บทที่ 46: ฤทธิ์ของขนมหวานและมือที่ซุกซน

บทที่ 46: ฤทธิ์ของขนมหวานและมือที่ซุกซน

กู้ชิงสือยกมือเรียวขึ้นกุมศีรษะที่เริ่มหนักอึ้ง พลางส่ายหน้าไปมาสองสามครั้งเพื่อพยายามขับไล่อาการมึนงง ทว่าร่างกายของเธอเริ่มโอนเอนไร้เรี่ยวแรงต้านทาน "ฉันเวียนหัวมากเลยค่ะ" เมื่อสิ้นเสียงบ่นพึมพำ ร่างบางก็ค่อยๆ ไหลรูดทรุดตัวลงไปกองพับอยู่กับเบาะรถด้านหลังอย่างหมดสภาพการควบคุม

ลู่หยวนสังเกตเห็นอาการที่ดูไม่สู้ดีของคนข้างกาย เขาจึงรีบขยับตัวเข้าไปใกล้เพื่อตรวจดูสภาพของหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มสำรวจร่องรอยความผิดปกติบนใบหน้าของเธอ "มีตรงไหนรู้สึกไม่สบายอีกไหม นอกเหนือจากอาการเวียนหัว"

หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ "ไม่มีค่ะ แค่รู้สึกเวียนหัว"

ฟางเหวินลอบมองเหตุการณ์ด้านหลังผ่านกระจกมองหลังอยู่หลายหน เขาอดไม่ได้ที่จะแสดงความเห็นออกมา "ทำไมผมรู้สึกว่าอาการของกู้ชิงสือเหมือนคนเมาเหล้าเลยครับเจ้านาย จะให้ผมจอดรถริมทางก่อนไหมครับ"

ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงสง่าเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตอบกลับลูกน้อง "ไม่ต้อง กู้ชิงสือเมาแล้วจริงๆ"

คนขับรถเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "เมาจริงๆ หรือครับ กินแค่ขนมรสหวานสอดไส้เหล้านั่นก็เมาได้ด้วย"

ผู้เป็นเจ้านายขมวดคิ้วเล็กน้อย "เหล้าที่ผสมอยู่ในนั้นเป็นของดี ดีกรีก็ไม่ใช่น้อยๆ" ตัวเขาเองกินแล้วไม่รู้สึกอะไร ทว่าสำหรับเด็กหรือคนคออ่อนย่อมเมาได้จริงๆ

สติสัมปชัญญะของกู้ชิงสือยังไม่ได้เลือนหายไปทั้งหมด เมื่อได้ยินบทสนทนาเรื่องเมาเหล้า หญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกสับสนงุนงงหนักกว่าเดิม "ฉันจะเมาเหล้าได้ยังไงกันคะ"

สมองของเธอในตอนนี้ตีรวนวุ่นวายไปหมด จะบอกว่าไร้สติโดยสมบูรณ์ก็ไม่ใช่ เพียงแต่ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเริ่มพร่ามัว คล้ายกับร่างกายสูญเสียการควบคุมไปเสียดื้อๆ

ลู่หยวนพยายามอดทนประคองร่างของหญิงสาวให้นั่งพิงเบาะอย่างเบามือ เมื่อเห็นว่าเธอนั่งโอนเอนไปมาไม่มั่นคง เขาจึงขยับตัวหลีกทางไปด้านข้าง เพื่อเว้นพื้นที่ให้เธอได้เอนหลังนอนลงอย่างสบาย

หลังจากกู้ชิงสือล้มตัวลงนอน เธอก็จ้องมองใบหน้าของลู่หยวน จู่ๆ หญิงสาวก็หลุดเสียงหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี "ลู่หยวน คุณเป็นคนดีจังเลย คุณไม่เหมือนกับในข่าวลือหรือที่ฟางเหวินเล่าให้ฟังเลยสักนิด พวกเขาแค่พูดจาเหลวไหลไปเรื่อยเปื่อย คุณอย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยนะคะ"

ลู่หยวนปรายตามองไปยังคนขับรถด้านหน้าอย่างเรียบเฉย

ฟางเหวินทำหน้าไม่ถูก ทำไมเธอถึงมาใส่ร้ายป้ายสีกันแบบนี้ เขายังต้องทำหน้าที่ขับรถอยู่นะ

สองมือของกู้ชิงสือเริ่มป่ายแปะสะเปะสะปะไปในอากาศ ลู่หยวนจ้องมองพฤติกรรมนั้นอยู่พักหนึ่ง เขาตั้งใจจะจับมือของเธอมาวางไว้ให้เรียบร้อย ทว่ากลับถูกหญิงสาวพลิกข้อมือคว้าหมับเข้าเสียเอง เมื่อจับได้แล้วเธอก็กระชับแน่นไม่ยอมปล่อย

"ลู่หยวน คุณเป็นคนดี คนดีย่อมต้องได้รับสิ่งดีๆ ตอบแทน ฉันรู้ว่าคุณมีความกดดันซ่อนอยู่ วันข้างหน้าหากคุณมีความทุกข์ใจอะไรก็มาเล่าให้ฉันฟังได้เสมอ ไม่ว่าคนนอกจะพูดถึงคุณยังไง ฉันก็ยินดีจะเป็นเพื่อนกับคุณค่ะ"

ชายหนุ่มจ้องมองมือเล็กที่จับกุมมือเขาเอาไว้แน่น เมื่อได้ยินคำว่าเพื่อน แววตาของเขาก็ลึกล้ำขึ้นมา เพื่อนอย่างนั้นหรือ

คนเมายังคงพร่ำเจรจาเจื้อยแจ้วไม่ยอมหยุด "ลู่หยวน คุณอย่ากลัวไปเลยนะคะ พวกเราก็แค่คนที่มีชะตากรรมคล้ายคลึงกัน แค่พวกเรามองคนไม่ทะลุปรุโปร่งเท่านั้นเอง ฉันยังก้าวข้ามผ่านมันมาได้ คุณก็ต้องทำได้เหมือนกันค่ะ"

ในเมื่อเธอสามารถตัดใจเลิกชอบฉินเจ๋อหมิงได้ เธอก็เชื่อมั่นว่าลู่หยวนย่อมสามารถทำได้เช่นกัน

กู้ชิงสือคิดทบทวนในใจแล้วก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างประหลาด "อย่าท้อแท้ไปเลยนะคะลู่หยวน เรื่องอะไรที่ผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไป ฉันจะคอยช่วยเหลือคุณเองค่ะ"

ระดับเสียงของหญิงสาวเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนกระทั่งช่วงท้ายเหลือเพียงริมฝีปากที่ขยับขมุบขมิบ

ลู่หยวนไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด เขาจึงโน้มศีรษะลงไปใกล้เพื่อพยายามจับใจความ ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นดวงตาปรือปรอยของคนเมาที่ค่อยๆ ปิดสนิทลง แล้วหลับใหลไปในที่สุด

เมื่อกู้ชิงสือรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนโคลงเคลงของตัวรถ อาการปวดศีรษะจี๊ดตีตื้นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย ทันทีที่ขยับตัว หญิงสาวก็พบความผิดปกติบางอย่าง มือทั้งสองข้างของเธอถูกมัดติดกันเอาไว้

กู้ชิงสือตกใจสุดขีด เธอเดินทางมาพร้อมกับพวกลู่หยวนไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงถูกจับมัดมือได้ ด้วยความระแวดระวัง เธอจึงเลือกที่จะปิดตาไว้ตามเดิมพลางเงี่ยหูฟังสถานการณ์รอบนอก

"เถ้าแก่น้อยกู้ยังไม่ตื่นอีกหรือครับ ใกล้จะถึงตัวอำเภอหมิงชางแล้วนะครับเจ้านาย"

"เดี๋ยวถึงเวลาตื่นก็ตื่นเอง" เสียงทุ้มต่ำดังแว่วมาจากบริเวณเหนือศีรษะ เป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง นั่นคือเสียงของลู่หยวน

หญิงสาวลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกยินดี เพียงแค่ลืมตาก็มองเห็นลู่หยวนนั่งอยู่เคียงข้าง ประจวบเหมาะกับที่ชายหนุ่มก้มลงมามองพอดี สายตาของทั้งสองประสานกัน

"ตื่นแล้ว"

ฟางเหวินที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่ด้านหน้าหันขวับกลับมามอง "เถ้าแก่น้อยกู้ ในที่สุดคุณก็ยอมตื่นเสียทีนะครับ"

กู้ชิงสือลอบสังเกตท่าทีของชายหนุ่มทั้งสอง เมื่อเห็นว่าพวกเขาปฏิบัติตัวตามปกติ เธอก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก หญิงสาวพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ก้มลงมองข้อมือของตัวเองที่ถูกพันธนาการเอาไว้ "มือของฉัน"

ลู่หยวนลงมือแก้มัดให้หญิงสาวโดยไม่ปริปากพูดสิ่งใด ฟางเหวินจึงรับหน้าที่อธิบายเรื่องราวจากเบาะหน้า "พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะมัดมือคุณนะครับ แต่เป็นเพราะคุณชอบเอามือลูบคลำปะป่ายไปทั่ว คอยแต่จะลวนลามเจ้านายของพวกเรา ผมก็เลยจำใจต้องหาทางมัดมือคุณไว้ครับ"

กู้ชิงสือทวนคำเสียงหลง "ลูบคลำปะป่ายไปทั่ว"

"ใช่แล้วครับ ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคุณเป็นอะไร ขนาดหลับลึกไปแล้วยังอุตส่าห์แผลงฤทธิ์ได้มากมายขนาดนี้ ถ้าไม่คว้ามือเจ้านายดึงเข้าไปกอด ก็หันไปกอดรัดขาเจ้านายเสียแน่น"

"หยุดพูดได้แล้ว" ลู่หยวนส่งเสียงปราม

คนขับรถหนุ่มยกมือขึ้นตบปากตัวเองเบาๆ หนึ่งทีเป็นการลงโทษตัวเอง จากนั้นเขาก็ส่งเสียงหัวเราะร่วน แอบยกนิ้วหัวแม่มือชื่นชมกู้ชิงสืออยู่เงียบๆ สมกับเป็นคุณจริงๆ ว่าที่เถ้าแก่เนี้ยในอนาคตของผม

สิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้ช่างแม่นยำเหลือเกิน หลังจากผ่านเหตุการณ์ชวนระทึกขวัญในครั้งนี้ เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าเถ้าแก่น้อยกู้ได้ขยับสถานะเข้าใกล้ตำแหน่งเถ้าแก่เนี้ยไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

ฟางเหวินไม่ได้พูดจาส่งเดช เขารู้จักนิสัยเจ้านายตัวเองดี หากผู้หญิงคนอื่นกล้ากระทำเรื่องอาจหาญเช่นนี้ เจ้านายคงหน้าตึงแล้วสั่งโยนคนผู้นั้นลงจากรถไปตั้งแต่สิบนาทีแรกแล้ว

ทว่าเมื่อบุคคลนั้นเป็นกู้ชิงสือ เจ้านายกลับไม่ยอมลงมือรุนแรง แม้สีหน้าจะดูหงุดหงิดรำคาญใจ ท้ายที่สุดก็เพียงแค่ยอมทำตามคำแนะนำของเขา นำเชือกมามัดมือหญิงสาวเอาไว้เท่านั้น

อย่าเพิ่งมองว่าพวกเขาทำรุนแรงเกินกว่าเหตุ สิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดจากความหวังดีต่อเถ้าแก่น้อยกู้ทั้งสิ้น ฟางเหวินเองก็เป็นผู้ชาย เขาย่อมเข้าใจหัวอกลูกผู้ชายด้วยกัน อาการหน้าตึงของเจ้านายก็เกิดจากการถูกลูบคลำเนื้อตัวแบบนั้นนี่แหละ

ลองจินตนาการดูสิ หากเถ้าแก่น้อยกู้บังเอิญไปเจอคนพาลสันดานหยาบเข้า พฤติกรรมออดอ้อนสองสามอย่างนี้ คงทำให้เธอถูกจับกินจนไม่เหลือซาก โชคดีที่คนผู้นั้นคือเจ้านาย ผู้ซึ่งมีความอดทนสูงส่ง

ฟางเหวินเองก็ทนเห็นเจ้านายต้องทนทุกข์ทรมานกับการถูกกระตุ้นไม่ได้ เขาจึงเสนอไอเดียมัดมือเถ้าแก่น้อยกู้ จากนั้นก็นำเสื้อโค้ตตัวใหญ่ของเจ้านายไปให้เธอกอดรัดแทน วิธีนี้ช่วยให้กู้ชิงสือยอมสงบลงแต่โดยดี ถือเป็นการช่วยกอบกู้สถานการณ์ของเจ้านายได้อย่างยอดเยี่ยม

กู้ชิงสือเงียบกริบ

หญิงสาวตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก เธออยากจะตะโกนปฏิเสธออกไปว่าเธอไม่ใช่คนนิสัยแบบนั้น ทว่าเธอกลับพูดไม่ออก เพราะลึกๆ แล้วเธอรู้ตัวดีว่าเธออาจจะทำพฤติกรรมน่าอายเหล่านั้นลงไปจริงๆ

กู้ชิงสือเป็นคนที่มีความรู้สึกหวาดระแวง ไม่ปลอดภัยอยู่ตลอดเวลา เวลานอนหลับเธอมักจะต้องหาหมอนข้างหรือสิ่งของมากอดรัดไว้แนบอกถึงจะหลับลงได้อย่างสนิท หากคลำหาของกอดไม่เจอก็จะคว้าป่ายแปะไปทั่ว คว้าไปเรื่อยจนกว่าจะเจอสิ่งที่พอดีกับอ้อมกอด

นี่แปลว่า เธอฉวยโอกาสดึงมือกับขาของลู่หยวนเข้ามากอดรัดอย่างนั้นหรือ ร่างกายของกู้ชิงสือแข็งเกร็งราวกับก้อนหิน

ลู่หยวนสังเกตเห็นท่าทีและสีหน้าของหญิงสาว เขาก็เดาความคิดของเธอออกทะลุปรุโปร่ง ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงสัมผัสอ่อนนุ่มที่เขาถูกบีบบังคับให้รับรู้เมื่อช่วงเวลาที่ผ่านมา

ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกวางตัวไม่ถูกขึ้นมาเช่นกัน เขาจึงตัดสินใจเอ่ยปากกำชับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "วันข้างหน้าเวลาออกไปทำธุระข้างนอก ห้ามดื่มของมึนเมาอีกเด็ดขาด"

คนคออ่อน แถมเวลาเมาก็ยังควบคุมตัวเองไม่ได้ หากโชคร้ายไปพบเจอคนเลวทรามเข้า ชีวิตก็คงจบสิ้น

เมื่อคิดใคร่ครวญดูแล้ว ลู่หยวนก็แบมือส่งไปตรงหน้าหญิงสาว "ในกระเป๋าของคุณยังมีขนมรสหวานสอดไส้เหล้าหลงเหลืออยู่อีกไหม ถ้ามีฉันขอริบเอาไว้ทั้งหมด ฉันจะนำขนมรสหวานแบบธรรมดามาแลกคืนให้คุณเอง"

กู้ชิงสือยกมือขึ้นเกาเส้นผมด้วยความเก้อเขิน เธอคาดไม่ถึงเลยว่าขนมสอดไส้เหล้าเพียงไม่กี่ชิ้นจะออกฤทธิ์รุนแรงตามหลังได้หนักหนาสาหัสขนาดนี้

เมื่อคิดทบทวนดูให้ดี เรื่องราววุ่นวายที่เธอเป็นคนก่อก่อนจะผล็อยหลับไปก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามาในหัว ร่างกายของกู้ชิงสือยิ่งแข็งทื่อหนักกว่าเดิม เธอไม่กล้าปริปากพูดแก้ตัวใดๆ ยอมล้วงเอาขนมสอดไส้เหล้าที่เหลือทั้งหมดออกมาส่งมอบให้ชายหนุ่มแต่โดยดี

"คือว่า เรื่องราวที่ฉันพูดจาเลอะเทอะไปก่อนหน้านี้ ฉันต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ"

หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองช่างใจกล้าบ้าบิ่นเกินขอบเขต เรื่องที่ไม่สมควรพูดก็หลุดปากออกไปจนหมด โชคดีที่ในช่วงวินาทีสุดท้ายเธอยังพอจะรวบรวมสติสัมปชัญญะเส้นบางๆ เอาไว้ได้ จึงไม่ได้เผลอไผลพูดความลับทั้งหมดออกไป

ลู่หยวนรับขนมสอดไส้เหล้าไปเก็บรักษาไว้ โดยไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดเรื่องอื่นอีก

ฉินเจ๋อหมิงคงคาดไม่ถึงอย่างแน่นอน ว่าขนมรสหวานที่เขาอุตส่าห์ส่งมามอบให้กู้ชิงสือจะสร้างปาฏิหาริย์รุนแรงเพียงใด และถูกลู่หยวนริบไปทำลายหลักฐานด้วยวิธีการใด

กู้ชิงสือรู้สึกวางตัวไม่ถูกอยู่พักใหญ่ แต่เมื่อเธอนึกย้อนไปถึงสถานการณ์ความกดดันของลู่หยวน ความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจก่อนหน้านี้ก็เริ่มเจือจางลง ทำให้หญิงสาวผ่อนคลายความตึงเครียดลงไปได้มาก

เมื่อคืนนี้ลู่หยวนไม่ได้ออกปากปฏิเสธคำขอเป็นเพื่อนของเธอ นั่นย่อมหมายความว่าเขายินยอมรับเธอเข้ามาเป็นเพื่อนในชีวิตแล้ว

กู้ชิงสือคิดทบทวนเหตุการณ์พลางส่งรอยยิ้มบางๆ ไปให้ลู่หยวน ทว่าลู่หยวนกลับจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสงสัย

ทำไมจู่ๆ ผู้หญิงคนนี้ถึงแสดงท่าทีผ่อนคลายลง ซ้ำยังแจกแจงรอยยิ้มมาให้เขาอีกต่างหาก

เมื่อรถแล่นกลับมาถึงตัวอำเภอหมิงชาง เข็มนาฬิกาก็บ่งบอกเวลาห้าทุ่มเศษแล้ว ฟางเหวินทำหน้าที่ขับรถไปส่งกู้ชิงสือจนถึงหน้าประตูบ้านตระกูลต้วน

เมื่อเห็นกู้ชิงสือยืนอยู่หน้าบ้านแต่กลับไม่ยอมล้วงกุญแจออกมาเปิดประตู หญิงสาวเลือกที่จะใช้มือเคาะประตูแทน ลู่หยวนก็ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เขาร้องสั่งให้ฟางเหวินจอดรถรอคอยสังเกตการณ์อยู่สักพัก

กู้ชิงสือยืนตากลมหนาวรออยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะเห็นไป๋เจินเดินมาเปิดประตูรับ "ทำไมเพิ่งจะกลับเอาป่านนี้ สองวันมานี้เธอหายหัวไปไหนมา"

"ฉันมีธุระต้องจัดการ" กู้ชิงสือไม่อยากเสียเวลาสนทนากับไป๋เจินมากนัก ไป๋เจินทำท่าจะอ้าปากซักไซ้ต่อ แต่กู้ชิงสือก็จัดการปิดประตูกระแทกใส่หน้าไปเสียก่อน

รุ่งเช้าวันถัดมา กู้ชิงสือรีบตื่นนอนตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อเดินทางไปพบไป๋หยาง

ทันทีที่ไป๋หยางเห็นหน้ากู้ชิงสือ เขาก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก "กลับมาเสียที ฉันยังแอบกังวลอยู่เลยว่าวันนี้เธออาจจะกลับมาไม่ทัน ธุรกิจของพวกเราคงต้องหยุดชะงักแน่นอน"

ชายหนุ่มรู้สึกเป็นห่วงความปลอดภัยของกู้ชิงสือ และในขณะเดียวกันก็เกรงกลัวว่าเส้นทางธุรกิจจะถูกตัดขาด

"ผักสดหมดแล้วหรือ" กู้ชิงสือขมวดคิ้วมุ่น "ฉันไม่ได้เตือนนายแล้วหรือ ว่าทำงานคนเดียวอย่าหักโหมจนร่างกายรับไม่ไหว"

ปริมาณผักสดที่เธอทิ้งไว้ให้มากมายขนาดนั้นกลับถูกนำไปประกอบอาหารจนหมดเกลี้ยง นี่มันทุ่มเทแรงกายแรงใจเกินขีดจำกัดไปแล้ว

ไป๋หยางส่งยิ้มขื่นขมออกมา "ฉันไม่ได้ทำอาหารมากมายขนาดนั้นหรอก ผักสดทั้งหมดนั่นถูกคุณอานำไปประเคนให้ฉินเจ๋อหมิงจนหมดเกลี้ยงแล้ว"

[จบบท]