การแข่งขันหุ่นรบเสมือนจริงไม่ใช่เรื่องง่ายสบายอย่างที่หลายคนคิด ตามปกติแทบไม่มีผู้เยาว์คนไหนเข้าร่วมการแข่งขันประเภทนี้ เพราะแค่ควบคุมหุ่นรบให้เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วก็ยากเกินกำลังแล้ว
ถ้าการเป็นนักขับหุ่นรบง่ายดายขนาดนั้น ทั้งสหพันธ์ดวงดาวคงไม่ขาดแคลนนักขับหุ่นรบมาจนถึงทุกวันนี้
แม้จะเป็นเพียงหุ่นรบในโลกเสมือนจริง แต่ทั้งพลังจิต ความมุ่งมั่น สมรรถภาพร่างกาย รวมถึงความสามารถในด้านอื่นของผู้ขับ ล้วนต้องอยู่ในระดับสูงพอสมควร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักขับหุ่นรบตัวจริงในโลกภายนอก มาตรฐานการคัดเลือกคนเหล่านั้นเข้มงวดกว่านี้หลายเท่า
เพราะเหตุนี้ เมื่อมองจากมุมของศาสตราจารย์เมิ่งชิว การที่ซูเยว่บอกเขาว่าต้นกล้าฝีมือดีคนนี้ยังเป็นเพียงเด็กสาวอายุไม่ถึงเกณฑ์บรรลุนิติภาวะ จะไม่ให้เขาประหลาดใจได้อย่างไร
ถึงเมิ่งชิวจะรู้นิสัยของศาสตราจารย์ซูเยว่ดีว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนพูดจาเหลวไหล เขาก็ยังอดหยิบเครื่องสื่อสารอัจฉริยะเสมือนจริงที่ผู้จัดการแข่งขันเตรียมไว้ขึ้นมาไม่ได้ ก่อนจะเปิดดูข้อมูลส่วนตัวของหลงอ้าวเทียนด้วยตาตัวเอง
พอเห็นข้อมูลบนหน้าจอ เขาก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ
เป็นเด็กสาวอายุ 20 ปีจริงด้วย แถมหน้าตายังสวยสะดุดตาไม่น้อย
อีกด้านหนึ่ง ฉินเส้าเหิงกำลังพูดคุยกับอดอล์ฟอยู่ แม้เขาจะคอยติดตามสถานการณ์ภายในสนามแข่งขันอยู่บ้าง แต่ในฐานะนายทหารระดับนายพลที่กองทัพส่งมา ฝีมือด้านการขับหุ่นรบของเขาย่อมอยู่ในกลุ่มแนวหน้าของสหพันธ์ดวงดาว
พลตรีฉินเป็นผู้รับผิดชอบสูงสุดของกองกำลังหุ่นรบแห่งเขตทหารตะวันตก เขาคุ้นเคยกับการควบคุมหุ่นรบระดับสูงของเหล่าทหารมานานแล้ว เมื่อต้องหันกลับมาดูการแข่งขันหุ่นรบเสมือนจริง ผู้เข้าแข่งขันที่พอจะเข้าตาเขาจึงมีอยู่ไม่มาก
ไม่ต้องเปรียบเทียบกับตัวพลตรีฉิน เพียงเหล่านักขับหุ่นรบชั้นยอดในกองกำลังหุ่นรบแห่งเขตทหารตะวันตกซึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา ก็มีฝีมือเหนือกว่าผู้เข้าแข่งขันที่ฝึกฝนกันมาตามทางของตนเองมากแล้ว นั่นต่างหากคือมาตรฐานระดับสูงของทหารที่ผ่านการฝึกอย่างเป็นระบบ
ฉินเส้าเหิงไม่ได้เหมือนเหล่าศาสตราจารย์ของวิทยาลัยการทหารเกอวอส คนเหล่านั้นชอบสั่งสอนและชี้แนะแนวทางให้ลูกศิษย์ ทั้งยังเชี่ยวชาญการค้นหาคนที่มีพรสวรรค์ซ่อนอยู่ท่ามกลางผู้คนจำนวนมาก ก่อนจะคอยดูแลและฝึกฝนอย่างใส่ใจ
ภายนอกฉินเส้าเหิงดูเป็นคนอ่อนโยน ใบหน้ามักมีรอยยิ้มประดับอยู่เสมอ แต่ลึกลงไปในนิสัยกลับเด็ดขาดตามแบบทหาร เขาไม่ได้เป็นคนใจอ่อนถึงเพียงนั้น
เขาจึงติดตามการแข่งขันอยู่ห่างๆ โดยยังไม่พบผู้เข้าแข่งขันคนใดที่ดึงดูดสายตาได้ อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ เขายังไม่ได้จดจ่อกับการแข่งขันอย่างเต็มที่
ขณะเดียวกัน เซี่ยลั่วซึ่งตัดต้นไม้และแปรรูปไม้รอบที่ 2 เสร็จแล้ว ก็เริ่มลงมือขุดหลุมขนาดใหญ่ต่อทันที
อัลฟาสงสัยมากจึงเริ่มเดาไปต่างๆ นานา
“เจ้านายกำลังจะล่าสัตว์หรือครับ? แต่ในสนามแข่งขันไม่มีสัตว์ให้ล่านะครับ”
เพื่อประหยัดแรงและเวลา เซี่ยลั่วใช้ปืนใหญ่พลังงานยิงถล่มพื้นจนเกิดหลุมลึกขนาดใหญ่ จากนั้นจึงใช้ดาบพลังงานตัดแต่งขอบหลุมให้เป็นไปตามที่ต้องการ ระหว่างทำงาน เธอแบ่งเวลาตอบอัลฟาเพียงประโยคเดียว
“ของที่ล่าไม่จำเป็นต้องเป็นสัตว์ หุ่นรบก็ล่าได้เหมือนกัน”
ในที่สุดอัลฟาก็มองออกว่าเธอกำลังสร้างกับดัก นับว่ายังไม่ได้โง่เกินไปนัก
อัลฟามองหลุมขนาดยักษ์ซึ่งกระจายอยู่ประปราย รวมถึงกับดักแบบพื้นฐานอีกหลายชนิดแล้วเกิดความสงสัยอย่างหนัก แม้หลุมพวกนั้นจะใหญ่พอ แต่การใช้กับดักธรรมดาเช่นนี้รับมือหุ่นรบที่มีพลังต่อสู้สูง จะไม่เป็นการเอาไข่ไปกระแทกหินหรือคิดอะไรเกินจริงเกินไปหรือ
หุ่นรบใช้เครื่องขับดันเพียงครั้งเดียวก็กระโดดออกจากหลุมลึกได้แล้ว
ถึงจะสงสัยเพียงใด อัลฟาก็ไม่กล้าตั้งคำถามกับเจ้านาย เพราะจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ทุกครั้งที่มันคิดว่าแผนของเซี่ยลั่วไม่มีทางได้ผล สุดท้ายมันมักเป็นฝ่ายถูกความจริงตบหน้าอยู่เสมอ
เจ้านายของมันไม่ใช่มนุษย์ผู้หญิงธรรมดา จะใช้สามัญสำนึกทั่วไปมาคาดเดาการกระทำของเธอไม่ได้
กว่าเซี่ยลั่วจะเตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว เธอเปิดแผนที่ขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนจะเห็นจุดแสงจำนวนไม่น้อยกำลังเคลื่อนเข้ามาทางป่าดั้งเดิม
เซี่ยลั่วเลือกต้นไม้เก่าแก่ซึ่งสูงกว่าต้นอื่นอยู่มาก จากนั้นอาศัยแรงส่งของเครื่องขับดันพาหุ่นรบขึ้นไปถึงยอดไม้ แล้วเลือกกิ่งใหญ่แข็งแรงกิ่งหนึ่งเป็นที่พัก เธอเอนกายพิงลำต้นอย่างสบายอารมณ์ ราวกับไม่ได้อยู่ท่ามกลางการแข่งขันที่ทุกคนกำลังไล่ล่ากันอย่างดุเดือด
ไม่นานนัก ผู้เข้าแข่งขันกลุ่มเล็กกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาในบริเวณนี้
อัลฟารีบทำหน้าที่ของตนเอง พร้อมรายงานข้อมูลให้เซี่ยลั่วฟัง
“คนกลุ่มนี้มาจากทีมตะวันไม่ตก ฝีมืออยู่ในระดับรอง แต่จนถึงตอนนี้ หงรื่อซึ่งเป็นหัวหน้าทีมเก็บคะแนนได้ไม่น้อยครับ”
พอรายงานข้อมูลสำคัญจบ อัลฟาก็ไม่ลืมประจบเจ้านายต่ออีกประโยค
“แต่พอมาเจอเจ้านาย พวกเขาคงต้องจบการแข่งขันกันตรงนี้แล้วครับ”
เซี่ยลั่วไม่ได้แสดงความสนใจมากนัก ฝีมือของคนพวกนี้แทบไม่ต่างจากผู้เข้าแข่งขันกลุ่มก่อนๆ เธอจึงไม่ค่อยอยากลงมือด้วย นอกจากเสียเวลาแล้ว ยังต้องเปลืองแรงโดยไม่จำเป็น
บริเวณใต้ต้นไม้ มีคนในทีมตะวันไม่ตกเปิดช่องสื่อสารภายในทีมแล้วร้องถามขึ้นมา
“แปลกจริง แผนที่แสดงว่าคนชื่อหลงอ้าวเทียนอยู่ตรงนี้ แล้วทำไมไม่เห็นหุ่นรบ?”
อัลฟาถ่ายทอดคำพูดนั้นให้เซี่ยลั่วฟังครบทุกคำ ด้วยความตั้งใจว่าจะต้องส่งข้อมูลล่าสุดให้เจ้านายโดยเร็วที่สุด
สมาชิกของทีมตะวันไม่ตกกระจายตัวค้นหาบริเวณโดยรอบ ทว่าจุดสนใจของพวกเขาอยู่ที่การมองหาหุ่นรบซึ่งอาจซ่อนตัวอยู่ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นของขวัญที่ถูกอำพรางเอาไว้อย่างแนบเนียนตามพื้น
เสียงหนักดังสนั่นขึ้น หุ่นรบเครื่องหนึ่งพลาดตกลงไปในหลุมขนาดใหญ่
ก้นหลุมเต็มไปด้วยเสาไม้ปลายแหลม เมื่อหุ่นรบร่วงลงไป เสาไม้ทั้งหมดก็แทงกระแทกเข้าหาตัวเครื่องพร้อมกัน แม้เกราะหุ่นรบจะแข็งแรง แต่ก็ยากจะทนรับแรงจากเสาไม้ขนาดใหญ่เหล่านี้ได้ โดยเฉพาะบริเวณข้อต่อซึ่งมีเกราะบางและยืดหยุ่นกว่าส่วนอื่น ถูกเสาไม้แทงทะลุหลายตำแหน่ง ความเจ็บปวดทำให้ผู้เข้าแข่งขันที่อยู่ด้านในร้องออกมาเสียงดัง
การแข่งขันหุ่นรบเสมือนจริงระดับสูงของวิทยาลัยเกอวอสไม่อนุญาตให้ผู้เข้าแข่งขันตั้งค่าการต่อสู้แบบไร้ความเจ็บปวด ทุกคนต้องรับความรู้สึกเจ็บอย่างน้อยร้อยละ 30 นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้การแข่งขันรายการนี้เข้มงวดกว่าการแข่งขันทั่วไป
แต่สำหรับผู้เข้าแข่งขันซึ่งสามารถควบคุมหุ่นรบเสมือนจริงเข้าร่วมการประลองอย่างเป็นทางการ ความเจ็บปวดขั้นต่ำร้อยละ 30 ยังนับว่าอยู่ในระดับที่ทนรับได้
เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมตกลงไป สมาชิกคนอื่นรีบเคลื่อนหุ่นรบเข้าไปตรวจสอบ ทว่ายังไม่ทันเข้าใกล้ เสียงหนักก็ดังขึ้นอีกครั้ง หุ่นรบอีกเครื่องตกตามลงไปในหลุมที่ 2
เพียงชั่วครู่ สมาชิกในทีมก็พลาดตกหลุมติดต่อกันถึง 2 คน หงรื่อผู้เป็นหัวหน้าทีมรีบยกมือส่งสัญญาณห้ามทุกคน
“หยุดก่อน มีใครวางกับดักไว้!”
สมาชิกคนหนึ่งสบถออกมาด้วยความโมโห
“ไอ้สารเลวตัวไหนใช้กับดักกระจอกแบบนี้? กลัวจนไม่กล้าออกมาสู้กันตรงๆ หรือไง!”
ในมือของเซี่ยลั่วมีแผ่นหินบางหลายชิ้น แต่ละชิ้นผ่านการฝนกับก้อนหินขนาดใหญ่จนขอบคมกริบ เกือบจะพร้อมกับที่ชายคนนั้นพูดจบ แผ่นหินชิ้นหนึ่งก็ถูกซัดออกจากมือของเธอ พุ่งไปตัดเถาวัลย์เส้นหนึ่งขาด
เสาไม้หลายต้นซึ่งถูกขึงรั้งเอาไว้จึงพุ่งออกจากจุดซ่อนด้วยความเร็วสูง
สมาชิกทีมตะวันไม่ตกตกใจกับสิ่งที่โผล่มาโดยไม่ทันตั้งตัว ต่างรีบควบคุมหุ่นรบหลบกันวุ่นวาย
เมื่อมองเห็นว่าของซึ่งพุ่งเข้ามาเป็นเพียงเสาไม้ไม่กี่ต้น คนหนึ่งก็เริ่มด่าทออีกครั้ง
“แม่งเอ๊ย! ถ้าฉันจับตัวได้ จะอัดให้คุกเข่าขอชีวิต ไอ้ของกระจอกนี่ อ๊าก!”
เขายังพูดไม่ทันจบ เสาไม้อีกหลายต้นก็พุ่งออกมาจากคนละทิศ แม้จะไม่ถูกเสาไม้แทงโดยตรง แต่การหลบอย่างรีบร้อนกลับบีบให้หุ่นรบของเขากระโดดลงไปในหลุมด้วยตนเอง
แม้แต่อัลฟายังคาดไม่ถึง กับดักที่ทั้งพื้นฐานและดูล้าสมัยเช่นนี้ จะทำให้ผู้เข้าแข่งขันพลาดท่าติดต่อกันหลายคนได้จริงๆ
นอกจากคนที่กระโดดลงหลุมแล้ว ยังมีหุ่นรบอีกเครื่องถูกเถาวัลย์เกี่ยวขา ก่อนร่างทั้งร่างจะถูกดึงขึ้นไปห้อยหัวอยู่กลางอากาศ
อัลฟาถึงกับคิดว่า หากเซี่ยลั่วมีเวลาเตรียมตัวมากกว่านี้ เธออาจสร้างกับดักหนีบสัตว์ออกมาได้ด้วย
เมื่อเห็นว่าผลงานของกับดักได้ผลพอสมควรแล้ว เซี่ยลั่วจึงค่อยลุกขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
หุ่นรบของเธอกระโดดลงจากกิ่งไม้ ร่างโลหะขนาดใหญ่กระแทกพื้นเสียงดัง แรงปะทะทำให้ฝุ่นจำนวนมากฟุ้งขึ้นรอบตัว
ถึงตอนนี้สมาชิกทีมตะวันไม่ตกจึงเพิ่งรู้ว่าหลงอ้าวเทียนไม่ได้หลบอยู่ตามพุ่มไม้หรือหลังต้นไม้ แต่ซ่อนตัวอยู่เหนือศีรษะของพวกเขามาตั้งแต่แรก
เซี่ยลั่วไม่คิดเสียเวลาพูดคุย เมื่อเท้าของหุ่นรบแตะพื้น เธอก็ยกปืนใหญ่พลังงานขึ้นเล็งไปยังหลุมหลายแห่ง ก่อนจะยิงติดต่อกันโดยไม่เปิดโอกาสให้คนด้านล่างตั้งรับ
ผู้เข้าแข่งขันที่ติดอยู่ในหลุมไม่ทันระวังตัว ต่างถูกปืนใหญ่พลังงานยิงเข้าใส่ทีละคน
“ขอแสดงความยินดีกับผู้เข้าแข่งขันหลงอ้าวเทียน ทำลายหุ่นรบได้ 1 เครื่อง รับ 1 คะแนน”
“ขอแสดงความยินดีกับผู้เข้าแข่งขันหลงอ้าวเทียน ทำลายหุ่นรบได้ 1 เครื่อง รับ 1 คะแนน”
“ขอแสดงความยินดีกับผู้เข้าแข่งขันหลงอ้าวเทียน ทำลายหุ่นรบได้ 1 เครื่อง รับ 1 คะแนน”
เสียงผู้หญิงของระบบอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นข้างหูอย่างต่อเนื่อง แจ้งคะแนนที่เพิ่มขึ้นจากการทำลายหุ่นรบแต่ละเครื่อง
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังย่ำแย่และเพื่อนร่วมทีมถูกกำจัดไปหลายคน หุ่นรบที่ยังถูกแขวนห้อยหัวอยู่จึงรีบชักดาบพลังงานออกมาตัดเถาวัลย์ พอหลุดจากกับดักก็พยายามเข้ามาต่อสู้กับเซี่ยลั่วด้วยความร้อนรน
หงรื่อรีบควบคุมอารมณ์และตั้งสติ เขาเตรียมรวมกำลังกับสมาชิกทีมที่เหลือเข้าปิดล้อมจากทุกด้าน หมายจะทำให้คนแซ่หลงได้ลิ้มรสการถูกคนจำนวนมากรุมเล่นงานบ้าง
แต่เซี่ยลั่วหลบการโจมตีติดต่อกันหลายครั้ง ระหว่างเคลื่อนไหว เธอยังซัดแผ่นหินออกไปอีกหลายชิ้น เพื่อตัดเถาวัลย์ที่ผูกยึดกลไกของกับดักไว้
เสาไม้ซึ่งซ่อนอยู่ตามจุดต่างๆ พุ่งเข้าใส่สมาชิกทีมตะวันไม่ตกอีกระลอก ขณะเดียวกันเซี่ยลั่วก็ควบคุมหุ่นรบเข้าประชิดเป็นบางจังหวะ แล้วฟาดดาบพลังงานออกไปเพียงไม่กี่ครั้ง
การโจมตีของเธอประสานกับเสาไม้ที่พุ่งออกมาจากรอบด้าน จนสมาชิกทีมตะวันไม่ตกอีกหลายคนถูกบีบให้ถอยตามเส้นทางที่เธอกำหนด สุดท้ายพวกเขาก็กระโดดลงไปในหลุมที่เซี่ยลั่วขุดรอเอาไว้ด้วยตนเองอีกครั้ง
[จบบท]