พี่หลิวลืมตาขึ้นพร้อมเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
ข้อมือขวาของเขาเจ็บราวกับถูกตัดขาด เมื่อเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาเย็นเฉียบของลู่เจิ้งที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร
เขาตัวสั่น พยายามถอยหนี แต่ขาทั้งสองถูกมัดไว้แน่นจนขยับไม่ได้ เหงื่อเย็นไหลอาบทั่วใบหน้า
"พี่... พี่ชาย ผมไม่ได้ตั้งใจนะ! ทั้งหมดเป็นเพราะน้องชายของคุณหลอกผมมา ถ้าคุณเชื่อผม ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ"
เขารีบใช้มือซ้ายกุมข้อมือขวาที่เจ็บปวด สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน ก่อนพูดต่ออย่างร้อนรน
"ผมยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ไว้ชีวิตผม..."
แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืด แต่ใบหน้าของลู่เจิ้งกลับชัดเจนราวกับปีศาจจากขุมนรก
ใบที่หน้าไร้อารมณ์ ดวงตาเย็นชา และมีดที่หมุนอยู่ในมืออย่างเชื่องช้า ล้วนทำให้พี่หลิวหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ
"พี่ชาย... ผมยังมีแม่อายุแปดสิบต้องดูแล ถ้าผมตาย แม่คงอยู่ไม่ได้"
"คุณเป็นทหารใช่ไหม ได้โปรดเห็นแก่แม่แก่ ๆ ของผม ยกโทษให้ครั้งนี้เถอะ ผมสาบานว่าจะกลับตัวเป็นคนดี"
เห็นอีกฝ่ายยังเงียบ เขาจึงรีบประจบต่อ
"ถ้าคุณกลัวว่าพวกมันจะเอาเรื่องนี้ไปพูด ผมจะจัดการให้เอง รับรองไม่มีใครสาวมาถึงตัวคุณได้"
แต่ลู่เจิ้งยังคงยืนนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
พี่หลิวเริ่มสิ้นหวัง รีบล้วงเงินทั้งหมดออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ด้วยมือที่สั่นไม่หยุด
"นี่... เงินทั้งหมดของผม เอาไปให้หมด ผมไม่ได้ซ่อนไว้แม้แต่เซ็นเดียว"
ลู่เจิ้งยื่นมือมารับเงิน เก็บใส่กระเป๋าอย่างเงียบ ๆ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น
"ลู่เหยาให้พวกแกมาที่นี่ทำไม"
พี่หลิวไม่กล้าปิดบัง รีบสารภาพทุกอย่าง
"มันบอกว่าที่บ้านมีผู้หญิงสวยอยู่คนหนึ่ง แล้วก็มีเงินหลายพันหยวน พวกเราก็เลยคิดจะเข้ามาปล้นโดยไม่ต้องเสียเงินซื้อ...
ถ้ารู้ว่าเป็นคุณ ต่อให้ให้ความกล้าอีกสิบเท่า พวกเราก็ไม่กล้ามา"
เขารีบก้มหน้าขอร้อง
"พี่ชาย ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย"
ระหว่างที่พูด เขาเหลือบเห็นลู่เจิ้งหันหน้าไปอีกทาง เขารีบใช้มือซ้ายที่ยังขยับได้พุ่งเข้าโจมตีทันที
ฉึก
เสียงกรีดร้องสะเทือนหุบเขาดังขึ้นในพริบตา ฝูงสัตว์เล็กแตกตื่นวิ่งหนีไปทุกทิศ
พี่หลิวดิ้นพล่าน พยายามพลิกตัว แต่ทำได้เพียงนอนเกร็งอยู่กับพื้น มองแขนซ้ายที่ถูกตัดด้วยดวงตาแดงก่ำ ทั้งเจ็บปวด ทั้งเคียดแค้น
"แกเอาเงินของฉันไปแล้ว! ฉันก็สารภาพทุกอย่างแล้ว ทำไมยังไม่ปล่อยฉันอีก!"
ลู่เจิ้งตอบอย่างเย็นชา
"ฉันแค่รับเงิน ไม่เคยรับปากว่าจะปล่อยแก"
เขายืนมองอีกฝ่ายจากเบื้องบน ภาพเหวินเชียนที่ตัวสั่น ร้องไห้ และหวาดกลัวจนแทบแตกสลายยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
เพียงแค่นึกถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอ แววตาของเขาก็ยิ่งเย็นเฉียบกว่าเดิม
พี่หลิวจ้องเขาอย่างอาฆาต ก่อนหัวเราะเสียงแหบ
"ต่อให้ฆ่าพวกเราหมด แกก็ไม่มีวันใช้ชีวิตสงบสุขได้หรอก! เลิกเป็นทหารซะ แล้วไปเป็นขอทานยังจะดีเสียกว่า!"
ลู่เจิ้งไม่ตอบโต้ เขาเดินไปหาพวกลูกน้องที่นอนกองอยู่บนพื้น ก่อนจัดการทีละคน
เสียงร้องคร่ำครวญดังระงมไปทั่วภูเขา ทุกคนต่างร้องขอความเมตตา
"พี่ชาย... ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วย..."
ลู่เจิ้งย่อตัวลง จับไหล่ชายคนหนึ่งไว้แน่น อีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดกลัว
จากหัวไหล่ มือของเขาค่อย ๆ เลื่อนลงไปยังข้อเท้าอย่างช้า ๆ
ชายคนนั้นดิ้นรนสุดชีวิต สีหน้าซีดเผือด
"ไม่... อย่า! ปล่อยฉันไป!"
เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วหุบเขา ลู่เจิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อย
"เบาเสียงหน่อยสิ"
ทันใดนั้น แสงจากมีดก็วาบผ่านอย่างรวดเร็ว เสียงกรีดร้องพลันเงียบลง
คนที่เหลือต่างกัดฟันแน่น ไม่มีใครกล้าร้องอีก แม้แต่จะครางก็ยังไม่กล้า เพราะกลัวชะตากรรมเดียวกัน
ชายคนแรกพยายามขยับตัว แต่กลับพบว่าร่างกายแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง แขนขาชาไร้ความรู้สึก มีเพียงความเปียกชื้นใต้ร่างที่บอกให้รู้ว่าเขาหวาดกลัวจนเสียการควบคุม
เมื่อเห็นลู่เจิ้งเดินตรงมาหา ชายอีกคนถึงกับหน้าซีด รีบถอยหลังทั้งที่ตัวสั่นเทา
ขณะนั้นเอง เสียงหมาป่าหอนดังขึ้นจากส่วนลึกของภูเขา ตามมาด้วยเสียงสัตว์ป่าที่เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางความมืด
ชายคนนั้นหน้าถอดสี รีบพูดเสียงสั่น
"พี่ชาย... รีบลงจากเขาเถอะ ถ้ายังไม่ไป ตอนนี้ คุณเองก็จะออกไปไม่ได้แล้ว"
เขามองลู่เจิ้งด้วยสายตาเว้าวอน พยายามใช้คำพูดสุดท้ายแลกชีวิต
"คุณยังมีภรรยา... ยังมีลูก... ถ้าคุณเป็นอะไรไป พวกเขาจะอยู่กันยังไง รีบหนีไปเถอะ..."