(คำเตือนแสนอบอุ่น: นี่คือที่ฝากสมอง ก่อนที่ผู้อ่านจะเสพเนื้อหาบทนี้ โปรดนำสมองไปฝากไว้ชั่วคราวก่อน มิฉะนั้นหากเกิดอาการเป็นพิษจากการเสพเนื้อหา ทางผู้เขียนจะไม่รับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น (#^.^#))
【ยินดีต้อนรับผู้เล่นกลุ่มแรกเข้าสู่เกมส์ท้าทายเอาชีวิตรอดกลางทะเล】
【คำเตือนจากเกมส์ 1: โปรดรักชีวิตและตั้งใจเล่นเกมส์ ผู้เล่นทุกคนมีเพียงชีวิตเดียวเท่านั้น】
【คำเตือนจากเกมส์ 2: ช่วงคุ้มครองมือใหม่มีระยะเวลาเจ็ดวัน โปรดอัปเกรดแพไม้ของผู้เล่นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ภายในระยะเวลาคุ้มครอง】
【คำเตือนจากเกมส์ 3: ตั้งแต่เวลาหกโมงเช้าถึงหกโมงเย็นของทุกวัน จะมีหีบสมบัติสุ่มปรากฏขึ้นบนทะเล ในตอนกลางคืนพยายามอย่าลงไปในทะเล อันตราย!】
【……】
เมื่อมองไปรอบๆ ที่เห็นเพียงมหาสมุทรสุดลูกหูลูกตา และใต้เท้าที่มีเพียงแพไม้ซอมซ่อขนาด 2×2 ตารางเมตร เยี่ยอวี่เฟยก็ได้แต่นั่งคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่ใจกลางแพ
ไม่ใช่ว่าเธอเพิ่งจะถูกใครบางคนผลักจนตกหน้าผาสูงชันพันจั้งหรอกเหรอ?
ทำไมถึงตกลงมาในเกมส์เอาชีวิตรอดกลางทะเลได้ล่ะ?
ฮือๆ... น่ากลัวจัง
เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นไม่หยุดทำให้เธอนึกถึงนิยายแนวเอาชีวิตรอดกลางทะเลสำหรับผู้ชายที่เธอเพิ่งอ่านโต้รุ่งก่อนจะไปปีนเขาขึ้นมาได้ทันที
เป็นเพราะในเรื่องมีคู่พี่น้องที่เป็นตัวประกอบ "น้องสาวขยะ" กับ "พี่ชายตัวร้าย" ที่มีชื่อแซ่เดียวกับเธอและพี่ชายเป๊ะๆ ตอนนั้นเธอเลยอดไม่ได้ที่จะด่ากราดตอนอ่าน
ตอนด่าสะใจแค่ไหน ตอนนี้ก็เสียใจแค่นั้น
ตกลงมาจากหน้าผาใช่ว่าจะรอดชีวิต และในเกมส์เอาชีวิตรอดนี่ก็เหมือนกัน หากไม่ระวังเพียงนิดเดียวชีวิตก็ไม่เหลือได้เหมือนกัน!
"เยี่ยอวี่เฟย เธอต้องใจเย็นๆ หน่อย ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งกลัว ต้องคิดหาวิธีมีชีวิตรอดต่อไปถึงจะเป็นเรื่องที่ถูกต้อง!"
"แล้วก็ต้องคิดให้ดีๆ ว่าใครกันแน่ที่แอบลอบกัดเธอ อยากให้เธอตาย"
แม้จะตะโกนบอกตัวเองเสียงดัง แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย แขนขาที่สั่นเทาไม่อาจควบคุมได้เลยแม้แต่น้อย
เธอหวังมากว่านี่จะเป็นเพียงความฝัน แต่เธอก็ไม่เคยฝันอะไรที่ดูไฮเทคขนาดนี้มาก่อนเลย
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก หน้าจอเสมือนกลางอากาศ คำเตือนที่เรียงรายอยู่บนนั้นราวกับกำลังเยาะเย้ยในความไม่เจียมตัวของเธอ
ใจเย็นๆ ใจเย็นไว้ คนที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายแถมตกหน้าผาแล้วไม่ตายย่อมต้องเป็นผู้ที่สวรรค์เลือกแล้ว (คนโปรดของสวรรค์)
เยี่ยอวี่เฟย เธอห้ามทำขายหน้าเหล่าผู้ทะลุมิติทั้งหลายเด็ดขาดนะ!!!!
ฮือๆ... แต่ก็ยังข่มความกลัวไม่ได้เลยสักนิด ฉันไม่อยากเป็นคนโปรดของสวรรค์อะไรนี่เลย มีใครอยากให้โอนสิทธิ์ให้ไหมเนี่ย?!
หึ เล่นเกมส์เหรอ ทำอย่างกับใครเขาเล่นไม่เป็นงั้นแหละ...
ฮือๆๆ... ฉันเล่นไม่เป็น!
เยี่ยอวี่เฟยรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะกลายเป็นคนสองบุคลิก (จิตแยก)
มือหนึ่งปาดน้ำตาที่ไหลนองหน้า อีกมือก็ฝืนบังคับตัวเองให้ใช้ความคิดเปิดช่องเก็บของในเกมส์ออกมา
มีช่องว่างสิบช่อง แต่มีเพียงช่องเดียวที่มีของอยู่
"นำออกมา"
ทันใดนั้น เบื้องหน้าของเยี่ยอวี่เฟยก็มีเบ็ดตกปลาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคัน
ตอนนี้กี่โมงแล้ว?
พอคิดแบบนี้ หน้าจอเสมือนตรงหน้าก็ปรากฏตัวเลขเวลาขนาดใหญ่ขึ้นมาทันที
ศักราชเอาชีวิตรอดกลางทะเล ปีที่ 1 วันที่ 1 มิถุนายน เวลา 05:50:27 น.
เป็นช่วงเวลาที่เกมส์ในนิยายเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นพอดี
เยี่ยอวี่เฟยคว้าเบ็ดตกปลาไว้แน่นราวกับคว้าฟางช่วยชีวิต
"ใจเย็นๆ ใจเย็นเข้าไว้ ไอ้งั่งเอ๊ย!"
"อีกสิบนาที หีบสมบัติก็จะสุ่มออกมาแล้ว เยี่ยอวี่เฟย เธอทำได้! ต้องทำได้แน่ๆ ต้องทำได้สิ!"
หลังจากใจเย็นลงได้นิดหน่อย เยี่ยอวี่เฟยก็พูดว่า: "เปิดแผงข้อมูลส่วนตัว"
พรึ่บ หน้าจอการแสดงผลเปลี่ยนไปทันที
ชื่อ: เยี่ยอวี่เฟย
เพศ: หญิง
อายุ: 19 (ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่อายุจริงๆ ของเธอใช่ไหม?)
พรสวรรค์: ไม่มี
ร่างกาย: 5 (แน่ใจนะว่าเธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว)
กำลัง: 3 (เธอถืออะไรไหวบ้างเนี่ย)
ความว่องไว: 7 (เรื่องหนีตายนี่เธอเอาจริงนะ)
จิตใจ: 7 (ยัยหนูผู้มีพลังจิตใจก็คือเธอนี่เอง)
โชค: 9 (สวรรค์! ความโชคดีของเธอเหนือกว่าผู้คน 99.98% เลยนะ)
เสน่ห์: 8 (เธอคือคนที่โดดเด่นที่สุดในฝูงชน)
ทักษะ: ไม่มี
ความอิ่ม: 88 (ค่าสูงสุด 100 ถ้าลดลงถึง 0 เธอจะหิวตายนะจ๊ะ)
เยี่ยอวี่เฟยเห็นอายุแล้วถึงเพิ่งรู้ตัวว่าดูเหมือนเธอจะมาเข้าร่างคนอื่น (เข้าร่างผ่านวิญญาณ) มันช่างเหนือความคาดหมายจริงๆ แต่ก็นะ เรื่องไม่เป็นวิทยาศาสตร์อย่างการทะลุมิติเข้ามาในนิยายยังเกิดขึ้นได้ การเข้าร่างคนอื่นก็ดูจะกลายเป็นเรื่องปกติไปเลย
ยิ่งไปกว่านั้น บนดาวเคราะห์น้ำเงินที่เธอจากมา มนุษย์ทั้งโลกต่างก็ต้องเข้าสู่เกมส์เอาชีวิตรอดกลางทะเลนี้เหมือนกัน จะไปถามหาความเป็นวิทยาศาสตร์อะไรได้อีก
ที่นี่มันคือโลกแห่งเกมส์ลี้ลับแนวแฟนตาซีต่างหาก
เมื่อความกลัวในตอนแรกจางหายไป สติของเยี่ยอวี่เฟยก็กลับคืนมา
อย่างไรก็ตาม ภายในช่วงระยะเวลาปลอดภัย ตราบใดที่เธอไม่หาเรื่องตาย เธอก็จะไม่ตาย
ดังนั้นต้องอัปเกรดแพไม้ในช่วงเวลานี้ให้มากที่สุด เพื่อเพิ่มพื้นที่ในการเอาชีวิตรอดของตัวเอง
ส่วนเรื่องที่จะไปเกาะขาพระเอกในนิยายล่ะก็ ล้อเล่นระดับโลกหรือไงกัน ตอนนี้พี่ชายแท้ๆ ของเธอคือบอส
ตัวร้ายในเรื่องนะ ส่วนตัวเธอที่เป็นแค่ตัวประกอบกระจอกๆ ก็คือแท่นเหยียบหิน ของหนึ่งในบรรดานางเอกทั้งหลายน่ะสิ
ไม่อย่างนั้น คนมีการศึกษาอย่างเธอจะหลุดด่ากราดออกมาได้ยังไง?
ช่างเถอะ!!! เพื่อไม่ให้พี่ชายตัวร้ายของเธอต้องพยายามสู้ตายกับกลุ่มพวกตัวเอกเพื่อแก้แค้นให้เธอ เธอจะต้องพยายามมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี
ส่วนนางเอกที่เห็นเธอเป็นแท่นเหยียบคนนั้นน่ะเหรอ ต้องขอโทษด้วยนะ ชาตินี้ถ้ากล้าเหยียบฉันเพื่อไต่เต้า
ขึ้นไป ฉันจะหักขาของเธอทิ้ง แล้วส่งเธอไปตายซะก่อนเลย!
เพราะตอนที่อ่านหนังสือนั้น ตอนที่พี่ชายตัวร้ายล้างแค้นให้น้องสาวมันช่างน่าเศร้าเกินไปหน่อย จนเธออดไม่ได้ที่จะอินไปกับเรื่องและรู้สึกคับแค้นใจแทนเขา เพราะในความเป็นจริงเธอก็มีพี่ชายแท้ๆ ที่รักเธอสุดหัวใจอยู่คนหนึ่งเหมือนกัน
แต่ทว่า คนบนโลกมีมากมายขนาดนั้น แถมในเกมส์ยังแบ่งเป็นโซนๆ อีก โซนย่อยที่มีคนหนึ่งล้านคน จากนั้นค่อยเป็นโซนใหญ่ที่ใช้ประเทศเป็นหน่วยวัด
แม้ว่าการแข่งขันระหว่างประเทศจะเริ่มขึ้นตั้งแต่ออกสตาร์ท แต่ส่วนใหญ่จะเป็นแบบแฝงไว้มากกว่า
เพราะถึงอย่างไร "การเอาชีวิตรอด" ก็คือธีมหลักตลอดกาลของที่นี่
เยี่ยอวี่เฟยทุบขาที่อ่อนแรงของตัวเอง พยายามสลัดความคิดสับสนวุ่นวายในหัวออกไป แม้ว่าตอนที่คิดเรื่องพวกนี้จะทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะไม่ค่อยกลัวแล้วก็ตาม
แต่ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาที่หีบสมบัติจะรีเฟรชแล้ว ค่าโชคของเธอสูงขนาดนั้น การจะตกหีบสมบัติมาเลี้ยงชีพตัวเองได้คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง หรือถ้าไม่ได้จริงๆ ตกได้ปลา ปู หรือกุ้งมังกรขึ้นมาก็ได้ เธอทานซาซิมิ เป็นนะ
อ้อ จริงด้วย โซนพื้นที่จะถูกแบ่งตามตารางสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ของเกมส์ ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องรอจนถึงตอนรวมโซนใหญ่หรือเปล่าถึงจะได้เจอกับพี่ชาย "เยี่ยอวี่เซิน"
นั่นคือตอนที่เกมส์มาเยือนดาวเคราะห์น้ำเงิน จะมีเสาแสงรูปตารางขนาดประมาณ 100×100 ปรากฏขึ้นมา
คนที่ถูกล้อมอยู่ในตารางนี้ย่อมต้องอยู่ในโซนเดียวกันแน่นอน มิฉะนั้นต่อให้คนสองคนจะอยู่ที่บ้านพร้อมกัน แต่ถ้าถูกตารางคนละอันล้อมไว้ ก็อาจจะไม่ได้อยู่โซนเดียวกันก็ได้
เพราะตารางที่ต่างกันต้องสะสมคนให้ครบหนึ่งล้านคนถึงจะเกิดเป็นโซนย่อย ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขารวมกันยังไง
เพราะตอนนี้เธอไม่มีเวลามานั่งย่อยความจำของร่างเดิม เลยไม่แน่ใจว่าตอนที่เกมส์มาเยือนนั้นเยี่ยอวี่เซิน
อยู่ที่ไหน การนึกถึงเนื้อหาในนิยายก็ดูจะสับสนไปหมด หลายอย่างอ่านแล้วก็ลืมจริงๆ ตอนนี้จะให้เธอนึกเหรอ นึกกะผีน่ะสิ สมองมันขาวโพลนไปหมดแล้ว
หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้งและอีกครั้ง เยี่ยอวี่เฟยก็เหวี่ยงสายเบ็ดตกปลาลงทะเลไปอย่างสุ่มๆ
จะได้อะไรไหมก็สุดแล้วแต่สวรรค์จะประทานให้
ระหว่างที่รอหีบสมบัติ เยี่ยอวี่เฟยก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสามารถดูช่องแชทภายในโซนได้ ทุกคนใช้ชื่อจริงหมด
แม้ว่าจะมีโอกาสเจอคนที่ชื่อซ้ำกัน แต่ก็มีโอกาสที่จะหาคนที่อยากหาเจอไม่ใช่เหรอ
พอนึกถึงช่องแชทโซน หน้าจอเสมือนตรงหน้าก็ปรากฏข้อความที่เด้งขึ้นมาไม่หยุด
[……]
จบตอนที่ 1