หญิงชรามีไข่ไก่ทั้งหมด 22 ฟอง ไข่ในยุคนั้นไม่ใหญ่มาก หนึ่งจินจะมีประมาณสิบฟอง ดังนั้น 22 ฟองก็เท่ากับ 2 จิน 1 เหมา หนิงซูจ่ายเงินตามราคาที่เจ้าของร่างเดิมเคยซื้อไว้ คือ 9 เหมา 9 เฟิน เธอเลยให้ไป 1 หยวน
พอออกจากบ้านหญิงชรา กลับถึงบ้านก็สี่โมงครึ่งแล้ว หนิงซูดูของกินที่มีอยู่ในบ้าน เดิมทีตั้งใจจะหุงข้าว แต่พอคิดอีกที ซานเป่ายังเล็ก กินข้าวไม่ได้ ถ้าจะหุงข้าวก็ต้องต้มข้าวต้มให้เขาอยู่ดี งั้นทำข้าวต้มมันเทศดีกว่า ซานเป่าก็กินได้ ผู้ใหญ่ก็กินได้เหมือนกัน
พูดถึงข้าวต้มที่ต้มให้เด็กเล็ก หนิงซูนึกถึงข้าวต้มเนื้อในกระบอกไม้ไผ่ที่คุณย่าเคยทำให้ตอนเธอยังเด็ก
ที่บ้านเกิดของเธอมีธรรมเนียมว่า พ่อแม่จะอยู่กับลูกชายคนเล็ก ดังนั้นที่เธอบอกว่าโตมากับย่า จริงๆ ก็คืออยู่กับอาเล็กกับอาสะใภ้คนนั้น แต่อาไม่ค่อยยุ่งเรื่องในบ้าน ส่วนอาสะใภ้เป็นคนใจดี เขาและอาทำงานต่างถิ่น ปีหนึ่งกลับบ้านแค่ช่วงปีใหม่ ถึงจะกลับมาอยู่ไม่กี่วัน แต่สิบกว่าปีมานี้ อาสะใภ้ก็ไม่เคยทำหน้าบึ้งใส่เธอสักครั้ง
ต่อมาอาสะใภ้คลอดลูก ลูกชายของอาก็เป็นย่าเลี้ยงเหมือนกัน ตอนที่ลูกชายอาอายุพอๆ กับซานเป่า ย่าก็จะทำข้าวต้มเนื้อในกระบอกไม้ไผ่ให้กิน ข้าวต้มแบบนั้นหอมมาก เธอเองยังเคยน้ำลายไหลตอนเห็น
จริงๆ แล้ว ข้าวต้มเนื้อในกระบอกไม้ไผ่ทำไม่ยาก แค่ใช้กระบอกไม้ไผ่ ใส่ข้าวกับน้ำในสัดส่วนเหมือนหุงข้าวต้มทั่วไป ต่างกันแค่ว่า สมัยนั้นย่าจะใส่เนื้อมันชิ้นหนึ่งลงไปด้วย จากนั้นเอากระบอกไม้ไผ่ไปฝังไว้ใต้เตา กลบด้วยขี้เถ้าบางๆ พอไฟไหม้ฟืนแล้วถ่านแดงๆ จะหล่นลงมาคลุมขี้เถ้า ความร้อนจากขี้เถ้าจะค่อยๆ อบให้ข้าวต้มสุก โดยที่ไม้ไผ่ไม่ไหม้
ตอนนี้แค่คิดถึง หนิงซูก็อดเลียริมฝีปากไม่ได้ รสชาติของข้าวต้มเนื้อในกระบอกไม้ไผ่นั้น เธอจำไม่ได้ชัดแล้ว แต่ความรู้สึกหอมจนอยากกินยังจำได้ดี
เสียดายที่ตอนนี้ไม่มีไม้ไผ่ จึงทำข้าวต้มแบบนั้นให้ซานเป่าไม่ได้ คงต้องรอหลังมื้อเย็นค่อยให้คนช่วยทำกระบอกไม้ไผ่ไว้ก่อน ทำไม่ยาก วันนี้ทำ พรุ่งนี้ก็ใช้ได้แล้ว ใช่สิ ให้พ่อหลินช่วยทำดีกว่า แล้วถือโอกาสเอากุนเชียงไปให้ด้วย
ตอนนั้นจะได้ต้มข้าวต้มในกระบอกไม้ไผ่ให้ซานเป่ากินด้วย สะดวกหลายอย่างเลย
คิดได้แบบนั้น หนิงซูก็ลงมือเตรียมอาหารเย็น เธอต้มข้าวต้มมันเทศก่อน แล้วเอาไข่ไปนึ่งในลังถึงให้ซานเป่าอีกฟอง นอกจากนี้ยังทำไข่เจียวต้นหอม กับผัดกุนเชียงใส่ผักกวางตุ้งเล็ก โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมทำอาหารไม่เป็น ของพวกน้ำมัน เกลือ ซอส ยังเหลือเยอะในบ้าน
พออาหารเย็นเสร็จ หนิงซูก็เริ่มต้มน้ำร้อนรอพวกเด็กๆ กลับบ้าน
ไม่นานนัก เสียงของสามพี่น้องก็ดังมาจากข้างนอก
“ซานเป่าอย่าขยับ รอถึงบ้านก่อนค่อยออกมา!” เอ้อร์เป่าพูดกับน้องที่ดิ้นไม่หยุดอยู่ในตะกร้า
บ้านอยู่ข้างหน้าแล้ว แต่ซานเป่าที่อยู่ในตะกร้ามาทั้งบ่ายเริ่มทนไม่ไหว มือเล็กๆ จับขอบตะกร้าแล้วโน้มตัวออกมา “โก่วโก่วออก! โก่วโก่วออก!”
อี้เป่ากับเอ้อร์เป่าเก็บฟืนมาทั้งวันก็เหนื่อยมาก พอแบกน้องกลับบ้าน ซานเป่าดิ้นอีก ยิ่งแทบแบกไม่ไหว
หนิงซูที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงก็รีบออกมาดู แล้วตาแทบหลุด เพราะอี้เป่ากับเอ้อร์เป่าทั้งคู่ “ไม่ใส่เสื้อ!”
“นี่มันเรื่องอะไร เสื้ออยู่ไหน?” หนิงซูมองเด็กสองคนที่เหลือแค่กางเกงขาสั้น ก็เผลอจินตนาการไปเองว่าพวกเขาไปทะเลาะกับใครมารึเปล่า เสื้อถึงขาดหมด
“เสื้ออยู่ในตะกร้าครับ” อี้เป่าตอบ “วันนี้เอ้อร์เป่าไปเก็บฟืน เจอเกาลัด ผมเลยใช้เสื้อห่อไว้ ผมกลัวหนามเกาลัดจะตำซานเป่าเลยเอาเสื้อผมห่อไว้อีกชั้น” พูดจบก็ให้เอ้อร์เป่าวางตะกร้าลง แล้วทั้งสองช่วยกันพยุงให้ซานเป่าออกมา จากนั้นเปิดเสื้อสองตัวออก เผยให้เห็นเกาลัดป่าที่อยู่ใต้ก้นของซานเป่า
หนิงซูเห็นแล้ว ทั้งรู้สึกทั้งอบอุ่นใจ ทั้งปวดใจ เด็กแค่ห้าขวบแท้ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่แท้ๆ ของเขาไม่ใส่ใจ ป่านนี้ก็คงยังเป็นวัยที่ไร้เดียงสาอยู่แท้ๆ
“แม่... แม่...” ซานเป่าคลานออกมาจากตะกร้าแล้วคลานเข้าหาหนิงซู
เสียงเรียกของลูกทำให้หนิงซูได้สติ เธอรีบก้าวเข้าไปอุ้มซานเป่าขึ้นมา พออี้เป่าเปิดเสื้อโชว์เกาลัดในนั้น หนิงซูก็จากที่ยังรู้สึกซาบซึ้งอยู่เมื่อครู่ กลับเต็มหัวไปด้วยความคิดเรื่องทำเงินแทน
เกาลัดขายในตลาดราคาประมาณ 8 หยวนต่อจิน แบบ “ทั่วไป” คือไม่คัดขนาด ถ้าขายแบบสั่งออนไลน์รวมกลุ่มขายได้ 6 หยวนต่อจินเลยทีเดียว
คิดได้แบบนั้น หนิงซูถามทันที “อี้เป่า ต้นเกาลัดนี่เป็นของใครปลูกหรือเป็นของป่า?”
“ไม่ใช่ของคนปลูกครับ” อี้เป่าตอบ “เอ้อร์เป่าไปเก็บฟืนกับพี่เสี่ยวซานเจอในป่า เขาเก็บแต่ของที่ตกอยู่บนพื้น เพราะปีนต้นไม้ไม่เป็น เสี่ยวซานเขาปีนได้ เก็บได้เยอะกว่าเอ้อร์เป่าอีก”
ต้นเกาลัดป่าแบบนี้ทุกปีจะมีคนมาเก็บ แต่ปีนี้คนยังไม่เริ่ม เด็กพวกนี้เลยได้เก็บก่อน อีกอย่าง ตอนนี้ไม่ใช่ยุคขาดแคลน ผู้ใหญ่ก็ไม่ค่อยสนใจจะไปเก็บ เพราะเกาลัดกินยากกว่ามันเทศที่เผาง่ายๆ เด็กๆ น่ะยังพอกินเป็นของเล่น แต่เกาลัดกินแล้วคอแห้ง อีกทั้งยุคนี้ยังไม่มีน้ำตาลใส่เวลาต้มเหมือนสมัยหลัง รสเลยไม่อร่อยมาก
พอได้ยินว่าไม่ใช่ของใคร หนิงซูก็เกิดไอเดียขึ้นมาทันที ต้นเกาลัดป่าก็เท่ากับเป็นของส่วนรวมของหมู่บ้าน ใครจะเก็บก็ได้ “แล้วต้นเกาลัดนั้นมีลูกเยอะไหม?”
อี้เป่ามองแม่อย่าง งงๆ ปกติแม่ไม่เคยถามอะไรแบบนี้เลย แต่ก็ยังตอบอย่างซื่อๆ “เยอะครับ แต่ต้นมันสูง พวกเราขึ้นไม่ถึง เก็บได้แต่ที่ร่วงอยู่ข้างล่าง”
“ไม่เป็นไร แม่ขึ้นได้ หรือไม่ก็เอาไม้ยาวๆ เขี่ยให้หล่นลงมา เก็บง่ายจะตาย” หนิงซูพูดอย่างไม่ใส่ใจ เพราะในหัวเต็มไปด้วยโอกาสทอง ไม่ต้องลงทุนอะไรเลย เก็บได้เท่าไรก็เป็นกำไรทั้งหมดอยู่แล้ว ยังไงเธอก็ไม่ได้ออกแรงในงานหมู่บ้านอยู่แล้ว จะขึ้นเขาทุกวันก็ได้
อี้เป่าตาโต “แม่จะไปเก็บกับพวกเราด้วยเหรอ?” เขาเริ่ม งง แม่เขาไม่เคยไปป่าเลยแม้แต่เก็บฟืน ส่วนใหญ่ให้พวกเขาไปเอง หรือไม่ก็ให้ปู่ย่าช่วยเอามาให้
หนิงซูยิ้ม พูดเสียงสดใส “ใช่สิ แม่จะไปกับพวกเราด้วย เกาลัดเนี่ยเอาไปแลกไข่ไก่ แลกผลไม้ได้ด้วยนะ อย่างลูกแพร์หอมที่พวกลูกกินตอนกลางวันนั่นไง... ถ้าไปช่วยแม่เก็บเกาลัด พรุ่งนี้แม่จะให้ลูกแพร์หรือแอปเปิ้ลคนละลูก เลือกได้เลยนะ”
“แม่ๆ งั้นเกาลัดที่ผมเก็บวันนี้ แลกลูกแพร์ได้ไหม?” เอ้อร์เป่าถามตาโต เขาไม่เคยกินแอปเปิ้ล แต่ลูกแพร์หอมตอนกลางวันอร่อยมากจนเขาเลียน้ำผลไม้ที่ติดมือหมดเลย
“จริงเหรอ?” อี้เป่าถามอย่างไม่เชื่อ แม่ของเขาจะเอาของอร่อยขนาดนั้นมาแลกเกาลัดเนี่ยนะ? หรือแม่เขาจะโง่แล้ว?
แต่ถึงจะคิดอย่างนั้น เขาก็ไม่กล้าพูดออกไป เพราะถ้าแม่โง่จริงก็ยังดีกว่าแม่เมื่อก่อน ที่คิดแต่เรื่องของตัวเอง วันนี้แม่ที่ยิ้มและทำกับข้าวอร่อยให้พวกเขากินยังไงก็ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะ
“จริงสิ” หนิงซูยืนยัน “แม่พูดคำไหนคำนั้น”
“งั้น...” อี้เป่าคิด ถ้าแม่พูดจริง งั้นทุกวันเขาไปเก็บเกาลัดก็จะได้ผลไม้ทุกวัน แบบนี้ก็ดีสิ “แม่ งั้นพรุ่งนี้ผมจะไปเก็บอีก!”
“ผมก็จะไปด้วย!” เอ้อร์เป่ารีบพูด เขาไม่อยากพลาดของอร่อย แลกเกาลัดกับผลไม้เนี่ย ใครจะไม่ไป! แล้วก็ไม่ลืมถามต่อ “แม่ ยังไม่ได้ตอบเลย เกาลัดที่ผมเก็บวันนี้แลกลูกแพร์ได้ไหม?”
“ได้สิ” หนิงซูยิ้ม “งั้นตกลงว่า หนึ่งจินเกาลัด แลกลูกแพร์หนึ่งลูกดีไหม?”
เอ้อร์เป่าดีใจจนตาเป็นประกาย แต่ก็ งง นิดๆ “หนึ่งจินนี่มันเท่าไหร่เหรอ?” เขายังเล็ก ไม่เข้าใจหน่วยน้ำหนักเลย เลยหันไปถามพี่ชาย “พี่ หนึ่งจินคือเท่าไหร่เหรอ?”
อี้เป่าก็ตอบไม่ได้ เพราะเขาเองก็ไม่เคยเรียนเหมือนกัน “งั้นเดี๋ยวไปถามย่า” พูดจบก็วิ่งออกไปทันที
หนิงซูมองลูกชายยิ้ม “ไปสิ ไปถามย่าดู”
อี้เป่าวิ่งไปถึงบ้านเก่า ตอนนั้นผู้ใหญ่เพิ่งเลิกงานกัน ยังไม่ได้กินข้าว บางคนล้างมือในลาน บางคนพักอยู่ใต้ชายคา
เขามองหายายไม่เจอเลยตะโกน “ย่า! ย่า!”
“อี้เป่า มาหาย่ามีเรื่องอะไรเหรอ?” พ่อหลินถาม
อี้เป่าปิดปากแล้วส่ายหัว เขาไม่บอกใครเรื่องเกาลัดแลกผลไม้ ถ้าคนรู้มาก คนก็จะไปเก็บเยอะ แล้วเขากับน้องจะเก็บได้น้อยลง
แม่หลินได้ยินเสียงจึงออกมาจากในบ้าน “อี้เป่า มีอะไรเหรอ?”
อี้เป่าโบกมือให้ย่าก้มลง แล้วกระซิบเบาๆ “ย่า แม่อยากเอาไข่ไก่ ลูกแพร์ หรือแอปเปิ้ลมาแลกเกาลัดของเอ้อร์เป่า แม่บอกว่า หนึ่งจินเกาลัดแลกได้ลูกแพร์หนึ่งลูกหรือไข่ไก่หนึ่งฟอง หนึ่งจินนี่มันเท่าไหร่เหรอ?”
แม่หลินอึ้งไปครู่หนึ่ง — ลูกสะใภ้คนนั้นจะทำอะไรอีกเนี่ย? ถึงไม่เข้าใจ แต่เธอก็ไม่อยากยุ่ง “อี้เป่า หนึ่งจินต้องชั่งถึงจะรู้”
“ย่ามีตาชั่งไหม?” อี้เป่าถามต่อ “แต่ผมใช้ไม่เป็นนะ”
“รอก่อนนะ...” แม่หลินพูดแล้วเดินเข้าบ้านไป หยิบตาชั่งออกมา “อี้เป่า ย่าจะสอนให้ ดูดีๆ นะ หนึ่งจินคือตรงนี้...”
ยายสอนหนึ่งรอบ อี้เป่ายังไม่เข้าใจ รอบสองเริ่มพอเข้าใจ พอถึงรอบที่สาม เขาก็ใช้ตาชั่งเป็นแล้ว.