บทที่ 9: ผูกพันธะกับคนไข้ เปิดใช้งานระบบ
ในขณะที่คุณหนูกู้เจียหนิงกับนายทหารเซิ่งเจ๋อซีกำลังเดินเล่นสร้างภาพหวานชื่นกันอยู่นอกบ้าน ทางฝั่งครอบครัวกู้หลังจากที่ส่งแม่สื่อกลับไปแล้ว บรรยากาศแห่งความกังวลก็เข้าปกคลุมวงสนทนาทันที ประเด็นร้อนไม่ใช่เรื่องอื่นใดนอกจากภาวะเกือบจะเป็นหมันของเซิ่งเจ๋อซี
“แม่ครับ ทำไมแม่ถึงตอบตกลงไปง่ายๆ แบบนั้นล่ะครับ ไม่คิดจะไตร่ตรองให้ดีกว่านี้หน่อยเหรอ” คนที่เปิดประเด็นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นกู้เหวินโจว พี่ชายสามผู้ซึ่งสนิทสนมกับเซิ่งเจ๋อซีมากที่สุด
แต่ถึงจะสนิทกันแค่ไหน กู้เจียหนิงก็คือน้องสาวแท้ๆ ของเขา ลำดับความสำคัญย่อมชัดเจนอยู่ในใจ การที่ผู้ชายคนหนึ่งไม่สามารถมีลูกได้ถือเป็นปัญหาใหญ่หลวง และคงไม่ต้องเดาเลยว่าแรงกดดันทั้งหมดจะต้องตกไปอยู่ที่น้องสาวคนเล็กของเขาอย่างแน่นอน
เหยาชุนฮวาที่กำลังเผชิญหน้ากับสายตาเคลือบแคลงสงสัยของคนในครอบครัว ถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะตัดสินใจเล่าแผนการพิสดารที่ลูกสาวตัวดีกระซิบกระซาบบอกกับเธอให้ทุกคนฟัง
“...แม่ก็มานั่งคิดดูแล้วนะ เรื่องการมีลูกเนี่ยเป็นเรื่องใหญ่ หนิงหนิงพูดจาหนักแน่นขนาดนั้นต้องเป็นเรื่องจริงแน่ๆ ไม่แน่ว่าลูกอาจจะมีวิธีรักษาจริงๆ ก็ได้ อย่าลืมสิว่าหนิงหนิงเองก็เป็นถึงนักเรียนอาชีวะสาขาการพยาบาลเชียวนะ”
ตอนนั้นเหยาชุนฮวามองดูลูกสาวที่ยืนยันอย่างมั่นอกมั่นใจแล้ว ก็ไม่คิดว่าลูกกำลังโกหกอยู่เลยแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มเจ๋อซีคนนั้น นอกจากข้อบกพร่องเรื่องนี้แล้ว ส่วนอื่นก็ดีเลิศไร้ที่ติไปเสียทุกอย่าง หากสามารถรักษาให้หายได้ ก็คงจะสมบูรณ์แบบยิ่งกว่านี้
เมื่อได้ยินดังนั้น สมาชิกครอบครัวกู้คนอื่นๆ ก็พากันนิ่งเงียบไป และดูเหมือนจะคล้อยตามความคิดของเหยาชุนฮวาในที่สุด... ไม่แน่ว่าน้องเล็กของพวกเขาอาจจะได้รับการถ่ายทอดวิชาแพทย์เทวดามาจากอาจารย์ของเธอจริงๆ และสามารถรักษาภาวะมีบุตรยากของเซิ่งเจ๋อซีให้หายขาดได้ หากเป็นเช่นนั้นได้จริงๆ พวกเขาก็คงจะวางใจได้เสียที
แต่ท่ามกลางความโล่งใจของทุกคน กลับมีเพียงคนเดียวที่หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก
หยางม่านม่าน พี่สะใภ้ใหญ่ กลับมาตั้งสติได้อีกครั้งก็ตอนที่กลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเองแล้ว ในหัวของเธอยังคงดังก้องไปด้วยคำพูดของแม่สามีที่ว่า... น้องสามีมีวิธีรักษาภาวะมีบุตรยากของนายทหารเซิ่ง
เธอคิดวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา... หากน้องสามีมีวิธีรักษาภาวะมีบุตรยากของนายทหารเซิ่งได้จริงๆ... แล้วมันจะเป็นไปได้ไหมที่... เธอจะสามารถรักษาภาวะมีบุตรยากของเธอได้เช่นกัน... ทำให้เธอสามารถมีลูกได้?
แค่เพียงความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว หยางม่านม่านก็ไม่สามารถสงบใจลงได้อีกต่อไป
ในตอนแรกที่เธอและสามี กู้เหวินถิง ตกลงปลงใจแต่งงานกันด้วยความรัก สามีของเธอเป็นคนดี ครอบครัวกู้ก็ดีกับเธอมาก แต่สิ่งเดียวที่ยังคงเป็นเหมือนเงาในใจก็คือ ตลอดระยะเวลา 3 ปีที่แต่งงานกันมา พวกเขาก็ยังไม่มีโซ่ทองคล้องใจแม้แต่คนเดียว
ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยไปหาหมอที่โรงพยาบาล แต่ปัญหามันอยู่ที่ตัวเธอเอง
ตลอดสองปีที่ผ่านมา ยาขมๆ ไม่รู้กี่หม้อต่อกี่หม้อที่เธอดื่มเข้าไป แต่ท้องของเธอก็ยังคงเงียบสนิทไม่มีวี่แววใดๆ
ช่วงหลังๆ มานี้ เธอดื่มยาไปพลางร้องไห้ไปพลาง แต่ไม่ว่าจะดื่มเข้าไปมากแค่ไหน มันก็ยังไร้ผล
สามีเคยปลอบใจเธอว่า ถึงแม้จะไม่มีลูกก็ไม่เป็นไร พวกเขาสองคนสามีภรรยาก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขได้ตลอดไป หรือถ้าเธออยากมีลูกจริงๆ ก็สามารถไปรับเลี้ยงเด็กมาเป็นลูกบุญธรรมได้
เธอซาบซึ้งในความเข้าอกเข้าใจและคำปลอบโยนของสามี แต่... ครอบครัวที่ไม่มีลูก จะเรียกว่าเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ได้จริงๆ หรือ? รับเลี้ยงเด็ก? เด็กที่รับเลี้ยงมา จะดีเหมือนลูกในไส้ของตัวเองได้อย่างไร?
หยางม่านม่านเกือบจะสิ้นหวังอยู่แล้ว แต่ในตอนนี้ เมื่อได้ยินแม่สามีบอกว่าน้องสามีมีความสามารถพิเศษแบบนี้ ถึงแม้ในใจจะรู้สึกว่าน้องสามีอาจจะแค่หลอกล่อแม่สามีไปอย่างนั้นเอง แต่ลึกลงไปในใจของเธอก็ยังคงจุดประกายความหวังขึ้นมา... ถ้ามันเป็นเรื่องจริงขึ้นมาล่ะ?
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ หยางม่านม่านที่อยู่ในห้องก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากข้างนอก ทำให้เธอรู้ว่าน้องสามีกลับมาแล้ว เธอพยายามสะกดกลั้นความต้องการที่จะพุ่งออกไปขอความช่วยเหลือในทันที รอแล้วรอเล่าจนกระทั่งถึงตอนเที่ยง เมื่อสามีของเธอที่ไปทำงานที่โรงงานเหล็กกล้ากลับมาถึงบ้าน เธอก็รีบเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟังในทันที
กู้เหวินถิงกลับมาถึงบ้านตอนเที่ยงก็ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดที่เซิ่งเจ๋อซีมาดูตัวจากน้องสามแล้ว เขาก็ประหลาดใจไม่น้อยที่น้องสาวของตัวเองจะมีความสามารถแบบนี้
เมื่อมองดูภรรยาที่ขอบตาแดงก่ำและแสดงสีหน้าอ้อนวอนออกมา กู้เหวินถิงก็จับมือของเธอเอาไว้แน่น ก่อนจะดึงเธอให้ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก “ไปกันเถอะ เราไปหาน้องเล็กกันเดี๋ยวนี้เลย”
ตัวเขาเองจะไม่อยากมีลูกกับหยางม่านม่านภรรยาสุดที่รักได้อย่างไร ตลอดสามปีที่ผ่านมา ความทุกข์ใจของภรรยา เขาเองก็รับรู้มาโดยตลอด ในเมื่อตอนนี้มีความหวังปรากฏขึ้นตรงหน้าแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องลองดูสักตั้ง
หลังจากที่กู้เจียหนิงได้รู้ถึงจุดประสงค์การมาของพี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่แล้ว ในใจของเธอก็ถึงกับร้องตะโกนด้วยความยินดี... นี่มันส้มหล่นใส่ชัดๆ! กำลังง่วงๆ อยู่ก็มีคนเอาหมอนมาส่งให้ถึงที่ เดิมทีเธอก็กำลังคิดหาวิธีที่จะเข้าไปรักษาพี่สะใภ้ใหญ่อยู่แล้ว เพราะเธอเองก็ยังนึกถึง ‘ยาเม็ดกายาศักดิ์สิทธิ์เพื่อการตั้งครรภ์’ ที่เป็นรางวัลอยู่ แถมในชาติที่แล้วเธอก็รู้สึกผิดต่อพี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่จริงๆ จึงอยากจะชดเชยให้พวกเขา
ตอนแรกยังกังวลอยู่เลยว่าจะหาทางเกลี้ยกล่อมพี่สะใภ้ใหญ่ได้อย่างไร ไม่คิดเลยว่าพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่จะเดินเข้ามาหาเธอเองแบบนี้
แม้ในใจจะลิงโลดดีใจแค่ไหน แต่บนใบหน้ากลับต้องแสร้งทำเป็นลังเล “ก็ได้อยู่ค่ะ แต่... ฉันก็ทำได้แค่ลองดูนะ ไม่กล้ารับประกันผลหรอก ฉันก็ไม่เคยรักษาใครมาก่อนเหมือนกัน” แหม... ก็ต้องถ่อมตัวไว้ก่อนสิ แม้จะมั่นใจเต็มร้อย แต่เรื่องยังไม่สำเร็จ จะพูดจาโอ้อวดเกินจริงไปก็คงจะไม่ดี
หยางม่านม่านดีใจจนแทบคลั่ง เธอรีบคว้ามือของกู้เจียหนิงเอาไว้แน่น ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความหวัง “น้องเล็ก ขอบคุณนะจ๊ะ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง พี่ก็รับได้ทั้งนั้น”
“ค่ะ”
‘ระบบ ผูกพันธะพี่สะใภ้ใหญ่ของฉัน หยางม่านม่าน เป็นคนไข้คนแรก’ กู้เจียหนิงออกคำสั่งกับระบบในใจ
【ติ๊ง! คนไข้หมายเลข 1 หยางม่านม่าน ถูกผูกพันธะเรียบร้อยแล้วค่ะ】
【ติ๊ง! มิติหมอเทวดา และ ร้านค้าของระบบ ได้ถูกเปิดใช้งานแล้วค่ะ ร่างกายของคนไข้ถูกสแกนเรียบร้อยแล้ว ข้อมูลได้รับการอัปเดตในส่วนการเรียนรู้ของมิติหมอเทวดาแล้ว กรุณาตรวจสอบด้วยค่ะ】
หลังจากที่บอกกับพี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่ว่าจะเริ่มการรักษาในวันพรุ่งนี้ และส่งพวกเขากลับไปแล้ว กู้เจียหนิงก็รีบกลับเข้าห้องของตัวเองเพื่อเริ่มสำรวจระบบในทันที
【ตอนนี้โฮสต์สามารถเข้าไปยังมิติหมอเทวดาเพื่อทำการเรียนรู้เฉพาะทางได้แล้วนะคะ การเรียนรู้จนจบหลักสูตรก็จะได้รับคะแนนสะสมเช่นกันค่ะ】
กู้เจียหนิงทำตามคำแนะนำของระบบ จิตวิญญาณของเธอก็ได้เข้าสู่มิติหมอเทวดาในทันที
พื้นที่ภายในมิติถูกแบ่งออกเป็น 3 ส่วนหลักๆ ส่วนแรกคือ ‘ช่องเก็บของ’ ซึ่งมีขนาดความจุกว่า 100 ลูกบาศก์เมตร สามารถใช้เก็บสิ่งของต่างๆ ได้ และยังคงความสดใหม่ไว้ได้อย่างถาวร
ส่วนที่สองคือ ‘ข้อมูลคนไข้’ เมื่อทำการผูกพันธะกับคนไข้แล้ว ข้อมูลของคนนั้นก็จะปรากฏขึ้นที่นี่ สามารถคลิกเข้าไปดูรายละเอียดได้ ตอนนี้เธอเพิ่งจะผูกพันธะกับคนไข้ไปเพียงคนเดียว นั่นก็คือพี่สะใภ้ใหญ่ของเธอ หยางม่านม่าน เมื่อลองคลิกเข้าไปดู ก็พบว่าข้อมูลร่างกายทั้งหมดของหยางม่านม่านปรากฏขึ้นมาอย่างละเอียด ทั้งชื่อ อายุ สภาพร่างกายในปัจจุบัน ความคืบหน้าในการรักษา แม้กระทั่งสภาวะอารมณ์
สายตาของกู้เจียหนิงเลื่อนไปหยุดอยู่ที่หัวข้อ ‘สถานะการตั้งครรภ์’
【สถานะการตั้งครรภ์: ไม่ตั้งครรภ์ คนไข้มีภาวะมดลูกเย็นอย่างรุนแรง อัตราการตั้งครรภ์อยู่ที่ 3%】
“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นภาวะมดลูกเย็นนี่เอง อัตราการตั้งครรภ์แค่ 3% นี่มันก็น้อยเกินไปจริงๆ” ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมแต่งงานมา 3 ปีแล้วพี่สะใภ้ใหญ่ถึงยังไม่ตั้งครรภ์เสียที ในชาติที่แล้ว พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ก็ไม่มีลูกด้วยกันไปตลอดชีวิต
ระบบยังอธิบายเพิ่มเติมอีกว่า หลังจากที่กู้เจียหนิงช่วยรักษาหยางม่านม่านจนหายดีแล้ว แค่เพียงหยางม่านม่านตั้งครรภ์ครบ 1 เดือน ระบบก็จะสามารถตรวจจับได้ทันที ไม่เพียงเท่านั้นยังสามารถตรวจจับจำนวนทารกในครรภ์ สภาพร่างกายโดยละเอียดของทารกและมารดา พ่อของเด็กคือใคร และอื่นๆ อีกมากมาย สามารถตรวจติดตามได้จนกระทั่งเด็กคลอดออกมาเลยทีเดียว ส่วนฝั่งคนไข้ ตราบใดที่กู้เจียหนิงยังไม่ยกเลิกการผูกพันธะ ระบบก็จะสามารถตรวจติดตามได้ตลอดไป
กู้เจียหนิงฟังแล้วก็ได้แต่อุทานออกมาอย่างทึ่งๆ “สุดยอดไปเลย ล้ำสมัยเกินไปแล้ว!”
จากนั้น กู้เจียหนิงก็หันไปให้ความสนใจกับส่วนสุดท้าย นั่นก็คือ ‘ส่วนการเรียนรู้’
ทุกครั้งที่ทำการผูกพันธะกับคนไข้ หลังจากที่ระบบวิเคราะห์อาการของโรคออกมาได้แล้ว ส่วนการเรียนรู้ก็จะจัดเตรียมหลักสูตรที่เกี่ยวข้องขึ้นมาให้กู้เจียหนิงได้เรียนรู้ แถมยังมีอาจารย์หมอเทวดาผู้เชี่ยวชาญคอยให้คำแนะนำเกี่ยวกับวิธีการรักษา จ่ายยา และอื่นๆ อีกด้วย
【ทุกครั้งที่โฮสต์ทำการเรียนรู้ และผ่านการทดสอบทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ ก็จะได้รับคะแนนสะสมเช่นกันค่ะ】
กู้เจียหนิงมองดูกองหนังสือเล่มหนาเตอะกว่าสิบเล่มที่เกี่ยวข้องกับ ‘ภาวะมดลูกเย็น’ ตรงหน้า แล้วเหลือบไปมองอาจารย์ที่ยืนทำหน้าเคร่งขรึมอยู่ไม่ไกลนัก ตัวเธอที่ไม่ค่อยจะชอบอ่านหนังสืออยู่แล้วก็ถึงกับรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ขึ้นมาทันที
ถึงแม้จะไม่ชอบอ่านหนังสือ แต่พอคิดว่านี่เป็นตำราทางการแพทย์ที่เธอสนใจ กู้เจียหนิงก็ยังคงกัดฟันสู้
【โฮสต์สามารถเรียนรู้ได้อย่างสบายใจค่ะ อัตราการไหลของเวลาในมิติการเรียนรู้ช้ามาก หนึ่งชั่วโมงของโลกภายนอก เทียบเท่ากับหนึ่งปีในนี้ค่ะ】
กู้เจียหนิง: โอเค... เจอแบบนี้เข้าไปก็หมดคำจะพูดแล้วเหมือนกัน
【โฮสต์คะ ต้องการจะเริ่มการเรียนรู้เลยไหมคะ?】
กู้เจียหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันตอบกลับไป “งั้นก็... ลองดูสักตั้งแล้วกัน!”
15 นาทีต่อมา...
กู้เจียหนิงที่เพิ่งจะออกมาจากมิติหมอเทวดาแทบอยากจะย้อนเวลากลับไปเมื่อ 15 นาทีก่อน แล้วตบหน้าตัวเองแรงๆ สักฉาด!
เวลาข้างนอกผ่านไปแค่ 15 นาที แต่ในมิติกลับผ่านไปแล้วถึง 3 เดือน!
ตลอดระยะเวลา 3 เดือนนี้ เธอต้องเริ่มจากการเรียนรู้ภาคทฤษฎีทั้งหมดแล้วสอบให้ผ่าน อาจจะเป็นเพราะเธอมีพื้นฐานทางการแพทย์อยู่บ้างแล้ว แถมความจำก็ยังดีอยู่ เรื่องพวกนี้จึงไม่ค่อยยากเท่าไหร่
แต่ที่ยากจริงๆ คือการฝึกภาคปฏิบัติที่ตามมาต่างหาก อาจารย์คนนั้นน่ะ! สอนทุกอย่างที่เกี่ยวกับ ‘ภาวะมดลูกเย็น’ ตั้งแต่วิธีการวินิจฉัย การรักษา การสั่งยา การปรุงยา ทั้งตามหลักการแพทย์ตะวันตก การแพทย์แผนจีน การฝังเข็ม และอีกสารพัด แถมยังต้องการให้เธอเชี่ยวชาญจนขึ้นใจแบบ 100% อีกต่างหาก! นี่มันไม่ใช่การเรียน แต่เป็นการทรมานชัดๆ!
[จบบท]