“รู้แล้วค่ะ ขอบคุณคุณย่ามาก งั้นผมขอยกตาชั่งกลับไปชั่งก่อนนะ พอชั่งเสร็จแล้วจะเอามาคืนครับ” อี้เป่าอุ้มตาชั่งไว้แน่นด้วยความตื่นเต้น ในใจคิดดีใจที่จะได้เอาไปแลกผลไม้กับไข่ไก่แล้ว
“ไม่ต้องเอามาคืนหรอก ไว้ที่บ้านหลานเถอะ เดี๋ยววันหลังย่าค่อยไปเอาเอง” ยังไงตอนนี้ที่บ้านก็ไม่ได้ใช้ แม่หลินพูดอย่างไม่รีบ “ตอนถือกลับไปต้องระวังหน่อยนะ เดินช้าๆ อย่าวิ่ง เดี๋ยวล้ม” เธอกำชับอี้เป่าอีกที
“รู้แล้วครับ”
ในบ้านตระกูลหลิน หนิงซู มองเอ๋อร์เป่ากับซานเป่าที่กำลังเล่นกันอยู่ ซานเป่านั่งอยู่บนผ้าปูเตียงที่ใช้ตอนกลางวัน เล่นโยนลูกเกาลัดกับเอ๋อร์เป่า เอ๋อร์เป่าโยนให้ซานเป่า ซานเป่าคลานไปเก็บแล้วโยนกลับ ทั้งคู่เล่นโยนไปโยนมาด้วยลูกเกาลัดเม็ดเล็กๆ ลูกเดียว แต่กลับเล่นได้เพลิดเพลินมาก
หนิงซูมองแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า เด็กๆ นี่ช่างดีจริงๆ ไร้กังวล ไร้ภาระใดๆ
“แม่ครับ ผมไปยืมตาชั่งจากบ้านคุณย่ามาแล้ว คุณย่ายังสอนผมใช้ตาชั่งด้วย แม่ยังจำได้ไหมครับที่บอกว่าจะให้แลกหนึ่งจินเกาลัดต่อผลไม้หนึ่งลูก ยังใช้ได้ไหมครับ?” อี้เป่าหอบเล็กน้อยตอนพูด เพราะรีบกลับมา อยากรีบได้ผลลัพธ์
“แน่นอนสิ ในครัวมีทั้งลูกแพร์กับแอปเปิ้ลอยู่ในกระสอบ ชั่งดูสิ แล้วค่อยไปเลือกเอง” หนิงซูตอบอย่างร่าเริง
“ครับ” อี้เป่าค่อยๆ หยิบเกาลัดที่ห่อด้วยเสื้อผ้าออกมาใส่ลงบนตาชั่ง
เอ๋อร์เป่าเห็นเข้าก็รีบมาช่วยเก็บเกาลัดใส่ตาชั่งด้วยกัน พอเก็บหมดแล้ว เอ๋อร์เป่าก็จ้องดูด้วยความสนใจ หนิงซูเองก็มองด้วยความอยากรู้ ว่าอี้เป่าจะชั่งเป็นจริงไหม
ภายใต้สายตาของหนิงซูและเอ๋อร์เป่า อี้เป่าก็เริ่มชั่งอย่างตั้งใจ มือเล็กๆ ของเขายังสั่นนิดหน่อย ตอนอยู่บ้านเก่าเขาไม่รู้สึกกังวล แต่ตอนนี้กลับตื่นเต้นจนหัวใจเต้นแรง ถึงจะตื่นเต้น เขาก็ยังตั้งใจเม้มปากชั่งออกมาอย่างระมัดระวัง
เพราะเกาลัดพวกนั้นเป็นของที่เอ๋อร์เป่าเก็บได้ระหว่างเก็บฟืน จึงมีไม่มากนัก หลังจากชั่งเสร็จ อี้เป่าก็หันไปมองหนิงซู “แม่ครับ รวมแล้วหนึ่งจิน ใช่ไหมครับ?”
หนิงซูไม่คิดว่าอี้เป่าจะทำได้จริง แถมยังไม่พลาดแม้แต่นิด โดยเฉพาะท่าทางที่มีระเบียบแบบนั้น เธออดชมในใจไม่ได้ว่า ลูกชายคนนี้ช่างฉลาดจริงๆ “ใช่จ้ะ งั้นลูกเลือกผลไม้ของลูกก่อนเลย” จริงๆ ปกติถ้ารับซื้อเกาลัด คนจะต้องปอกเปลือกก่อน แต่เห็นแก่ลูกชาย เธอเลยไม่คิดมากเรื่องนั้น
“เอ๋อร์เป่า ฉันจะไปเลือกผลไม้แล้วนะ นายอยากได้ลูกแพร์หรือแอปเปิ้ล?” เพราะเกาลัดเป็นของเอ๋อร์เป่าเก็บมา อี้เป่าจึงถาม
“พี่เลือกเถอะ” เอ๋อร์เป่าตอบอย่างเชื่อฟัง
“งั้นผมไปแล้วนะครับ” อี้เป่าวิ่งเข้าไปในครัวด้วยความดีใจ
หนิงซูเห็นแบบนั้นก็เก็บเกาลัดกับตาชั่งแล้วเดินตามเข้าไปในครัว พอเข้าไปก็เห็นอี้เป่าถือลูกแพร์ออกมาพอดี หัวใจดวงเล็กเต้นแรง เพราะเมื่อครู่ตอนเปิดกระสอบ เขาแอบเห็นของตั้งหลายอย่าง ทั้งขนมบ๊ะจ่างเล็กๆ หลายอัน และของยาวสีขาวๆ คล้ายหมั่นโถวแต่ไม่ใช่ ที่สำคัญคือยุคนี้ไม่มีขนมปีใหม่ เพราะข้าวเหนียวมีค่ามาก การทำขนมปีใหม่ต้องใช้แรงและใช้ข้าวเหนียวเยอะ คนส่วนมากจึงไม่กล้าทำ
นอกจากนั้น อี้เป่ายังเห็นทั้งลูกแพร์และแอปเปิ้ลด้วย ลูกแพร์เหลืออยู่ไม่กี่ลูก แต่แอปเปิ้ลมีเยอะมาก ถึงอี้เป่ายังเรียนหนังสือไม่เป็น แต่ก็ดูออกว่า “เยอะ” ขนาดไหน ตอนหยิบลูกแพร์ เขายังกลืนน้ำลายอยู่เลย เขาไม่เคยกินแอปเปิ้ล แต่กลิ่นหอมของมันฟุ้งออกมาจากกระสอบจนเขาห้ามใจแทบไม่อยู่
พอแม่เดินมา อี้เป่าก็รีบยื่นลูกแพร์ให้ดู “แม่ครับ ผมหยิบมาแค่ลูกเดียว” เมื่อก่อนแค่กินเนื้อเพิ่มอีกนิด แม่ยังดุ ดังนั้นแพร์เขาเลยไม่กล้าหยิบมาก
หนิงซูพยักหน้า “ได้จ้ะ”
ในหัวอี้เป่ายังมีอีกคำถาม “แม่ครับ ถ้าผมกับเอ๋อร์เป่าเก็บเกาลัดมาได้ จะเอามาแลกไข่ได้ไหมครับ?” ถ้าแลกได้ เขากับเอ๋อร์เป่ากับซานเป่าก็จะได้กินไข่ แล้วตอนเห็นจวงเสี่ยวเผิง พวกเขาก็จะพูดได้ว่า “พวกเราก็กินไข่เหมือนกันนะ”
จริงๆ ต่อให้ไม่เก็บเกาลัด หนิงซูก็คิดไว้ว่าจะให้ลูกๆ กินไข่ทุกเช้าอยู่แล้ว เพราะสามีส่งเงินมาเดือนละ 30 หยวน ซื้อไข่ให้ลูกกินวันละฟองยังเหลือ แต่เมื่อเด็กถามด้วยตาเป็นประกายแบบนั้น เธอจึงตอบอย่างใจดี “ได้สิ แม่สัญญาแล้วนี่ อีกอย่างนะ เพราะพวกลูกเป็นลูกของแม่ แม่จะให้ผลไม้เพิ่มอีกคนละลูกทุกวัน นอกจากไข่ที่ได้จากการแลกเกาลัด”
อี้เป่าแทบไม่เชื่อหูตัวเอง แม่ไม่เพียงให้ไข่ แต่ยังให้ผลไม้ด้วย ที่สำคัญแม่ยังพูดว่า “เพราะพวกลูกเป็นลูกของแม่” แค่ประโยคนั้นก็ทำให้หัวใจเขาพองโต “ขอบคุณครับแม่ งั้นพรุ่งนี้ผมกับเอ๋อร์เป่าจะไปเก็บเกาลัดเยอะๆ มาแลกไข่กับผลไม้ แล้วจะซ่อนไว้กินช้าๆ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ไปเรียกเอ๋อร์เป่ากับซานเป่ามากินข้าวได้แล้ว” หนิงซูเอ็นดูอี้เป่ามาก เพราะทั้งฉลาดและรู้จักรับผิดชอบ
“ครับ” อี้เป่าถือลูกแพร์วิ่งออกไปทันที
พอเขาวิ่งออกมา เอ๋อร์เป่าที่เล่นกับซานเป่าอยู่ก็เห็นลูกแพร์ในมือพี่ชาย “พี่ ได้มาจริงเหรอ? แม่ให้จริงๆ เหรอ?” สีหน้าของเอ๋อร์เป่าตกใจจนดูตลก ดวงตาเบิกกว้างราวกับกลัวว่าแพร์จะหายไปถ้ากระพริบตา
“จริงสิ แม่ยังบอกด้วยว่าพรุ่งนี้เราเก็บเกาลัดมาแลกไข่ได้ แล้วก็จะให้ผลไม้เพิ่มอีกเพราะเราเป็นลูกแม่” อี้เป่าพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “พรุ่งนี้เราสองคนไปเก็บเกาลัดกันนะ เก็บเยอะๆ จะได้แลกเยอะๆ แล้วเอาไว้กินทีหลัง”
“จริงเหรอ ดีจังเลย!” เอ๋อร์เป่าดีใจจนกระโดดขึ้น แต่ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ “พี่ แม่เคยบอกว่าจะเลี้ยงลูกเจี๊ยบ ตอนนี้ก็ยังไม่มีเลย แม่จะลืมไหม?”
“เดี๋ยวไว้ถามแม่ทีหลัง” อี้เป่าตอบ
“อืม”
ซานเป่าเห็นสองพี่ชายคุยกันแต่ไม่สนใจตัวเอง ก็คลานมาที่เท้าเอ๋อร์เป่าอย่างหงุดหงิด
เอ๋อร์เป่าถอยหลัง “ซานเป่า ทำอะไรน่ะ?”
“เล่น” ซานเป่าตอบเสียงดังฟังชัด
“อย่าเล่นเลย แม่เรียกไปกินข้าวแล้ว” อี้เป่ารีบเอาลูกแพร์ไปซ่อนไว้ในห้อง รวมกับแอปเปิ้ลสองลูกที่แม่ให้หลังอาบน้ำตอนกลางวัน ตอนนี้มีผลไม้สามลูก สามคนกินได้สามวัน แถมยังมีลูกอมรสนม สองเม็ดที่ได้มาอีก เขายิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะออกไปข้างนอกอีกครั้ง
เขายกตะกร้ามาคว่ำ แล้วบอกซานเป่า “ซานเป่า ขึ้นมาสิ เราไปกินข้าวกัน ท้องคงหิวแล้วใช่ไหม?”
ซานเป่ารู้คำว่า “หิวท้อง” ก็รีบพยักหน้าแล้วตบหน้าท้องตัวเองเบาๆ “หิวแล้ว” พร้อมแลบลิ้นเล็กๆ ที่แห้งของเขา ก่อนจะคลานเข้าไปในตะกร้าอย่างว่าง่าย
หนิงซูเปิดฝาครอบกับข้าวบนโต๊ะ หยิบไข่ตุ๋นลงมา แล้วตักข้าวต้มมันเทศให้แต่ละคนพอดี อี้เป่ากับเอ๋อร์เป่าก็หิ้วตะกร้าที่มีซานเป่าเดินเข้ามาพอดี
“หอมจังเลย แม่ทำอะไรเหรอครับ?” เอ๋อร์เป่าดมกลิ่นพลางมองโต๊ะอย่างตื่นเต้น
เมื่อครู่ตอนเข้ามา โต๊ะยังมีฝาครอบอยู่ เพราะในชนบทมียุงและแมลงเยอะ คนจึงมักใช้ฝาครอบที่สานจากไม้ไผ่หรือเถาวัลย์อย่างแน่นหนา ปิดไว้จนมองไม่เห็นข้างใน
ตอนนี้ฝาครอบถูกเปิดออกแล้ว อี้เป่าก็เห็นกับข้าวบนโต๊ะด้วย เพียงแต่ยังไม่ทันพูด เอ๋อร์เป่าก็ร้องออกมาก่อน “โห ไข่เยอะจังเลย!”
อี้เป่าดึงแขนเอ๋อร์เป่าเบาๆ กระซิบ “พวกนี้คงไม่ใช่ของเราหรอก ดูเฉยๆ นะ”
“มากินข้าวเร็วเข้า” หนิงซูพูด “พวกลูกกินไข่เจียว ส่วนซานเป่ายังเล็ก ให้กินไข่ตุ๋นแทนนะ ได้ไหม?” เธอพูดพลางอุ้มซานเป่าขึ้นจากตะกร้า
“แม่……” ซานเป่ากอดคอแม่แน่น แก้มกลมๆ ซุกลงกับลำคอของหนิงซูอย่างออดอ้อน
หนิงซูหัวเราะเบาๆ แล้วตบก้นลูกน้อยเบาๆ
“แม่ครับ พวกผมก็จะได้กินไข่ด้วยเหรอครับ? ผม เอ๋อร์เป่า แล้วก็ซานเป่าทุกคนเลย?” อี้เป่าถามอย่างตาโต แม้ตอนกลางวันจะได้กินเนื้อเยอะแล้ว แต่ตอนเย็นยังมีไข่อีก เขาไม่เคยฝันถึงเรื่องแบบนี้เลย
“อืม… ใช่สิ แต่ต้องใช้เกาลัดที่พรุ่งนี้พวกลูกเก็บมาแลกนะ ตกลงไหม?” หนิงซูถาม เด็กๆ ชีวิตเริ่มมีภาระหนี้สินแล้วนะ
“ตกลงครับๆ!” เอ๋อร์เป่าตอบทันทีแล้วรีบปีนขึ้นนั่ง เขาดมไข่เจียวใส่ต้นหอม แล้วดมผักกวางตุ้งต้มต่อ แม้แต่ไข่ตุ๋นของซานเป่าก็ยังไม่เว้น
อี้เป่าก็นั่งลงข้างๆ แต่ไม่ดม มีเพียงถามเสียงเบา “หอมไหม?”
“หอมมาก หอมกว่าของคุณย่าทำอีก” เอ๋อร์เป่ากลืนน้ำลาย แต่ยังไม่กล้าเริ่มกิน เขามองแม่อย่างรอคอย
สองพี่น้องมีนิสัยว่า ถ้าแม่ยังไม่เริ่มกิน พวกเขาจะไม่กล้ากินก่อน เพราะกลัวแม่ไม่พอใจ นานวันเข้าก็กลายเป็นนิสัยติดตัว
“กินได้แล้ว” หนิงซูพูด พลางอุ้มซานเป่ามานั่งตัก ตักไข่ตุ๋นเป่าเย็นก่อนป้อน
สองพี่น้องยังไม่รีบกิน มองดูแม่ป้อนซานเป่า เห็นแม่เป่าไข่ตุ๋นเบาๆ แล้วค่อยป้อนให้น้อง ทั้งคู่กลับรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีอะไรอุ่นๆ ในใจ
“แม่ครับ ตอนผมยังเล็กเท่าซานเป่า แม่เคยป้อนไข่ตุ๋นให้ผมไหมครับ?” เอ๋อร์เป่าถามเสียงใส ในใจคิดว่าแม่เคยทำให้แน่ๆ เพราะแม่ก็เคยป้อนซานเป่าแบบนี้
อี้เป่าไม่พูด แต่เงี่ยหูฟังคำตอบ
หนิงซู “……” ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ไม่มีภาพนั้นเลย แต่พอเห็นสายตาสองคู่ที่เต็มไปด้วยความหวัง เธอก็พูดปฏิเสธไม่ออก จึงตักไข่ตุ๋นอีกช้อนแล้วยื่นไปตรงหน้าเอ๋อร์เป่า “ตอนนี้หนูก็โตแล้ว แม่ก็ยังป้อนให้นะ อ้าปากสิ…”
เอ๋อร์เป่ามองไข่ตุ๋นในช้อนที่แม่ยื่นให้ น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
หนิงซูตกใจ “เอ๋อร์เป่า เป็นอะไรลูก?”
“ผม…ผม…” เอ๋อร์เป่าพูดไม่ออก แค่รู้สึกอยากร้องไห้ ไม่รู้จะอธิบายยังไง ทั้งดีใจทั้งเศร้าในเวลาเดียวกัน เขาสูดกลิ่นไข่ตุ๋นหอมๆ แล้วอ้าปากกินเข้าไป
ความนุ่มลื่นและรสละมุนของไข่ตุ๋นกระจายทั่วปาก อร่อยจนไม่อยากกลืนเลย
จริงๆ เขาก็เคยกินไข่ตุ๋นมาก่อน ตอนกินข้าวที่บ้านเก่า แต่ที่นั่นคนเยอะ ไข่ตุ๋นหนึ่งถ้วยแบ่งกันกินได้แค่คนละคำ แล้วก็หมด เรื่องนั้นผ่านมานานแล้ว เดือนที่แล้วหรือสองเดือนก่อนก็ไม่แน่ใจ
หนิงซูเห็นลูกชายตัวน้อยกินอย่างตะลึงก็ยิ้ม แล้วตักไข่ตุ๋นอีกช้อนให้ “อี้เป่า มานี่ลูก”