เมื่อฮั่วเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกตัวขึ้นมา เธอรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในมหาสมุทรอันอบอุ่น ที่เธอไม่เคยรู้สึกปลอดภัยมาก่อน มันทำให้เธอสบายใจมาก เธอขดตัวอย่างสบายๆ ไม่อยากคิดอะไร และไม่อยากลืมตา
แต่ไม่นาน ‘น้ำทะเล’ ก็เริ่มหายไป พร้อมกับแรงผลักดันมหาศาลที่ดึงเธอลงลึก ถูกดึงและบีบอัดเรื่อยๆ
จนกระทั่งได้ยินเสียงตะโกนว่า “ออกมาแล้ว! เด็กออกมาแล้ว!”
แสงไฟบนเพดานส่องสว่างจ้า ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกเหนียวเหนอะไปทั้งตัว เหมือนตกลงไปในน้ำซุปข้น หน้าตาเต็มไปด้วยน้ำเมือก รู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก เธออ้าปากอยากพูดอะไรออกมา แต่สิ่งที่หลุดออกจากปากกลับเป็นเสียงร้องของทารก
เสียงร้องของทารก? ทารกมาจากไหน?
เธอเบิกตาขึ้นมาโดยอัตโนมัติ อยากมองดูรอบๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับเห็นเพียงเงามัวๆ ของคนที่กำลังยุ่งอยู่
กลิ่นเลือดคละคลุ้งและกลิ่นยาฆ่าเชื้อแทรกเข้ามาในจมูก สติของฮั่วเสี่ยวเสี่ยวค่อยๆ กลับคืนมา
ที่นี่คือ...ห้องคลอด?
พยาบาลในชุดขาวอุ้มเธอไปล้างตัวอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ห่อเธอในผ้าห่มและพาไปที่เตียงคนไข้
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกถึงสายตาที่อ่อนโยนจับจ้องมาที่เธอ มือเล็กๆ ที่กำแน่นถูกลูบเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน สัมผัสที่นุ่มนวลราวกับขนนกเบาๆ ที่ไม่อยากทำให้เธอเจ็บ
แม้ว่าเธอจะมองไม่เห็นชัดเจน แต่สัมผัสระหว่างปลายนิ้วที่ถูกแตะทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความสบายใจ ไม่ต่างจากที่เธอเคยรู้สึกใน ‘มหาสมุทร’ นั้น
เธอแบมือและจับนิ้วนั้นไว้แน่น พยายามมองหาว่าเจ้าของนิ้วนั้นเป็นใคร แต่ความง่วงที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธอลืมตาไม่ไหว และในเสียงที่วุ่นวายรอบตัว เธอก็ค่อยๆเงียบลง เธอก็หมดสติไป
ในยามดึกของโรงพยาบาล ทุกอย่างเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีขาวที่สาดส่องในทางเดินที่ว่างเปล่า บางครั้งจะได้ยินเสียงกระซิบและเสียงฝีเท้า แต่ไม่นานก็กลับมาเงียบสนิท
ห้องทารกมีการเปิดเครื่องทำความร้อนเพื่อให้แน่ใจว่าอุณหภูมิอยู่ในระดับที่เหมาะสม
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวค่อยๆ ตื่นจากความฝัน ลืมตาขึ้น แต่ยังมองไม่ชัดเจน เห็นเพียงสีขาวเหนือหัว
ฉันคือใคร? ฉันอยู่ที่ไหน? ฉันต้องทำอะไร?
เด็ก? โรงพยาบาล?
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวค่อยๆ ฟื้นคืนสติ เริ่มครุ่นคิดถึงสถานการณ์ของตัวเอง
ในฐานะเด็กที่เพิ่งเกิด เธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในห้องทารกนี้นานแค่ไหน
พอรู้เพียงจากคำพูดสั้นๆ ของพยาบาลว่าเธออยู่ที่นี่มาแล้วหนึ่งสัปดาห์ จากนั้นก็...หนึ่งเดือน สองเดือน สามเดือน
ในช่วงที่เธอรู้สึกตัวขึ้นมาสั้นๆ เธอจำได้เพียงพยาบาลสาวใจดีที่คอยดูแล และความทรงจำสุดท้ายที่เธอมีคือการจับนิ้วนั้นไว้อย่างแน่นหนา
“เด็กน่าสงสาร แม่ของเขาหนีไปหลังคลอด พ่อก็บอกว่าจะกลับมา แต่จนตอนนี้ก็ยังไม่มา โรงพยาบาลเรากำลังจะกลายเป็นสถานเลี้ยงเด็กไปแล้ว”
เธอพยายามยกแขนขึ้น แต่ก็ยากเหลือเกิน แม้แต่การพยายามนั่งขึ้นดูสถานการณ์ของตัวเองก็ไม่สำเร็จ ร่างเล็กๆ ที่เพิ่งเกิดนี้ไม่สามารถทำท่าทางที่ซับซ้อนได้
ดังนั้น ตอนนี้เธอคงเป็นเด็กทารกอายุสามเดือนที่พูดไม่ได้ เดินไม่ได้ ไม่มีพ่อแม่คอยดูแลจริงๆ สินะ?
ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้น
ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีใครปล่อยให้เธออยู่โรงพยาบาลนานขนาดนี้โดยไม่มีใครมารับ
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกสับสนอย่างมาก
แปลกจริงๆ
แต่นี่ยังไม่ใช่เรื่องที่แปลกที่สุด
"สวัสดีโฮสต์ ฉันคือระบบ เสียวเอ ตั้งแต่วันนี้ฉันจะเป็นระบบของเธอ ภารกิจของเธอคือการเปลี่ยนแปลงพ่อของเธอ ซึ่งก็คือฮั่วสุ่ยเฉิง วายร้ายตัวใหญ่ที่เธอเห็นในฝัน"
"?"
"มิฉะนั้น อีกสามปีต่อมา ฮั่วสุ่ยเฉิงจะตายในเหตุระเบิด..."
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวได้ยินเสียงกระหึ่มในหัว ข้อมูลใหม่ถูกใส่เข้ามาในสมองของเธออย่างรวดเร็ว เธอพยายามทำความเข้าใจจากคำพูดของระบบ เสียวเอ
ช่วยเหลือตัวร้าย
ตัวร้ายคือพ่อของเธอ
พ่อจะตายในอีกสามปีข้างหน้า
“สามปี?” ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวโบกมือเล็กๆ ของเธอ “เธอจะให้ฉันไปเปลี่ยนแปลงตัวร้ายในสภาพแบบนี้เนี่ยนะ?”
แค่ดูแลตัวเองยังทำไม่ได้ ใครจะช่วยใครกัน?
"แค่ก...ขอโทษ ฉันทำผิดพลาดไป ทำให้เธอย้อนมาอยู่ในร่างของทารกในครรภ์ โชคดีที่ไม่ถูกทำแท้ง"
หลังจากเงียบไปสักครู่
"ช่วยยอมรับมันหน่อยได้ไหม?"
"ภารกิจนี้ง่ายมาก สำหรับเธอเป็นเรื่องง่ายๆ เลย!"
“...” ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวแทบไม่รู้จะพูดอะไร
เธอไม่อยากจะยอมรับว่ามันเป็นเรื่องจริง แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันไม่ได้เป็นแค่ความฝัน
แม้ว่าสิ่งที่ได้ยินดูเหลือเชื่อ แต่จากสภาพตอนนี้ก็ไม่น่าจะเป็นไปไม่ได้
แค่—
เพิ่งเกิดมาได้สามเดือนก็ต้องช่วยเหลือตัวร้ายภายในสามปี?
ผู้กอบกู้โลกตอนอายุสามขวบ?
โอ้โห
มันคงสุดยอดมาก
เห็นได้ชัดว่าระบบคาดหวังกับเธอสูงจริงๆ
เด็กอายุสามขวบที่เดินได้เองก็ถือว่าเป็นบุญแล้ว
ยังจะไปช่วยตัวร้ายอีกเหรอ? ใส่กางเกงเปิดเป้า ถือขวดนมไปช่วยงั้นเหรอ?
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวไม่อยากรับภารกิจที่ดูง่ายดายนี้จริงๆ
เมื่อวานนี้เธอเพิ่งได้รับจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัย ห่างจากความฝันที่จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำแค่ก้าวเดียวเท่านั้น แต่พริบตาเดียว เธอก็ต้องเกิดใหม่ในร่างเด็กน้อยในหมู่บ้านผู้เริ่มต้น?
เมื่อคิดถึงภาพตัวเองใส่ผ้าอ้อม ถือขวดนมเดินเตาะแตะ ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวก็ปิดตาลงด้วยความสิ้นหวัง
นี่มันภารกิจที่ไม่มีทางทำสำเร็จเลยจริงๆ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอเป็นเพียงผลพวงจากค่ำคืนหนึ่งของฮั่วสุ่ยเฉิงในอาการมึนเมา
แม้ว่าจะพูดกันว่าเสือก็ไม่กินลูกของมันเอง แต่ในกรณีนี้แทบไม่มีความรู้สึกใดๆ เลย
ถ้าฮั่วสุ่ยเฉิงรู้ว่าผู้หญิงที่เขามีความสัมพันธ์ด้วยเพียงคืนเดียวตอนเมานั้นท้องกับเขา เขาจะไม่ยอมให้เด็กคนนี้เกิดมาอย่างแน่นอน
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวถึงกับสงสัยเลยว่า ก่อนเธอจะอายุสามขวบ เธอจะได้เจอหรือสัมผัสฮั่วสุ่ยเฉิงบ้างหรือเปล่า
“ตัวร้ายจะตายจากเหตุระเบิดในอีกสามปี และเธอก็จะตายเพราะขาดการดูแล ไม่มีใครช่วยและอดตาย”
“……” นี่มันโหดร้ายเกินไปแล้ว
“ฉันจะช่วยเสริมความแข็งแรงให้ร่างกายเธอ ทำให้แข็งแรงกว่าทารกปกติมาก คิดดูอีกทีไหม?”
“?” ดูเหมือนว่าก็ได้อยู่
ทันใดนั้น ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกถึงกระแสพลังงานที่อุ่นและสบายไหลเข้าสู่ร่างกาย ทำให้ร่างที่อ่อนแรงมีพลังขึ้นมา ภาพที่เห็นเบื้องหน้าชัดเจนและสว่างสดใส เหมือนม่านที่ปิดอยู่ถูกเปิดออก
สุดยอดมาก!
[โฮสต์! สู้ ๆ นะ! จัดการตัวร้ายซะ!]
“…………”
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวกำมือที่เต็มไปด้วยพลังแน่น และพยายามเรียบเรียงความทรงจำที่ยุ่งเหยิงในหัว
แทบทุกตัวร้ายที่มีผลเสียเพราะจิตใจบิดเบี้ยว มักจะมีปมจากอดีต เมื่อพวกเขาตาย เรื่องราวในวัยเด็กที่โศกเศร้าและความหมกมุ่นที่ไม่สมหวังก็จะเรียกน้ำตาจากผู้อ่านได้เสมอ
แต่ฮั่วสุ่ยเฉิงไม่ใช่แบบนั้น
เขาไม่มีวัยเด็กที่โศกเศร้า และไม่มีอดีตที่เจ็บปวด
เขาแค่โหดเหี้ยม เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน และมีความปรารถนาที่ไม่รู้จักพอ
สิ่งที่เขาชอบ ถ้าตั้งเป้าไว้แล้ว เขาก็จะต้องได้มา ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม
ไม่ว่าจะเป็นเงิน อำนาจ หรือผู้หญิง
เพราะอย่างนี้ เขาจึงไปขัดขวางตัวเอกชายหญิงที่มีเกราะป้องกันของตัวเอก
ตัวเอกที่ยังเด็กก็สามารถโค่นตัวร้ายที่เจ้าเล่ห์อย่างฮั่วสุ่ยเฉิงได้
…ก็นับว่าคล้ายกับคุณค่าหลักของสังคมนิยมอยู่
ภารกิจที่บอกว่าง่ายดายนี้ จริงๆ แล้วมันเหมือนกับการกระแทกกับกำแพงเหล็ก และเธอยังต้องพยายามทำให้กำแพงเหล็กนี้อ่อนลงด้วยตัวคนเดียวอีก
ความยากลำบากของภารกิจนี้ไม่ต่างจากการช่วยฟื้นฟูฟุตบอลทีมชาติเลย
ถ้าตัวร้ายมีปมจากวัยเด็ก บางทีเธออาจหาทางแก้ปัญหาได้ แต่ฮั่วสุ่ยเฉิงที่มีนิสัยแบบนี้มาตั้งแต่เกิด จะช่วยเขายังไงดี?
จะใช้ใบหน้าเธอช่วยงั้นเหรอ?
มันคงจะง่ายเกินไปหน่อยนะ
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวหยิกแก้มกลมๆ ของตัวเอง
เธอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองหน้าตาเป็นยังไง
แม่ของเธอสวยแบบหายาก พ่อของเธอก็หล่อแบบหายาก เธอคงไม่ถึงกับหน้าตาแย่ไปหรอก
หลังจากพักสักครู่ เธอหันไปมองรอบๆ ไม่เห็นผู้ใหญ่อยู่เลย มีทารกหลายคนที่นอนอยู่ในเตียงเด็ก ไม่มีใครร้องหรือส่งเสียง ต่างก็หลับกันหมด
แต่ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวที่ถูกห่อตัวแน่นในผ้าห่มรู้สึกอึดอัดและร้อน เธอจึงดิ้นขาถีบผ้าห่มออก
ร่างเล็กๆ นี้อ่อนแอมาก หลังจากถีบไปสองสามทีก็หมดแรง หายใจถี่ๆ และพักสักครู่ ยิ่งรู้สึกร้อนมากขึ้น เธอจึงกัดฟัน ใช้มือและเท้าพยายามดึงผ้าห่มออก และในที่สุดก็ถีบมันออกจากตัวได้
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวคิดว่า ก่อนจะไปช่วยพ่อที่เป็นตัวร้าย เธอต้องหัดพลิกตัวให้ได้ก่อน
ทารกที่เพิ่งเกิดนั้นเปราะบางเหมือนตุ๊กตา ไม่ต้องพูดถึงเรื่องพลิกตัวเลย แม้แต่จะลืมตาก็ยังทำกันได้ไม่กี่คน
แต่เธอคือใครล่ะ? เธอคือฮั่วเสี่ยวเสี่ยว ผู้ที่นำหน้าคนรุ่นเดียวกันไปสิบแปดปี
เธอต้องหัดคลาน หนึ่งเดือนต้องเริ่มพูดได้ หนึ่งร้อยวันต้องเริ่มเดินได้ หนึ่งขวบต้องเริ่มรู้จักอักษรจีนที่มีประวัติห้าพันปี สองขวบต้องสามารถคำนวณบวก ลบ คูณ หาร ภายในหนึ่งร้อยได้อย่างคล่องแคล่ว สามขวบต้องเก่งกว่าเด็กในโรงเรียนอนุบาลทั้งหมด สี่ขวบต้องเข้าเรียนประถม แปดขวบเข้าเรียนมัธยมต้น สิบขวบเข้าเรียนมัธยมปลาย สิบสามขวบต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวหรือปักกิ่งได้ และก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต!
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยววางแผนชีวิตของตัวเองอย่างละเอียด
ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกมีพลัง
เธอพยายามดันตัวเองไปทางซ้าย มือขวาเอื้อมไปจับขอบเตียงเด็ก พยายามพลิกตัว มือขวาของเธอพยายามคว้าอากาศ ขาเล็กๆ ก็สั่นไปหมด แต่แขนขาของเธอสั้นไปและยังไม่มีแรงมากพอ เธอพลิกตัวไม่สำเร็จและกลับไปนอนราบเหมือนเดิม
การเริ่มต้นทุกสิ่งมันยากจริงๆ! ยากมาก!
แม้ว่าจิตวิญญาณของเธอจะอายุสิบแปดปีแล้ว แต่ก็ไม่สามารถใช้ร่างกายที่อ่อนแอเหมือนเด็กทารกนี้ได้เลย
เอาเถอะ, ลองปรับตัวก่อน สู้ไปพร้อมกับเด็กวัยเดียวกันเงียบๆ เป็นทารกที่ไม่รู้อะไรไปสักพัก
เธอคิดอย่างสิ้นหวัง
แกรก—
ประตูเปิดออก
มีเสียงฝีเท้าเบาๆ รีบเร่งเข้ามา คาดว่าน่าจะเป็นพยาบาลมาตรวจเด็ก
เธอหลับตาแกล้งทำเป็นหลับ แต่ในวินาทีถัดมาก็ถูกอุ้มขึ้นไปโดยคนที่เธอไม่เห็นแม้แต่ใบหน้า ถูกห่อแน่นในอ้อมแขน
เธอได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเร็วและหนักหน่วงของผู้ที่อุ้มเธอมา ชัดเจนว่าคนนี้ไม่ได้มาดูแลเด็กตามปกติ
ลักพาตัวเด็ก?
พวกค้ามนุษย์?
ขณะที่เธอกำลังคิดว่าควรร้องไห้ดีไหม ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงที่พยายามเก็บอารมณ์ตะโกนถามว่า “นายทำอะไร?”
เสียงเย็นชาตอบกลับมา “ช่วยฉันครั้งนี้ แล้วทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เด็กคนนี้ฉันต้องพาไป”
“จะพาเด็กไป? นายบ้าไปแล้วหรือไง?”
ห้องเด็กเงียบลงเล็กน้อย เธอได้ยินเสียงหายใจหนักๆ ด้วยความโกรธจากด้านบน
“ฉันไม่ได้บ้า! เด็กคนนี้ เป็นลูกของพี่สาวฉัน ฉันจะไม่ยอมให้เด็กคนนี้โตที่ข้างๆ ฮั่วสุ่ยเฉิง!”
“แต่…”
“เธอก็รู้ว่าฮั่วสุ่ยเฉิงเป็นคนแบบไหน เด็กอยู่กับเขาจะไม่มีทางมีชีวิตที่ดีแน่!”
ที่แท้ก็เป็นน้าของเธอ
แต่เธอจำได้ว่าน้าของเธอเป็นตัวละครที่ไม่รอดเกินหนึ่งตอน
น่าเชื่อถือหรือเปล่านะ?
เสียงฝีเท้าจากปลายทางของโถงทางเดินด้านนอกดังขึ้น เสียงการเดินของรองเท้าหนังกระทบพื้นฟังดูชัดเจน และมีมากกว่าหนึ่งคน
“คุณฮั่ว เด็กอยู่ในห้องเด็กทารก ไม่ต้องห่วง เด็กแข็งแรงดี พร้อมออกจากโรงพยาบาลได้ทุกเมื่อ”
จี้ซูหยางและฟางจิ้งสบตากัน ฟางจิ้งยอมแพ้ ดึงจี้ซูหยางไปทางบันไดอีกด้าน
เมื่อพวกเขาหลบไปจากทางเดินหน้าห้องเด็กพอดี มีชายในชุดสูทสี่ห้าคนเดินมาที่ประตูห้องเด็ก
ผ่านหน้าต่างกระจก เธอเห็นฮั่วสุ่ยเฉิงยืนอยู่อย่างนิ่งๆ คิ้วตาดูลึกลับและเยือกเย็น เขาเป็นคนที่ไม่เคยแสดงความรู้สึก ไม่ว่าเหตุการณ์ใดๆ ก็ตาม แม้จะเป็นการมารับลูกสาว ก็ไม่เห็นว่าเขาจะมีความสุขเท่าไร
พยาบาลเดินเข้าห้องเด็ก และพบว่าเตียงเด็กที่เธอนอนอยู่ว่างเปล่า
ดวงตาเยือกเย็นหรี่ลงเล็กน้อย ฮั่วสุ่ยเฉิงกวาดสายตาเย็นชามองไป
“เด็กอยู่ไหน?”
สามคำนี้ทำให้พยาบาลตัวสั่นเหงื่อท่วมทันที
เด็กหายไปเป็นความผิดของโรงพยาบาล ซึ่งพยาบาลคนเดียวไม่สามารถรับผิดชอบได้
ในขณะนั้น จี้ซูหยางได้ถึงลานจอดรถโรงพยาบาลแล้ว เขาวางเธอไว้ที่เบาะข้างคนขับ มองกระจกมองหลังสำรวจสภาพรอบตัว จากนั้นก็พูดเบาๆ กับเธอ “ไม่ต้องกลัวนะ น้าจะพาหนูไป”
เขาวางเด็กที่เพิ่งเกิดได้แค่สามเดือนไว้ที่เบาะข้างคนขับ?
แล้วไม่คาดเข็มขัดด้วย?
คนแบบนี้ทำเรื่องแบบนี้ได้จริงๆ น่ะเหรอ?
เธอรู้สึกไม่สบายใจ
เมื่อถึงไฟแดง จี้ซูหยางรับโทรศัพท์ หลังจากนั้นเขามองกระจกมองหลังด้วยท่าทางกังวล จากนั้นก็สบถเบาๆ เหยียบคันเร่งเต็มที่ และเกิดการไล่ล่ากันระหว่างรถสองคันบนถนน
โชคดีที่เป็นช่วงดึก ถนนโล่งไม่มีรถมาก ทำให้ไม่มีสิ่งกีดขวาง แต่ความเร็วที่เขาใช้ตอนเลี้ยวขวานั้นเร็วเกินไป ทำให้เกิดการเลี้ยวที่เหมือนกับฉากในภาพยนตร์ ล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนจนเกิดเสียงเสียดสีกับควันลอยขึ้นมา
เธอที่ตัวเล็กจิ๋วเกือบถูกเหวี่ยงออกจากที่นั่ง เธอยื่นมือเล็กๆ ที่สั่นเทาขึ้นมาจับเข็มขัดนิรภัยนิดๆ แน่นเหมือนกำลังขี่รถไฟเหาะ ความกลัวพุ่งขึ้นเต็มอก
ในสถานการณ์แบบนี้ ต่อให้คาดเข็มขัดก็คงไม่ช่วยอะไร
เธอตัดสินใจว่าถ้าโตขึ้น เธอจะไปตัดผมตอนเดือนแรกของปีใหม่
จี้ซูหยางขับรถพร้อมกับสังเกตการณ์ด้านหลังตลอด รถหลายคันยังคงไล่ตามไม่หยุด เขาโกรธจนทุบพวงมาลัยอย่างแรง
เมื่อมาถึงแยกหนึ่ง อีกไม่นานก็จะพ้นเขตเมืองแล้ว แต่ถนนด้านหน้าอยู่ระหว่างการก่อสร้าง มีสิ่งกีดขวางขวางทางอยู่
จี้ซูหยางพยายามหาทางหนี แต่รถที่ไล่ตามมาก็ปิดทางหนีทุกด้าน
ด้านหน้าคือทางตัน ด้านหลังมีกลุ่มคนไล่ล่า จี้ซูหยางตัดสินใจอย่างรวดเร็ว อุ้มฮั่วเสี่ยวเสี่ยวลงจากรถแล้ววิ่งฝ่าความมืดออกไป แต่ไม่นานก็ถูกล้อมไว้ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ไม่มีทางหนี
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในที่บอบบางของเธอ ทั้งหัวใจ ตับ ปอด ไต ถูกกระแทกจนเกือบหลุดออกมา มีความรู้สึกแปลกๆ ลามจากกระดูกสันหลังลงไปเหมือนกระแสไฟฟ้า
อืม...แย่แล้ว!
รถสามคันล้อมจี้ซูหยางไว้ตรงกลาง ไฟหน้ารถถูกเปิดสว่างจนไม่สามารถลืมตาได้
จี้ซูหยางยกมือขึ้นปิดตา และในชั่วขณะที่เขายกมือนั้น เด็กที่เขาอุ้มอยู่ก็ถูกฉกไป เหลือเพียงผ้าห่อตัวฮั่วเสี่ยวเสี่ยวไว้ ส่วนเขาเองก็ถูกเตะจนล้มลงไปที่พื้น
เกิดการต่อสู้กันขึ้น จี้ซูหยางสู้ไม่ได้และถูกซ้อมข้างเดียว ไม่มีทางตอบโต้กลับได้เลย
รถเมย์บัคมาถึงช้าๆ ฝ่าแสงสว่างทะลุผ่านความมืดหนาทึบของกลางคืน
ฮั่วสุ่ยเฉิงลงจากรถ ยืนหันหลังให้แสงไฟจากรถ รูปร่างสูงใหญ่ของเขาปกคลุมจี้ซูหยางไว้ในเงามืด มองไม่เห็นสีหน้าของเขา
มีคนอุ้มฮั่วเสี่ยวเสี่ยวไปส่งให้ฮั่วสุ่ยเฉิง
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวที่ถูกถอดผ้าห่อออก เหลือเพียงเสื้อผ้าแบบชุดติดกันสีขาวของโรงพยาบาล
เด็กน้อยที่ตัวเล็ก ใบหน้าแดงก่ำ ขาเหยียดตรง นิ้วเท้ากำแน่น มือเล็กๆ กำหมัด ทั้งร่างกายตึงเครียด ดูเหมือนจะหนาว แต่ที่จริงแล้วเธอกำลังพยายามเต็มที่เพื่อควบคุมระบบประสาทที่ยังไม่พัฒนาเต็มที่ ใจเธอไม่หยุดให้กำลังใจตัวเอง
ฉันอายุ 18 แล้ว อยู่ต่อหน้าคนเยอะแยะขนาดนี้ จะต้องไม่ทำเรื่องน่าอายแบบนี้เด็ดขาด!
อดทน! ต้องอดทน!
ฮั่วสุ่ยเฉิงมองใบหน้าที่ขมวดคิ้วของฮั่วเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขายื่นมือมารับตัวเธอไว้
ใจกล้าพอใช้ สถานการณ์แบบนี้แท้ๆ กลับไม่ร้องไห้เลยสักแอะ
ในวินาทีที่ถูกอุ้มขึ้นไป ร่างกายที่เพิ่งเกิดไม่กี่เดือนก็เอาชนะจิตวิญญาณวัย 18 ปีของฮั่วเสี่ยวเสี่ยว ระบบประสาทที่พยายามปกป้องอย่างเคร่งครัดไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป ในที่สุดก็ปล่อยผ่าน
ห้ามฉี่เด็ดขาด! ห้ามฉี่!
อยู่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ น่าอายมาก!
ต้องควบคุม! ควบคุมให้ได้!
ลมเย็นพัดมาจากทุกทิศทุกทาง ก่อให้เกิดความรู้สึกเย็น ความรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตลามมาจากปลายกระดูกสันหลัง ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ
...แย่แล้ว...อ๊ากกก ฉันจะควบคุมไม่ไหวแล้ว!
เปาะแปะ—
เปาะแปะ เปาะแปะ เปาะแปะ—
“คุณฮั่ว...”
สมองของฮั่วเสี่ยวเสี่ยวว่างเปล่า มองผู้ชายตรงหน้าที่มีสีหน้ามืดมนด้วยสายตาที่ไร้ชีวิต ร่างกายเธอกระตุกขึ้นโดยไม่ตั้งใจ
แม้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่ดวงตาของเธอได้ตายไปแล้ว
ขอโทษนะ พ่อ...