เมื่อ คุณฮั่ว เห็นว่า เหวินสืออวี่ ไม่ยอมไปช่วยรักษาลูกชาย สีหน้าของเขาก็หม่นหมองและสิ้นหวัง ในชั่วพริบตาเดียวราวกับแก่ลงไปหลายปี
เขาไหล่ตก เตรียมจะจากไป แต่เสียงหวานเย้ายวนสายหนึ่งก็เรียกเขาไว้
“คุณฮั่ว”
คุณฮั่วหันกลับมา เห็น เหวินเหยียน ผู้มีความงดงามโดดเด่นกำลังเดินเข้ามาหา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“คุณคือคุณหนูเหวินเหยียนที่ตระกูลเหวินรับกลับมาเมื่อสามปีก่อนใช่ไหม?”
เหวินเหยียนพยักหน้า
แววตาที่หม่นลงของคุณฮั่วสว่างขึ้นเล็กน้อย
“คุณหนูเหวินเหยียน คุณช่วยเกลี้ยกล่อมพี่ชายของคุณหน่อยได้ไหม? ลูกชายผมใกล้จะไม่ไหวแล้ว ตระกูลฮั่วของเราสืบสายกันมาแค่คนเดียวมาสามรุ่น ผมมีลูกชายคนนี้แค่คนเดียว—”
เหวินเหยียนดึงคุณฮั่วไปอีกด้านหนึ่ง
“ฉันไม่สนิทกับเหวินสืออวี่ แต่ฉันช่วยลูกชายคุณได้”
“คุณช่วยลูกชายผมได้?” คุณฮั่วมีสีหน้าสงสัย
เหวินเหยียนหยิบกระดาษยันต์สองแผ่นออกมาจากกระเป๋า
“แผ่นนี้คือยันต์ขับไล่วิญญาณ จำคาถาที่ฉันสอนให้ไว้ ‘ไท่ซ่างเหล่าจวิน สอนข้าไล่วิญญาณ… เร็วประหนึ่งกฎหมายบัญชา’”
คุณฮั่วอ้าปากค้าง
คุณหนูตระกูลเหวินที่เติบโตในชนบทมาตั้งแต่เด็ก ทำไมดูเหมือนพวกหมอผีแบบนี้?
“อีกแผ่นเป็นยันต์คุ้มครองความปลอดภัย ให้คุณชายพกติดตัวไว้ตลอด” เหวินเหยียนมองสายตาที่กำลังพิจารณาของคุณฮั่ว ริมฝีปากแดงของเธอยกยิ้มเล็กน้อย
“คุณพาลูกชายไปหาหมอชื่อดังทั่วแล้วก็ยังไม่ได้ผล ทำไมไม่ลองวิธีของฉันดูล่ะ? ถ้าไม่ได้ผล คุณมาหาเรื่องฉันได้เลย!”
คุณฮั่วไม่ใช่ไม่เคยลองวิธีแปลกๆ เขาเคยให้คนในลัทธิเต๋ามาดูแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล
“คุณเหวิน เรื่องชีวิตคนสำคัญมาก อย่ามาล้อเล่นกับผมนะ!”
เหวินเหยียนเลิกคิ้ว
“ยังไงคุณก็จนตรอกแล้ว ลองเอาม้าตายมารักษาเหมือนม้ายังมีชีวิตดูเถอะ เผื่อได้ผลล่ะ?”
คุณฮั่วมองแววตาสดใสและมั่นใจของเหวินเหยียน เขารู้สึกว่าที่เธอพูดก็มีเหตุผล
มาถึงจุดนี้แล้ว วิธีไหนเขาก็ต้องลอง!
ขอแค่ลูกชายหายก็พอ!
“คุณเหวิน คุณต้องการอะไร?” เขาเป็นนักธุรกิจ ย่อมรู้ว่าไม่มีใครช่วยโดยไม่มีเหตุผล
เหวินเหยียนแตะปลายจมูก ยิ้มอย่างน่ารัก
“ฉันอยากให้ช่วยจ่ายค่าชดเชยกระจกหน้าต่างบานใหญ่นั่น”
คุณฮั่วมองไปทางเหวินสืออวี่กับ เหวินเย่ว ที่อยู่ไม่ไกล ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง
พี่น้องคู่นั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ชอบเหวินเหยียน
“ได้ ผมจะจ่ายให้ ถ้าลูกชายผมหาย ผมจะขอบคุณคุณต่อหน้าด้วย”
เหวินเหยียนพยักหน้า
“ตกลง แลกข้อมูลติดต่อกัน”
หลังจากทั้งสองแลกเบอร์โทรศัพท์ คุณฮั่วก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน
เมื่อครู่เหวินเหยียนดึงคุณฮั่วไปคุยด้านข้าง สิ่งที่เธอพูด เหวินสืออวี่ กับ เหวินเย่ว ไม่ได้ยินชัดเจน
เห็นเพียงว่าเหวินเหยียนยื่นของสีเหลืองสองแผ่นที่เหมือนยันต์ให้คุณฮั่ว
“พี่ใหญ่ พี่สาวกำลังหลอกคุณฮั่วต่อหน้าพวกเราใช่ไหม?”
ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาของเหวินสืออวี่ แสดงความรังเกียจเหวินเหยียนอย่างไม่ปิดบัง
“อยู่บ้านก็หยาบคาย ชอบแข่งขันกับเย่วเย่ว พูดโกหกไปก็แล้ว ยังออกมาหลอกลวงต่อหน้าคนอื่นอีก เหวินเหยียน เธออยากถูกส่งเข้าคุกจริงๆ เหรอ?”
พูดจบ เหวินสืออวี่ก็หันไปพูดกับคุณฮั่วอย่างจริงจัง
“อย่าเชื่อเหวินเหยียน เธอเติบโตในชนบท ไม่มีความสามารถอะไร!”
คุณฮั่วขมวดคิ้ว ลำบากใจอยู่กลางทาง
เหวินเหยียนใช้ดวงตาเจ้าเล่ห์มองเหวินสืออวี่อย่างเย็นชา
“สิ่งที่ฉันทำ ไม่เกี่ยวอะไรกับตระกูลเหวินแม้แต่นิดเดียว ถ้าฉันทำผิดกฎหมายหรือทำร้ายใคร ฉันจะตัดขาดจากตระกูลเหวิน ไม่ทำให้พวกคุณเดือดร้อน พอใจไหม?”
เหวินสืออวี่มองเหวินเหยียนที่ไม่มีความสามารถแต่ชอบอวดเก่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“หลังจากเธอแต่งเข้าตระกูลซือแล้ว ยังไม่เปลี่ยนเลย แถมแย่ลงจนคนรังเกียจมากขึ้น!”
เหวินเหยียนทำหน้าทะเล้น
“อ้อ ที่แท้หมามันเห่าแบบนี้นี่เอง”
ถูกด่าอ้อมๆ ว่าเป็นหมา เหวินสืออวี่โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ
คุณฮั่วชำระเงินเรียบร้อยแล้ว เขามองเหวินเหยียน
“คุณเหวิน ผมขอตัวกลับก่อน”
เหวินเหยียนโบกมือ
“ขอบคุณที่เชื่อใจนะคุณฮั่ว”
เหวินสืออวี่กัดฟัน สีหน้าเขียวคล้ำ
“คุณฮั่ว คุณก็ได้ยินแล้ว ถ้าลูกชายคุณเกิดอะไรขึ้น อย่ามาหาตระกูลเหวิน!”
เหวินเหยียนยิ้มเยาะ
“หมาวิ่งรอบโลง ดูสิว่าคุณจะร้อนใจขนาดไหน”
เหวินสืออวี่โกรธจนพูดไม่ออกอยู่พักใหญ่
ตอนนั้นเอง พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามา ยื่นสร้อยข้อมือเพชรให้เหวินเย่ว
“คุณผู้หญิง นี่คือสร้อยที่พวกคุณทำตกใช่ไหมคะ? ฉันเจอในรอยแยกตรงอ่างล้างมือ”
เหวินเย่ว กับบรรดาคุณหนูต่างมองหน้ากันไปมา
เหวินเหยียนขี้เกียจสนใจ เธอยืดตัว หาวเล็กน้อย ฮัมเพลงเบาๆ แล้วเดินออกจากร้านอาหารส่วนตัว
ทันทีที่เธอไป คุณหนูคนอื่นๆ ก็ล้อมวงนินทาเธอ
“ถึงสร้อยจะไม่ใช่เหวินเหยียนขโมย แต่เธอไร้มารยาทจริงๆ ต่างกับเย่วเย่วราวฟ้ากับดิน แถมยังใช้ความรุนแรง น่ากลัวจริงๆ!”
“พี่เหวิน มือของคุณถูกเหวินเหยียนบิดจนหักหรือเปล่า ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เหวินสืออวี่เองก็เป็นหมอ เขากัดฟันจัดกระดูกที่เคล็ดให้เข้าที่
เหวินเหยียนยังไม่ถึงขั้นเสียสติ ถ้าเธอบิดมือเขาหักจริงๆ ก็คงต้องเตรียมตัวเข้าคุกแล้ว!
รถพยาบาลมาถึง เหวินสืออวี่กับเหวินเย่ว ส่ง เย่อินอิน ไปโรงพยาบาล
หลังจากเย่อินอินเข้ารับการตรวจ เหวินเย่ว ดึงแขนเหวินสืออวี่ พูดเสียงอ่อนโยน
“พี่ใหญ่ คืนนี้สองทุ่มครึ่ง เศรษฐีใหญ่ด้านเครื่องมือแพทย์จากเมืองหลวงจะประสบอุบัติเหตุที่ถนนฉ่วงเย่ พี่รีบไปที่นั่น แล้วจะได้เป็นผู้ช่วยชีวิตเขา”
เหวินเย่ว เป็นคนที่ย้อนกลับมาเกิดใหม่ เธอมี “นิ้วทองคำ” รู้เส้นเรื่องล่วงหน้า
เหวินเหยียนแต่งงานกับตัวประกอบอย่าง ซือโม่เหยียน อีกหนึ่งปีเธอจะกลายเป็นแม่ม่าย และเมื่อ กู้เป่ยเฉิน ได้ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลซือ คนอื่นๆ ในตระกูลก็จะทยอยล่มสลาย
เหวินเหยียนเป็นเพียงตัวร้ายหญิงที่ทั้งโง่และชอบหาเรื่อง สำหรับเธอแล้วไม่มีภัยคุกคามใดๆ
อาศัยความสามารถรู้อนาคต เหวินเย่ว ช่วยให้เหวินสืออวี่เลื่อนจากแพทย์ศัลยกรรมขึ้นเป็นหัวหน้าแผนก
อายุยังน้อยแต่ได้ตำแหน่งนี้ มีเพียงเหวินสืออวี่เท่านั้น
เพราะเหตุนี้ เหวินสืออวี่จึงให้ความสำคัญกับน้องสาวคนนี้มาก เธอทั้งฉลาดและสามารถรู้อนาคต เป็นกำลังสำคัญของตระกูลเหวิน
ต่อไปตระกูลเหวินจะต้องกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเย่ ไม่สิ อาจจะเป็นของเมืองหลวงด้วยซ้ำ
“เย่วเย่ว เธอคือดาวนำโชคของตระกูลเหวินจริงๆ!” ดีกว่าน้องสาวแท้ๆ คนนั้นมาก!
เหวินเย่ว ยิ้มอย่างอ่อนหวานน่ารัก
“พี่ใหญ่ ฉันเองก็โชคดีที่ได้เป็นน้องสาวของพวกคุณ ตอนนี้ฉันมีพ่อแม่ มีพี่กับพี่รองคอยรัก ฉันมีความสุขมากจริงๆ”
คฤหาสน์ตระกูลฮั่ว
คุณฮั่วรีบกลับถึงบ้าน เพิ่งเข้าห้องรับแขกก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของคุณนายฮั่ว
“คุณผู้ชาย ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว คุณชายชักอีกแล้ว แถมยังมีฟองออกจากปาก หมอเพิ่งมา บอกให้คุณกับคุณนายเตรียมใจไว้”
ขาของคุณฮั่วอ่อนแรง มือเท้าเย็นเฉียบ เกือบล้มลงกับพื้น
เขาพยุงตัวกับบันได หน้า อกอึดอัด หายใจไม่สะดวก ใจสั่นหวาดหวั่น ขาสั่นระริก วิ่งไปยังห้องนอนของลูกชาย
ฮั่วเยี่ยนจือ เป็นลูกชายคนเดียวของเขากับภรรยา ปีนี้เพิ่งอายุยี่สิบเอ็ด
ปกตินิสัยดื้อรั้น เอาแต่ใจไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่พวกเศรษฐีรุ่นสองที่ทำชั่ว กลับต้องมาเป็นโรคประหลาดแบบนี้กะทันหัน—
ถ้าเขาเป็นอะไรไปจริงๆ เขากับภรรยาคงทนไม่ไหว!
“เจิ้นปัง คุณกลับมาแล้ว เหวินสืออวี่เชิญมาได้ไหม?”
ตอนนี้ความหวังเดียวของคุณนายฮั่วอยู่ที่เหวินสืออวี่
ได้ยินมาว่าไม่นานก่อน เขาช่วยคนไข้ที่ใกล้ตายให้รอดจากปากเหวความตายได้
คุณฮั่วส่ายหน้า
“เหวินสืออวี่ไม่ยอมมา แต่เหวินเหยียนน้องสาวของเขา ให้ของผมมาสองอย่าง”