระวัง "ท่านแม่ทัพโจว ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด โปรดอย่าเพิ่งด่วนสรุปความ"

แม่ทัพโจวกล่าวอย่างมีเหตุผลและหนักแน่นว่า "คนพวกนี้ล้วนเคยเป็นลูกน้องเก่าของลู่หยวน ต่อมากลับใจเปิดโปงความผิดของลู่หยวน ลู่หยวนกลับมาถึงเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อวานซืน แต่กลับไม่เข้าวังถวายรายงานฝ่าบาท และไม่ยอมมาเข้าเฝ้าพร้อมขุนนางทั้งหลาย เขาไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหน คงไม่ต้องให้ข้าพูดมากความกระมัง! ต้องเป็นลู่หยวนที่บงการจิ่นอีเว่ยให้ลงมือแน่! เป็นฝีมือของลู่หยวน!"

"เช้าตรู่เช่นนี้ ผู้ใดกันช่างระลึกถึงข้าได้ลึกซึ้งเพียงนี้?"

สิ้นเสียงที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศในห้องแทบหยุดนิ่ง ลู่หยวนในชุดขุนนางสีม่วงเต็มยศ เดินทอดน่องเข้าสู่ท้องพระโรงอย่างองอาจผ่าเผย ราวกับราชสีห์ที่เดินเข้าสู่ฝูงแกะ

หนังศีรษะของขุนนางทั้งฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋นชาวาบ ขาแข้งอ่อนแรงแทบจะทรุดตัวลงโค้งคำนับโดยสัญชาตญาณแห่งความหวาดกลัว "คารวะท่านมหาตูตู!"

ฮ่องเต้น้อยลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์มังกรด้วยความตกตะลึงระคนดีใจ

ลู่หยวนคลี่ยิ้มบาง "ฝ่าบาท กระหม่อมกลับมาแล้วพะยะค่ะ"

ช่างเป็นบุรุษที่โหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก ขุนนางทั้งราชสำนักต่างพากันตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดผวา

(จบตอน)