บ้านเก่าตระกูลหลิน
หลังจากที่จางฉินฟางกลับถึงบ้าน หัวใจก็เต้นแรงไม่หยุด เพราะเรื่องที่เธอไปยุแหย่สองแฝดให้พูดจาไม่ดีนั้น ถูกแม่สามีรู้เข้าเสียแล้ว เธอไม่รู้เลยว่าแม่สามีจะดุเธอมากแค่ไหน ตอนนี้ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันหมด หากแม่สามีด่าเธอต่อหน้าคนอื่น แล้วหน้าเธอจะไปไว้ที่ไหนได้ยังไงกัน สองแฝดนั่นก็ช่างไม่มีความรู้เรื่องอะไรเลย เธอทำไปก็เพื่อพวกเขาแท้ๆ ดูสิว่าพวกเขามีแม่แบบไหน แค่ลูกชายกินเนื้อเพิ่มอีกหน่อยก็ยังหวง แม่แบบนี้ไม่เปลี่ยนใหม่จะดีกว่าหรือไง แต่สองแฝดกลับเอาเรื่องนี้ไปฟ้องแม่ของพวกเขาเอง สมควรแล้วที่โดนแม่ตัวเองไม่รัก
คิดไปคิดมา จางฉินฟางก็รู้ว่าเมื่อแม่สามีกลับมา เธอคงหนีไม่พ้นถูกด่าแน่ อย่างมากก็แค่โดนด่า แต่เธอไม่อยากอับอายต่อหน้าคนอื่น จึงรีบอ้างกับหลินกั๋วเหลียงว่าวันนี้ไม่สบาย แล้วก็ขึ้นเตียงไปนอน
เฉียนอ้ายเฟินเดินกลับมาพร้อมจางฉินฟาง พอได้ยินว่าอีกฝ่ายบอกว่าป่วยขอพักผ่อน เธอก็แค่นเสียงในลำคอเบาๆ แล้วเดินไปกระซิบกับหลินกั๋วเฟิงสามีของตนว่า
“ตอนที่ฉันกับน้องสะใภ้รองไปถึงบ้านน้องสะใภ้สามนะ…” เธอเล่าเรื่องทั้งหมดที่ได้ยินให้สามีฟัง “ตอนนี้น้องสะใภ้รองคงกลัวแม่แล้วล่ะ เลยอ้างว่าป่วยหนีเข้าห้องไป”
ผู้ชายบ้านหลินไม่ค่อยยุ่งเรื่องในบ้านกันสักเท่าไร ทุกคนทำงานขยัน เงียบๆ กันหมด โดยเฉพาะในบ้านเก่าของตระกูลหลิน เรื่องในบ้านล้วนเป็นแม่หลินเป็นคนจัดการ ถึงบ้านยังไม่แยกกันอยู่ แต่แต่ละบ้านย่อยก็ให้ฝ่ายหญิงเป็นคนดูแลแทบทั้งหมด แม้แต่หลินกั๋วเฟิงเองก็เช่นกัน
เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า “พวกผู้หญิงนี่เรื่องเยอะจริงๆ อยู่กันดีๆ ก็ต้องมีเรื่องให้ทะเลาะ”
เฉียนอ้ายเฟินรีบพูด “ฉันไม่ได้ก่อเรื่องนะ ฉันไม่โง่หรอก ไม่ว่าเมียน้องสามจะเป็นยังไง แต่น้องสามของเราน่ะเป็นคนที่เจริญที่สุดในตระกูลหลิน ถ้าฉันให้เกียรติเขาสักหน่อย ทำตัวเป็นมิตรไว้ ต่อไปเวลามีเรื่องต้องพึ่งพาเขา เขาก็จะได้ช่วยง่ายหน่อย ลูกๆ ของเราจะได้มีทางไปต่อ”
ในใจเธอคิดชัดเจน — ตัวเองเสียเปรียบนิดหน่อยไม่เป็นไร ขอให้ลูกๆ มีอนาคตดีก็พอ อีกอย่าง ถึงจะพูดว่าเสียเปรียบ แต่จริงๆ ก็ไม่ได้เสียอะไรนักหรอก เพราะพ่อแม่สามีก็อยู่กินกับบ้านเธอ รายได้จากคะแนนแรงงานของสองคนชราก็ถูกนำมาช่วยค่าอาหารลูกๆ ของเธอ ถือว่าบ้านใหญ่กับบ้านรองได้ประโยชน์ไปเต็มๆ เพราะอย่างนั้น แม่สามีจึงมักเอ็นดูบ้านสามเป็นพิเศษ การให้พาหลานสามคนมากินข้าวที่บ้านเก่าก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
อีกอย่าง ถ้าทะเลาะกับเมียน้องสาม ต่อไปจะไปขอให้น้องสามช่วยอะไรได้ยังไงกัน ต้องรู้ไว้ด้วยว่าเมียน้องสามกับน้องสามน่ะนอนเตียงเดียวกัน เขาจะช่วยคนอื่นก่อนเมียตัวเองได้ยังไง?
หลินกั๋วเฟิงพูดขึ้นว่า “น้องสามของฉันไม่ใช่คนหูเบา ถ้าอนาคตลูกๆ ของเรามีความสามารถจริงๆ ต้องให้น้องสามช่วย เขาก็คงไม่ปฏิเสธหรอก ถึงไม่ต้องผ่านเมียน้องสาม ฉันไปพูดเองก็คงได้”
เฉียนอ้ายเฟินได้ยินแล้วก็ส่ายหน้าในใจ เธอไม่เห็นด้วยเลย ผู้ชายบ้านนี้ทุกคนต่างก็หูเบาทั้งนั้น ดูพ่อสามีสิ เงียบเป็นป่าช้า ทุกอย่างต้องให้แม่สามีเป็นคนตัดสินใจ ส่วนสามีของเธอก็เหมือนกัน เรื่องในบ้านก็ต้องให้เธอพูดเป็นหลัก แล้วหลินกั๋วเหลียง น้องชายคนรอง ก็เป็นพวกเก็บตัวเงียบๆ อีกคน จะให้น้องสามหลินกั๋วต้งแตกต่างไปได้ยังไง?
เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะรู้ว่าพูดไปก็เปล่าประโยชน์
ไม่นานนัก แม่หลินก็เดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามาในบ้าน “จางฉินฟางล่ะ จางฉินฟางอยู่ไหน!”
ทุกคนในบ้านอยู่พร้อมกันในลาน แม่หลินกวาดตามองก็ไม่เห็นสะใภ้รอง เธอจึงหันไปถามหลินกั๋วเหลียงทันที “เมียแกไปไหน?”
หลินกั๋วเหลียงตอบอย่าง งงๆ “เธอบอกว่าป่วยครับ นอนอยู่ในห้อง”
แม่หลินหัวเราะเย็นๆ “ฉันเห็นตอนก่อนหน้านี้ยังแข็งแรงดีอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงป่วยขึ้นมาได้ล่ะ ถ้าป่วยนัก งั้นมื้อนี้ก็ไม่ต้องกินข้าวแล้วกัน ของกินพวกนี้มันคงทำให้เธอยิ่งแย่ลง” เธอพูดจบก็ถือแอปเปิ้ลสองลูกกับบ๊ะจ่างสองชิ้น เดินเข้าไปในครัวแล้วเก็บไว้ในตู้ ล็อกกุญแจแน่นหนา
ทุกคนในบ้านต่างมองของในมือเธอด้วยสายตาเป็นประกาย
โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กหลินไห่ไฉที่ปากอยากกินที่สุด เห็นของกินก็ดีดตัวถามทันที “ย่าครับ นั่นคืออะไร ผมอยากกิน!” แล้วก็เลียริมฝีปากอย่างตื่นเต้น
แม่หลินพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เมื่อกี้มันฝรั่งนึ่งยังไม่อุดปากอีกเหรอ ของนี่น่ะเป็นของที่อาสะใภ้สามเอามาให้ฉันกับปู่ของแกกิน ไม่ใช่ของแก”
เธอจงใจพูดเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน จะได้รู้กันทั่วว่าความดีที่เธอมีให้บ้านสามนั้นไม่สูญเปล่า แม้ของตอบแทนอาจมีแค่ครั้งเดียว และเกิดขึ้นเพราะเมียลูกสามถูกเมียลูกรองทำให้กลัวก็ตาม
พ่อหลินบ้านถึงกับอ้าปากค้าง เขาเห็นภรรยาถือของกินกลับมาก็แปลกใจ แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นของจากเมียลูกสาม เพราะผู้หญิงคนนั้นขึ้นชื่อว่า “ไม่เคยให้ใครแม้แต่ขนมสักชิ้น” พอได้ยินดังนั้น เขาก็แปลกใจจนเห็นได้ชัด
เฉียนอ้ายเฟินลูบหัวลูกชายเบาๆ แล้วพูดว่า “ได้เวลาทานข้าวแล้วลูก กินเสร็จค่อยไปเล่นกับอี้เป่ากับเอ๋อร์เป่านะ เขารออยู่”
หลินไห่ไฉที่จริงก็แค่พูดไปเพราะอยากลองของใหม่เท่านั้น ถึงไม่เคยกินบ๊ะจ่างหรือจำรสชาติไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เมื่อแม่พูด เขาก็ไม่ได้ งอ แง ต่อ “เมื่อเช้าผมเล่นเกมไล่จับกับอี้เป่า เอ๋อร์เป่า พี่อี้เป่าช้ามาก เป็นแม่ไก่ทีไร พวกเราถูกจับทุกทีเลย บางคนบอกไม่ให้พี่อี้เป่าเป็นแม่ไก่แล้ว พี่เอ๋อร์เป่ากับพี่อี้เป่าก็ไปทะเลาะกับจวงเสี่ยวผาง เขาบอกว่าทุกวันเขาได้กินไข่ แต่พี่อี้เป่าพี่เอ๋อร์เป่าไม่ได้กิน ทั้งสองคนเลยบอกว่าพวกเขาได้กินเนื้อ ได้ดื่มน้ำต้มเนื้อด้วย แม่ครับ ผมก็อยากกินเนื้อ อยากดื่มน้ำซุปเนื้อ อยากกินไข่ด้วย”
เฉียนอ้ายเฟินได้แต่ยิ้มแห้งๆ เธอตอบลูกไม่ได้ เพราะเธอยังไม่ได้เป็นคนดูแลบ้าน การจะกินเนื้อหรือไข่ต้องขึ้นอยู่กับพ่อแม่สามีทั้งนั้น
แต่แม่หลินได้ยินเข้าก็พูดว่า “สิ้นเดือนก็จะถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว เดี๋ยวจะทอดไข่เพิ่มให้ทุกคนได้บำรุงกันหน่อย” ส่วนเนื้อไม่ต้องหวัง เพราะไม่มีบัตรซื้อเนื้ออยู่แล้ว พอพูดถึงเนื้อ เธอก็นึกถึงภาพตอนอยู่บ้านลูกสาม เห็นลูกสามคนนั่งกินเกี๊ยวอย่างเอร็ดอร่อย ดูแล้วก็นับว่าครั้งนี้เมียลูกสามทำหน้าที่แม่ได้ดีขึ้นบ้าง
มื้อกลางวันของบ้านหลินกินกันอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นพวกผู้หญิงก็ช่วยกันเก็บโต๊ะล้างจาน เฉียนอ้ายเฟินแอบพาลูกชายออกจากบ้านเงียบๆ
ส่วนจางฉินฟางในห้อง ท้องเริ่มร้องจ๊อกๆ แต่ก็ไม่กล้าออกไปไหน พอสามีกลับเข้ามา เธอก็รีบบอก “พี่ ฉันหิวมากเลย ช่วยไปเอาข้าวมาให้หน่อยได้ไหม”
หลินกั๋วเหลียงถอนหายใจ “จะเอาที่ไหนมากิน หมดแล้วทั้งหม้อ”
“อะไรนะ? แล้วฉันจะกินอะไร ทำไมไม่มีใครเหลือไว้ให้ฉันเลย?” จางฉินฟางเริ่มโวย เสียงดังขึ้นทันที เธอทำงานเท่าคนอื่นแท้ๆ ทำไมไม่มีข้าวให้กิน?
หลินกั๋วเหลียงเริ่มสงสัย “เธอไปทำให้แม่โกรธรึเปล่า? ตอนแม่กลับมาจากบ้านน้องสาม ก็ถามหาเธอ พอรู้ว่าเธอนอนอยู่ในห้องก็พูดว่าคนป่วยไม่เหมาะจะกินอาหารหยาบๆ แบบนี้ ฉันว่ามันฟังดูแปลกๆ นะ”
จางฉินฟางใจเต้นแรง แต่กัดฟันไม่ยอมรับ “ฉันจะไปทำให้แม่โกรธได้ยังไงล่ะ ฉันป่วยอยู่เลยนะ แม่ต้องไปโกรธเมียน้องสามแน่ๆ”
หลินกั๋วเหลียงพยักหน้าเบาๆ “ก็อาจจะใช่ แต่ก็ยังแปลกอยู่ดี ตอนแม่กลับมาจากบ้านน้องสามถือแอปเปิ้ลสองลูกกับบ๊ะจ่างสองชิ้น แม่บอกว่าเมียน้องสามให้มาเป็นของฝาก แม่ยังชมเลยว่าดีใจมาก ถ้าเมียน้องสามทำให้แม่โกรธจริง จะให้ของกินได้ยังไงกัน?”
จางฉินฟางได้ยินแล้วรีบตัดบท “พอเถอะ อย่าคิดมากเลย ไปขุดมันเทศมาหน่อยสิ ฉันหิวจนจะตายแล้ว”
“ของกินในบ้านแม่ก็ล็อกหมดแล้ว จะให้ฉันไปเอาที่ไหน?”
เธอหรี่ตาแล้วพูดเสียงต่ำ “งั้นก็ไปขุดจากที่ดินส่วนตัวสิ ตอนนี้มันเทศโตพอเก็บได้แล้วล่ะ” พอพูดออกมาก็รู้สึกว่านี่เป็นไอเดียดี เธอพูดต่อ “ขุดมาเยอะหน่อย เอาไว้ซ่อนไว้กินเวลาไม่มีข้าว”
หลินกั๋วเหลียงลังเล “แบบนี้จะดีเหรอ…”
“ดีสิ จะอะไรนักหนา แค่ขุดไม่กี่หัวเอง ที่ดินเรามีตั้งสามไร่ จะหมดได้ยังไงกัน” จางฉินฟางเริ่มไม่พอใจ “ฉันอดทนได้ แต่ลูกเราจะให้อดได้ยังไง”
สุดท้ายหลินกั๋วเหลียงก็ยอม “ก็ได้ๆ ฉันจะไปขุดมาให้”
อีกด้านหนึ่ง ในห้องของพ่อแม่หลิน ทั้งสองก็นั่งคุยกัน แท้จริงคือแม่หลินพูด ส่วนพ่อหลินแค่ฟัง
“คิดดูสิ เมียลูกรองนั่นนะ พูดอะไรแบบนั้นออกมาได้ยังไงกัน” แม่หลินเล่าเรื่องที่จางฉินฟาง ยุ ให้เด็กๆ พูดเรื่อง “เปลี่ยนแม่” ให้สามีฟัง “ดีนะที่เมียลูกสามมาบอกตรงๆ ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องขึ้น บ้านเราคงอับอายขายขี้หน้าแน่”
ยังไม่ทันให้พ่อหลินพูด แม่หลินก็พูดต่อ “แต่ก็ดีเหมือนกัน ที่เรื่องนี้ทำให้สะใภ้สามกลัวบ้าง ตอนเที่ยงฉันเห็นเธอให้ลูกทั้งสามกินเกี๊ยวด้วยนะ แต่ละชามมีเยอะเลย ฉันไปถึงตอนที่เจ้าตัวเล็กกินหมดแล้ว ส่วนพี่ๆ ในชามก็ยังเหลืออยู่ตั้งห้าหกลูก น่าจะได้คนละสิบลูกเห็นจะได้ นอกจากนั้นยังให้แอปเปิ้ลกับบ๊ะจ่างฉันอีกด้วย นี่เป็นครั้งแรกในรอบห้าปีเลยนะที่เธอให้ของกินฉัน แล้วเธอยังพูดอีกว่า ‘ฉันเป็นคนที่ทำอะไรยุติธรรมเสมอ ไม่เอาเปรียบแม่ แม่ช่วยดูแลลูกๆ ให้ฉันมาตลอด ของนี่แม่รับไว้เถอะ เดี๋ยวพี่สะใภ้รองจะพูดอะไรไม่ดีอีก’ โอ้ย ฟังแล้วอยากจะหัวเราะ คนอย่างหนิงซูจะเรียกว่ายุติธรรมได้ยังไงกัน”
พ่อหลินพูดเรียบๆ “แต่ถ้าเรื่องนี้ทำให้เธอเปลี่ยนตัวเองได้ก็ดีไม่ใช่เหรอ”
“ก็จริง” แม่หลินพยักหน้า “แต่อย่างว่าแหละ ไม่รู้จะดีได้กี่วัน อย่าอีกสองสามวันแล้วกลับไปเหมือนเดิมก็แล้วกัน”
พ่อหลินตอบสั้นๆ “ไม่รู้สิ” เขาไม่ใช่คนชอบพูดเรื่องเมียลูกชาย
แม่หลินถอนหายใจ “ถึงเมียลูกสามจะเปลี่ยนเพราะถูกเมียลูกรองขู่ก็เถอะ แต่เมียลูกรองก็ต้องโดนสั่งสอนบ้าง เรื่องแบบนั้นพูดกับเด็กได้ยังไงกัน เป็นถึงป้าแท้ๆ ของพวกเขาแท้ๆ” เธอส่ายหน้า “เฮ้อ ตอนนั้นไม่น่าจะเลือกผู้หญิงคนนั้นมาเป็นสะใภ้เลย เห็นแก่ประหยัดแท้ๆ สุดท้ายก็เจอของถูกไม่มีดีจริงๆ”
ทั้งสองยังไม่รู้เลยว่า ขณะนั้นลูกชายคนรองของพวกเขากำลังถูกเมียยุให้ไป “ขโมย” มันเทศจากไร่ตัวเองอยู่เงียบๆ…