บทที่ 82 : จับได้คาหนังคาเขา

บทที่ 82 : จับได้คาหนังคาเขา

ทันทีที่กลุ่มชาวบ้านซึ่งกำลังมุงดูเหตุการณ์เห็นว่าตัวจริงของเรื่องนี้เดินมาถึง พวกเขาก็พากันขยับตัวหลีกทางให้ชายหนุ่มเดินเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว

ชายคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยปากขึ้นมา "ซุ่นจื่อ... เฮ้อ นายเข้าไปดูข้างในบ้านเอาเองเถอะ"

"ตกลงว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ครับเนี่ย?" หลิวฉางซุ่นบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินแทรกตัวผ่านช่องทางที่ชาวบ้านแหวกทางให้เข้าไปในตัวบ้าน ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าผ่านประตูเข้าไป ชายหนุ่มก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับภาพที่เห็น

หลี่กุ้ยจือรีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนลูกชายเอาไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้โฮออกมา "ซุ่นจื่อ แกหายหัวไปไหนมาเนี่ยฮะ? ทำไมถึงเพิ่งจะโผล่หน้ามาเอาป่านนี้? แกดูเรื่องบัดซบที่เมียแกทำเอาไว้สิ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ขายหน้าชาวบ้านเขาไปหมดแล้ว แม่ไม่มีหน้าจะทนอยู่บนโลกนี้ได้อีกต่อไปแล้ว!"

ทางด้านหลิวฉางซุ่นก็แสดงท่าทีตกตะลึงไปพักใหญ่ เขาค่อยๆ สะบัดมือของคนเป็นแม่ออกจากการเกาะกุม จากนั้นก็ชี้นิ้วไปยังร่างของคนที่นั่งอยู่บนเตียงเตา ก่อนจะหันขวับไปเค้นถามจ้าวหลานเสียงแข็ง "มันเกิดอะไรขึ้น?"

จ้าวหลานส่ายหน้าไปมาด้วยความตื่นตระหนกตกใจ "ซุ่นจื่อ ฉันเองก็อยากจะถามคุณเหมือนกันนั่นแหละ! ว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง? เมื่อคืนนี้คุณหายไปไหนมา? คุณไม่ได้นอนหลับอยู่ข้างในห้องนี้หรอกเหรอคะ?"

"คุณพูดจาเลอะเทอะอะไรของคุณเนี่ย? ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไปแล้วหรือไง?" หลิวฉางซุ่นขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ท่าทางของเขาดูคล้ายกับว่ากำลังนึกย้อนถึงเรื่องราวบางอย่าง ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาจะแสร้งทำสีหน้าเหมือนเพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

ชายหนุ่มหันหน้าไปทางกลุ่มชาวบ้านที่กำลังมุงดูเหตุการณ์ คราวนี้เขาเปลี่ยนเป้าหมายโดยการชี้นิ้วไปที่หน้าของจ้าวหลานแทน "ผมนึกออกแล้ว! เมื่อวานนี้ผมไปช่วยอาเก้าซ่อมแซมหลังคาบ้าน เสี่ยวอู่กับเอ้อร์อวิ๋นจื่อก็อยู่ที่นั่นด้วย แถมเจ้าหนิวเคอเหลียนคนนี้ก็ตามไปช่วยงานเหมือนกัน"

"พอกลับมาถึงบ้านผมก็มาคิดทบทวนดูว่า หลังคาบ้านของพวกเราก็สมควรจะต้องซ่อมแซมใหม่เหมือนกัน ผมเห็นว่าหนิวเคอเหลียนเป็นคนที่ทำงานเก่งใช้ได้เลยทีเดียว แต่ปกติแล้วพวกเราสองคนไม่ค่อยได้สุงสิงกันเท่าไหร่”

“ผมกลัวว่าถึงเวลาเรียกใช้งานแล้วเขาจะไม่ยอมมาช่วย ก็เลยชวนเขามากินข้าวที่บ้านสักมื้อ กะว่าอีกสองสามวันค่อยไหว้วานให้เขามาช่วยงานที่บ้าน"

"พวกเรานั่งดื่มเหล้าด้วยกันจนเมาหนักมาก หลังจากนั้นเขาก็บอกว่าเมาจนเดินไม่ไหวแล้ว ขอไม่กลับบ้านก็แล้วกัน ผมก็เลยต้องไปนอนเป็นเพื่อนเขาที่ห้องของพ่อกับแม่ พอดีเมื่อคืนพวกท่านออกไปทำธุระข้างนอกก็เลยไม่ได้อยู่ที่บ้าน"

"ตัวผมเองก็เมาหนักมากจนจำเรื่องราวอะไรไม่ได้เลย วันนี้พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงเตาในห้องโถงใหญ่ รอบตัวไม่มีใครอยู่เลยสักคน อ้อใช่ บนเตียงยังมีเสื้อผ้าของเขากองทิ้งเอาไว้ชุดนึงด้วย หลังจากนั้นผมก็ได้ยินเสียงคนโวยวายดังมาจากตรงลานบ้านนี่แหละ"

"ลูกแม่!" หลี่กุ้ยจือยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองลวกๆ

สีหน้าของหลิวฉางซุ่นเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มลงทันที น้ำเสียงของชายหนุ่มดุดันและดังขึ้นกว่าเดิมมาก "หนิวเคอเหลียน! ฉันคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแกจะแกล้งทำเป็นเมาหลับไป ที่แท้แกก็แอบย่องเข้ามาหาจ้าวหลาน พวกแกสองคนแอบ..."

"ผมไม่ได้ทำนะครับ!" หนิวเคอเหลียนรีบยกมือขึ้นโบกปฏิเสธพัลวัน ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมาด้วยความร้อนรนจนหน้าแดงก่ำ

"ผมไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้นจริงๆ! เมื่อคืนผมเมามาก ผมจำได้แค่ว่าตัวเองฟุบหลับไปบนโต๊ะกินข้าว แต่พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ในห้องนี้แล้ว! พี่ซุ่นจื่อ พี่อย่ามาปรักปรำผมแบบนี้นะครับ!"

กลุ่มชาวบ้านที่ยืนมุงดูเหตุการณ์ยังคงซุบซิบนินทากันเสียงเบา ทางด้านหนิวเคอเหลียนก็ได้แต่ยกมือขึ้นกุมขมับ ชายหนุ่มไม่รู้ว่าควรจะอธิบายสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไรดี เขาจึงหันไปพูดกับกลุ่มชาวบ้านด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน

"คุณลุง คุณป้า คุณน้าครับ พวกท่านช่วยพูดให้ความเป็นธรรมกับผมหน่อยเถอะ ปกติแล้วผมหนิวเคอเหลียนเป็นคนมีนิสัยยังไงพวกท่านก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่เหรอครับ?"

"เอาแค่เรื่องง่ายๆ เลยนะ ปกติเวลาผมบังเอิญเจอหน้าจ้าวหลาน พวกเราก็แทบจะไม่ได้คุยอะไรกันเลยด้วยซ้ำ แล้วผมจะแอบไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอได้ยังไงกัน! เรื่องบ้าๆ พรรค์นี้มันเป็นการใส่ร้ายกันชัดๆ! มันไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลยจริงๆ นะครับ!"

ฝั่งจ้าวหลานก็ร้องไห้ฟูมฟายจนน้ำตาไหลอาบเต็มสองแก้ม

"ซุ่นจื่อ ที่คุณพูดออกมาแบบนี้มันหมายความว่ายังไงคะ? ในสายตาของคุณ ฉันเป็นผู้หญิงมักมากแบบนั้นงั้นเหรอ? เมื่อคืนนี้คุณก็กลับมานอนที่บ้านชัดๆ แถมยังเป็นคนปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาเองด้วยซ้ำ แล้วทำไมตอนนี้คุณถึงมาพูดจาใส่ร้ายฉันแบบนี้ล่ะ? ฉันกับเขาจะไปแอบทำเรื่องพรรค์นั้นกันได้ยังไง?!"

"ถุย! จ้าวหลาน คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ! ถ้านี่ไม่ใช่เพราะว่าพ่อกับแม่ของผมบังเอิญกลับมาที่บ้านกะทันหันล่ะก็ ผมก็คงจะถูกพวกคุณสองคนสวมเขาหลอกปั่นหัวไปอีกนาน! คุณรีบบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ว่าคุณแอบลักลอบคบชู้กับมันมานานแค่ไหนแล้ว?" หลิวฉางซุ่นปั้นหน้าขรึมถมึงทึง

ม่านน้ำตาบดบังทัศนวิสัยของจ้าวหลานจนพร่ามัวไปหมด หญิงสาวร้องไห้อย่างหนักจนไม่มีกะจิตกะใจจะยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาด้วยซ้ำ "คุณจะบังคับให้ฉันพูดยอมรับอะไรล่ะคะ? ในเมื่อเรื่องทั้งหมดมันไม่เคยเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ! แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าเขาเข้ามานอนอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง?"

"คุณยังปากแข็งไม่ยอมรับความจริงอยู่อีกงั้นเหรอ? ถูกชาวบ้านจับได้คาหนังคาเขาอยู่บนเตียงเดียวกันขนาดนี้แล้วยังจะไม่ยอมรับอีก? จับชู้ก็ต้องจับให้ได้คาเตียงแบบนี้แหละ จ้าวหลาน คุณคิดว่าผมเป็นไอ้โง่ที่หลอกง่ายนักหรือไงฮะ?"

หลิวฉางซุ่นตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด ชายหนุ่มเงื้อมือขึ้นสูงก่อนจะฟาดฝ่ามือตบลงบนใบหน้าของจ้าวหลานอย่างแรง

ฝ่ามือหนาตบลงมาด้วยแรงอารมณ์ที่หนักหน่วงจนมุมปากของจ้าวหลานแตกและมีเลือดซึมออกมา ใบหน้าของหญิงสาวปรากฏรอยแดงช้ำเป็นรูปนิ้วมือห้านิ้วอย่างชัดเจน ซีกหน้าฝั่งที่โดนตบบวมเป่งขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

แรงตบทำให้ใบหน้าของจ้าวหลานหันสะบัดไปตามแรง หญิงสาวเงียบกริบไม่ยอมเอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมาอีก แววตาของเธอไม่ได้เต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่ถูกปรักปรำอีกต่อไปแล้ว ทว่ามันกลับกลายเป็นหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาเพราะความเจ็บปวดทางร่างกายแทน

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หนิวเคอเหลียนก็ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด "พี่ซุ่นจื่อ ทำไมพี่ถึงลงไม้ลงมือตบตีผู้หญิงแบบนี้ล่ะครับ?!"

หลิวฉางซุ่นแค่นเสียงหัวเราะหยันในลำคอ เขายืนจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของหนิวเคอเหลียนด้วยสายตาท้าทาย

"ทำไมล่ะ? ฉันสั่งสอนเมียของฉันแล้วมันไปหนักหัวอะไรแกไม่ทราบ? ทำเป็นมาออกหน้ารับแทน รู้สึกปวดใจงั้นสิ? แล้วแบบนี้ยังกล้ามีหน้ามาพูดอีกนะว่าพวกแกสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน? ถ้าไม่ได้เป็นชู้กันแล้วแกจะมาเดือดร้อนแทนมันทำไมฮะ?"

คำพูดจาถากถางนั้นทำให้หนิวเคอเหลียนรู้สึกโมโหจนแทบจะทนไม่ไหว "ใครบอกว่าผมรู้สึกปวดใจแทนเธอ แต่การที่พี่ลงไม้ลงมือทำร้ายร่างกายผู้หญิงแบบนี้มันเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง พวกเราสองคนบริสุทธิ์ใจไม่ได้มีอะไรเกินเลยต่อกันจริงๆ ถ้าพี่ไม่เชื่อก็ลองตรวจสอบดูสิครับ! แต่ยังไงพี่ก็ไม่มีสิทธิ์มาตบตีคนอื่นแบบนี้นะครับ!"

ทว่าลึกๆ แล้วในใจของหลิวฉางซุ่นกลับรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่อง แผนการทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นตามที่เขาได้วางเอาไว้ ชายหนุ่มเงื้อมือขึ้นสูงอีกครั้งหมายจะตบลงไปซ้ำรอยเดิม

"ก็ฉันจะตบสั่งสอนเมียตัวเองแล้วแกจะทำไม? พวกเราสองคนยังไม่ได้หย่าขาดจากกันเสียหน่อย การที่ฉันจะตบตีเมียที่คบชู้สู่ชายมันก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้วไม่ใช่หรือไง?!"

พูดจบชายหนุ่มก็ง้างฝ่ามือขึ้นมาอีกครั้ง ฝ่ายจ้าวหลานที่เห็นท่าไม่ดีก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ หญิงสาวพยายามขยับตัวถอยหนีร่นไปด้านหลังด้วยความหวาดกลัว ทว่าเธอกลับไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้อีกแล้ว เพราะแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับกำแพงห้องจนหมดทางหนี

ไวกว่าความคิด หนิวเคอเหลียนรีบพุ่งตัวจากด้านในสุดของเตียงเตาออกมายืนขวางเอาไว้ตรงขอบเตียง ชายหนุ่มยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของหลิวฉางซุ่นที่กำลังจะฟาดฝ่ามือลงมาเอาไว้ได้ทันท่วงที

หลิวฉางซุ่นพยายามออกแรงสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมอยู่สองสามครั้ง แต่ก็ไม่สามารถสลัดให้หลุดออกไปได้ ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกหงุดหงิดและโมโหขึ้นมาจริงๆ

"หนิวเคอเหลียน! คราวนี้แกคงจะไม่มีข้ออ้างอะไรมาแก้ตัวแล้วสินะ? แกออกโรงปกป้องมันขนาดนี้ ก็ให้ชาวบ้านทุกคนช่วยกันดูเอาเองก็แล้วกัน ว่าไอ้ท่าทางแบบนี้เนี่ยเหรอที่ปากบอกว่าไม่มีอะไรในกอไผ่น่ะฮะ?"

หนิวเคอเหลียนเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าตัวเองควรจะอธิบายหรือพูดโต้ตอบกลับไปอย่างไรดี

ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดแบบนี้ ไม่ว่าเขาจะพูดแก้ตัวอะไรออกไปมันก็ฟังดูไร้น้ำหนักและไม่น่าเชื่อถือไปเสียหมด ผู้คนต่างก็พร้อมที่จะปักใจเชื่อในสิ่งที่ตาของตัวเองมองเห็นเพียงเท่านั้น ไม่มีใครยอมรับฟังคำอธิบายอื่นใดอีกแล้ว

ทางด้านหลี่กุ้ยจือที่เห็นช่องโหว่ก็รีบฉวยโอกาสสอดแทรกขึ้นมาทันที หญิงชรากระทืบเท้าเต้นเร่าๆ พร้อมกับแหกปากร้องโวยวายเสียงหลง "ทุกคนช่วยดูเอาเถอะ! ไอ้พวกหญิงร้ายชายชู้มันช่างหน้าไม่อายกันจริงๆ ลักลอบคบชู้กันไม่พอยังกล้ามาลงไม้ลงมือทำร้ายร่างกายคนอื่นอีกงั้นเหรอ?!"

"ซุ่นจื่อ แกจะเก็บเมียแพศยาแบบนี้เอาไว้เป็นเสนียดขี้หน้าอีกไม่ได้แล้วนะ รีบส่งคนไปตามญาติพี่น้องฝั่งบ้านของมันมาเดี๋ยวนี้เลย พวกแกสองคนต้องรีบทำเรื่องหย่าขาดจากกันให้เร็วที่สุด! ขืนปล่อยเอาไว้แบบนี้ แม่คงไม่มีหน้าจะเดินออกไปพบปะผู้คนในหมู่บ้านได้อีกแล้ว!"

ใบหน้าของหนิวเคอเหลียนดำคล้ำลงด้วยความโกรธจัด ชายหนุ่มออกแรงสะบัดมือของหลิวฉางซุ่นทิ้งอย่างแรงจนอีกฝ่ายถึงกับเสียหลักเซถลาล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

อันที่จริงแล้วหนิวเคอเหลียนไม่ได้รู้สึกเป็นห่วงหรือกังวลเรื่องของตัวเองเลยสักนิด ลำพังตัวเขาเองก็เป็นแค่ชายโสดทึนทึกคนหนึ่งเท่านั้น การจะแต่งเมียสักคนก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ยากลำบากแสนเข็ญอยู่แล้ว ดังนั้นพวกเรื่องชื่อเสียงหน้าตาอะไรเทือกนั้น สำหรับเขามันก็เป็นแค่ของนอกกาย จะมีหรือไม่มีก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรมากมายนัก

แต่ทว่าสำหรับจ้าวหลานนั้นมันเป็นเรื่องที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง หากผู้หญิงต้องมาเสียหน้าและถูกชาวบ้านประณามหยามเหยียดแบบนี้ ชีวิตในวันข้างหน้าของเธอก็คงจะต้องพบเจอกับความยากลำบากอย่างแสนสาหัส

ถึงแม้ว่าเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นในวันนี้จะยังหาข้อสรุปที่ชัดเจนไม่ได้ แต่ท้ายที่สุดแล้วคนที่ต้องตกเป็นเหยื่อและได้รับผลกระทบหนักที่สุดก็คือจ้าวหลานอยู่ดี

ด้วยเหตุผลนี้เองจึงทำให้เขาไม่กล้าที่จะปริปากพูดอธิบายอะไรง่ายๆ ออกไป ชายหนุ่มได้แต่เก็บความอึดอัดใจเอาไว้และจำต้องยอมทนรับสภาพเป็นกระโถนรองรับอารมณ์ของชาวบ้านไปโดยปริยาย

ในขณะเดียวกัน แม้จะไม่มีเสียงร้องตะโกนโวยวายปาวๆ ของหลี่กุ้ยจือ ทว่าก็มีชาวบ้านบางคนที่ฝีเท้าไวรีบวิ่งเอาข่าวคาวเรื่องนี้ไปแจ้งให้ทางครอบครัวของจ้าวหลานได้รับรู้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เนื่องจากพวกเขาต่างก็อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ระยะทางจึงไม่ได้ห่างไกลกันมากนัก เพียงแค่ช่วงเวลาที่ผู้คนกำลังส่งเสียงทะเลาะเบาะแว้งถกเถียงกันอยู่นี้ ญาติพี่น้องฝั่งบ้านของจ้าวหลานก็เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุพอดี

ส่วนทางด้านของลู่ชิงชิงนั้น หญิงสาวถูกหลิวจิ้งเสียนกึ่งลากกึ่งจูงพาตัวมาดูเหตุการณ์ในครั้งนี้ด้วย หากจะสืบสาวราวเรื่องกันจริงๆ แล้ว หลิวเหวินหลินซึ่งเป็นพ่อของหลิวฉางซุ่นนั้นก็มีศักดิ์เป็นถึงคุณลุงของหลิวจิ้งเสียน พวกเขาต่างก็เป็นเครือญาติในตระกูลหลิวที่ยังนับญาติกันอยู่

บ้านของพวกเขาทั้งสองครอบครัวตั้งอยู่บนถนนเส้นเดียวกัน พอตกเช้าหลิวจิ้งเสียนก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากทางฝั่งนี้ ประกอบกับเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ลู่ชิงชิงแวะเอาของมาส่งให้ที่บ้านพอดี เธอจึงถือโอกาสลากตัวเพื่อนสาวให้เดินตามมาดูสถานการณ์ด้วยกันว่ามันเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้นกันแน่

ลู่ชิงชิงเดินทางมาถึงที่เกิดเหตุได้ไม่นานนัก แต่หลังจากที่ได้ยืนฟังบทสนทนาโต้เถียงกันไปมาอยู่พักหนึ่ง หญิงสาวก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดและเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าได้ในทันที คนอื่นอาจจะไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของเรื่องนี้ แต่มีหรือที่คนอย่างเธอจะไม่รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของเขา?

หากลองทบทวนดูจากเหตุการณ์ที่เธอเคยบังเอิญไปเจอหลิวฉางซุ่นกำลังทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ในป่าถึงสองสามครั้ง เพียงแค่นี้เธอก็มองออกได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว ว่าแท้จริงแล้วคนของตระกูลหลิวกำลังวางแผนการชั่วร้ายอะไรกันอยู่

ถ้าไม่ใช่เพราะการจัดฉากล่ะก็ เรื่องทุกอย่างมันจะไปบังเอิญประจวบเหมาะขนาดนี้ได้อย่างไรกัน ทางฝั่งนั้นก็ดันมีผู้หญิงตั้งท้องโผล่มา ส่วนทางฝั่งนี้จู่ๆ ก็มีผู้ชายแปลกหน้าโผล่เข้ามานอนอยู่บนเตียงเดียวกันซะอย่างนั้น

นอกเหนือจากเรื่องนั้นแล้ว ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาที่พวกเธอได้มีโอกาสพูดคุยทำความรู้จักกัน ลู่ชิงชิงก็ค้นพบว่าจ้าวหลานเป็นคนที่มีนิสัยดีมากคนหนึ่ง เธอเป็นผู้หญิงที่ยึดถือค่านิยมแบบดั้งเดิม เป็นแบบอย่างของภรรยาที่คอยปรนนิบัติดูแลสามีและสั่งสอนลูกหลานได้อย่างดีเยี่ยม

ผู้หญิงที่แสนดีและเพียบพร้อมแบบนี้น่ะเหรอจะกล้าแอบไปลักลอบมีชู้กับผู้ชายคนอื่น? แถมยังโง่เง่าปล่อยให้ชาวบ้านมาจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้อีก? มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยสักนิด

ปกติแล้วคนที่คิดจะทำเรื่องบัดสีแบบนี้ ไม่มีใครเขาบ้าบิ่นถึงขนาดกล้าพาชู้รักเข้ามาทำเรื่องเสื่อมเสียกันถึงในบ้านหรอก การกระทำที่โจ่งแจ้งและท้าทายสายตาชาวบ้านแบบนี้ ต่อให้พลิกแผ่นดินหาดูทั่วทั้งหมู่บ้านก็คงจะหาคนกล้าทำได้แทบไม่ถึงหยิบมือด้วยซ้ำ

เมื่อนำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้มาเชื่อมโยงเข้ากับเบาะแสเรื่องราวต่างๆ ก่อนหน้านี้ บวกกับข้อสันนิษฐานทั้งหมดที่อยู่ในใจ ลู่ชิงชิงก็รู้ซึ้งถึงธาตุแท้ของอีกฝ่ายได้ในทันที หลิวฉางซุ่นแค่พยายามจะหาข้ออ้างและป้ายความผิดเพื่อทำให้ตัวเองดูเป็นคนบริสุทธิ์ผุดผ่อง

และหาวิธีการสารพัดรูปแบบเพื่อกลั่นแกล้งจ้าวหลานให้ได้รับความอับอายขายขี้หน้า ผู้ชายที่มีจิตใจคับแคบและเห็นแก่ตัวแบบนี้ ต่อให้เขาไม่ได้มีเจตนาชั่วร้ายแอบแฝงอยู่ ก็ไม่สมควรที่จะลดตัวลงไปใช้ชีวิตร่วมด้วยเลยสักนิด!

ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจจนอดไม่ได้ที่จะแอบค่อนขอดอีกฝ่ายอยู่ในใจอย่างมุ่งร้าย บางทีคนที่ไร้น้ำยาและไม่สามารถมีลูกได้อาจจะไม่ได้เป็นความผิดของจ้าวหลาน แต่ต้นเหตุมันอาจจะมาจากตัวของหลิวฉางซุ่นคนนี้เองก็เป็นได้

คนเลวทรามต่ำช้าแบบนี้ มีคุณสมบัติอะไรที่จะคู่ควรกับการเป็นพ่อคนกันล่ะ? ใครก็ตามที่โชคร้ายเกิดมาเป็นลูกของเขา ก็คงจะถือว่าเป็นเวรกรรมที่ทำมาตั้งแต่ชาติปางก่อนจริงๆ!

[จบบท]