จู้เสี่ยวชีฝืนละสายตาออกจากชามไก่ตุ๋นเห็ดตรงหน้าอย่างยากลำบาก
“...ไม่ต้องหรอก ตอนแรกเฟยเฟยรับปากว่าจะให้มันหวาน ตอนนี้ก็ให้แล้ว”
“เกรงใจอะไรกัน วันนี้ไปบ้านหมิงต้าเต๋อแล้วได้ไก่มาสองตัว เพิ่มอีกชามเดียวไม่เป็นไร เฟยเฟยไม่ค่อยขึ้นเขา ไม่คุ้นทางในป่า ถ้าไม่ได้คุณพาลงมา ยังไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังเจอหมาป่าอีกด้วย ของแบบนั้นสำหรับสวี่ชุ่ยฮวาอาจไม่น่ากลัว แต่สำหรับหมิงเฟย มันอันตรายเกินไปจริงๆ ตัวเล็กๆแค่นั้น ยังไม่พอให้มันกัดคำเดียวด้วยซ้ำ นี่คือบุญคุณช่วยชีวิตแท้ ๆ
สวี่ชุ่ยฮวาไม่รอให้จู้เสี่ยวชีตอบ เดินเข้าไปด้านในเอง วางมันหวานต้มลงบนโต๊ะ แล้วเทไก่ตุ๋นเห็ดลงในชามเดิมที่ใส่มันหวานไว้
“เฟยเฟย ไปได้แล้ว กลับบ้านกินน่องไก่กัน!”
“ได้ค่ะ!” หมิงเฟยวางถุงข้าวกล้องลง ก่อนเดินตามสวี่ชุ่ยฮวาออกไป แล้วยังไม่ลืมหันกลับไปกำชับ
“พี่เสี่ยวชี ในถุงมีข้าวกล้องด้วยนะ แม่ฉันให้พี่”
จู้เสี่ยวชีชะงักไปครู่หนึ่ง พอรีบตามออกมา ก็พบว่าแม่ลูกคู่นั้นเดินไปแล้ว แม้แต่บานประตูบ้านของเขา สวี่ชุ่ยฮวาก็หยิบกลับไปด้วย สุดท้ายจึงตามไม่ทัน
หมิงเฟยจับมือสวี่ชุ่ยฮวากลับถึงบ้าน สวี่ซู่หลานกำลังยืนรออยู่ตรงประตู พอเห็นแผ่นประตูที่หนีบอยู่ใต้แขนลูกสาวตน ก็อึ้งอีกครั้ง ทำไมลูกสาวของเธอชอบเอาของประหลาดกลับบ้านตลอด?
“แม่ กินข้าวได้แล้ว!”
“ได้!” สวี่ซู่หลานไม่ได้ถามอะไร เดินเข้าบ้านไปทันที อาหารยกขึ้นโต๊ะเรียบร้อยแล้ว นอกจากไก่ตุ๋นเห็ด ยังมีผัดตุ๋นอีกอย่างหนึ่ง หน้าหนาวแบบนี้ไม่มีผักอะไรนัก ก็มีแต่ผักกาดขาวที่ปลูกไว้เอง เพื่อให้ผักกาดขาวมีรสชาติมากขึ้น สวี่ซู่หลานยังเติมน้ำแกงไก่ลงไปด้วยเล็กน้อย
ลูกหมาป่าก็ได้กลิ่นเหมือนกัน มันเดินวนอยู่ใต้โต๊ะอย่างกระวนกระวาย มันหวานที่กินตอนเช้าหมดไปนานแล้ว แต่หมิงเฟยไม่มีเวลาสนใจมัน
หอมมาก หอมมาก หอมมาก! ยุคนี้เครื่องปรุงมีน้อย แต่ไก่ก็หอมมากเช่นกัน หมิงเฟยไม่รู้ว่าเพราะไก่เลี้ยงปล่อยหรือเพราะเธอไม่ได้กินอาหารปกติมานานเกินไป รู้แต่ว่าหอมจนอยากกลืนแม้แต่กระดูกลงไปด้วย
รวมถึงผักกาดขาวด้วย สดกรอบ ฉ่ำน้ำ มีกลิ่นเฉพาะของผักกาด ของที่เด็กยุคนี้กินจนเบื่อ สำหรับหมิง
เฟยกลับเป็นของโอชะชั้นยอด คนทั้งสี่ก้มหน้าก้มตากินกันอย่างเต็มที่ สุดท้ายหมิงเฟยรู้สึกว่าท้องน้อยป่องออกมาหนึ่งวงแล้ว จึงวางตะเกียบลงอย่างพอใจ
“อร่อยจัง ถ้าได้กินเนื้อทุกวันก็คงดี”
หมิงเอ้อร์เต๋อได้ยินแล้วหัวเราะ “ได้ๆงั้นพ่อกับแม่จะพยายาม ให้ลูกได้กินเนื้อทุกวัน”
“เฟยเฟยก็จะพยายามให้พ่อ แม่ แล้วก็ยายได้กินเนื้อทุกวันเหมือนกันค่ะ”
หมิงเฟยนอนแผ่อยู่บนเก้าอี้ไม่อยากขยับ พอได้ยินก็รีบพูดทันที
พูดจริงๆพอย้อนคิดถึงตอนก่อนวันสิ้นโลก เนื้อมันก็ไม่กิน เนื้อแก่ก็ไม่กิน ปรุงไม่ถูกใจก็ไม่กิน
ไม่ว่าจะเทียบกับตอนหลังวันสิ้นโลกหรือเทียบกับตอนนี้...เธอในอดีตช่างไม่รู้คุณค่าของอาหารจริง ๆ
สวี่ชุ่ยฮวาชิงเก็บชามก่อนสวี่ซู่หลาน ผ่านไปพักหนึ่งจึงกลับมานั่งที่ห้องโถง กระแอมเบา ๆ เห็นชัดว่ามีเรื่องจะพูด
“วันนี้ฉันตีไก่มาได้สองตัว เจอไข่อีกสี่ฟอง เอ้อร์เต๋อพาพวกเราไปบ้านหมิงต้าเต๋อเอาไก่มาอีกสองตัว แลกเป็นไก่ตัวผู้สองตัวกับไข่อีกหน่อย รวมจำนวนแล้วเสมอกัน
แต่ตอนเอาไก่มาฉันช่วยด้วย เพราะฉะนั้นรอบนี้ฉันชนะ ไม่มีใครมีปัญหาใช่ไหม?”
หมิงเฟยกะพริบตาปริบ ๆ ไม่พูดอะไร แต่หันไปมองหมิงเอ้อร์เต๋อ แม่ใหม่เหมือนจะมีใจแข่งขันสูงมาก
พ่อใหม่จะว่ายังไง? หมิงเอ้อร์เต๋อจะว่ายังไงได้?
“พูดแบบนั้นไม่ได้ ถึงผมจะขึ้นเขาจับไก่ไม่เก่งเหมือนคุณ แต่การใช้กำลังแบบนั้นเป็นวิธีคนหุนหัน
ถ้าเทียบกันแล้ว ผมว่าการทำให้บ้านหมิงต้าเต๋อเจ็บใจมากกว่า ยังน่าพอใจกว่าอีก ไม่ต้องออกแรงมากก็ได้ไก่มาสองตัว เทียบกับคุณที่ต้องขึ้นเขาไปจับเองจนเหนื่อย แบบแรกดีกว่าเห็น ๆ ใช่ไหม?”
“ก็ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นนะ” สวี่ชุ่ยฮวาฟังออกว่าหมิงเอ้อร์เต๋อกำลังบอกว่าเธอหุนหัน ไม่ฉลาดเท่าเขา
แต่เธอก็ไม่โกรธ ผู้ชายก็แบบนี้ บางครั้งชอบอวดความฉลาดเล็กๆของตัวเอง เธอจะไปถือสาอะไร!
“แต่ถ้าไม่มีฉัน คุณกับเฟยเฟยก็ไม่มีทางทำให้จ้าวซิ่วหลานยอมส่งไก่มาได้หรอก แถมยังเป็นแม่ไก่ตั้งสองตัว” คำนี้ก็ถูก หมิงเอ้อร์เต๋อยอมรับ
ถ้าไม่มีสวี่ชุ่ยฮวาคอยกดดัน เขาก็เอาแม่ไก่สองตัวมาไม่ได้
“คุณก็มีความดีความชอบเหมือนกัน งั้นถือว่าเสมอกันดีไหม?”
หมิงเฟยที่กำลังดูสนุกอยู่ดี ๆ เห็นทั้งสองหันมามองตน ก็ชะงัก ก่อนพยักหน้าเร็ว ๆ
“อ้อ ได้ค่ะ พ่อกับแม่เก่งที่สุดทั้งคู่ เก่งที่สุดเลย!”
ต้องวางน้ำหนักให้เท่ากันไว้ก่อน สวี่ซู่หลานกำลังจัดสมุนไพรอยู่ในลานบ้าน ได้ยินเสียงข้างในก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ สองคนนี้ยังทำตัวเหมือนเด็กอยู่เลย
พอคุยเรื่องจริงจังจบแล้ว สวี่ชุ่ยฮวาหยิบชามใบหนึ่ง เทเศษกระดูกจากมื้อเที่ยงลงไป แล้วส่งให้หมิงเฟย
“เฟยเฟย ลูกไปให้อาหารมัน”
หมิงเฟยได้ยินก็รู้ทันที ว่าสวี่ชุ่ยฮวากำลังให้เธอสร้างความคุ้นเคยกับลูกหมาป่า ดูท่าต่อไปเรื่องให้อาหารลูกหมาป่าคงเป็นหน้าที่ของเธอ แบบนั้นเธอก็จะกลายเป็นเจ้าของเพียงคนเดียวของมัน เธอรับชามมาแล้วนั่งยองลง ลูกหมาป่าได้กลิ่นก็วิ่งวนรอบตัวเธอ หางส่ายแทบเป็นพัด
ทันทีที่หมิงเฟยวางชามลง มันก็พุ่งเข้ามาซุกหน้ากินทันที กระดูกไก่ข้างในถูกสวี่ชุ่ยฮวาสับละเอียดแล้ว ยังใส่น้ำซุปแป้งที่เหลือจากตอนเช้าลงไปด้วย เหมาะกับลูกหมาป่าพอดี มันหิวมานานแล้ว จึงกินอย่างเอร็ดอร่อย หางส่ายอย่างมีความสุข หมิงเฟยอดไม่ไหว ยื่นมือไปลูบหลังมันทีหนึ่ง ลูกหมาป่าชะงักเล็กน้อย ก่อนก้มหน้ากินต่อ ดูออกว่ามันถูกแม่หมาป่าเลี้ยงมาดีมาก หน้าหนาวขนาดนี้ยังอ้วนกลม ขนนุ่มมือนัก แต่พอมาอยู่บ้านพวกเขา คงต้องลำบากไปพักหนึ่ง ถึงอย่างไรบ้านนี้ก็ไม่มีทางมีเนื้อให้มันกินบ่อย ๆ
พอให้อาหารลูกหมาป่าเสร็จ หมิงเฟยก็ลากเก้าอี้เตี้ยไปนั่งข้างสวี่ซู่หลานต่อ ดูเธอจัดเตรียมสมุนไพร
หมิงเอ้อร์เต๋อกลับเข้าห้องไปนอนพัก ส่วนสวี่ชุ่ยฮวากำลังซ่อมบานประตูบ้านจู้เสี่ยวชีอยู่ในลาน
ซ่อมเสร็จแล้วยังต้องเอาไปคืนเขาอีก
เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู หมิงเฟยลุกไปเปิดก่อนใคร สวี่ซู่หลานกับสวี่ชุ่ยฮวาก็หยุดมือพร้อมกัน
พอหมิงเฟยเห็นหัวหน้ากองผลิตยืนอยู่ข้างนอก ข้างหลังมีแม่เฒ่าหมิงกับหมิงต้าเต๋อตามมา
เธอก็รู้ทันทีว่า หมิงเอ้อร์เต๋อฆ่าไก่เสียตั้งแต่เช้า เป็นการตัดสินใจที่ถูกจริงๆ เพราะหัวหน้ากองผลิตไม่อยากมาที่นี่เลย! เรื่องเมื่อวาน เดิมทีก็เป็นความผิดของพี่น้องจินตั้นอยู่แล้ว นั่นมันเกือบเอาชีวิตคน แถมยังเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ
ปกติสองสามีภรรยาหมิงเอ้อร์เต๋อดีกับจินตั้นและอินตั้นแค่ไหน แต่สองพี่น้องกลับคิดเอาชีวิตลูกสาวคนเดียวของพวกเขา ใครเจอเรื่องแบบนี้ก็ต้องเดือด ดังนั้นแม้เมื่อวานสวี่ชุ่ยฮวาจะซ้อมบ้านหมิงต้าเต๋อ
ยกบ้าน หัวหน้ากองผลิตก็ไม่คิดมาพูดอะไร เพราะบ้านนั้นสมควรโดนแล้ว
วันนี้หมิงเอ้อร์เต๋อเอาแม่ไก่มาสองตัว ยิ่งดีเสียอีก อย่างน้อยให้สองพี่น้องจินตั้นจำไว้บ้าง และให้บ้าน
หมิงต้าเต๋อรู้จักสั่งสอนลูก อย่าเลี้ยงจนเสียคน เด็กผู้ชายอายุสิบสองในกองผลิตทำงานได้ครึ่งคนแล้ว
มีแต่จินตั้นที่ยังเอาแต่เที่ยวเล่น ไม่ทำอะไรทั้งวัน
แต่หมิงต้าเต๋อมาหาเขา บอกว่าบ้านหมิงเอ้อร์เต๋อเลี้ยงไก่ห้าตัว ผิดกฎ ดังนั้นเขาจึงต้องมาดูสักหน่อย
“ป้าซู่หลาน ชุ่ยฮวา กินข้าวหรือยังครับ?”
สวี่ชุ่ยฮวาเห็นหมิงต้าเต๋อที่ตามหลังหัวหน้ากองผลิตมา ก็รู้ทันทีว่าเรื่องอะไร เธอลุกขึ้นยืนสีหน้าเรียบเฉย
“หัวหน้ากองผลิต มีเรื่องอะไรหรือคะ?”
หัวหน้ากองผลิตเหลือบมองแม่เฒ่าหมิงกับหมิงต้าเต๋อ รู้สึกปวดหัวไปหมด
“บ้านพวกคุณตอนนี้มีไก่กี่ตัว? กฎของกองผลิตคือแต่ละบ้านเลี้ยงได้แค่สามตัว ห้ามเกิน”
“บ้านเรามีแค่สามตัวค่ะ อ้อ! ที่หัวหน้ากองผลิตพูดถึงคือสองตัวที่แม่เฒ่าหมิงให้มาเมื่อเช้าเพื่อบำรุงร่างกายเฟยเฟยหรือคะ? พวกเราฆ่าไปแล้วค่ะ ตอนเที่ยงพวกเรากินกันไปแล้ว ยังไม่ได้ขอบคุณแม่เฒ่า
หมิงเลย ไก่ตุ๋นเห็ดหอมมาก ตอนเย็นยังจะเอาน้ำแกงไปต้มแป้งต่อได้อีก”
แม่เฒ่าหมิงกับหมิงต้าเต๋อเดิมทีคิดจะให้หัวหน้ากองผลิตช่วยออกหน้า ดูว่าจะเอาแม่ไก่สองตัวกลับคืนมาได้ไหม ถ้าไม่ได้สองตัว ได้คืนสักตัวก็ยังดี หมิงต้าเต๋อเพิ่งกลับจากทำงาน พอรู้ว่าแม่ไก่สองตัวถูกเอาไป ใจแทบแตกสลาย
เขายังหวังพึ่งไข่จากแม่ไก่สองตัวนี้ไปขายที่สหกรณ์ เก็บเงินไว้ให้จินตั้นแต่งเมีย! ถ้าเอาคืนไม่ได้ อย่างน้อยเพิ่มเงินแลกกลับมาก็ยังดี แต่พอได้ยินว่าไก่ถูกฆ่าแล้ว สองแม่ลูกก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
“เป็นไปได้ยังไง?! นั่นมันแม่ไก่ออกไข่ทั้งสองตัวนะ!”
จะยอมฆ่ากินจริงๆได้อย่างไร? ไม่เคยเห็นเนื้อหรือไง! ตอนนั้นหมิงเอ้อร์เต๋อเดินออกมาจากในห้องพอดี มือยังถือไก่ที่ฆ่าแล้วอยู่ตัวหนึ่ง
“ฆ่าแล้วครับ ฆ่าทั้งสองตัวเลย ตอนเที่ยงกินไปตัวหนึ่ง ตัวนี้กะว่าอีกสองวันค่อยตุ๋นบำรุงเฟยเฟย
แม่เฒ่าหมิง ดูสิ! ยังอยู่นี่เลย ถ้าอยากดู กระดูกไก่ที่กินตอนเที่ยงก็ยังเหลืออยู่นะ”
หมิงเฟยนั่งดูพ่อแม่แกล้งคนอย่างสนุกสนาน ดวงตากลอกไปมา ก่อนพูดขึ้น
“แม่เฒ่าหมิง ขอบคุณสำหรับไก่นะคะ ไม่อย่างนั้นหนูคงไม่มีลูกขนไก่ไว้ทำลูกขนเตะเล่น ลูกนี้สวยไหมคะ?”
แม่เฒ่าหมิงเห็นลูกขนไก่ใหม่ในมือหมิงเฟย นึกถึงแม่ไก่ที่ตนเลี้ยงมาอย่างทะนุถนอม แล้วฟังสวี่ชุ่ยฮวากับหมิงเอ้อร์เต๋อเรียกเธอว่าแม่เฒ่าหมิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลันรู้สึกหน้ามืดจนแทบล้ม
หมิงต้าเต๋อรีบประคองแม่เฒ่าหมิงไว้ แล้วกล่าวประณามหมิงเอ้อร์เต๋ออย่างเจ็บปวด
“เอ้อร์เต๋อ ดูสิว่าแกทำแม่โกรธขนาดไหน! แกไม่กลัวคนอื่นนินทาหรือว่าลูกชายบ้านไหนถูกผู้หญิงกุมอำนาจในบ้านแบบแก!”
“นี่มันแม่ของคุณ ส่วนแม่เฒ่าหมิงพูดเองเมื่อเช้าว่าไม่มีลูกชายอย่างผมแล้ว งั้นต่อไปผมเรียกแม่เฒ่าหมิงก็พอ คุณจะเรียกแม่ก็เรียกไป” หมิงเอ้อร์เต๋อทำหน้าชัดเจนว่าท่าทีแข็งกร้าว
แม่เฒ่าหมิงกล้าใช้คำว่าไม่มีลูกชายคนนี้ขู่ เขาก็กล้าเรียกเธอแบบนี้ไปตลอด
หัวหน้ากองผลิต “...” น่าปวดหัวจริงๆ!
“พอแล้วๆในเมื่อไก่ถูกฆ่าแล้ว บ้านเอ้อร์เต๋อก็เหลือสามตัว ไม่ได้เลี้ยงเกิน กลับกันเถอะ”
เดิมทีเขาก็แค่มาให้พอพิธี ไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่น้อย เพิ่งกลับจากที่ทำการชุมชน เขายังไม่ได้กินข้าวเลย
“แล้วก็ต้าเต๋อ จินตั้นกับอินตั้นนายก็ควรสั่งสอนให้ดี เรื่องนี้โทษเอ้อร์เต๋อกับชุ่ยฮวาไม่ได้ จินตั้นทำเกินไปจริง ๆ ถ้ามีอีกครั้ง คนอื่นเขาแจ้งตำรวจจับไปยิงเป้าเมื่อไร อย่ามาเสียใจทีหลัง”
คำพูดช่วงหลังนั้นหัวหน้ากองผลิตพูดไว้เพื่อขู่หมิงต้าเต๋อล้วนๆ แต่ถ้ายังไม่อบรมจินตั้นให้ดี อนาคตก็มีโอกาสเป็นแบบนั้นจริง
ทุกวันไม่ทำการทำงาน เอาแต่เที่ยวก่อเรื่องลักเล็กขโมยน้อย มีแต่บ้านนั้นที่ประคบประหงมเสียยิ่งกว่าอะไร หัวหน้ากองผลิตหมุนตัวเดินจากไป
หมิงต้าเต๋อยังไม่ยอมแพ้ สายตาจับจ้องไก่ที่หมิงเอ้อร์เต๋อถืออยู่แน่น
“เอ้อร์เต๋อ แม่ก็แค่แก่แล้วเลอะเลือน เมื่อเช้าแค่พูดด้วยอารมณ์โกรธ พวกเราเป็นพี่น้องกันแท้ๆ
จินตั้น อินตั้น แล้วก็เป่าตั้นตกใจจนร้องไห้ไม่หยุด ในเมื่อเฟยเฟยกินไปแล้วตัวหนึ่ง ไม่อย่างนั้นตัวนี้ให้นำกลับไปให้เป่าตั้นกินเถอะ?”
หมิงต้าเต๋อพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน นี่มันไก่ที่บ้านเขาเลี้ยงเองแท้ๆ เด็กผู้หญิงอย่างหมิงเฟยจะกินเยอะขนาดนั้นไปทำไม!
“จินตั้นกับอินตั้นทำผิดก็จริง แต่เป่าตั้นยังเรียกนายว่าลุงรองนะ”