ทุกคนกำลังรอหลินไห่ไฉอยู่ในลานบ้าน พอเห็นเขาถือกระจาดใบเล็กกลับมา หนิงซูรีบลุกขึ้น “ทำไมยังถือของมาด้วยล่ะ?”
“ย่าให้ผมเอามาครับ ย่าบอกว่าห้ามกินแต่ข้าวของอาสะใภ้สามฝ่ายเดียว” หลินไห่ไฉพูดเสียงเบาๆ อย่างเกรงใจ เขายื่นกระจาดให้หนิงซู ข้างในมีมะเขือม่วง มันเทศ และเผือก “นี่คือเสบียงของผมเองครับ”
พอเห็นมะเขือม่วงกับเผือก หนิงซูก็แววตาเป็นประกาย ทั้งมะเขือม่วงแบบลวกหรือผัดก็อร่อย ส่วนเผือกต้มซี่โครงเธอก็กินได้ตั้งสองชามใหญ่ เสียดายแค่ไม่มีซี่โครง แต่เธอยังมีบัตรเนื้ออยู่ พรุ่งนี้ค่อยไปดูที่ร้านสหกรณ์ดีกว่า
“ไห่ไฉ ต่อไปเธอมากินข้าวที่นี่ไม่ต้องเอาเสบียงมานะ ถ้าย่าให้เอามาอีกก็บอกไปว่า เธอมาช่วยบ้านอาสะใภ้สามเก็บฟืน ขุดผักป่า แล้วก็ช่วยพี่อี้เป่ากับพี่เอ้อร์เป่าเลี้ยงน้องเลยได้มากินข้าวที่นี่ เข้าใจไหม?”
หนิงซูรับผักที่เขาเอามา เพราะที่นี่หลินไห่ไฉถือว่าทำงานแลกอาหาร ไม่ได้มากินฟรี เพียงแต่คนในบ้านเก่าไม่รู้เท่านั้น
“เข้าใจแล้วครับอาสะใภ้สาม” หลินไห่ไฉยิ้มกว้าง แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เขาก็เชื่อฟัง
หนิงซูกล่าว “เอาล่ะ มากินข้าวกันเถอะ เอ้อร์เป่าพาซานเป่าไปนั่งให้ดี อี้เป่ากับไห่ไฉไปต่อแถวถือชามมา”
เด็กๆ วิ่งเข้าไปในครัวอย่างร่าเริง แล้วก็เห็นอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ
พวกเขาไม่รู้จักซูชิ แต่ในสายตาเด็กๆ มันคือข้าวปั้น ส่วนขนมเขียวหม่นนั้นพวกเขารู้จักดี
ในละแวกนี้ พอถึงเทศกาลสารทเดือนเจ็ดจะมีขนมเขียวไว้ไหว้บรรพบุรุษ เป็นของขึ้นชื่อของที่นี่ แม้ภายหลังประเพณีไหว้บรรพบุรุษจะถูกยกเลิก แต่บางบ้านก็ยังทำขนมเขียวไว้กินเล่นเหมือนทำเกี๊ยว ขนมนี้ทำจากแป้งข้าว หวานๆ นึ่งแล้วจะกลายเป็นสีเขียวเข้ม มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว
“แม่ ขนมนี้ผมเคยกิน อร่อยมากเลย” เอ้อร์เป่าจ้องขนมเขียวหม่นตาไม่กะพริบ อยากกินสุดๆ
หลินไห่ไฉพยักหน้า “ย่าก็เคยทำครับ แต่ทำเล็กกว่านี้ ของอาสะใภ้สามใหญ่กว่าเยอะ”
ถ้าแม่หลินได้ยินคงไม่พ้นทำกับข้าวให้อีกหม้อใหญ่แน่
หนิงซูกล่าว “เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว ทุกคนจะได้คนละชิ้นนะ”
เธอยกฝาหม้อขึ้น มีเกี๊ยวซุปขนาดใหญ่ทั้งหมด 24 ลูก แบ่งให้เด็กโตคนละ 5 ลูก เธอ 7 ลูก และซานเป่า 2 ลูก
“เกี๊ยว!” อี้เป่าที่รอถือชามอยู่ร้องขึ้น “แม่ เกี๊ยวลูกใหญ่มาก ใหญ่กว่าคราวก่อนตั้งเยอะ”
“อันนั้นเรียกว่าเกี๊ยวใหญ่ ของคราวก่อนเรียกว่าเกี๊ยวเล็ก” หนิงซูอธิบาย “มาเลย ถือไปคนละชาม”
“ครับ!”
เด็กสองคนถือไปคนละชาม หนิงซูถืออีกสามชาม
บนโต๊ะมีจานขนมเขียวหนึ่งจาน กับจานข้าวปั้นอีกหนึ่ง
หนิงซูกล่าว “แต่ละคนได้เกี๊ยวใหญ่หนึ่งชาม ถ้ายังไม่อิ่มค่อยกินขนมเขียวกับข้าวปั้น ข้าวปั้นด้านนี้ไส้หมู อีกด้านไส้ปลา กินได้แค่คนละสองชิ้น ส่วนขนมเขียวได้คนละหนึ่ง เข้าใจไหม?” เธอไม่แน่ใจว่าเด็กๆ จะกินได้มากน้อยแค่ไหน แต่เกี๊ยวห้าลูก ขนมหนึ่งชิ้น ข้าวปั้นสองน่าจะพอดี ข้าวปั้นนี่ก็คือซูชินั่นเอง เรียกแบบนี้ในยุคนี้จะฟังดูธรรมดากว่า
“เข้าใจแล้วครับ!”
เด็กสามคนรีบกินเกี๊ยวก่อนอย่างตื่นเต้น
หนิงซูใช้ตะเกียบคีบแผ่นเกี๊ยวเล็กๆ เป่าเบาๆ แล้วป้อนให้ซานเป่า “ซานเป่า อ้าม~”
“อ้า~” ซานเป่าอ้าปากรับทันที
หนิงซูป้อนเกี๊ยวเนื้อนุ่มให้เขา คืนนี้ไม่มีข้าวต้ม เกี๊ยวทำจากแป้ง นุ่มย่อยง่าย กินได้แน่นอน พอพูดถึงข้าวต้ม เธอก็นึกได้ว่าลืมทำไม้ไผ่หุงข้าว
ซานเป่ากัดเกี๊ยวด้วยฟันน้ำนมแค่หกซี่ เคี้ยวเอร็ดอร่อย ปกติเขากินแต่ของรสอ่อนๆ นอกจากข้าวต้มที่มีรสหวานนิดหน่อย อาหารอื่นก็แทบไม่ได้กิน เห็นพี่ๆ กินกันเอร็ดอร่อยแบบนี้ น้ำลายเขาแทบไหลเต็มปาก พอได้กินเกี๊ยว เขาก็ตาโตชอบใจสุดๆ
“อ้า~” เขาอ้าปากรออีกคำ
หนิงซูกินเกี๊ยวของตัวเองหนึ่งลูก ก่อนจะป้อนเนื้อเกี๊ยวให้เขาอีก “รอหน่อยนะ อีกไม่นานเก้าอี้เด็กของหนูเสร็จแล้ว จะได้กินเองแล้วนะ”
การป้อนเด็กกินข้าวไม่ใช่งานง่ายเลย เธอชื่นชมแม่บ้านที่ต้องเลี้ยงลูกทั้งวันยังต้องทำงานบ้านและทำอาหารครบสามมื้อ เหนื่อยมากจริงๆ
เทียบกันแล้วชีวิตเธอยังสบายกว่าเยอะ นอกจากต้องช่วยป้อนซานเป่ากับทำอาหารแล้ว ที่เหลืออี้เป่ากับเอ้อร์เป่าก็ช่วยเลี้ยงกันเอง ส่วนเรื่องทำอาหาร ถึงไม่มีเด็กสามคน เธอก็ต้องทำกินอยู่ดี เพราะงั้นก็ไม่ได้หนักเท่าไร
คิดแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ได้มาอยู่ในช่วงเวลานี้ เพราะอี้เป่ากับเอ้อร์เป่าโตพอช่วยได้แล้ว ถ้ามาอยู่ตั้งแต่ก่อนคลอดซานเป่า เธอคงต้องกลัวไปอีกพักใหญ่ กลัวว่าจะคลอดยากหรือมีปัญหาอะไรหรือเปล่า
พอทั้งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กสี่กินกันเกือบเสร็จ เสียงพ่อหลินก็ดังขึ้นจากข้างนอก
“สะใภ้สาม ต้นไม้สำหรับทำขื่อบ้านตัดไว้แล้วนะ วางไว้ในลานนั่นแหละ”
หนิงซูรีบออกจากครัว เห็นว่าพ่อหลินมาพร้อมหลินกั๋วเฟิงกับหลินกั๋วเหลียง รีบมาช่วยกันตัดต้นไม้ยี่สิบต้นก่อนฟ้ามืด
“ค่ะ ขอบคุณพ่อมากเลย” หนิงซูรู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย ถึงเธอจะไม่ใช่คนขี้อาย แต่ก็ไม่ค่อยชินเวลามีคนช่วยมากขนาดนี้ เห็นช่วงนี้พ่อหลินพาลูกชายสองคนมาช่วยทำอิฐและมาสร้างเรือนให้แทบทุกวัน วันนี้ยังมาช่วยตัดต้นไม้อีก เธอรู้สึกซาบซึ้งจริงๆ ในใจคิดว่าควรตอบแทนยังไงดี
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก” พ่อหลินพูดสั้นๆ แล้วก็กลับไปยกต่อ
พ่อหลินกับลูกชายสองคนแบกต้นไม้ถึงเจ็ดเที่ยวกว่าจะครบยี่สิบต้น เสร็จแล้วพ่อหลินพูดต่อ “ตอนบ่ายฉันไปถามมาอีกที อีกสองวันจะได้ขึ้นขื่อ ต้องทำแต่เช้าให้เสร็จก่อนออกไปทำงาน”
“ค่ะ แล้วตอนขึ้นขื่อต้องเตรียมอะไรไหมคะ?” หนิงซูถาม เธอจำได้ว่าในยุคหลังๆ เวลาขึ้นขื่อจะต้องมีของเซ่นไหว้เทพเจ้า แต่ยุคนี้เลิกเรื่องพวกนี้ไปแล้วมั้ง
“ไม่ต้องเตรียมพวกนั้น” พ่อหลินตอบ “พรุ่งนี้กับมะรืนก่อนขึ้นขื่อ ฉันจะเอารั้วไปล้อมคอกไก่กับคอกหมูให้เรียบร้อย”
“ได้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะพ่อ”
คุยกันครู่หนึ่ง พ่อหลินก็พาลูกชายกลับบ้าน
หนิงซูยืนอยู่ข้างนอกครู่หนึ่ง คิดอยู่ว่าหลังขึ้นขื่อแล้วจะตอบแทนยังไงดี ระหว่างซื้อของให้หรือเชิญมากินข้าว คิดไปคิดมา เธอเลือกซื้อของให้ดีกว่า เพราะไม่อยากยุ่งยาก และของที่เหมาะที่สุดก็คือเนื้อ
เดิมทีเธอคิดว่าจะไปซื้อซี่โครงพรุ่งนี้เพื่อเอามาต้มกับเผือกที่หลินไห่ไฉเอามาให้ แต่ไหนๆ อีกสองวันก็จะขึ้นขื่อแล้ว ค่อยไปทีเดียวหลังกิจกรรมเสร็จเลยดีกว่า จะได้ซื้อเผื่ออีกหน่อย
—— บ้านใหญ่ ——
ทางบ้านใหญ่นั้น พอกินข้าวได้ไม่นาน หลินไห่ไฉก็กลับมา พร้อมกับถือแอปเปิ้ลที่กินเหลือครึ่งลูก “แม่ ผมกลับมาแล้วครับ” เขาวิ่งเข้าบ้านอย่างร่าเริง เห็นทุกคนยังนั่งกินข้าวกันอยู่
“ไปกินข้าวบ้านอาสะใภ้สามมาอีกแล้วเหรอ?” เฉียนอ้ายเฟินถามอย่างรู้เรื่องอยู่แล้ว เพราะแม่สามีบอกไว้คร่าวๆ ว่าบ่ายนี้เด็กไปช่วยบ้านสามขุดผักป่า เลยถูกชวนกินข้าวเย็นด้วย เฉียนอ้ายเฟินคิดในใจ เด็กขุดผักป่าหน่อยเดียวจะคุ้มกับมื้อเย็นได้ยังไง สะใภ้สามคงแค่ใจดีชวนไว้เฉยๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะให้ฟืนเพิ่มหน่อยละกัน
“ใช่ครับ อาสะใภ้สามยังบอกด้วยว่า ให้ผมไปกินข้าวเช้าพรุ่งนี้ด้วย” หลินไห่ไฉยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ
“ไห่ไฉ บ้านอาสะใภ้สามกินอะไรบ้างเหรอ?” หลินไห่เหวิน พี่ชายวัยสิบขวบถามด้วยความอยากรู้ เขายังเป็นเด็กโตที่ชอบกินอยู่
“อืม…” หลินไห่ไฉนับนิ้ว “มีเกี๊ยวใหญ่ ในนั้นมีเนื้อ แล้วก็มีข้าวปั้นเล็กๆ แบบนี้…” เขาทำมือวงเป็นวงกลมเล็ก “ผมกินไปสองชิ้น อันหนึ่งไส้หมู อีกอันไส้ปลา แล้วก็…ขนมเขียวหนึ่งลูก”
ทุกครั้งที่เขาพูดถึงเมนูหนึ่งอย่าง ทุกคนในบ้านก็กลืนน้ำลายตามไปหนึ่งที
“ไห่ไฉ แล้วทำไมอาสะใภ้สามถึงชวนเธอกินข้าวล่ะ?” หลินไห่อู๋ เด็กชายวัยแปดขวบถามอย่างร้อนรน เขาไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว กำลังคิดว่าถ้าตามรอยไห่ไฉตอนนี้ยังจะทันไหม…
หลินไห่ไฉไม่รู้เลยว่าพี่ชายของตัวเองคิดจะขัดขวาง “ความขยันหาเลี้ยงตัวเอง” ของเขา จึงพูดด้วยความดีใจว่า
“อาสะใภ้สามบอกว่าผมเป็นเด็กดี บอกว่าผมช่วยดูแลซานเป่า ช่วยเก็บฟืนให้ แล้วก็ขุดผักป่าให้เธอด้วย”
หลินไห่ไฉไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวเองเก่งขนาดนี้ ถูกอาสะใภ้สามชมจนหางแทบจะลอยขึ้นฟ้า
“งั้นผมก็ไปช่วยดูแลซานเป่า เก็บฟืน ขุดผักป่าด้วยได้ไหมล่ะ อาสะใภ้สามจะให้ผมกินเนื้อด้วยหรือเปล่า?” หลินไห่อู่ถามขึ้น
“คิดอะไรของเธอ ไม่ต้องไปเรียนแล้วหรือไง?” เฉียนอ้ายเฟินพูดอย่างไม่พอใจ
แต่หลินไห่อู่กลับตอบเสียงแข็งว่า
“ไปเรียนสู้กินเนื้อไม่ได้ ถ้ามีเนื้อกิน ผมยอมไม่ไปเรียนเลย”
เด็กอายุแปดขวบที่เต็มไปด้วยความดื้อดึง เขาไม่ชอบเรียนหนังสือเลยจริงๆ
“พรุ่งนี้ผมจะไปกินข้าวเช้าที่บ้านอาสะใภ้สามอีกนะ” หลินไห่ไฉพูดอวดอย่างภูมิใจ “แล้วแอปเปิ้ลลูกนี้ก็อาสะใภ้สามให้ผมด้วย อร่อยมากเลย”
“งั้นแบ่งให้ฉันกินหน่อยสิ” หลินไห่อู่ยื่นมือมาขอ
“ไม่ให้” หลินไห่ไฉรีบกอดแอปเปิ้ลไว้แน่นแล้ววิ่งหนีออกไปทันที
หลินเสี่ยวจิงฟังพวกเขาพูดถึงหนิงซูแล้วรู้สึกรำคาญสุดๆ
จางฉินฟางเม้มปาก เธอก็เกลียดหนิงซูเหมือนกัน แต่ตอนนี้ไม่กล้าพูดอะไร กลัวหนิงซูจะโวยวายแล้วไปแจ้งตำรวจอีก
“จริงสิ เสี่ยวจิง แม่ซื้อกล่องอลูมิเนียมให้ลูกแล้วนะ” แม่หลินพูดขึ้นเมื่อคิดได้ เห็นลูกสาวกลับมาบ้านแล้ว จึงพูดเรื่องกล่องอลูมิเนียมเพื่อให้ลูกดีใจหน่อย
หลินเสี่ยวจิงตกใจเล็กน้อย “จริงเหรอคะ ขอฉันดูหน่อย” พอได้ยินว่ามีกล่องอลูมิเนียมใหม่ ความสนใจของเธอก็พุ่งไปที่กล่องนั้นทันที
“กินข้าวให้เสร็จก่อน แล้วค่อยดู” แม่หลินพูด
“อืม” หลินเสี่ยวจิงอยากได้กล่องอลูมิเนียมมานานแล้ว แต่ที่บ้านไม่มีคูปองอุตสาหกรรม แม่เคยเสนอว่าจะไปถามหนิงซูให้ แต่เธอไม่ยอมเด็ดขาด เธอไม่อยากได้ของจากหนิงซูเลย “แม่ แล้วทำไมอยู่ๆ ถึงซื้อกล่องได้ล่ะ มีคูปองแล้วเหรอ?”
แม่หลินเตรียมคำตอบไว้แล้ว “ไม่มีคูปองหรอก เป็นของมีตำหนิจากสหกรณ์ขายของ” เธอยังบอกให้หนิงซูและคนในบ้านพูดตรงกันไว้ด้วย เผื่อถูกถามจะได้ไม่หลุด
“ของมีตำหนิก็ไม่เป็นไรหรอก ได้ซื้อโดยไม่ต้องใช้คูปองก็ดีมากแล้ว” หลินเสี่ยวจิงพูดอย่างดีใจ
หนิงซูไม่รู้เลยว่าหลินเสี่ยวจิงกลับจากโรงเรียนแล้ว ตอนนี้เธอกำลังอาบน้ำให้เด็กทั้งสามคน
หลังจากอาบน้ำเสร็จ หนิงซูก็ไปแปรงฟัน ขณะกำลังแปรงฟัน อี้เป่าเดินมาหา
“แม่ ผมกับเอ้อร์เป่าต้องแปรงฟันไหม?”
เมื่อเช้าแม่ยังบอกเลยว่าเขากับเอ้อร์เป่าเป็นเด็กโตแล้ว ต้องแปรงฟันด้วย แปรงฟันแล้วปากจะหอมๆ แล้วทำไมตอนนี้แม่แปรงฟันแต่ไม่เรียกพวกเขาล่ะ หรือว่าเด็กโตแปรงฟันเฉพาะตอนเช้า ไม่ต้องแปรงตอนเย็น?
หนิงซู “……”
ในใจเธอเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อกี้มัวแต่คิดเรื่องจะส่งเต้าหู้ยี้ให้หลินกั๋วต้ง ต้องใช้คูปองจักรยาน เลยลืมไปว่าต้องซื้อแปรงกับยาสีฟันให้สองหนูน้อย “อี้เป่า ขอโทษนะ วันนี้แม่ลืมซื้อยาสีฟันกับแปรงให้ พรุ่งนี้แม่จะรีบไปซื้อให้แน่นอน”
“ไม่เป็นไรครับแม่” อี้เป่าพูดด้วยความอารมณ์ดี “แม่ครับ ผมไปซักผ้าก่อนนะ”
ตอนนี้เขาซักผ้าเป็นแล้ว แค่ให้แม่ช่วยหิ้วน้ำหน่อยก็พอ ไม่ต้องไปวุ่นวายกับย่าอีก
หนิงซูให้คำมั่นในใจ พรุ่งนี้เช้าเธอต้องไปซื้อให้จริงๆ “ได้เลย แม่จะไปช่วย”