หนิงซูพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งเล็กน้อย “แม่ ฉันก็เชื่อใจแม่นะ ฉันรู้ตัวเองดีว่าฉันเป็นคนยังไง ฉันไม่ค่อยชอบทำงาน ไม่ค่อยรู้วิธีดูแลลูก ที่ผ่านมาแม่ก็เป็นคนช่วยดูแลตลอด แม่ไม่เคยบ่นอะไร ฉันก็รู้สึกขอบคุณอยู่เสมอ ฉันเองก็คิดไว้เหมือนกันว่า ต่อไปถ้าแม่กับพ่อแก่ตัวลง พวกเราจะตั้งใจดูแลมากกว่าพี่ชายทั้งสองแน่
แต่แม่ก็คือแม่ คนอื่นก็คือคนอื่นนะ ฉันไม่ได้พูดขึ้นมาลอยๆ วันนี้อี้เป่า เอ้อร์เป่า บอกฉันว่า ถ้าฉันไม่ให้พวกเขากินเนื้อเพิ่มอีกชิ้น ก็จะให้พ่อของพวกเขาหาแม่ใหม่ให้ ฉันแทบจะเป็นลมตอนที่ได้ยินนะ พวกเขาเพิ่งห้าขวบเอง จะคิดคำพูดแบบนี้ขึ้นมาเองได้ยังไง อีกอย่างถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ก็อาจจะทำให้ชื่อเสียงของพวกเขาเสียหายได้ด้วย
แม่ ถ้าอย่างนั้นแม่ลองถามพวกเขาดูสิว่า ใครเป็นคนสอนให้พูดแบบนี้?”
แม่หลินเห็นว่าหนิงซูพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดี พอได้ยินแบบนั้นก็คิดว่าต้องถามให้แน่ชัด ไม่อย่างนั้นถ้าหนิงซูเก็บความไม่พอใจไว้ในใจ ก็จะไม่สบายใจทั้งสองฝ่าย เธอจึงหันไปถามเด็กทั้งคู่ “อี้เป่า เอ้อร์เป่า บอกย่าเถอะ ว่าใครเป็นคนบอกพวกหนูว่า ให้พ่อหาผู้หญิงใหม่มาเป็นแม่พวกหนู?”
ใครกันนะที่ช่างใจร้ายแบบนี้ เห็นครอบครัวคนอื่นดีไม่ได้ ต้องมายุแหย่ให้แตกแยก ถ้าเธอรู้ว่าเป็นใคร จะต้องตบสักสองทีให้เข็ด
“เป็นป้าสะใภ้รองครับ” เอ้อร์เป่าตอบออกมาตรงๆ ทันที
อี้เป่าพยักหน้าตาม
เด็กทั้งสองถึงจะยังเล็ก แต่ก็ไม่ใช่ว่าใครถามอะไรก็พูดได้หมด ตอนหนิงซูถาม พวกเขาตอบตรงๆ เพราะหนิงซูเป็นแม่ ถึงแม้แม่จะชอบงก แต่ก็ไม่เคยตีพวกเขา ไม่เคยทำร้ายจิตใจพวกเขา จึงทำให้ในใจลึกๆ ยังไว้วางใจแม่อยู่
ส่วนตอนที่แม่หลินถาม พวกเขาก็ตอบตามตรง เพราะแม่หลินเป็นย่าที่เลี้ยงดูพวกเขามาตั้งแต่เล็ก
พอได้ยินว่าเป็นจางฉินฟาง แม่หลินก็นึกถึงนิสัยของสะใภ้รอง คิดดูแล้วก็อาจจะเป็นไปได้จริง เพราะเด็กเล็กขนาดนี้ ถ้าไม่มีใครบอก ก็คงพูดเองไม่ได้แน่ แม่หลินคิดในใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกับหนิงซูด้วยน้ำเสียงที่แฝงความรู้สึกผิด “หนิงซูไม่ต้องห่วงนะ แม่จะจัดการพี่สะใภ้รองให้เอง รับรองว่าจะไม่ให้พูดแบบนั้นอีกแน่”
ที่หน้าประตู จางฉินฟางกับเฉียนอ้ายเฟินเดินตามแม่หลินมาด้วย ทั้งคู่ได้ยินตั้งแต่ตอนหนิงซูพูดเรื่องนั้น ก็เลยยืนฟังอยู่ข้างนอกไม่ได้รีบเข้าไป แต่พอได้ยินต่อมาถึงตอนที่พูดถึงชื่อของจางฉินฟาง ใบหน้าของเธอก็เริ่มซีด แล้วรีบเดินหนีออกไปทันที
เฉียนอ้ายเฟินได้แต่ส่ายหน้า ไม่เข้าใจว่าสะใภ้รองคิดอะไรอยู่ ถึงสอนให้เด็กพูดแบบนั้นออกมา ถ้าเป็นเธอเป็นหนิงซู เธอก็คงไม่ทนเหมือนกัน
เฉียนอ้ายเฟินก็เดินกลับออกไปอย่างเงียบๆ เหมือนกัน เพราะในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าเข้าไปคงไม่เหมาะเท่าไหร่ รอให้กินข้าวเสร็จค่อยมาใหม่ดีกว่า
ในห้องครัว
หนิงซูได้ยินแม่หลินพูดแบบนั้น ก็แสร้งทำเป็นโกรธ “อย่างนั้นก็ดีเลยค่ะ ถ้าคราวหน้าพี่สะใภ้รองยังสอนลูกฉันแบบนี้อีก อย่าว่าฉันไม่ไว้หน้าพี่รองเลยนะ”
“ไม่ต้องห่วงหรอก ครั้งนี้สะใภ้รองทำเกินไปจริงๆ” แม่หลินเองก็โกรธเหมือนกัน ไม่แปลกที่หนิงซูในฐานะแม่จะไม่พอใจ
“ถ้าอย่างนั้นฉันขอบคุณแม่ที่เข้าใจนะคะ” หนิงซูเปลี่ยนน้ำเสียงกลับมาเป็นสุภาพ
แม่หลินได้ยินคำว่า “ขอบคุณ” จากปากหนิงซู ก็รู้สึกเก้อๆ ไม่ค่อยชิน “งั้นแม่กลับก่อนนะ พวกเธอกินต่อเถอะ ส่วนแอปเปิ้ลกับขนมนี่ แม่ไม่เอาหรอก เก็บไว้ให้ลูกกินเถอะ” ว่าพลางจะวางของคืนไว้บนโต๊ะ
“ที่บ้านยังมีให้พวกเขากินอยู่ค่ะ” หนิงซูผลักของกลับไป “ฉันเป็นคนที่ทำอะไรตรงไปตรงมา ไม่เอาเปรียบแม่หรอก แม่ช่วยฉันเลี้ยงลูกมาตั้งหลายปี เหนื่อยมากแล้ว ของพวกนี้แม่เก็บไว้เถอะ เดี๋ยวพี่สะใภ้รองจะพูดอะไรแปลกๆ ขึ้นมาอีก”
แม่หลินในใจคิด “แน่ใจเหรอว่าไม่เอาเปรียบ?” ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอเลี้ยงลูกให้ตั้งสามคน ทั้งอี้เป่า เอ้อร์เป่า และซานเป่า ไหนจะต้องดูแลตอนหนิงซูอยู่ไฟอีกสองครั้ง แต่ไม่เคยได้อะไรตอบแทนเลย คำว่า “ทำอะไรก็ยุติธรรม” จากปากหนิงซูฟังแล้วมันช่างย้อนแย้งจริงๆ
แต่เธอก็แค่คิดในใจ ไม่ได้พูดออกมา “ใช่ๆ หนิงซูทำอะไรก็ตรงไปตรงมาอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นแม่ก็รับไว้ละกัน” แม่หลินคิดว่า บางทีลูกสะใภ้เล็กคงกลัวคำพูดของะใภ้รอง กลัวว่าพอสามีกลับมาจะโดนลูกฟ้องจนต้องหย่ากัน เลยพูดดีทำดีกว่าปกติ
ถึงแม้คำพูดของสะใภ้รองจะน่ารังเกียจ แต่ถ้าทำให้ลูกสะใภ้เล็กเปลี่ยนนิสัยได้ ดูแลลูกๆ ดีกว่าเดิมก็นับว่าคุ้มอยู่ดี แต่ถึงยังไงก็ต้องห้ามไม่ให้พูดอีก
“งั้นพวกเธอกินเถอะ แม่กลับก่อนนะ”
“งั้นฉันไม่ไปส่งนะคะ” หนิงซูพูด
“ไม่ต้องๆ จะมาส่งอะไรกัน” แม่หลินโบกมือพลางเดินออกไป
พอแม่หลินกลับ หนิงซูก็นั่งกินเกี๊ยวต่อ ที่จริงก็เหลือไม่มากแล้ว เกี๊ยวเริ่มเย็น เธอเลยกินหมดภายในไม่กี่คำ รวมทั้งซดน้ำจนหมดเกลี้ยงด้วย พอวางชามลง เธอเห็นลูกสองคนมองมาทางเธอ
“ทำไมเหรอ?”
อี้เป่าเม้มปาก ก่อนพูดอย่างลังเล “แม่ น้ำซุปในหม้อเรายังดื่มได้ไหมครับ?”
หนิงซูอึ้งไปครู่หนึ่ง “ดื่มได้สิ ไปตักเลย” เกี๊ยวคนละสิบลูกอาจยังไม่พอสำหรับเด็กสองคน แต่เธอก็ทำได้เท่านี้ เพราะมีเกี๊ยวอยู่แค่สี่สิบลูกทั้งหมด
สองพี่น้องพอได้ยินก็รีบวิ่งไปตักน้ำซุปทันที แต่เพราะตัวเตี้ย ยังเอื้อมไม่ถึงเตา เอ้อร์เป่าจึงลากเก้าอี้มาวาง แล้วให้อี้เป่าขึ้นไปยืนตัก แต่ก่อนจะตัก เขาก็หันมาถาม “แม่จะดื่มอีกไหมครับ เดี๋ยวผมตักให้”
หนิงซูยิ้ม “แม่ไม่ดื่มแล้ว พวกหนูดื่มเถอะ” แล้วเก็บชามของตัวเองและซานเป่าไปล้าง พลางคิดในใจว่า เด็กอายุห้าขวบยังรอบคอบกว่าตัวเธอเองอีก เธอมัวแต่คิดว่าเกี๊ยวหมดแล้ว แต่กลับลืมถามว่าซานเป่ากินอิ่มหรือยัง
เธอเลยหันมาถามบ้าง “อี้เป่า เอ้อร์เป่า ยังไม่อิ่มเหรอ?”
สองพี่น้องเล่นกันมาตลอดทั้งเช้า แถมตอนเช้าก็กินไปไม่มาก ตอนนี้เลยยังไม่อิ่มจริงๆ อีกอย่างน้ำซุปเกี๊ยวก็อร่อย พวกเขายังอยากกินต่อ
เอ้อร์เป่าพูดพลางยิ้ม “ยังไม่อิ่มเลยครับ ผมยังกินได้อีกตั้งสองชามแน่ะ สามชามก็ยังได้”
หนิงซูหัวเราะ “ถ้ากินสามชาม ท้องหนูกลมเหมือนลูกบอลแน่เลย”
เอ้อร์เป่ารีบยกเสื้อขึ้น “ดูสิ ท้องผมยังแบนอยู่เลย ไม่กลมสักนิด!”
“ผมก็กินได้อีกชามครับ” อี้เป่าก็พูดตาม
เมื่อเห็นว่าลูกทั้งคู่ยังไม่อิ่ม หนิงซูก็พูดขึ้น “งั้นแม่ให้แอปเปิ้ล พวกหนูคนละหนึ่งลูก แต่มีข้อแม้นะ ตอนบ่ายต้องช่วยแม่ทำงานตกลงไหม?”
“แอปเปิ้ลคือผลไม้อะไรเหรอครับ อร่อยไหม? ใช่ผลไม้ที่แม่ให้ย่าเมื่อกี้หรือเปล่า?” อี้เป่าถาม เขาจำได้ว่าตอนแม่ยื่นของให้ย่า มีผลไม้สีแดงสองลูกกับขนมอันเล็กๆ สองอัน
เขารู้จักขนมบ๊ะจ่าง เพราะเคยเห็นของใหญ่กว่านี้ แต่ผลไม้สีแดงนั่นไม่เคยกินเลย เห็นแม่กับย่าพูดถึง “แอปเปิ้ล” น่าจะหมายถึงลูกนั้นแน่ๆ
อี้เป่าและเอ้อร์เป่าแน่นอนว่าอยากลองกินแอปเปิ้ลกับบ๊ะจ่าง แต่พวกเขาชินแล้วว่าแม่ไม่เคยแบ่งของดีให้กิน เลยไม่กล้าขอ
จริงๆ หนิงซูก็เคยซื้อแอปเปิ้ลทุกปีเหมือนกัน แต่ซื้อมาแอบกินคนเดียวในห้อง เด็กทั้งสามไม่เคยได้ชิมเลย และเพราะนอนกันคนละห้อง พวกเขาก็ไม่รู้ว่าแม่เคยซ่อนแอปเปิ้ลไว้ในห้อง
“อี้เป่าฉลาดมากเลยจ้ะ ใช่แล้ว ผลไม้สีแดงที่แม่ให้ย่านั่นแหละ เรียกว่าแอปเปิ้ล” หนิงซูชม
เธอไม่ได้ตั้งใจจะพูดเกินจริง แต่เพียงแค่ในเวลาแค่สองชั่วโมงที่อยู่ด้วยกัน อี้เป่าก็ทำให้เธอประทับใจมาก เด็กเพียงห้าขวบแต่กลับมีความสุขุมเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ
อี้เป่าชะงักไป เขาไม่เคยได้รับคำชมจากแม่มาก่อน ถึงกับยืนนิ่งไม่รู้จะตอบยังไง
เอ้อร์เป่าได้ยินแม่ชมพี่ชายก็รีบพูด “ผมก็ฉลาดเหมือนกัน ผมฉลาดเท่าพี่เลย!” สำหรับเขา แค่ได้เท่าพี่ก็พอ ไม่ต้องเก่งกว่า
อี้เป่าได้ยินคำของน้องก็หันไปมองหนิงซู ดวงตาดำขลับของเขามีประกายเล็กๆ ส่องอยู่ในนั้น เหมือนมีเมล็ดพันธุ์แห่งความอบอุ่นกำลังหยั่งรากในใจ ถึงแม้จะชินกับการที่แม่ไม่สนใจ แต่พอถูกชมขึ้นมาครั้งแรก เขากลับรู้สึกดีจนแอบยิ้ม
“ใช่จ้ะ เอ้อร์เป่าก็ฉลาดเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นเอ้อร์เป่าก็ต้องสัญญาเหมือนพี่นะ แม่จะให้ลูกแอปเปิ้ลแดงๆ หวานๆ ลูกหนึ่งตกลงไหม?” หนิงซูพูดหยอก
เอ้อร์เป่าหันไปมองพี่ชาย
อี้เป่าเม้มปาก เหมือนกำลังคิด แต่ความจริงในใจตอนนี้กำลังเบิกบานจากคำชมเมื่อครู่ “ตกลงครับ” เสียงเด็กน้อยตอบอย่างจริงใจ โดยลืมไปเลยว่าจะต้องถามว่า “สัญญาเรื่องอะไร”
การได้เล่นกับเด็กๆ แบบนี้ เป็นสิ่งที่หนิงซูไม่เคยมีในชีวิตตลอด 27 ปี แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกสนุกมาก ถ้าชีวิตต่อไปมีแค่นี้—กินข้าว หาเงิน แล้วก็เล่นกับลูกๆ แบบนี้—ก็ดูจะไม่เลวเลย
เธอหยิบแอปเปิ้ลน้ำตาลกรอบออกมาสองลูกจากกระสอบ เธอสั่งมาทางแอปฯ หนึ่งลัง สิบจิน รวมทั้งหมดสามสิบลูก ให้แม่หลินไปสอง ก็ยังเหลือยี่สิบแปดลูก กินได้อีกนาน “นี่ของพวกหนูนะ เงื่อนไขก็คือ พอกินข้าวเสร็จ ต้องช่วยแม่ขุดผักกวางตุ้งในสวนหลังบ้านออกมานะ ตกลงไหม?”
“ตกลงครับ!” เอ้อร์เป่าวางชามน้ำซุปลง แล้วรีบคว้าลูกแอปเปิ้ลสองลูกจากมือแม่มายื่นให้อี้เป่า “พี่อยากได้ลูกไหนครับ?”
อี้เป่ามองทั้งสองลูก “เก็บไว้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวซานเป่าหิว ค่อยกินด้วยกันลูกหนึ่ง”
“ได้เลย!” เอ้อร์เป่ายิ้มกว้าง คิดว่าพี่ช่างฉลาดจริงๆ พวกเขามีแค่สองลูก แต่ซานเป่าไม่มี กินด้วยกันสิถึงจะดี แล้วเขาก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ผ่านไปไม่นานกลับมามือเปล่า แสดงว่าเอาไปซ่อนไว้ในห้องแล้ว
หนิงซูมองสองพี่น้องอย่างอบอุ่น รู้สึกว่าทั้งคู่มีนิสัยที่เสริมกันดีมาก และเพราะนิสัยของพวกเขา ซานเป่าที่อายุยังน้อยก็ถือว่าโชคดีมาก ถึงแม่แท้ๆ จะไม่ใส่ใจเท่าไหร่ แต่ก็มีพี่ชายสองคนที่คอยดูแลอยู่ตลอดเวลา