บทที่ 232: ภาพปักอาถรรพ์

บทที่ 232: ภาพปักอาถรรพ์

ย้อนความหลังกลับไปตอนที่ประธานซุนหอบสังขารไปเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่า คราวนั้นเขาตั้งใจเอาป้ายนักพยากรณ์ไปมอบให้หลิ่วมู่มู่กับมือ

พอรู้ว่าแม่หนูน้อยกำลังฝึกวิชาเสี่ยงทาย ด้วยความเอ็นดูแบบคนแก่เห็นเด็กกำลังหัดเดิน เขาเลยนึกสนุกยุให้เธอลองเขย่ากระดองเต่าทำนายดวงให้เขาดูสักตา

ผลลัพธ์ที่ได้น่ะหรือ...

พอเหรียญร่วงกราวลงบนโต๊ะ หลิ่วมู่มู่ก็เงยหน้าขึ้นมาทำตาโตเท่าไข่ห่าน ก่อนจะแจ้งข่าวร้ายด้วยท่าทีใสซื่อจริงใจว่า ตามดวงชะตานี้ ท่านประธานซุนควรจะลงไปคุยกับยมบาลตั้งแต่ปีที่แล้ว

ตั้งแต่อยู่ในวงการมาจนผมหงอกเต็มหัว ประธานซุนเพิ่งเคยเจอนักพยากรณ์ฝีมือฉกาจขนาดนี้เป็นคนแรก เล่นเอาเขาแทบหัวใจวายตายคาที่ ทายว่าตายยังไม่น่ากลัวเท่าทายด้วยหน้าตาไร้เดียงสาแบบนั้น

หลิ่วมู่มู่เองพอเห็นปฏิกิริยาคนแก่ก็นหน้าจ๋อยลงถนัดตา ริมฝีปากเม้มเข้าหากันก่อนจะบ่นงุบงิบ

"ตอนนี้ฝีมือหนูพัฒนาขึ้นตั้งเยอะแล้วนะคะ คุณปู่ลองดูใหม่อีกสักรอบสิ นะคะ"

ประธานซุนรีบยกมือห้ามทัพทันควัน

"เอาไว้โอกาสหน้า เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกันนะ"

ซาบซึ้งในน้ำใจจนน้ำตาแทบไหล แต่ชีวิตนี้ขอไม่เสี่ยงกับแม่หนูนี่อีกแล้ว

ทั้งสองคนยืนคุยสัพเพเหระกันต่ออีกพักใหญ่ หลิ่วมู่มู่เริ่มสังเกตเห็นบรรยากาศรอบตัว สายตาหลายคู่จากทั่วสารทิศต่างจ้องมองมาที่จุดนี้เป็นตาเดียว

เธอรู้ดีว่าตำแหน่งประธานสมาคมนักพยากรณ์ไม่ใช่ตำแหน่งที่จะมายืนกินลมชมวิวได้นานๆ ชายชราตรงหน้าย่อมมีภารกิจรัดตัว จึงเอ่ยปากตัดบทด้วยความเกรงใจ

"คุณปู่รีบไปรับแขกเถอะค่ะ ขืนยืนคุยกับหนูนานกว่านี้ เดี๋ยวคนพวกนั้นได้แห่กันมาล้อมเราจนขยับไม่ได้แน่"

ประธานซุนใช้นิ้วชี้เคาะอากาศตรงหน้าเธอเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

"รู้มากจริงเชียว งั้นไปเล่นตามสบายเถอะ"

ทันทีที่แยกย้ายจากหลิ่วมู่มู่ รัศมีของประธานซุนก็ดึงดูดเหล่านักพยากรณ์ให้กรูเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังราวกับฝูงผึ้งแตกรัง

เขาเป็นผู้กว้างขวางในสมาคม ลำดับอาวุโสสูงลิ่ว แถมวิชาความรู้ก็เป็นที่ยอมรับ งานรวมตัวแบบนี้แต่ละตระกูลจึงไม่พลาดที่จะหิ้วลูกหลานมาเปิดตัว หวังให้ผ่านตาประธานซุนเผื่อจะโชคดีได้คำชี้แนะ

ทว่า ผิดกับตอนอยู่กับหลิ่วมู่มู่ลิบลับ ประธานซุนกลับมาสวมหน้ากากผู้อาวุโสใจดีแจกยิ้มการค้าให้กับทุกคน เอ่ยปากชมเชยพอเป็นพิธีสองสามคำ ไม่มีใครได้รับความสนใจเป็นพิเศษ

ซุนเหยียนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างกายปู่ย่อมมองออกถึงความแตกต่างราวฟ้ากับเหวนี้ พอสบโอกาสปลอดคน เขาจึงอดไม่ได้ที่จะกระซิบถาม

"คุณปู่ครับ หลิ่วมู่มู่คนเมื่อกี้นี้... ปู่ดูจะให้ความสำคัญกับเธอผิดกับคนอื่นลิบลับเลยนะครับ"

ประธานซุนตวัดสายตามองหลานชายแวบหนึ่ง ก่อนจะทอดสายตามองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยผู้คนแต่งตัวหรูหรา แล้วเอ่ยสอนสั่ง

"เจ้าหนู จำไว้นะ ในวงการของพวกเรา ถ้าอยากให้คนอื่นยอมก้มหัวให้ มันมีอยู่สองทาง ไม่ใช้ฝีมือเข้าข่ม ก็ต้องมีเบื้องหลังที่แข็งแกร่ง"

"แล้วเธอล่ะครับ เป็นแบบไหน" ซุนเหยียนถามต่อ

ชายชรากระตุกยิ้มมุมปาก

"แม่หนูนั่นน่ะเหรอ... มีครบทั้งสองอย่าง"

ซุนเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามหยั่งเชิงด้วยความระมัดระวัง

"แต่ผมจำได้ว่า เพื่อนแซ่หลิ่วของคุณปู่เสียชีวิตไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

เรื่องนี้เขาจำได้แม่นยิ่งกว่าท่องสูตรคูณ เพราะเมื่อปีกลายมีวันหนึ่งที่ปู่ของเขาเมาแอ๋กลับมาบ้าน พ่อเล่าให้ฟังว่าปู่ร้องไห้ฟูมฟายปานจะขาดใจ บอกว่าเพื่อนเก่าคนสำคัญจากไปแล้ว ซึ่งเขารู้แค่เลาๆ ว่าคนคนนั้นแซ่หลิ่ว

วันนี้พอได้เห็นท่าทีของปู่ที่มีต่อหลิ่วมู่มู่ จิ๊กซอว์ในหัวก็ต่อกันติดทันที เธอต้องเป็นหลานสาวของเพื่อนคนนั้นแน่ๆ

แต่สิ่งที่ซุนเหยียนยังข้องใจคือ ปู่ของเขาก็มีเพื่อนเกลอคนอื่นเหมือนกัน แต่กับลูกหลานของเพื่อนเหล่านั้น ปู่ก็แค่เอ็นดูตามมารยาท ไม่ได้ดู 'ทะนุถนอม' เหมือนไข่ในหินแบบหลิ่วมู่มู่

ประธานซุนหัวเราะในลำคอ

"แกมันเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม จะไปเข้าใจอะไร คนบางคนน่ะ... ต่อให้ตัวไม่อยู่แล้ว แต่หลานสาวสุดที่รักของเขา คนเป็นเพื่อนก็ต้องช่วยประคับประคองเอาไว้ให้ดีที่สุด"

พูดจบประธานซุนก็หรี่ตามองหลานชายอย่างจับผิด

"ถามซอกแซกจังนะเรา ทำไม... สนใจแม่หนูนั่นหรือไง"

ซุนเหยียนมองตามแผ่นหลังของหลิ่วมู่มู่ไป ไม่คิดจะปฏิเสธความรู้สึก

"ครับ เธอดูน่ารักดี"

ไม่ใช่แค่น่ารัก แต่บุคลิกสดใสเป็นธรรมชาติแบบนั้นดึงดูดสายตาเขาได้ชะงัดนัก แม้จะยังไม่ได้คุยกันเป็นกิจจะลักษณะ แต่ความประทับใจแรกถือว่าผ่านฉลุย

"หยุดความคิดนั้นเดี๋ยวนี้เลย" ประธานซุนพูดสวนขึ้นมาราวกับอ่านใจได้ ดับฝันหวานของหลานชายจนมอดสนิท

"สมัยตาเฒ่าหลิ่วยังอยู่ เขาเลี้ยงยัยหนูนี่มาแบบยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม แกอย่าได้หวัง เธอไม่เหมาะกับแกหรอก"

ซุนเหยียนชักสีหน้าอย่างไม่ยอมแพ้

"ทำไมล่ะครับ ปู่เห็นผมไร้น้ำยาขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ไม่ใช่เรื่องน้ำยา แต่มันเรื่องดวง" ประธานซุนทำเสียงเข้ม

"ดวงชะตาของแม่หนูนั่น คนทั่วไปรับมือไม่ไหวหรอก ขนาดตัวแกเองยังเอาตัวไม่รอด จะเอาปัญญาที่ไหนไปเปลี่ยนชะตาให้ใครเขา เพราะงั้นต่อให้ชอบแค่ไหน ก็ทำได้แค่ 'มอง' เท่านั้นแหละไอ้หนู"

ซุนเหยียนเบิกตากว้าง ความรู้ด้านโหราศาสตร์ที่ร่ำเรียนมาผุดขึ้นในหัว

"ดวงแข็งขนาดที่ผมก็รับไม่ไหว... ปู่คงไม่ได้หมายถึงดวงพิฆาตสี่เสาหรอกนะครับ"

ประธานซุนปรายตามองหลานชายด้วยสายตาที่บอกว่า 'ฉลาดขึ้นนี่'

"ก็พอมีความรู้อยู่บ้างนี่หว่า"

ซุนเหยียนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เริ่มรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาตะหงิดๆ

"ถ้าดวงแรงขนาดนั้น ต่อไปเธอจะไปคบค้าสมาคมกับใครได้ล่ะครับ ไม่พาซวยกันหมดเหรอ"

ประธานซุนตอบเสียงเรียบ

"นั่นเป็นเรื่องที่ปู่ของเธอต้องห่วง ไม่ใช่กงการอะไรที่ปู่ของแกต้องไปนั่งกลุ้มแทน"

คำตอบนั้นเหมือนราดน้ำเย็นรดหัวซุนเหยียนจนชาไปทั้งตัว ถ้าเป็นดวงดาวหายนะสันโดษแบบนั้นจริงๆ เขาคงต้องขอบายตามคำแนะนำปู่ ขืนฝืนเข้าไปจีบ ดีไม่ดีชีวิตน้อยๆ ของเขาอาจจะจบเห่ก่อนวัยอันควร

เวลาล่วงเลยมาถึงหกโมงเย็น แขกเหรื่อทยอยมากันจนแน่นขนัด ประตูบานมหึมาที่เชื่อมระหว่างห้องจัดเลี้ยงรับรองกับโถงประมูลถูกเปิดอ้าออก พนักงานเสิร์ฟในชุดยูนิฟอร์มเนี้ยบกริบยืนเรียงแถวเชิญแขกผู้มีเกียรติให้เคลื่อนย้ายเข้าสู่สมรภูมิการประมูล

ผู้เข้าร่วมงานทุกคนได้รับป้ายหมายเลขประจำตัวสำหรับระบุที่นั่ง

หลิ่วมู่มู่เคยติดสอยห้อยตามเจิ้งเซวียนไปเปิดหูเปิดตาที่งานประมูลในเมืองชิ่งเฉิงมาบ้าง แต่บอกเลยว่าที่นั่นเทียบกับความอลังการของที่นี่ไม่ติดฝุ่น

โถงประมูลแห่งนี้กว้างขวางโอ่อ่า เพดานสูงประดับโคมระย้าระยิบระยับ นอกจากที่นั่งแบบเธียเตอร์ด้านล่างแล้ว ชั้นบนยังถูกจัดเป็นห้องรับรองส่วนตัววีไอพี เธอแหงนหน้ามองขึ้นไป เห็นแสงไฟสลัวๆ จากห้องเหล่านั้น พร้อมเงาคนเดินขวักไขว่หลังม่าน

เยียนซิว... เขาจะอยู่บนนั้นหรือเปล่านะ

ที่นั่งของหลิ่วมู่มู่อยู่ในทำเลทอง คือตรงกลางค่อนไปทางด้านหน้า ทำให้เห็นเวทีชัดเจน หลังจากเธอกับต่งเยว่หย่อนตัวลงนั่ง ไม่นานเก้าอี้รอบข้างก็ถูกจับจองจนเต็มเอี๊ยด

บรรยากาศในห้องคึกคักไปด้วยความคาดหวัง ต่อให้บางคนไม่มีเงินถุงเงินถังพอจะสู้ราคา แต่แค่ได้เข้ามา 'ดู' ของดีก็คุ้มแล้ว เพราะของที่แต่ละตระกูลขุดมาประมูลในงานนี้ ย่อมไม่ใช่ของดาดดื่นที่หาได้ตามตลาดนัด

เมื่อทุกคนพร้อมหน้า ประธานซุนก็ก้าวขึ้นเวทีเป็นคนแรก กล่าวเปิดงานและขอบคุณตัวแทนจากตระกูลต่างๆ พอกล่าวจบ พิธีกรก็ประกาศเริ่มการประมูลอย่างเป็นทางการ

สินค้าที่นำมาประมูลส่วนใหญ่หนีไม่พ้นของสะสมยอดฮิต อย่างวัตถุโบราณ ภาพวาดพู่กันจีน หยกเนื้อดี หรืออัญมณีหายาก ซึ่งสำหรับตระกูลเก่าแก่ที่มีประวัติยาวนานนับร้อยปี ของพวกนี้มีเกลื่อนกลาดในคลังสมบัติ

แน่นอนว่ามีบางคนแอบเนียนเอาของ 'สายมู' ที่พอจะกล้อมแกล้มได้มาปล่อยของ แต่สรรพคุณต่อคนธรรมดานั้นแทบเป็นศูนย์

อย่างเช่น ชาโบราณหมักพิเศษ หรือหมอนหินสลักยันต์ช่วยให้นอนหลับ เพราะถึงยังไงนี่ก็เป็นงานกึ่งทางการ ไม่มีใครบ้าบิ่นพอจะเอาของอาถรรพ์อันตรายออกมาโชว์หราให้โดนเพ่งเล็ง

หลิ่วมู่มู่นั่งสังเกตการณ์อยู่พักใหญ่ ฟังเสียงซุบซิบวิจารณ์จากคนรอบข้าง ก็พอจะจับทางได้ว่า กฎกติกาของที่นี่คือ 'แพงกว่าปกติ' ไม่ว่าของจะดีหรือห่วย

ราคาจบประมูลจะสูงกว่าท้องตลาดเสมอ ซึ่งถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ เพราะจุดประสงค์หลักคือการบริจาคเงินหน้าใหญ่ ไม่ใช่การช้อปปิ้งของถูก

ส่วนของชิ้นไหนที่ล้ำค่าจริงๆ ชนิดที่เจ้าของตัดใจขายไม่ลง พวกเขาก็จะใช้วิธีประมูลกลับคืนไปเองในราคาสูงลิ่ว เป็นการรักษาทั้งหน้าและรักษาของ ส่วนคนอื่นก็รู้ธรรมเนียมดี ต่างพากันนั่งเงียบไม่เสนอราคาแข่งให้ผิดใจกันเปล่าๆ

การประมูลดำเนินไปอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำไหล ผ่านไปเจ็ดแปดรายการ หลังพักเบรกให้หายใจหายคอกันครู่หนึ่ง ผู้ดำเนินการประมูลก็นำของชิ้นใหม่ออกมาวางตระหง่านกลางเวที

มันคือภาพปัก...

ขนาดไม่ใหญ่โตอะไร แค่พอๆ กับหนังสือเล่มหนึ่ง แต่ความพิเศษอยู่ที่มันเป็นภาพปักสองหน้า ด้านหนึ่งวิจิตรด้วยลวดลายทิวทัศน์ขุนเขาและสายน้ำ ส่วนอีกด้าน... ปักเป็นใบหน้าของหญิงสาว

หญิงสาวในภาพปักนั้นหลับตาพริ้ม ฝีเข็มละเอียดจนดูราวกับมีชีวิต ใบหน้านั้นงดงามและสมจริงเสียจนน่าขนลุก ราวกับใบหน้าของคนจริงๆ ถูกถอดแบบลงไปประทับไว้บนผืนผ้า

ทันทีที่ภาพสาวงามปรากฏชัดต่อสายตา เสียงฮือฮาก็ดังกระหึ่มไปทั่วห้องประมูลราวกับผึ้งแตกรัง

ผู้ดำเนินการประมูลกระแอมไอเล็กน้อย ก่อนจะประกาศเสียงดังฟังชัด

"ภาพปักหน้ามนุษย์ชิ้นนี้ คุณฉีหมิงเจาเป็นผู้บริจาค ราคาเริ่มต้นที่... หนึ่งล้าน!"

[จบบท]