ปวดหัวเหลือเกิน ราวกับมีคนเอาไม้แท่งหนึ่งมาแหย่กวนอยู่ในสมอง ทั้งเวียนหัวทั้งเจ็บปวด
“ฉันเหนื่อยแล้ว จากนี้แกไปเองเถอะ อยู่ข้างหน้าอีกนิด เดินไปสักครึ่งชั่วโมงก็น่าจะเห็นต้นไม้ต้นหนึ่ง โสมอยู่ใต้ต้นไม้นั่น”
“ได้ยินไหม! พวกเรารออยู่ตรงนี้ แกไปขุดเอง!”
เสียงเลือนรางดังเข้ามาในหูของหมิงเฟย จากนั้นร่างกายก็ถูกผลักจนเซ คนข้าง ๆ รีบดึงเธอไว้จึงไม่ล้มลง
“จุ๊ แกไปพยุงหล่อนทำไม? พวกเราก็เพราะพ่อของหล่อนถึงยกโสมที่หาเจอให้แล้ว ให้หล่อนไปหาเองสิ” เด็กชายในเสื้อกันหนาวผ้าฝ้ายสีเขียวทหารกอดอก จ้องน้องชายอย่างหงุดหงิด “แกไม่ใช่อยากช่วยพ่อแกหรือ? ก็ไปขุดโสมกลับมา พ่อแกก็รอดแล้ว”
คราวนี้หมิงเฟยได้ยินชัดเจนในที่สุด พอเงยหน้าก็เห็นเด็กผู้ชายหน้าคล้ายกันสองคนกำลังมองเธออยู่ และในแววตาของคนพี่มีความมุ่งร้ายอย่างชัดเจน
ศีรษะเธอยังมึนงง ร่างกายอ่อนแรงตั้งแต่ภายในถึงภายนอก ทำให้หมิงเฟยรู้ว่าร่างนี้กำลังป่วย เธอไม่มีเวลาคิดว่าร่างเดิมหายไปไหน รู้เพียงว่าคนตรงหน้าสองคนนี้ที่ให้เธอไปขุดโสมต้องมีเจตนาไม่ดีแน่ โดยเฉพาะคนพี่ที่แสดงความมุ่งร้ายออกมาชัดเกินไป
“ฉันรู้ที่แล้ว พวกเรากลับกันก่อนเถอะ ไปตามผู้ใหญ่มาขุดด้วยกัน”
เธอไม่มีทางแยกตัวไปคนเดียวตอนนี้เด็ดขาด ถ้าเธอไปหาโสมที่อาจไม่มีอยู่จริงนั่น คนสองคนนี้อาจไม่รอเธอ แต่ลงเขาไปเลย ทิ้งเด็กผู้หญิงป่วยๆคนหนึ่งไว้กลางเขาร้างผู้คน จินตั้นไม่คิดว่าหมิงเฟยจะขอกลับ ย่อมไม่ยอมแน่นอน
“หรือว่าแกไม่คิดจะช่วยพ่อแกเลย?”
“ฉันอยากช่วย แต่ฉันขุดไม่เป็น แรงก็น้อย ไปตามผู้ใหญ่มาด้วยกันดีกว่า” หมิงเฟยพูดด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ทำท่าหวาดกลัว แต่ในใจกลับระวังตัวเต็มที่ “แม่บอกว่าเด็กห้ามขึ้นเขา บนเขามีหมาป่ากับหมีตาบอด พวกเรากลับกันก่อนเถอะ” ระหว่างพูด ดวงตาของหมิงเฟยจับจ้องคนพี่ไม่วาง
จินตั้นรู้ว่าหลอกหมิงเฟยไม่ได้แล้ว พลันผิดหวัง ดวงตากลอกไปมา ก่อนจะผุดความคิดใหม่ขึ้นมาในทันที มือหนึ่งผลักหมิงเฟยที่เตี้ยกว่าเขาเกือบครึ่งตัว อีกมือดึงอินตั้นน้องชายที่ยืนอยู่ข้างหมิงเฟย จากนั้นก็หันหลังวิ่งหนีทันที
“ฮ่า ๆ ๆ ฝันไปเถอะ! แกก็อยู่บนเขาคนเดียวไป รอให้หมาป่ามากินเสีย!”
หมิงเฟยรีบคว้าต้นไม้ข้างตัวไว้ทันจึงไม่ล้ม ฝ่ามือถลอกแสบร้อน แต่เธอไม่มีเวลาสนใจ รีบก้าวเท้าไล่ตามสองคนนั้นไป เธอไม่คุ้นกับที่นี่เลย ต้องตามพวกเขาลงเขาให้ได้ สำหรับเธอในตอนนี้ บนเขาอันตรายเกินไป
“พี่ชาย รอฉันด้วย!”
“พี่ พวกเราทิ้งเธอไว้บนเขาแบบนี้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง?” อินตั้นหันกลับไปมองแวบหนึ่ง
“จะเกิดอะไรได้? ก็เพราะหล่อนโง่เอง ถึงเชื่อจริงว่าบนเขามีโสม ถ้ามีของดีแบบนั้นฉันจะไม่ขุดเอง จะพาหล่อนมาทำไม? รีบไป ไม่งั้นฉันตีแกแน่!”
อินตั้นหดคอ รีบตามจินตั้นไป พอเห็นน้องชายตามมา จินตั้นก็พอใจ ยังไม่วายสั่งสอนต่อ
“ก็ต้องสั่งสอนนังเด็กเวรนั่นหน่อย คราวก่อนกินถั่วลิสงของหล่อนไปกำมือเดียว ดันไปฟ้องอาสอง แม่บอกแล้วว่าอาสองคงอยู่ได้อีกไม่นาน เขาไม่มีลูกชาย ถึงตอนนั้นบ้านต้องตกมาเป็นของพวกเรา พวกเราสองคนก็จะได้อยู่บ้านหลังใหญ่!”
“อืม ๆ พอกลับไปแล้ว พวกเราจะบอกอาสะใภ้รองเรื่องที่เฟยเฟยขึ้นเขาไหม?” พอนึกถึงน้องสาวลูกพี่ลูกน้องที่ถูกทิ้งไว้บนเขา อินตั้นก็ยังเป็นกังวลอยู่บ้าง
“จะพูดอะไรล่ะ อยากโดนด่าหรือไง ถ้าแกอยากพูดก็พูดไปคนเดียว อย่าลากฉันไปด้วย ยังไงฉันก็ไม่ยอมรับว่าพายัยเด็กนั่นขึ้นเขา”
เสียงของทั้งสองค่อย ๆ ห่างออกไป จนท้ายที่สุดก็เงียบสนิท และแม้หมิงเฟยจะพยายามตามพวกเขาลงเขาเต็มที่แล้ว แต่เธอยังเด็กเกินไป อีกทั้งร่างนี้ยังป่วย เดินได้ไม่นานก็ต้องหยุดหอบหนัก
บนเขาเวลานี้ ลมหนาวพัดหวิว กิ่งไม้ไหวเอนตามแรงลมไม่หยุด สุดท้ายเหมือนทนไม่ไหว หล่นจากต้นลงมา ฟาดใส่ตัวหมิงเฟยพอดี
หมิงเฟยในเสื้อกันหนาวเก่าถูกกิ่งไม้ฟาดหน้า แต่กลับรู้สึกราวกับถูกกระสุนปืนใหญ่ยิงใส่ ศีรษะแทบแตก ความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนทะลักเข้ามาในสมองทันที พุ่งชนไปมาไม่หยุด ราวกับภาพฉายผ่านตา จนชั่วขณะหนึ่งแยกไม่ออกว่าตัวเองเป็นใคร และไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร อาจไม่กี่วินาที หรืออาจหลายนาที ในที่สุดหมิงเฟยก็เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า
เธอดูเหมือนจะทะลุเข้าไปในนิยาย กลายเป็นเด็กผู้หญิงที่ชื่อเดียวกับเธอ บทที่โลกยังไม่เปลี่ยนแปลง เพื่อนร่วมห้องของหมิงเฟยเคยอ่านนิยายเรื่องหนึ่ง เพราะตัวประกอบหญิงฝั่งตัวเปรียบเทียบในนั้นชื่อเดียวกับเธอ จึงเอามาเล่าให้เธอฟังโดยเฉพาะ เพียงแต่หมิงเฟยไม่ค่อยสนใจ จึงรู้เรื่องไม่มาก
ถ้ารู้ว่าวันหนึ่งตัวเองจะทะลุเข้ามาในหนังสือ กลายเป็นเด็กผู้หญิงคนนั้น เธอคงท่องนิยายทั้งเล่มให้ขึ้นใจไปแล้ว ตอนนี้เธอรู้เพียงว่านางเอกชื่อหมิงฟาง เป็นพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของร่างนี้ ส่วนเนื้อเรื่องอื่นไม่รู้เลย รู้แค่เรื่องที่เกิดขึ้นกับเจ้าของร่างเดิมจากความทรงจำของร่างนี้เท่านั้น
ขมับเธอเต้นตุบๆ ด้วยความปวด หมิงเฟยเพิ่งนึกได้ว่าร่างนี้ยังไม่หายจากหวัด ยังมีไข้ นี่เองจึงเป็นเหตุให้เธอรู้สึกแขนขาอ่อนแรงมาตั้งแต่เมื่อครู่ เมื่อนึกถึงความทรงจำที่เพิ่งได้รับ หมิงเฟยอดไม่ได้ที่จะด่าพี่น้องจินตั้นสองคนในใจอย่างสาดเสียเทเสีย แต่ตอนนี้เรื่องสำคัญไม่ใช่การด่าคน สิ่งสำคัญที่สุดคือรีบลงเขา
เพราะเธอกลัวว่าหากลงช้าไปจะไม่ทันการณ์ เนื่องจากพ่อแม่ของร่างเดิมกำลังจะตายแล้ว และเป็นวันนี้เอง
ฤดูหนาวถือเป็นช่วงที่ว่างที่สุดของปี ดังนั้นทุกหน้าหนาวกองการผลิตแถบนี้จะจัดคนไปขุดลอกคลองริมแม่น้ำในช่วงว่างงานเกษตร เพื่อเตรียมทำนาปีหน้า พ่อของร่างเดิม หมิงเอ้อร์เต๋อ ลื่นล้มระหว่างขุดคลอง ศีรษะด้านหลังฟาดหินพอดี ตอนนี้นอนรวยรินอยู่ที่บ้าน
ทุกคนต่างบอกว่าหมิงเอ้อร์เต๋อคงไม่รอดแล้ว เจ้าของร่างเดิมอายุยังน้อย ได้ยินแล้วรู้เพียงว่าที่บ้านเต็มไปด้วยความทุกข์ พ่อของเธออาจตายได้ ดังนั้นเมื่อจินตั้นหลอกเธอว่าฤดูใบไม้ผลิเคยเจอโสมบนเขา และโสมช่วยชีวิตคนได้ เธอจึงแทบไม่ลังเลที่จะตามขึ้นเขามา
ในสมองของเด็กหกขวบ ขอเพียงหาโสมเจอ ก็ช่วยพ่อกลับมาได้แล้ว ไม่เคยคิดเลยว่าโสมนั้นไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงคำโกหกของจินตั้นเท่านั้น และในสายตาหมิงเฟย นี่ไม่ใช่การแกล้งกันของเด็กเลยแม้แต่น้อย
นี่คือการฆาตกรรม! อย่างที่เธอคิดไว้ พี่น้องสองคนนั้นทิ้งเจ้าของร่างเดิมไว้จริงๆ
กลางฤดูหนาว หลอกเด็กหญิงอายุหกขวบขึ้นเขาร้างผู้คนแล้วทิ้งไว้ พอลงเขาแล้วยังไม่พูดถึงสักคำ แบบนี้จะเป็นแค่การแกล้งเล่นได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น เด็กคนนี้ยังป่วยอยู่ด้วย! นี่มันฆาตกรรมชัด ๆ!
คนพี่อายุสิบสอง คนน้องอายุสิบ ทั้งคู่โตพอสมควรแล้ว จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าบนเขาอันตราย?
ที่แย่กว่านั้นคือ เจ้าของร่างเดิมไม่รู้เรื่องบนเขาเลย เด็กแถวนี้ขึ้นเขากันเป็นประจำ จึงคุ้นกับพื้นที่ที่ไม่สูงมากดี มีเพียงเจ้าของร่างเดิมที่เป็นข้อยกเว้น เพราะสุขภาพไม่ดีมาตั้งแต่เด็ก แทบไม่เคยตามเด็กคนอื่นขึ้นเขา ครั้งนี้ถ้าไม่เพราะเป็นห่วงหมิงเอ้อร์เต๋อ เธอไม่มีทางถูกหลอกขึ้นมา
เจ้าของร่างเดิมตามจินตั้นกับอินตั้นขึ้นเขา พอเดินได้ครึ่งทาง จินตั้นก็บอกว่าเหนื่อย หลอกให้เจ้าของร่างเดิมไปหาเอง แม้เธอจะกลัว แต่เพื่อหมิงเอ้อร์เต๋อก็ยังไป ใครจะคิดว่าพี่น้องใจดำคู่นั้นจะลงเขาไปตรง ๆ หลังเธอเดินแยกไป สุดท้ายเธอหาอะไรไม่เจอ แถมยังหลงทางบนเขา กว่าจะเดินกะเผลกกลับไปได้ ก็พบว่าสองพี่น้องที่บอกว่าจะรออยู่ที่เดิมหายไปนานแล้ว จึงรีบลงเขาอย่างตื่นตระหนก
และเมื่อเธอกลับถึงเชิงเขา สิ่งที่รออยู่คือพ่อแม่ที่เสียชีวิตแล้ว กับบ้านที่โกลาหลวุ่นวาย ที่แท้ระหว่างที่เธออยู่บนเขา สวี่ชุ่ยฮวาผู้เป็นแม่รอเธอกลับบ้านไม่ไหวจึงออกตามหา แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ จนมีคนบอกว่าเหมือนเห็นพี่น้องจินตั้นพาเจ้าของร่างเดิมไป สวี่ชุ่ยฮวาจึงรีบไปถามที่บ้านหมิงต้าเต๋อ แต่พี่น้องจินตั้น
กลับไม่ยอมรับไม่ว่าทางใด ว่าพาเด็กหญิงหกขวบขึ้นเขาแล้วทิ้งไว้
ต่อมาไม่รู้เกิดอะไรขึ้นระหว่างการโต้เถียง สวี่ชุ่ยฮวาก็ล้มลงทั้งศีรษะเปื้อนเลือด ส่วนหมิงเอ้อร์เต๋อที่หมดสติมาตลอด เพิ่งฟื้นขึ้นมาก็ได้ยินข่าวว่าลูกสาวถูกหลานชายพาไปจนหายตัว เมียออกตามหาลูกจนชนกำแพงตาย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแม่แท้ ๆ และพี่สะใภ้ที่ยังแก้ตัวไม่หยุด เขาก็โกรธจนสิ้นใจทันที
หมิงเฟยตบหัวตัวเองเบา ๆ ที่ยังมึนอยู่ จากนั้นลุกขึ้นแยกทิศทางแล้วเดินต่อ
ทางขึ้นเขามีทางเล็กๆอยู่ แต่จินตั้นคงกลัวเธอหาทางเจอ จึงตั้งใจพามาในที่ที่ไม่มีใครมา รอบตัวไม่มีทางลงเขาให้เห็นเลย ตอนนี้หมิงเฟยทั้งเหนื่อยทั้งหิว มือถือไม้คอยเขี่ยหญ้ารก เดินไปตามทิศที่พี่น้องสารเลวนั่นหายไป
เธอหอบอย่างหนัก ก้าวเท้าอย่างยากลำบาก ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน ไม่รู้ว่าเดินมาถึงไหนแล้ว ได้แต่อาศัยดวงอาทิตย์บนฟ้าบอกทิศทาง ไม่ให้เดินผิดทาง แต่ก็ยังหาทางเล็กที่ชาวบ้านใช้ขึ้นเขาไม่เจอ
ทันใดนั้นฝีเท้าของหมิงเฟยก็หยุดลง ทุกอย่างราวกับถูกกดปุ่มหยุดไว้ จากนั้นเธอก็รีบปีนขึ้นต้นไม้ข้างทางอย่างลนลาน เพิ่งปีนขึ้นไปได้ไม่ถึงสองนาที ด้านล่างก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้นจริง ๆ
เป็นหมาป่า!
หมาป่าแม่ตัวหนึ่งที่บาดเจ็บและมีลูกติดอยู่กำลังวิ่งโซเซมาทางนี้ ด้านหลังของมันมีหมูป่าตัวหนึ่งกำลังหอบไล่ตามมาติดๆ ฝูงหมาป่าสามารถล่าหมูป่าได้ แต่ถ้าเป็นหมูป่าโตเต็มวัยต้องอาศัยทั้งฝูงจึงจะล่าได้ เห็นได้ชัดว่าหมาป่าแม่ที่พาลูกมาด้วยตรงหน้านี้ไม่ได้อยู่กับฝูง และไม่รู้ไปหาเรื่องหมูป่าตัวนั้นได้อย่างไร
หมิงเฟยพยายามซ่อนตัวไว้หลังต้นหม่อนอย่างสุดกำลัง หัวใจแทบกระเด็นขึ้นมาถึงคอ กลัวจะดึงดูดความสนใจจากเบื้องล่าง ต้นหม่อนต้นนี้ไม่สูงมาก ทั้งยังไม่แข็งแรงนัก ด้วยแรงของหมูป่า คงชนล้มได้ง่าย และถ้าล้มลงเมื่อไร...
โชคดีที่ตัวเอกของฉากไล่ล่าด้านล่างไม่มีใครสนใจสัตว์สองขาอย่างเธอ ต่างพุ่งผ่านใต้ต้นไม้ไปตรง ๆ ก่อนจะหายเข้าไปในพุ่มไม้แห้งเหลือง หัวใจที่แขวนอยู่กลางอกค่อย ๆ คลายลง แม้อากาศหนาวจัด
แต่หมิงเฟยกลับรู้สึกว่าหลังเปียกชื้นไปหมดแล้ว ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่มีเหตุการณ์ช่วงนี้ เธอไม่เคยเจอหมูป่ากับหมาป่าแม่ที่กำลังสู้กัน ดังนั้นตอนนี้เธอเดินมาถึงที่ไหนกันแน่?
เธอไม่กล้าลงจากต้นไม้ทันที จึงกอดลำต้นรออยู่ต่ออีกพักหนึ่ง ไม่นานก็ได้ยินเสียงหอนอย่างเจ็บปวดของหมาป่าดังมาจากไกล ๆ ตามด้วยเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของหมูป่า หลังจากนั้นทุกอย่างก็เงียบลงอีกครั้ง
รออีกหลายนาที หมิงเฟยก็ทนไม่ไหว รีบไถลลงจากต้นไม้แล้ววิ่งไปทางตรงข้ามกับที่หมูป่าและหมาป่าเพิ่งไป—ทางนั้นกำลังสู้กัน เสียงดังขนาดนี้ต้องปลุกสัตว์อื่นให้ตื่นแน่ และกลิ่นเลือดยังจะดึงดูดสัตว์กินเนื้ออื่นมาอีก เธออยู่แถวนี้ต่อไม่ได้
เดินมาอีกราวครึ่งชั่วโมง หมิงเฟยรู้สึกว่าตอนนี้น่าจะบ่ายแล้ว ใจยิ่งร้อนรน ฝีเท้าที่อ่อนล้าก็ยิ่งสับสน สุดท้ายเท้าสะดุดอะไรบางอย่างจนเซ ร่างทั้งร่างพุ่งล้มลงกับพื้น พร้อมได้ยินเสียงครางเบาๆดังขึ้น
หมิงเฟยไม่สนใจใบไม้แห้งบนหัว รีบหันไปมองทันที แล้วก็เห็นลูกหมาป่าตัวเล็กที่ขดตัวเป็นก้อนอยู่ตรงนั้น