กลางลานบ้านอันคับแคบ ชายวัยกลางคนกับเฮ่อหมิงจูกำลังเล่นชักเย่อกันอยู่
คนหนึ่งยืนกรานจะไปเหมืองเพื่อหาหัวหน้าให้ได้ ส่วนอีกคนก็รั้งไว้สุดชีวิต สลับบทบาทกันโดยสิ้นเชิง
"อาคะ พวกเรามารีบขึ้นรถเมล์ไปเหมืองกันเถอะ เดี๋ยวสายไปผู้นำจะเลิกงานกันหมดนะคะ!"
"ไม่ๆๆ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ อย่าไปกวนท่านผู้นำเลย..."
"ได้ยังไงกันคะ หนูยอมให้คุณขาดทุนไม่ได้หรอก!"
"ไม่ขาดทุน ไม่ขาดทุนหรอก!"
ชายวัยกลางคนแทบจะสติแตก เขาไม่นึกเลยว่ายัยเด็กคนนี้จะดูผอมกะหร่องแต่แรงเยอะขนาดนี้ ลากเขาให้เดินไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ!
เขาไม่คาดคิดจริงๆ ว่าลูกสาวบ้านเฮ่อจะซื่อบื้อขนาดนี้ เขาแค่พูดไปส่งๆ ว่าเอางานมาขัดหนี้แล้วเขาจะเป็นฝ่ายขาดทุน เธอดันเชื่อเป็นตุเป็นตะซะงั้น!
ถ้าเกิดหัวหน้าเหมืองรู้เข้าว่าเขามาล่อลวงเอางานจากครอบครัวเพื่อนร่วมงานที่เสียชีวิตในหน้าที่ โดยเฉพาะ ไอ้ท่านผู้อำนวยการเหมืองคนเก่าที่ตาขวางไม่ยอมคนนั่น ถ้ารู้เข้ามีหวังโดนด่าเปิง หรือไม่ก็อาจจะโดนลงโทษทางวินัยเอาได้!
"ยัยเด็กคนนี้นี่ พูดไม่รู้เรื่องหรือไง! ปล่อยนะ ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!"
ในขณะที่ชายคนนั้นกำลังร้อนรนจนแทบจะเต้นผางอยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีคนผลักประตูเข้ามา ครึ่งตัวโผล่เข้ามาในบ้านแล้วร้องเรียกเฮ่อหมิงจูอย่างร้อนใจ "ทำไมยังอยู่บ้านอีกล่ะ? เร็วเข้า น้องชายแกเกิดเรื่องที่สถานรับเลี้ยงเด็กแล้ว!"
คนที่มาคือป้าหลิว เพื่อนบ้านข้างบ้านตระกูลเฮ่อนั่นเอง พอเห็นสถานการณ์ในลานบ้าน เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วอุทานด้วยความแปลกใจ "อ้าว นี่พวกเธอทำอะไรกันอยู่น่ะ? เฮ่อหมิงจู นี่ญาติบ้านเธอเหรอ?"
"ไม่ใช่ค่ะ นี่เป็นเพื่อนร่วมงานเก่าของพ่อ มาทวงเงินที่บ้านหนูค่ะ"
เฮ่อหมิงจูตอบพลางออกแรงดึงชายคนนั้นไว้ "เขาอยากให้หนูเอางานของแม่มาขัดหนี้น่ะค่ะ"
ป้าหลิวรีบพูดทันที "ได้ยังไงกัน! งานของแม่แกน่ะต้องเก็บไว้ให้แกรับช่วงต่อนะ!"
เฮ่อหมิงจูบอกว่า "หนูก็คิดว่าไม่ค่อยเหมาะเหมือนกันค่ะ เลยกะว่าจะไปหาท่านผู้นำที่เหมืองกับอาเขา เพื่อดูว่าจะเบิกเงินเดือนพี่ชายล่วงหน้ามาคืนเงินก่อนได้ไหม ไม่อย่างนั้นถ้าเอางานมาขัดหนี้ อาเขาจะขาดทุนเกินไปน่ะค่ะ"
เฮ่อหมิงจูยังหันกลับไปถามชายคนนั้นด้วย "อาคะ หนูพูดถูกใช่ไหม?"
ป้าหลิวฟังแล้วงง "ขาดทุน? ใครขาดทุน? ยัยเด็กซื่อ รู้ไหมว่าตอนนี้ซื้อตำแหน่งงานหนึ่งมันแพงขนาดไหน? บ้านแกติดเงินเขาแค่ไม่กี่หยวน ถึงขั้นต้องขายงานกันเลยเหรอ?"
เฮ่อหมิงจูทำหน้าซื่อตาใสแบบแกล้งโง่ แล้วบอกว่า "ก็อาเขาบอกเองนี่คะ เขาบอกว่าเขายอมขาดทุนหน่อย ให้หนูยกงานให้ลูกชายเขา แล้วหนี้ระหว่างสองบ้านเราก็ถือว่าจบกัน"
ได้ยินดังนั้น ป้าหลิวก็กวาดสายตามองชายวัยกลางคนอย่างจับผิด "แกมาจากเหมืองไหน? ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้าแกเลย? เรื่องที่แกจะเอาตำแหน่งงานเฮ่อหมิงจูมาขัดหนี้เนี่ย พี่ชายเขารู้เรื่องหรือยัง?"
ชายคนนั้นเลี่ยงที่จะตอบ "ป้าเป็นใครเนี่ย มายุ่งอะไรด้วย นึกว่าตัวเองเป็นอเมริกากับตำรวจสากลหรือไงถึงได้มาสอดรู้สอดเห็นกว้างขวางขนาดนี้!"
ป้าหลิวเท้าสะเอวทันที "ฉันเป็นเพื่อนบ้านเขา เห็นเด็กๆ บ้านนี้โตมากับตาตั้งแต่ตัวเท่าฝาหอย ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้!"
ชายคนนั้นสวนกลับ "งั้นถ้าเก่งนัก ป้าก็จ่ายเงินคืนแทนพวกมันสิ!"
ป้าหลิวเลยถาม "บ้านเฮ่อติดเงินแกเท่าไหร่?"
ชายคนนั้นอึกอักไปนิดหนึ่ง เฮ่อหมิงจูเลยชิงพูดแทน "สองร้อยค่ะ!"
ป้าหลิวตกใจร้องลั่น "สองร้อย? สองร้อยหยวนจะเอาตำแหน่งงาน? พวกโจรปล้นเงินตามถนนยังไม่เหี้ยมเท่าแกเลย!"
เฮ่อหมิงจูทำหน้ามึนๆ "เอ๋? แต่อาบอกว่าถ้าไม่คืนหนี้ เขาจะไปหาหัวหน้าพี่ชายหนูที่เหมือง..."
ป้าหลิวรีบเตือน "ไอ้นี่มันสิบสิบแปดมงกุฎ! เห็นบ้านแกไม่มีผู้ใหญ่เลยมาข่มขู่หลอกเอาของ!"
ถูกคนอื่นแฉความในใจต่อหน้าต่อตา ชายคนนั้นอายจนหน้าแดงก่ำ เผลอเถียงออกไปตามสัญชาตญาณ "ฉันไม่ใช่สิบแปดมงกุฎนะ! เป็นหนี้ก็ต้องคืนสิ ใครใช้ให้บ้านพวกมันไม่มีเงินเองล่ะ ก็ต้องเอางานมาขัด..."
ป้าหลิวไม่สนใจเขา ตะโกนเรียกบ้านข้างๆ ทันที "หลิวเยี่ยน หลิวเยี่ยน! เร็วเข้า ไปเรียกคนมาที่สถานีตำรวจที! มีพวกสิบแปดมงกุฎ!"
ชายวัยกลางคนลนลานจนแทบคลั่ง "อย่าแจ้งความนะ อย่าแจ้งความ!"
เฮ่อหมิงจูก็พูดเสริม "ป้าคะ หนูว่าเขาคงไม่ใช่สิบแปดมงกุฎหรอกค่ะ"
ชายคนนั้นเพิ่งจะถอนหายใจออกมาได้เฮือกเดียว ก็ได้ยินเฮ่อหมิงจูพูดต่อว่า "แต่ว่า ไปคุยให้รู้เรื่องที่สถานีตำรวจก็ดีค่ะ ทุกคนจะได้สบายใจ"
เธอยังหันไปถามเขาอีก "อาคะ หนูพูดถูกไหม?"
ถูกกับผีน่ะสิ!
ที่ประตูหน้าบ้านมีหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายป้าหลิวอยู่สามส่วนโผล่มา เธอชะโงกหน้ามองในบ้านแล้วพูดทันที "แม่ ไม่ต้องกลัวนะ หนูจะไปตามตำรวจเดี๋ยวนี้แหละ!"
พอเห็นว่าอีกฝ่ายจะไปแจ้งความจริงๆ ซึ่งมันจะกลายเป็นคดีติดตัว และรุนแรงกว่าการไปป่วนที่เหมืองเป็นหมื่นเท่า!
ชายคนนั้นลนลานสุดขีด
แควก! เสียงผ้าขาดดังขึ้น เขาออกแรงกระชากแขนจนหลุดจากการเกาะกุมของเฮ่อหมิงจู แล้วพุ่งพรวดออกไปจากประตูบ้าน วิ่งหนีแน่บไปทันที
ในมือของเฮ่อหมิงจูยังมีเศษผ้าที่ฉีกขาดมาจากเสื้อนวมของชายคนนั้นติดอยู่ เธอยังแกล้งวิ่งไล่ตามไปพลางตะโกนไล่หลัง "อาคะ อย่าเพิ่งไปสิคะ กลับมาคุยให้รู้เรื่องก่อน! รอเดี๋ยวก่อน!"
ใครจะอยู่รอให้โง่ล่ะ!
ชายคนนั้นวิ่งเตลิดไม่คิดชีวิต สวมเสื้อนวมขาดๆ ที่เห็นปุยฝ้ายรุ่ยออกมา หนีออกจากซอยไปอย่างทุลักทุเลเหมือนสุนัขจนตรอก
เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นวิ่งหนีจนหายลับสายตาไปแล้ว ปัญหาถูกแก้ไปหนึ่งอย่าง เฮ่อหมิงจูจึงหันมาถามป้าหลิว "ป้าคะ น้องหนูเป็นอะไรเหรอ?"
ป้าหลิวเพิ่งนึกเรื่องสำคัญออก รีบบอกว่า "รีบไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กเร็ว ครูบอกว่าจะไล่น้องชายแกออก!"
ไล่ออก?!
เฮ่อหมิงจูไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอรีบใส่ที่ปิดหูกันหนาวกับถุงมือนวม เข็นจักรยาน 28 นิ้วออกมาทันที
ป้าหลิวตะโกนไล่หลัง "ไปคุยกับครูเขาดีๆ นะ ขอร้องเขาว่าอย่าไล่น้องแกออกล่ะ!"
จะว่าไปมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนัก แค่ "เฮ่อหมิงหัว" น้องชายคนเล็ก ไปกัดกับเพื่อนในสถานรับเลี้ยงเด็กมา
ตามทฤษฎีแล้วนี่ไม่ใช่เรื่องเลย เด็กผู้ชายก็เหมือนสุนัขพันธุ์ฮัสกี้ วันไหนถ้าไม่พังบ้านไม่กัดกับคนอื่น พ่อแม่คงต้องสงสัยว่าลูกไม่สบายหรือเปล่าทำไมถึงซึมขนาดนี้?
ยิ่งเด็กๆ ในเขตเหมืองนี่แสบๆ ซนๆ กันทั้งนั้น วิ่งเล่นซนกันไปทั่วบ้านทั่วเมือง ที่บ้านก็ไม่ค่อยมีใครคุม แค่กลับมาให้ทันกินข้าวกับนอนก็พอ
ตามตรอกซอกซอยในเขตเหมือง จะเห็นเด็กๆ ที่น้ำมูกไหลยืดวิ่งไล่จับกันพลางหัวเราะร่า เสื้อนวมเก่าๆ ที่มีรอยปะซ้ำซ้อนเปื้อนดินมอมแมม
เด็กๆ ไม่ค่อยถือสาหาความกันหรอก เมื่อกี้เพิ่งชกกันหยกๆ พักเดียวก็กอดคอกันเล่นกันอย่างรักใคร่เหมือนเดิม แต่ปัญหาก็คือ คนที่เฮ่อหมิงหัวไปมีเรื่องด้วยน่ะ "ไม่ธรรมดา"
หลังจากพ่อแม่บ้านเฮ่อเสียชีวิตทั้งคู่ ท่านผู้อำนวยการเหมืองคนเก่ากับประธานสหภาพแรงงานก็ได้มาเยี่ยมเยียนที่บ้าน เห็นเฮ่อหมิงหัวเพิ่งจะ 4 ขวบ ส่วนพี่ๆ ก็ต้องไปทำงานไปเรียนกันหมด ไม่มีใครดูแลเด็กที่บ้าน จึงได้เซ็นใบรับรองให้เขาไปเข้า "สถานรับเลี้ยงเด็กฝ่ายบริหาร" (สถานรับเลี้ยงเด็กของพวกข้าราชการและระดับผู้นำ)
สภาพแวดล้อมที่นั่นดีมาก เป็นอาคารสามชั้นสร้างใหม่ มีโทรทัศน์ มีกระดานลื่นใหญ่และกระดานหก นอกจากจะมีอาหารให้ครบสามมื้อแล้ว ยังมีครูสอนวิชาคำนวณและพินอินด้วย
บ้านที่จะส่งลูกเข้าที่นี่ได้ ถ้าไม่ใช่ข้าราชการที่กินเงินเดือนหลวง ก็ต้องเป็นลูกหลานผู้นำระดับใหญ่ระดับเล็กของเหมืองทั้งนั้น ถ้าไม่มีใบสั่งจากผู้อำนวยการเหมืองคนเก่า เด็กจากบ้านคนงานธรรมดาไม่มีทางได้เข้าไปเหยียบหรอก
เฮ่อหมิงจูแค่ต้องส่งน้องตอนไปเรียน และรับกลับตอนเลิกเรียน ซึ่งประหยัดแรงเธอไปได้เยอะ แต่น้องชายดูเหมือนจะไม่ได้มีความสุขที่นั่นเลย
เธอยังจำได้ว่า หลังจากส่งน้องไปได้ไม่นาน มีครั้งหนึ่งก่อนไปเรียน น้องชายถามเธอด้วยเสียงอ้อมแอ้มว่าไม่ไปได้ไหม เธอถามว่าทำไม เขาก็ไม่พูดอะไร เอาแต่พึมพำว่าไม่อยากไป
ช่วงที่บ้านเจอความเปลี่ยนแปลงกะทันหัน เฮ่อหมิงจูที่เพิ่งอยู่มัธยม 3 ยุ่งจนหัวหมุน ทั้งเรื่องเรียน ทั้งงานบ้าน ไหนจะเรื่องหนี้สิน และข่าวคราวของพี่รองที่หายเงียบไป
พี่ใหญ่ก็เพื่อจะใช้หนี้ จึงไม่ฟังคำห้ามปรามของเธอ ยืนกรานจะรับงานต่อจากพ่อเพื่อเป็นคนงานเหมืองต่อไป
แม้ว่าผู้นำเหมืองจะบอกว่าจะจัดงานบนบกให้ แต่เพื่อที่จะได้เงินเยอะขึ้น เขาก็ยังตัดสินใจลงไปขุดถ่านหิน ใต้ดิน
แถมช่วงนั้นในเหมืองก็เกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง มักจะได้ยินข่าวว่ามีคนตายในเหมืองอีกแล้ว
เฮ่อหมิงจูใช้ชีวิตแต่ละวันด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าจะได้รับข่าวร้ายของพี่ใหญ่ จนแทบไม่มีเวลามาใส่ใจอารมณ์เล็กๆ น้อยๆ ของน้องชาย
และอาหารในสถานรับเลี้ยงเด็กฝ่ายบริหารก็นับว่าดีมาก น้องชายที่เคยผอมโซก็เริ่มดูอิ่มเอิบขึ้น แม้จะกลายเป็นเด็กไม่ค่อยพูด แต่ก็ดูว่าง่ายกว่าไอ้ลิงทะโมนเมื่อก่อนเยอะ เฮ่อหมิงจูจึงรู้สึกขอบคุณผู้อำนวยการเหมืองคนเก่าเป็นอย่างมาก
แต่... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่น้องชายที่เคยเป็นเด็กแก่นเซี้ยว กลับกลายเป็นคนขี้ขลาดไร้ความสามารถ และกลายเป็นไอ้หน้าตัวเมียที่แอบอยู่หลังเมียในเวลาต่อมา?
เฮ่อหมิงจูขี่จักรยานไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กฝ่ายบริหาร คุณตาที่เฝ้าประตูจำเธอได้ จึงเปิดประตูให้เธอจอดจักรยานไว้ที่ลานว่างข้างป้อมยาม
เธอพิงรถไว้กับกำแพงแล้วรีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปในตัวอาคารเรียน
อาคารเรียนเป็นทรงสี่เหลี่ยม ตกแต่งสไตล์คลาสสิกของศตวรรษก่อน พื้นหินขัด ผนังครึ่งล่างทาสีกันน้ำสีเขียว
เฮ่อหมิงจูจำไม่ได้ว่าห้องของน้องอยู่ชั้นไหน เธอจึงเคาะประตูห้องพักครูเพื่อสอบถาม
พอได้ยินว่ามาหา "เฮ่อหมิงหัว" ครูที่นั่งอยู่หลังโต๊ะก็มองเฮ่อหมิงจูหัวจรดเท้าแล้วพูดว่า "อ้อ มาหาเด็กบ้านคนงานเหมืองนั่นเหรอ ห้องพวกเขาอยู่ชั้นสามน่ะ"
เฮ่อหมิงจูขอบคุณครูแล้วรีบก้าวยาวๆ ขึ้นบันไดไปชั้นสาม
ที่โถงทางเดินยาวๆ เธอเห็นน้องชายยืนอยู่คนเดียวทันที เขายืนหันหน้าเข้าหาผนัง สะอึกสะอื้น พลางเอาแขนเสื้อสกปรกๆ ปาดน้ำตา
ความร้อนจากเครื่องทำความร้อนตรงโถงทางเดินไม่ค่อยพอ หน้าต่างเหล็กแบบเก่าก็ปิดไม่สนิท มีลมหนาวพัดลอดเข้ามาตลอด
เฮ่อหมิงจูที่วิ่งมาจนเหงื่อซึม พอโดนลมหนาวเข้าก็จามออกมาทีหนึ่ง
เฮ่อหมิงหัวได้ยินเสียงก็หันมามอง พอเห็นว่าเป็นพี่สาวตัวเอง เขาก็แบะปากร้องไห้โฮออกมา อ้าแขนกว้างแล้ววิ่งเตาะแตะเข้ามาหา
เมื่อเห็นน้องชายตัวกะเปี๊ยกในวัยเยาว์ร้องห่มร้องไห้วิ่งมาหา เฮ่อหมิงจูก็รู้สึกอยากจะถอยทัพขึ้นมาทันที
ไม่มีอะไรมากหรอก แค่เฮ่อหมิงหัวเป็นเด็กน้อยที่สกปรกมอมแมมคนหนึ่ง ที่คอมีขี้ไคลเป็นปื้น แก้มแดงเป็นลูกแอปเปิ้ลเพราะความหนาวแถมยังมีน้ำมูกสายใหญ่ยืดลงมาสองข้างทาง
เขากอดเข้าที่ขาพี่สาวเต็มรัก แล้วเอาน้ำตาซึมผสมน้ำมูกป้ายลงไปจนเกลี้ยง มุมปากของเฮ่อหมิงจูกระตุกไม่หยุด—ไอ้เด็กซกมกนี่ เธอควรจะฟาดมันสักเปรี้ยง หรือฟาดสักสองเปรี้ยงดีนะ? หรือว่าควรหาเวลาฟาดมันทุกวันดี?
เฮ่อหมิงหัวไม่รู้เลยว่าพี่สาวกำลังคิดแผนร้ายในใจ เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนหน้าดำหน้าแดง
"แงงง พี่ ทำไมเพิ่งมาล่ะ?"
เฮ่อหมิงจูชะงักไปครู่หนึ่ง เธอยื่นมือออกไป ค้างไว้กลางอากาศครู่ใหญ่ สุดท้ายก็แค่เคาะเข้าที่หน้าผากกว้างๆ ของเขาเหมือนเคาะแตงโม
"ร้องทำไมเนี่ย มันใช่เรื่องไหม มีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นหรือไง?"
เฮ่อหมิงหัวยันตัวสะอึกสะอื้นไม่ยอมพูด ชูมือเล็กๆ สองข้างขึ้นจะให้พี่สาวอุ้ม
เฮ่อหมิงจูไม่อุ้ม เธอถกชายเสื้อซับในของเขาออกมา แล้วเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขาด้วยความรังเกียจ
"เลิกร้องได้แล้ว น้ำมูกจะไหลเข้าปากอยู่แล้วเนี่ย"
เฮ่อหมิงหัวไม่สนหรอกว่าน้ำมูกจะเข้าปากไหม เขากอดพี่สาวไว้แน่นแล้วเริ่มฟ้อง "แงงง ครูไม่ยอมให้ผมเข้าไปข้างใน!"
เฮ่อหมิงจูถาม "แกไปกัดกับใครเขามาอีกใช่ไหม?"
เฮ่อหมิงหัวตอบอย่างมั่นหน้า "สู้กันครับ แต่ผมสู้ไม่ชนะ!"
——ไอ้เด็กแสบนี่ สู้เขาไม่ได้ยังจะมาทำเป็นยืด!
สุดท้ายเฮ่อหมิงจูก็อดไม่ได้ที่จะคันไม้คันมือ เธอเอามือหยิกเข้าที่แก้มยุ้ยๆ ของเขาแล้วดึงออกไปข้างๆ พลางนวดเฟ้นเหมือนนวดแป้งขนมปัง
เฮ่อหมิงหัวถูกพี่สาวบีบจนไร้ทางต่อต้าน ได้แต่ส่งเสียง "อู้อี้ๆ" ฟังไม่เป็นภาษา
เฮ่อหมิงจูระบายอารมณ์ออกไปนิดหน่อยก่อนจะปล่อยมือ แล้วยกมือขึ้นเคาะประตูห้องเรียน
ประตูห้องเรียนทำจากไม้ เสียงดังทึบๆ เธอเคาะอยู่นานกว่าจะมีคนมาเปิด
คนเปิดเป็นครูผู้หญิงวัยกลางคน ผมสั้นเสมอหู ใส่แว่นตา สายตาที่คมกริบกวาดมองเฮ่อหมิงจูตั้งแต่หัวจรดเท้า
"เธอคือพี่ของเฮ่อหมิงหัวใช่ไหม? ที่นี่สอนต่อไม่ไหวแล้ว รีบพามันกลับไปซะ แล้วต่อไปไม่ต้องส่งมาอีก!"
จบตอนที่ 2