ซือโม่เหยียนบี้ก้นบุหรี่ทิ้ง ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่
เมื่อเห็นเหวินเหยียนกำลังพาซือโหยวโหยวโยกตัวเต้นอย่างสนุกสนานอยู่กลางฟลอร์เต้น เขาก็หรี่ตาคมสีดำลงทันที
กรอบหน้าหล่อเหลากระชับขึ้นโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินลงไปชั้นล่างทันที
เจียงอวี้เฟิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ผู้หญิงปีศาจคนนั้นเป็นใครกัน?”
หมิงเจิงได้ยินเขาเรียกเหวินเหยียนว่า “ปีศาจสาว” ก็อดยิ้มอย่างสุภาพไม่ได้ “ลองเดาดูสิ”
“หมิงเจิง นายมีความลับอะไรกับฉันแล้วเหรอ?”
สายตาของหมิงเจิงตกลงบนตัวซือโหยวโหยว แววตาหงส์ใต้กรอบแว่นลึกล้ำเกินคาดเดา
ความลับของเขา ยังไม่เคยบอกใครมาก่อนเลย!
เหวินเหยียนกับซือโหยวโหยวกำลังเต้นกันอย่างเมามัน จู่ๆ ก็มีเงาร่างสูงโปร่งเย็นชาเดินเข้ามา ดึงพวกเธอออกจากฟลอร์ทันที
ผู้ชายหลายคนที่กำลังอยากเข้าไปขอเบอร์ติดต่อเหวินเหยียน พอเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปขวางซือโม่เหยียน
“นายจะทำอะไร ปล่อยพวกเธอนะ!”
ซือโม่เหยียนปรายตามองชายพวกนั้นอย่างเย็นชา ดวงตาคมกริบเฉียบคม ออร่าหนาวเหน็บทรงพลังทำให้คนขนลุก
“หลีกไป!” เขาเอ่ยเสียงเย็นเพียงสองคำ
ชายพวกนั้นรีบหลบอย่างไร้ศักดิ์ศรีทันที
คนแบบนี้ดูยังไงก็ไม่ใช่คนธรรมดา ใครจะกล้าไปหาเรื่อง
เหวินเหยียนดื่มไปไม่กี่แก้ว ยังมีสติชัดเจน แต่ซือโหยวโหยวเริ่มเมาแล้ว
พอถูกลากออกจากบาร์ เธอก็สะบัดมือเขาออกแรงๆ
เธอเซเล็กน้อยแล้วเข้าไปกอดเหวินเหยียน ดวงตาเมามัว “พี่สะใภ้ ฉันยังอยากเต้น!”
ที่บ้านไม่เคยให้เธอมาเที่ยวบาร์เลย อีกทั้งเพราะปานบนหน้า เธอก็ไม่เคยกล้าเต้น กลัวคนจะหาว่าขี้เหร่แล้วยังชอบทำตัวเด่น
มีแค่พี่สะใภ้ที่ไม่รังเกียจเธอ ยังสอนให้เธอปลดปล่อยตัวเอง!
เธอชอบพี่สะใภ้มากจริงๆ!
เหวินเหยียนโอบเอวบางของซือโหยวโหยว เงยหน้ามองชายที่จ้องเธอเหมือนอยากฉีกเธอเป็นชิ้นๆ ไฝใต้ตาเชิดขึ้นเล็กน้อย งดงามเย้ายวน “สามี โหยวโหยว กดดันมานานแล้ว ให้เธอได้ระบายหน่อยเถอะ”
สีหน้าซือโม่เหยียนเย็นเฉียบ “เหวินเหยียน เธอคนเดียวก็พอแล้ว อย่าคิดจะพาโหยวโหยวเสียคน!”
เหวินเหยียน “……”
ก็จริง
เจ้าของร่างเดิมแต่งงานกับเขาแล้วยังไปพัวพันกับกู้เป่ยเฉิน เขาจะด่าแบบนี้ก็ไม่ผิด เพราะเขาไม่รู้ว่าเธอเปลี่ยนคนแล้ว
เหวินเหยียนยักไหล่ กำลังจะพูดอะไร ซือโหยวโหยวจู่ๆ ก็ลุกจากอ้อมแขนเธอ เดินไปหาซือโม่เหยียนแล้วผลักเขาแรงๆ
ทั้งเหวินเหยียนและซือโม่เหยียนต่างชะงัก
ซือโหยวโหยวกางแขนยืนบังหน้าเหวินเหยียน ดวงตาแดงก่ำจ้องซือโม่เหยียน “ถ้าไม่มีพี่สะใภ้ ฉันคงโดนรุ่นพี่เลวคนนั้นหลอกไปแล้ว! แล้วยังเพื่อนสนิทที่ฉันทุ่มเทให้ตลอด ที่แท้ก็แอบคบกับลู่เหยียนชวนตั้งนานแล้ว เธอคบฉันเพราะบ้านฉันมีเงิน พวกเขาแค่อยากหลอกใช้ฉัน!”
“พี่สะใภ้พาฉันมาที่นี่เพื่อให้ฉันระบายความอัดอั้น ตั้งแต่เด็กถึงโต แม้บ้านฉันจะมีเงิน แต่พ่อมีบ้านอีกหลังข้างนอก ยังมีลูกนอกสมรส ฉันรู้มาตลอดว่าเขารักลูกนอกสมรสมากกว่า มีปีหนึ่งวันเกิดฉัน ฉันเห็นเขาอยู่กับลูกนอกสมรส บอกว่าลูกของเขาสวยที่สุด ส่วนลูกในบ้านขี้เหร่ ไม่อยากพาออกไปไหน!”
“พี่ใหญ่ ฉันรู้ว่าพี่กับพี่ๆ คนอื่นรักฉัน แต่ฉันก็ยังรู้สึกต่ำต้อยอ่อนไหว! พี่สะใภ้พาฉันออกมาระบาย ทำไมจะไม่ได้? หรือว่าทั้งชีวิตฉันต้องเป็นเด็กดีเท่านั้น?”
พูดไป น้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด
ร่างสูงของซือโม่เหยียนแข็งค้าง
เขาไม่เคยรู้เลยว่าโหยวโหยวเคยเห็นเรื่องแบบนั้นตั้งแต่เด็ก
มือใหญ่ที่ห้อยข้างลำตัวกำแน่นทันที
“โหยวโหยว เธอลำบากแล้ว”
ซือโหยวโหยวกลับไปกอดเหวินเหยียน “เพราะงั้น พี่ใหญ่ อย่าด่าพี่สะใภ้อีกเลย มีแค่พี่สะใภ้ที่หวังดีกับฉันจริงๆ”
ซือโม่เหยียนมองเหวินเหยียนด้วยสายตาซับซ้อน
【ติ๊ง ค่าเกลียดลดลง 20 เหลือ 38】
เหวินเหยียนเบิกตาสวยเล็กน้อย
แค่ทำให้น้องสาวเขาชอบ เธอก็ลดค่าเกลียดได้ตั้ง 20?
โอ๊ย ฟินสุด!
ถ้าเธอไปตีสนิทน้องสาม น้องสี่ น้องห้าอีก ค่าเกลียดคงลดเป็นศูนย์แล้วมั้ง?
ไม่สิ! ที่สำคัญคือต้องจีบซือภูเขาน้ำแข็งคนนี้!
คืนนี้ตอนเขาหลับ แอบไปขโมยจูบดีไหม ดูว่าจะลดค่าเกลียดได้ไหม?
ขอแค่ลดค่าเกลียดได้ เพิ่มความรู้สึกดีๆ เธอยอมทำทุกอย่าง!
【อ๊าย ค่าเกลียดลดอีกแล้ว ใกล้ความสำเร็จของเหวินต๋าจี้เข้าไปอีกก้าว!】
【พอสำเร็จเมื่อไหร่ ฉันจะซัดหมัดซ้ายหมัดขวา เตะกวาดล่างส่งซือภูเขาน้ำแข็งขึ้นสวรรค์เลย!】
ซือโม่เหยียนกระตุกมุมปาก
ผู้หญิงคนนี้โหดร้ายจริงๆ!
คิดจะทำภารกิจให้เสร็จแล้วจัดการเขา? ฝันไปเถอะ!
เหวินเหยียนกับซือโหยวโหยวดื่มแอลกอฮอล์ ขับรถไม่ได้ ทั้งสองจึงนั่งรถของซือโม่เหยียนกลับบ้านตระกูลซือ
ซือโหยวโหยวซบอยู่บนตักเหวินเหยียน น้ำตาไหลไม่หยุด
“ฉันจะไม่ยุ่งกับไป๋อิ๋วเวยกับลู่เหยียนชวนอีกแล้ว ถ้าเจอพวกเขาอีก ฉันจะถ่มน้ำลายใส่หน้าเลย!”
“ฉันดูโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เหวินเหยียนเช็ดน้ำตาให้เธอ “ก็โง่อยู่หน่อยๆ นั่นแหละ”
“ฮือๆ ต่อไปฉันจะฟังพี่สะใภ้ทุกอย่างเลย”
กลับถึงตระกูลซือ
ท่านผู้เฒ่าซือนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก กำลังทะเลาะกับซือจิ่นเซียว
“แกบ้าไปแล้วเหรอ? จิ่งหลานยังเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่ แกกลับจะหย่าแล้วพาเมียน้อยเข้าบ้าน ยังจะให้ลูกเมียน้อยเข้าตระกูลอีก แกอย่าทำเกินไป!”
ซือจิ่นเซียวเป็นพ่อแท้ๆ ของซือโม่เหยียนและพี่น้องทั้งหก จิ่งหลานเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกเลี้ยงมาเป็นเจ้าสาวในตระกูล ตั้งแต่เด็กเธอเก่งทั้งเรียนและทำธุรกิจ
ตระกูลซือมีวันนี้ ก็เพราะเธอไม่น้อย
ผู้เฒ่าซือกับภรรยาชอบสะใภ้คนโตคนนี้มาก แม้เธอจะเป็นเจ้าหญิงนิทรา พวกเขาก็ไม่เคยคิดเปลี่ยนสะใภ้
ซือจิ่นเซียวมีความต้องการทางร่างกาย จะมีผู้หญิงข้างนอกก็เข้าใจได้
แต่ผู้หญิงข้างนอก อย่าคิดจะเข้าประตูตระกูลซือ!
“ลูกนอกสมรสพวกนั้น มีใครเก่งเท่าลูกแท้ๆ ของแกไหม? สมองแกโดนลาเตะหรือไง! ถ้าไม่ชอบบ้านนี้ ก็ไสหัวไปซะ ต่อไปไม่ต้องกลับมา ฉันจะถือว่าอาเหยียนกับพี่น้องไม่มีพ่อแบบแก!”
ซือจิ่นเซียวไม่เคยชอบจิ่งหลาน รวมถึงลูกๆ ของเธอด้วย
จิ่งหลานไม่อ่อนโยนเหมือนกู้ม่านซู แม่ของกู้เป่ยเฉิน เธอเย็นชาแข็งกร้าว ทุกอย่างต้องเหนือกว่าเขา
ผู้หญิงแบบนั้น ประสบอุบัติเหตุก็สมควรแล้ว!
หลายปีนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะอยากโอนหุ้นบริษัทที่เธอสร้างมาเป็นของตัวเอง เขาคงหย่ากับเธอนานแล้ว!
เหวินเหยียนเห็นซือจิ่นเซียว ก็กลอกตาอย่างไม่สบอารมณ์
【โอ้โห ผู้ชายเจ้าชู้ที่สุดของตระกูลซือกลับมาแล้ว】
【ถึงจะเลวที่สุด แต่ดันอายุยืนที่สุด น่าหงุดหงิดไหมล่ะ? ใครใช้ให้เขาเป็นพ่อของพระเอกลูกนอกสมรสล่ะ!】
【สั่นสะเทือนกันให้หมดเถอะ ตายกันให้เรียบพวกตัวประกอบตระกูลซือ!】