เธอดูมีชีวิตชีวา น้ำเสียงหนักแน่น
ตรงไหนเหมือนคนที่ถูกแทงสามแผลกัน?
เหวินเหยียนหาวออกมา แล้วค่อยๆ หยิบแผ่นเหล็กกับถุงเลือดปลอมออกจากเสื้อคลุมอาบน้ำ
ถุงเลือดถูกแทงจนมีรูสามรู เหลือเลือดอยู่แค่หนึ่งในสาม
【ต้องขอบคุณซ่งเฟยเอ๋อร์ที่สอนทักษะสาวสายชาเขียวให้จริงๆ ไม่คิดเลยว่าระหว่างทางกลับจากสุสานเมื่อคืนจะเห็นคนฆ่าไก่ เลยซื้อเลือดไก่มาถุงหนึ่ง จะได้ใช้เร็วขนาดนี้】
【แค่กลิ่นมันแรงไปหน่อย ต้องรีบกลับไปอาบน้ำแล้ว】
พอเห็นเหวินเหยียนเดินมา คนตระกูลซือก็รีบแยกย้าย กลับเข้าห้องของตัวเอง
ก่อนท่านปู่ซือจะเข้าห้อง เขาพูดกับซือโม่เหยียนที่กำลังจะขึ้นชั้นบนว่า
“เจ้าใหญ่ นิสัยภรรยาแกถูกใจฉันมาก แกต้องพยายามหน่อยนะ ทำให้เธอหลงนาย จะได้ไม่ไปหาหนุ่มรุ่นน้องข้างนอก”
ซือโม่เหยียนไม่ตอบ เขาก้าวขายาวๆ เข้าไปในห้องรับรองชั้นสอง
เขามีความทะเยอทะยานสูง อยากพัฒนาตระกูลซือให้เป็นบริษัทอันดับหนึ่งของประเทศ
เรื่องรักๆ ใคร่ๆ เขาไม่สนใจ
แต่พอคิดถึงผู้หญิงบ้าคนนั้นที่ทำอะไรเกินคาดอยู่เสมอ ดวงตาดำเรียวยาวของเขาก็ลึกขึ้นเล็กน้อย
ถึงจะไม่ชอบ แต่ก็ต้องยอมรับว่า เธอไม่เหมือนใครจริงๆ!
หลังอาบน้ำ เหวินเหยียนกลับไม่มีง่วงเลย
ในหัวนึกถึงซือโม่เหยียน
ผู้ชายหนุ่มเลือดร้อนอย่างเขา ไม่เคยมีผู้หญิง คงอดกลั้นมานานแล้วสินะ!
เธอแค่ทำให้ซือโหยวโหยวชอบ ก็ลดค่าความเกลียดของเขาได้ตั้งยี่สิบจุด ถ้าเธอพิชิตเขาได้โดยตรง ก็จบภารกิจเลยไม่ใช่เหรอ?
ตอนนี้ตีหนึ่งแล้ว เขาคงนอนแล้วมั้ง?
งั้นลองไปห้องเขา แอบนอนข้างๆ พรุ่งนี้เช้าตอนที่เขาอ่อนแอที่สุด ค่อยยั่วแรงๆ?
คิดไปคิดมา เหวินเหยียนยิ่งรู้สึกว่าวิธีนี้ดี
เธอเลือกชุดนอนคอวี แล้วเดินไปที่ห้องรับรองของซือโม่เหยียนเงียบๆ
ชายหนุ่มนอนอยู่บนเตียงกว้าง มีผ้าห่มบางคลุมตัว นอนตะแคง หลับตาอยู่
แสงจากทางเดินส่องเข้ามา เธอเดินไปข้างเตียง ย่อตัวลงเล็กน้อย มองใบหน้าของเขายามหลับ
ไม่ดุดันเย็นชาเหมือนตอนตื่น ดูสงบและไร้การป้องกันมากขึ้น
ผมหน้าม้าตกลงบนหน้าผาก ดูเหมือนนักศึกษาหนุ่มคนหนึ่ง
สายตาเหวินเหยียนหยุดอยู่ที่ขนตายาวของเขา อดอิจฉาไม่ได้
ทั้งหนาและยาว ไม่แปลกที่ตอนลืมตา ดวงตาจะดูมีเสน่ห์ลึกซึ้งขนาดนั้น!
นิ้วเรียวยาวของเหวินเหยียนลูบไล้ตามกรอบหน้าคมคายของเขา ก่อนจะเลื่อนลงไปที่หน้า อก
【ว้าว ฉันจับกล้าม อก เขาแล้ว】
【ไม่เลวเลย ดูก็รู้ว่าออกกำลังกายบ่อย แน่นและยืดหยุ่นดี】
จริงๆ แล้วตั้งแต่เหวินเหยียนเข้าห้องมา ซือโม่เหยียนก็รู้สึกตัวแล้ว
พูดให้ถูกคือ เขายังไม่ได้หลับเลย
ผู้หญิงบ้ากามคนนี้!
พอนิ้วของเธอเกือบจะเลื่อนไปถึงหน้าท้อง เขาก็ยื่นมือมาจับข้อมือเธอไว้แน่น
เหวินเหยียนกระพริบตา สบตากับดวงตาลึกดำของเขา
แววตาเขาเต็มไปด้วยอันตรายและเย็นชา เหมือนจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ
“เหวินเหยียน เธอกำลังทำอะไร?” เสียงเขาเย็นเฉียบ
เหวินเหยียนไม่ตื่นตระหนกเลย สีหน้าสงบมาก
เธอมองเขาไม่กะพริบ ไม่พูด ไม่เขิน
เหมือนคนละเมอ เธอลุกจากเตียงอย่างนิ่งๆ แล้วค่อยๆ เดินไปทางประตู
ซือโม่เหยียนลุกนั่งบนเตียง มองแผ่นหลังของเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง
พอเหวินเหยียนออกจากห้อง เธอก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อย
【โอเคเลย! ได้เอาเปรียบซือภูเขาน้ำแข็ง แถมเขายังพูดอะไรไม่ได้อีก! แกล้งละเมอนี่เวิร์กสุด】
【ไม่เสียทีที่เป็นพระเอกที่ระบบเลือกมา หุ่นนี่สุดยอดจริงๆ】
【อู้ว ครั้งหน้าจะละเมอไปลูบซิกแพ็กเขาอีก】
ซือโม่เหยียนหน้าตึง
เขากัดฟันแน่น พยายามระงับอารมณ์
ผู้หญิงบ้าคนนี้
วันๆ เอาแต่ทดสอบความอดทนเขา
ถ้าเธอกล้าลูบซิกแพ็กเขาอีก เขาจะตัดมือเธอแน่!
วันถัดมา
เหวินเหยียนนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ต้องไปออดิชันบทนางรองในละครใหม่ของซือจิ่งอี้
เธอลุกจากเตียงอย่างงัวเงีย
นอกจากจะต้องพิชิตซือโม่เหยียนแล้ว เธอยังตั้งเป้าหมายเล็กๆ ให้ตัวเองด้วย
ไม่งั้นถ้าตระกูลซือล้มละลาย ทุกคนกลายเป็นตัวประกอบ เธอไม่มีเงินติดตัว คงลำบากแน่!
ตอนเหวินเหยียนไปถึงห้องอาหาร ท่านปู่ซือ ซือโม่เหยียน ซือจิ่งอี้ และซือโหยวโหยว ต่างก็อยู่กันครบ
เหวินเหยียนกระซิบถามซือโหยวโหยว “โหยวโหยว พี่สาม พี่สี่ พี่ห้าไม่กลับบ้านช่วงนี้เหรอ?”
ซือโหยวโหยวพยักหน้า “พี่สามอยู่สถาบันแปล พี่สี่อยู่ต่างประเทศ พี่ห้าอยู่ทีมว่ายน้ำ ฝึกแบบปิด”
“พี่สะใภ้ อยากเจอพวกเขาเหรอ?”
เหวินเหยียนยิ้มไม่ตอบ
【ถ้าไม่ใช่เพื่อลดค่าความเกลียดของซือภูเขาน้ำแข็ง ฉันไม่อยากเจอพวกนั้นหรอก】
【พี่สามกับพี่สี่เคยถูกลักพาตัวด้วยกัน ตอนนั้นโจรยอมปล่อยแค่คนเดียว ตระกูลซือไปรับพี่สามก่อน พอพี่สี่ถูกช่วยกลับมา ขาได้รับบาดเจ็บ ผ่าตัดแล้วยังกลายเป็นคนขาเป๋ แถมจิตใจมืดมน เกลียดตระกูลซือไปเลย】
【ส่วนพี่ห้า ตอนเด็กถูกพี่เลี้ยงทารุณ เคยถูกขังในตู้ ตอนแม่สามีฉันเกิดอุบัติเหตุ เขาก็อยู่ในรถด้วย เลยได้รับผลกระทบทางจิตใจ เคยเข้าโรงพยาบาลจิตเวชด้วย】
【ถึงจะเป็นอัจฉริยะด้านว่ายน้ำ แต่พูดน้อย เข้ากับเพื่อนไม่ได้ อนาคตก็จบไม่สวยเหมือนกัน】
เหวินเหยียนตัดสินใจจะยั่วซือโม่เหยียนต่อ
ดูว่าจะทำให้เขาเกิดความรู้สึกดีได้ไหม
ตอนกินข้าว เธอถอดรองเท้า
เท้าเล็กขาวเนียนค่อยๆ เลื้อยขึ้นไปบนขาของชายหนุ่ม
ซือโม่เหยียนเงยตาขึ้นมองเธอ
วันนี้เธอมัดผมทรงเจ้าหญิง ใส่เดรสไหมพรมสีดำเข้ารูป เน้นสัดส่วนได้อย่างชัดเจน
คอขาวเรียว ไหปลาร้าสวย ไหล่ตั้งฉากดูดี
ถ้าไม่คิดถึงความหน้าด้านของเธอ เธอก็เป็นผู้หญิงที่รูปร่างหน้าตาสมบูรณ์แบบ
เหวินเหยียนยิ้มเย้ายวน
【ผู้ชายบ้า เท้าฉันจะขึ้นถึงต้นขาแล้ว ฉันไม่เชื่อว่านายจะไม่รู้สึกอะไรเลย!】
ท่านปู่ซือแอบมองใต้โต๊ะ
ซือจิ่งอี้ก็แอบมองตาม
มีแต่ซือโหยวโหยวที่หน้าแดง
เธออยู่กับพี่สะใภ้กับพี่ใหญ่ไม่ได้จริงๆ เสียงในใจพี่สะใภ้ชอบพูดเรื่องล่อแหลมใส่พี่ใหญ่ตลอด
น่าอายมาก!
เหวินเหยียนรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่ตึงของขาเขา และความร้อน
ทั้งที่ทำเรื่องหน้าไม่อาย แต่สีหน้ากลับใสซื่อ
ซือโม่เหยียนกัดฟัน ดวงตาดำลึก
ขณะที่เท้าของเหวินเหยียนกำลังจะเลื้อยขึ้นไปอีก—
ทันใดนั้น—