ห้องนอนที่เจียงหนิงหนิงเปิดเข้าไปเป็นห้องไร้หน้าต่าง ภายในตกแต่งอย่างอบอุ่นราวกับห้องของเด็กเล็ก
วอลเปเปอร์ลายดอกไม้สีเหลืองอ่อน พื้นไม้สีโอ๊ก เฟอร์นิเจอร์สีชมพู ทั้งเตียง โต๊ะ และเก้าอี้เด็ก บนชั้นยังมีของเล่นสัตว์นานาชนิด
ไม่ว่าจะเป็นลูกเป็ด ลูกไก่ ลูกแมว หรือลูกสุนัขที่ทำออกมาเหมือนจริงอย่างน่าประหลาด
แต่บรรยากาศน่ารักเหล่านั้นกลับถูกทำลายจนสิ้น เมื่อสายตาเธอหยุดอยู่ที่เตียงกลางห้อง
บนเตียงมีชายชราร่างผอมแห้งนอนอยู่ ร่างกายของเขาซูบผอมจนแทบเหลือแต่กระดูก และเต็มไปด้วยรอยแผลเก่าใหม่ซ้อนทับกัน บางแห่งเป็นรอยฟาดจากแส้ที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่ ซึ่งมันวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงอย่างเปิดเผย
ชายชราหายใจแผ่วเบา ราวกับคนใกล้หมดเรี่ยวแรงเต็มที
ทันทีที่ประตูเปิดออก ดวงตาที่พร่ามัวของเขาก็เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว
ภาพนั้นทำให้แม้แต่เจียงหนิงหนิงยังต้องสูดลมหายใจลึกๆ จากนั้นเธอก็นึกถึงภาพถ่ายไว้อาลัยที่ตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่นขึ้นมาได้
ชายในภาพนั้นหน้าตาเหมือนชายชราคนนี้แทบทุกประการ จะต่างกันก็แค่เพียงคนในภาพดูสมบูรณ์กว่า
ขณะที่คนตรงหน้าเหลือเพียงร่างที่ถูกทรมานจนใกล้พังทลายเต็มทีแล้ว
ในห้องไลฟ์สด ผู้ชมต่างตะลึงสุดขีด
【พระเจ้า...】
【นั่นไม่ใช่พ่อของพี่จ้าวเหรอ?】
【เขายังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ?!】
พี่จ้าวรีบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เธอพุ่งเข้าไปคว้าแขนเจียงหนิงหนิงทันที
“นี่มันเรื่องอะไรกัน! เธอใช้มนตร์ดำอะไรมาหลอกคนหรือเปล่า? ทำไมถึงมีคนแก่หน้าตาเหมือนพ่อฉันอยู่ในบ้านนี้ได้!”
แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยผ้าพันแผล แต่เธอยังคงพยายามลากเจียงหนิงหนิงออกจากห้องนั้น
แต่ไม่ว่าเธอจะออกแรงมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถขยับอีกฝ่ายได้เลยแม้แต่น้อย เจียงหนิงหนิงหันมามองเธอด้วยสายตาเย็นชา
“ถ้าพ่อคุณตกหล่นออกจากโลงศพของร้านฉันเมื่อปีที่แล้วจริง แล้วคนที่นอนอยู่ตรงนี้ล่ะเขาคือใคร?”
คำถามนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลงทันที ชายชราบนเตียงพยายามเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
แต่เขาขยับร่างกายไม่ได้เลยแม้แต่น้อย พี่จ้าวเริ่มเสียอาการทันที “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นใคร! เธอต่างหากที่เล่นกลสร้างคนขึ้นมา!” เธอตะโกนลั่น ก่อนคว้าโทรศัพท์ของเจียงหนิงหนิง
“พอได้แล้ว! ถ้าเธอไม่ออกไป ฉันจะแจ้งตำรวจ!”
แต่เจียงหนิงหนิงกลับยืนพิงกรอบประตูอย่างสงบนิ่ง “โลงศพของฉันมีปัญหา?”
“ศพหล่นออกมาจากโลง หรือโลงศพที่ร้านของฉันมีพลังวิเศษ ที่ทำให้คนตายฟื้นขึ้นมาได้?”
พี่จ้าวไม่ตอบ เธอพุ่งเข้าไปคว้าโทรศัพท์อีกฝ่ายทันที คราวนี้เธอทำสำเร็จ
ด้วยความคุ้นเคยกับระบบไลฟ์สด เธอกดปิดการไลฟ์สดอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นว่าหน้าจอดับลงแล้ว สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที ความหวาดกลัวและการเสแสร้งก่อนหน้านี้หายไปหมด
เหลือเพียงความโกรธและความอาฆาต “อีตัวซวย!” เธอคว้าผมของเจียงหนิงหนิงแล้วผลักอีกฝ่ายเข้าไปในห้อง
“แกอย่ามาโทษฉันทีหลังก็แล้วกัน!” ประตูห้องปิดลงเสียงดัง จากนั้นพี่จ้าวก็หยิบดาบยาวที่ซ่อนไว้หลังประตูออกมา
ในขณะเดียวกัน ผู้ชมในไลฟ์สดกลับกำลังแตกตื่น เพราะสิ่งที่พี่จ้าวไม่รู้ก็คือ...
โทรศัพท์ที่เธอปิดไปไม่ใช่เครื่องที่กำลังไลฟ์สดอยู่ และไลฟ์สดก็ยังคงดำเนินต่อไป ทุกอย่างถูกบันทึกเอาไว้ได้อย่างครบถ้วน
【โอ้พระเจ้า!】
【รีบแจ้งตำรวจเร็ว!】
【เธอกำลังจะฆ่าคน!】
เจียงหนิงหนิงมองดาบที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย “คุณคิดจะทำอะไร?”
ชายชราบนเตียงพยายามส่งเสียงในลำคออย่างร้อนรน แต่ก็พูดอะไรไม่ได้
พี่จ้าวหันไปตวาดเขาทันที “หุบปากซะ ไอ้แก่ ฉันดูแลแกมาตั้งนาน ยังคิดจะช่วยคนนอกอีกหรือ?”
จากนั้นเธอก็หันกลับมา พร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยว “แกเห็นของเล่นพวกนั้นไหมล่ะ?”
“มันน่ารักมากใช่ไหม เดี๋ยวเธอก็จะได้ไปอยู่กับพวกมัน ไม่ต้องห่วงไม่เจ็บมากหรอก แค่กรีดคอ เอาเลือดออก แล้วแช่ฟอร์มาลินเท่านั้นเอง...” พูดมาถึงตรงนี้พี่จ้าวก็ชะงักไป และดวงตาเธอเบิกกว้างทันทีเพราะเธอเหลือบไปเห็นบนหน้าจอมือถือที่มีข้อความคอมเมนต์กำลังไหลเข้ามาไม่หยุด อะไรกันนั่น ไลฟ์สด...ยังไม่ปิดงั้นเหรอ เป็นไปได้ยังไง!
และในตอนนั้นเองผู้ชมจำนวนมากเริ่มจำภาพบนผนังได้
【เดี๋ยวนะ!】
【รูปนั้นคือประกาศคนหายไม่ใช่เหรอ!】
【ฉันเคยเห็นที่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตในเมืองซวนเฉิง!】
【รีบแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้เลย!】
เมื่อเห็นว่าความลับถูกเปิดเผยแล้ว เจียงหนิงหนิงจึงหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องออกมา แล้วกดโทรแจ้งตำรวจทันที
“สวัสดีค่ะ พอดีฉันมาทวงหนี้ตามปกติ แต่ตอนนี้ลูกหนี้กำลังถือดาบขู่จะฆ่าฉัน และบอกว่าจะเจาะคอเอาเลือดไปดองฟอร์มาลินค่ะ”
“อีสารเลว!” พี่จ้าวหน้าซีด รีบพุ่งเข้าไปแย่งโทรศัพท์ แต่ครั้งนี้เจียงหนิงหนิงหลบได้อย่างง่ายดาย
พี่จ้าวที่บาดเจ็บอยู่แล้วเสียหลักพุ่งชนโต๊ะอย่างแรง เมื่อเธอหันหน้ากลับมาก็ต้องตกตะลึง
“นี่ตำรวจ! อย่าขยับ!” ประตูห้องถูกผลักเปิดออก ตำรวจหลายนายกรูกันเข้ามาอย่างรวดเร็ว
พวกเขาพุ่งตรงไปยังพี่จ้าว กดตัวเธอลงกับพื้นและใส่กุญแจมือทันที
“พ่อ!”และเสียงร้องไห้ดังก็ขึ้นจากด้านนอก หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในห้อง ตามมาด้วยผู้ชายและเด็กชายตัวเล็ก
“คุณปู่!” เด็กน้อยพุ่งเข้าไปที่เตียงทันที ชายที่ตามมารีบถอดเสื้อคลุมร่างผอมแห้งของชายชราเอาไว้
ดวงตาเขาแดงก่ำจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ในห้องไลฟ์สด ผู้ชมต่างสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น
【เดี๋ยวนะ... นั่นไม่ใช่พ่อของพี่จ้าวเหรอ?】
【แล้วคนพวกนี้เป็นใครกัน?】
ชายคนนั้นหันมาทางเจียงหนิงหนิง ก่อนโค้งคำนับ เสียงของเขาสั่นเครือ “ขอบคุณครับ คุณเจียง”
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ พวกเราคงหาพ่อไม่เจอ ท่านหายตัวไปจากละแวกบ้านตั้งแต่ปีที่แล้ว”
“เราตามหากันมานานกว่าหนึ่งปี แต่ก็ไม่พบร่องรอยเลย”
“จนวันนี้... ผมบังเอิญเห็นไลฟ์สดของคุณ และจำรูปของท่านได้”
ที่แท้ภาพไว้อาลัยในบ้านพี่จ้าว ไม่ใช่พ่อภาพของเธอ แต่เป็นรูปของชายชราที่ครอบครัวกำลังตามหามาตลอด
เจียงหนิงหนิงรีบโบกมือทันที “ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกค่ะ ฉันแค่มาทวงหนี้จริง ๆ ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องบังเอิญ”
เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปบอกตำรวจ “ช่วยพาคุณลุงส่งโรงพยาบาลก่อนนะคะ”
จากนั้นสายตาของเธอก็หันไปมองดาบที่ตกอยู่บนพื้น
“ส่วนดาบเล่มนี้ เป็นวัตถุโบราณที่เพิ่งถูกขุดขึ้นมาจากสุสานเมื่อไม่นานมานี้ค่ะ”
และภาพทุกอย่างภายในห้อง...ก็ปรากฏสู่สายตาผู้ชมนับหมื่นคนพร้อมกัน