“โหยวโหยว เธอเลือกจริงหรือกล้า?”
ซือโหยวโหยวกัดริมฝีปากเบาๆ “จริงค่ะ!”
ไป๋อิ๋วเวยยิ้มมุมปากอย่างลับๆ “งั้นก็ดี เธอพูดสารภาพรักกับคนที่แอบชอบออกมาเองเลย!”
หางตาของซือโหยวโหยวเหลือบมองลู่เหยียนชวน เธอพบว่าเขาก็มองมาที่เธอเช่นกัน ใต้ผมหน้าม้าที่ปรกอยู่ แววตาของเขาดูอ่อนโยนอย่างมาก
แก้มของซือโหยวโหยวแดงก่ำทันที
เธอกำลังจะเอ่ยความในใจออกมา ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงบ่นของเหวินเหยียน
【ใครก็ได้ให้ฉันยืมร่มหน่อย น่าขยะแขยงชะมัด!】
【ใครจะไปคิดว่า คนหนุ่มสาวสองคนอย่างไป๋อิ๋วเวยกับลู่เหยียนชวนที่ดูเหมือนไม่สนิทกัน กลางคืนจะไปนอนด้วยกันแล้วล่ะ?】
【โอ๊ย ลู่เหยียนชวนชอบจูบ...ของไป๋อิ๋วเวย ส่วนไป๋อิ๋วเวยก็ชอบดมกางเกงในที่ลู่เหยียนชวนใส่สิบวันครึ่งเดือนกว่าจะเปลี่ยน】
【สองคนนี้วิปริตจริงๆ เข้ากันดีสุดๆ!】
ซือโหยวโหยวหันไปมองลู่เหยียนชวนทันที
สายตากวาดลงไปที่ท้องล่างของเขา
เขาไม่เปลี่ยนกางเกงในเป็นสิบวันครึ่งเดือน?
สกปรกเกินไปแล้ว!
เขายังชอบ...แบบนั้นอีก?
เธอแทบอยากอาเจียน!
ไม่ใช่สิ ไม่ใช่แน่ๆ พี่สะใภ้ต้องเข้าใจผิดพวกเขาแน่!
ลู่เหยียนชวนเห็นซือโหยวโหยวมองช่วงล่างของเขา ขาทั้งสองก็เผลอไขว้เข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
ยัยขี้เหร่นี่ คงไม่คิดจะฉวยโอกาสตอนสติไม่ชัด ทำอะไรไม่เหมาะสมกับเขาหรอกนะ?
“โหยวโหยว ทำไมเธอไม่พูดล่ะ?” ไป๋อิ๋วเวยเตือน
ซือโหยวโหยวกัดริมฝีปาก คำสารภาพที่เดิมทีจะพูด กลับพูดไม่ออกสักคำ
“ฉัน...ขอรับโทษแทน!” เธอรินเหล้าให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วยกดื่มรวดเดียว
ไป๋อิ๋วเวยตกใจเล็กน้อย
ซือโหยวโหยวดื่มเหล้าที่ผสมยาพูดความจริงเข้าไปแล้ว ไม่น่าจะไม่พูดอะไรเลยสิ!
มันผิดพลาดตรงไหนกัน?
เกมเริ่มใหม่ คราวนี้ปากขวดชี้ไปที่ลู่เหยียนชวน
ลู่เหยียนชวนเลือกจริง
ไป๋อิ๋วเวยไม่กังวล เธอถามแบบขอไปที “รุ่นพี่ลู่ มีอะไรอยากพูดกับคนพิเศษไหม?”
ดวงตาเรียวยาวของลู่เหยียนชวน หันไปมองซือโหยวโหยวที่นั่งข้างๆ
ซือโหยวโหยวถูกเขามอง หัวใจก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
เดิมทีลู่เหยียนชวนคิดจะฉวยโอกาสพูดอะไรดีๆ กับเธอ แต่จู่ๆ สมองของเขาก็พร่ามัว
เหมือนเขาเข้าสู่ความฝัน เด็กสาวที่มีปานสีแดงบนใบหน้า เขินอายแล้วสารภาพรักกับเขา บอกว่าเธอชอบเขามาก แอบชอบมานาน หวังว่าเขาจะเป็นแฟนของเธอ
ลู่เหยียนชวนก็มีคำมากมายที่อยากพูดกับซือโหยวโหยว ปกติเขาเก็บเอาไว้ไม่กล้าพูด แต่ในความฝันนี้ เขาสามารถพูดได้โดยไม่ต้องยั้ง
มุมปากเขาแสยะเยาะเย้ย “ไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างเหรอ ว่าหน้าตาเป็นยังไง? ขี้เหร่เหมือนที่เกิดอุบัติเหตุ ยังกล้ามาชอบฉัน?”
“อยู่กับเธอ ฉันรู้สึกว่าไม่ต้องกินข้าวสามวันก็ได้ เพราะเห็นหน้าเธอทีไรก็อยากอาเจียน คนเราควรรู้จักตัวเอง อย่าขี้เหร่แล้วยังสร้างเรื่อง ฮะ ถ้าไม่ใช่เพราะบ้านเธอมีเงิน คิดว่าฉันอยากมองเธอเหรอ?”
“รู้ไหม ทุกครั้งที่เธอคุยกับฉัน หรือจ้องฉัน ฉันรู้สึกขยะแขยง เธอคิดว่าไป๋อิ๋วเวยอยากเป็นเพื่อนกับเธอจริงๆ เหรอ? เธอแค่ฟังฉันแล้วแกล้งทำเป็นไม่รังเกียจ ที่จริงลับหลังเธอก็ว่่าเธอโง่ หลอกเอาของจากเธอ ขอแค่พูดดีๆ หน่อยก็หลอกได้แล้ว”
“พอนึกถึงว่าฉันต้องนอนกับเธอเพื่อเงินบ้านเธอในอนาคต ฉันก็อยากตายจริงๆ...”
ยังไม่ทันพูดจบ จู่ๆ หน้าของเขาก็เย็นวาบ
มีคนสาดเหล้าใส่หน้าเขา
ลู่เหยียนชวนเช็ดหน้า ความคิดที่พร่ามัวก็กลับมาชัดเจนขึ้นเล็กน้อย
คนที่สาดเหล้าใส่เขาคือซือโหยวโหยว ดวงตาของเธอแดงก่ำ ขนตายาวสั่นไหว ร่างกายสั่นไปทั้งตัว
ลู่เหยียนชวนมองไปรอบๆ ทุกคนต่างมองเขาด้วยความตกตะลึง
แม้แต่ไป๋อิ๋วเวยก็ยังช็อกจนพูดไม่ออก
ความเงียบของทุกคน ราวกับเสียงดังสนั่น
ซือโหยวโหยวไม่คิดเลยว่า คำพูดในใจของลู่เหยียนชวน จะบาดลึกและโหดร้ายถึงเพียงนี้
หัวใจของเธอ ราวกับถูกไฟเผาไหม้
น้ำตาใสเอ่อคลอในดวงตา ไหล วนไปมา
มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่น ปลายนิ้วจิกลงในฝ่ามือแทบทะลุ
หัวใจของเธอ เจ็บปวดเหลือเกิน!
ลู่เหยียนชวนคือผู้ชายที่เธอแอบชอบมาสามปี
ในใจเธอ เขาเหมือนหิมะบนยอดเขา ขาวสะอาด สูงส่ง ไร้มลทิน!
เขาเรียนเก่งทุกด้าน แม้ครอบครัวจะไม่ดี แต่เขาขยันมุ่งมั่น เป็นแบบอย่างในเส้นทางการเรียนของเธอมาโดยตลอด
เธอไม่เคยคิดเลยว่า ภายในใจเขาจะมืดมนขนาดนี้
เขาอยากประสบความสำเร็จ อยากมีเงิน ก็สามารถพึ่งพาความพยายามของตัวเองได้
แต่กลับอยากใช้เธอเป็นบันได หลอกลวงความรู้สึกของเธอ แถมยังดูถูกว่าเธอขี้เหร่
เฮอะ ที่แท้บนโลกนี้ก็มีคนเลวที่ทั้งเอาเปรียบคนอื่น แล้วยังรังเกียจสิ่งที่ได้มาอยู่จริงๆ
ซือโหยวโหยวคว้ากระเป๋าของตัวเอง น้ำตาไหลพราก วิ่งออกไป
ลู่เหยียนชวนกับไป๋อิ๋วเวยกำลังจะตามไป เหวินเหยียนยกขาขึ้น เตะโต๊ะหินอ่อนยาวจนคว่ำ
มีดส้อม ชามจาน จานอาหาร ขวดไวน์แดง กระจายเกลื่อนพื้น
ไป๋อิ๋วเวยจ้องเหวินเหยียนอย่างโกรธ “เธอหมายความว่ายังไง?”
เหวินเหยียนเลิกคิ้วเล็กน้อย “ภายในสามวัน คืนกระเป๋า เงิน ที่เธอยืมจากโหยวโหยวมาให้หมด ไม่อย่างนั้น—”
เหวินเหยียนเดินไปหาลู่เหยียนชวน ใช้ท่าทุ่มไหล่เหวี่ยงเขาล้มลงกับพื้น จากนั้นหยิบขวดไวน์ที่แตกขึ้นมา จ่อที่คอเขา
เธอกรีดเบาๆ เลือดไหลออกมาเป็นสาย “จุดจบจะเลวร้ายกว่าเขา!”
เห็นลู่เหยียนชวนบาดเจ็บ คนในห้องต่างตกใจสุดขีด
ไป๋อิ๋วเวยเองก็ขาสั่น
หลังเหวินเหยียนออกไปตามซือโหยวโหยว ใบหน้าของไป๋อิ๋วเวยซีดขาว รีบโทรเรียกรถพยาบาล
ลู่เหยียนชวนกุมคอที่เลือดไหลไม่หยุด สีหน้าทั้งเจ็บปวดและบิดเบี้ยว
เขาจะไม่ปล่อยผู้หญิงที่ชื่อเหวินเหยียนไปแน่!
แล้วก็ซือโหยวโหยว เธอแอบชอบเขามาสามปี ลึกซึ้งขนาดนั้น ต่อให้เขาพูดความจริงออกไป ขอแค่หลังจากนี้เขาปลอบเธอสักหน่อย เธอก็ต้องกลับมาชอบเขาอีกแน่!
ไป๋อิ๋วเวยส่งลู่เหยียนชวนไปโรงพยาบาล แล้วโทรหาซือโหยวโหยวไม่หยุด
แต่ติดต่อไม่ได้เลย ส่งวีแชทไป ก็โดนบล็อกแล้ว!
ซือโหยวโหยวมาที่บาร์
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเข้าบาร์หลังจากบรรลุนิติภาวะ
เหวินเหยียนตามหลังมา เดิมคิดว่าจะห้าม แต่กลับนั่งดื่มกับเธอไปหลายแก้ว
ดื่มเสร็จ เหวินเหยียนก็พาเธอไปเต้นในฟลอร์
ชั้นสองของบาร์ ห้อง วีไอพี
หมิงเจิงดันแว่นกรอบทองบนสันจมูก ดวงตาหงส์เรียวยาวมองลงไปที่ฟลอร์เต้นรำ แค่เหลือบมอง เขาก็เห็นเหวินเหยียนกับซือโหยวโหยว
เอวเล็กของเหวินเหยียนบิดอย่างมีเสน่ห์ เป็นจุดเด่นที่สุดในฟลอร์
แต่สายตาของหมิงเจิง กลับจับจ้องอยู่ที่ซือโหยวโหยว
ซือโหยวโหยวเรียนเต้นมาตั้งแต่เด็ก พอปล่อยเต็มที่ เอวก็พลิ้วไหวอย่างสวยงาม
ตอนเธอสะบัดผม คอด้านหลังเรียวยาวก็เผยออกมา ผิวขาวเนียน
หมิงเจิงจุ๊ปากเบาๆ
เด็กน้อยโตแล้วจริงๆ
“มองอะไรอยู่?” เจียงอวี้เฟิงเดินมาที่หน้าต่าง มองลงไปด้านล่าง
เขาเลิกคิ้ว “นั่นไม่ใช่เสี่ยวโหยวโหยวเหรอ? เด็กเรียบร้อยมาบาร์เต้นซะแล้ว แล้วผู้หญิงที่พาเธอเต้นนั่นใครกัน เผ็ดจริง ได้เรื่อง!”
ซือโม่เหยียนที่นั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟา พอได้ยินชื่อน้องสาว คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย “พวกนายพูดถึงใคร?”