บทที่ 11: ตบหน้า
เมื่อมีภาพวาด ทุกอย่างก็จัดการได้ง่ายขึ้นมาก
"ฤดูร้อนปีหย่งเหอที่แปด พวกเจ้าลองนึกทบทวนดูให้ดีว่าใครเคยเห็นคนผู้นี้พาเด็กชายที่กำลังป่วยไข้มาบ้าง หากใครเคยพบเห็นข้าจะมีรางวัลให้ห้าสิบตำลึงเงิน"
เซี่ยเต้าจือประกาศกร้าว
"แต่หากใครรู้แล้วปิดบัง จะต้องถูกโบยห้าสิบไม้แล้วไล่ออกจากจวนตระกูลเซี่ย!"
ดวงตาของบรรดาบ่าวไพร่พลันเบิกกว้างเป็นประกาย ก่อนจะหม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว
ทุกคนต่างจดจ้องไปยังภาพวาดใบหน้าบนกระดาษ พยายามเค้นสมองนึกทบทวนความทรงจำกันอย่างหนัก
เงินตั้งห้าสิบตำลึงเงินเชียวนะ ใครเล่าจะไม่อยากได้!
ทว่าเวลาผ่านไปนานถึงหนึ่งก้านธูป กลับไม่มีใครปริปากออกมาเลยแม้แต่คนเดียว
ถ้วยชาที่เย็นชืดถูกยกออกไป สาวใช้ยกชาถ้วยใหม่ที่ยังร้อนกรุ่นเข้ามาเปลี่ยนแทน เซี่ยเต้าจือไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป จึงส่งสายตาเป็นเชิงสั่งการให้พ่อบ้านเซี่ย
พ่อบ้านเซี่ยกระแอมไอกระแทกเสียงหนักๆ
"ไม่มีใครเคยเห็นเลยหรือ"
"บ่าวไม่เคยเห็นจริงๆ ขอรับ!"
"บ่าวก็ไม่เคยเห็นขอรับ"
"เรื่องมันผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว บ่าวจำไม่ได้จริงๆ ขอรับ!"
พ่อบ้านเซี่ยลอบดีใจอยู่ลึกๆ แต่บนใบหน้ากลับไม่กล้าแสดงออกให้เห็นแม้แต่น้อย
"แม่นางเยี่ยน ไม่มีใครเคยเห็นเลยสักคน เจ้าดูสิ..."
"พ่อบ้านเซี่ย!"
เยี่ยนซานเหอลุกขึ้นยืน
"นี่ไม่ใช่การรีบไปผุดไปเกิดเสียหน่อย ท่านจะรีบร้อนไปทำไม"
พ่อบ้านเซี่ยแทบจะสำลักน้ำลายตัวเองตายเสียตรงนั้น
เยี่ยนซานเหอเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างกายเซี่ยเต้าจือ สีหน้าเรียบเฉย
"ท่านกล้าให้ข้าเป็นคนซักถามหรือไม่"
เซี่ยเต้าจือรู้อยู่เต็มอกว่านางไม่มีทางยอมถอดใจง่ายๆ จึงเปิดทางให้อย่างตรงไปตรงมา
"เจ้าถามสิ"
"ในเมื่อไม่มีใครยอมพูด ข้าก็คงต้องใช้วิธีโบราณของเผ่าลี่ซู่แห่งอวิ๋นหนานแล้ว"
เยี่ยนซานเหอยกแขนขึ้นกอดอก
"พ่อบ้านเซี่ย ท่านไปยกอ่างใส่น้ำสะอาดมาสักใบ"
พ่อบ้านเซี่ยหันไปมองหน้าผู้เป็นนาย เมื่อเห็นนายท่านพยักหน้าอนุญาตจึงรีบรับคำ
"ขอรับ"
เมื่อน้ำถูกยกเข้ามา เยี่ยนซานเหอก็ล้วงเอาห่อกระดาษเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ
นางเดินไปหยุดอยู่หน้าอ่างน้ำ ค่อยๆ เปิดห่อกระดาษออก แล้วเทผงสีขาวที่อยู่ด้านในลงไป
เพียงชั่วพริบตา ผงละเอียดยิบเหล่านั้นก็ละลายหายไปในน้ำ สีของน้ำกลับมาใสสะอาดดังเดิม
เซี่ยเต้าจือตกใจไม่น้อย
"นั่นคืออะไร"
"ผงดีงูเห่าตากแห้งที่ผ่านการร่ายมนต์โดยแม่มดเผ่าลี่ซู่ถึงแปดสิบเอ็ดวัน"
เยี่ยนซานเหออธิบายด้วยจังหวะการพูดที่เชื่องช้า เน้นย้ำทีละถ้อยทีละคำ
"คนที่ไม่ได้โกหกจะไม่เป็นอะไร ก็แค่เหมือนดื่มน้ำเปล่าธรรมดาเข้าไป"
"แต่หากใครโกหก ตอนแรกจะปวดท้อง จากนั้นลำไส้จะเน่าเปื่อยพุพอง และเมื่อผ่านไปหนึ่งชั่วยามก็จะเลือดออกเจ็ดทวารจนตาย"
บรรดาบ่าวไพร่ต่างพากันหวาดกลัวจนขาสั่นพั่บๆ ผงดีงูอะไรกัน นี่มันยาพิษร้ายแรงทำลายอวัยวะภายในชัดๆ
"ป่าเถื่อน!"
พ่อบ้านเซี่ยลอบบ่นพึมพำเสียงเบา
เยี่ยนซานเหอปรายตามอง
"เริ่มจากพ่อบ้านเซี่ยก่อนเลยก็แล้วกัน!"
"ทำไมต้องเป็นข้าด้วยเล่า"
"พ่อบ้านเซี่ยมีหน้าที่คอยต้อนรับขับสู้แขกเหรื่อไปมา บางทีท่านอาจจะเคยเห็นก็ได้กระมัง"
"เจ้า..."
พ่อบ้านเซี่ยกัดฟันกรอด เดินกระแทกเท้าเข้าไปที่ขอบอ่าง เขาไม่สนแม้แต่จะใช้ถ้วยตัก ยกอ่างน้ำขึ้นดื่มอึกๆ ลงคอไปสองคำรวด นอกจากความรู้สึกเย็นวาบในท้องแล้ว ก็ไม่มีอาการผิดปกติใดๆ เกิดขึ้นเลย
"ข้าไม่เคยเห็น!"
เยี่ยนซานเหอมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย
"คนต่อไป"
คนเฝ้าประตูทั้งประตูหน้าและประตูข้างมีทั้งหมดแปดคน
เมื่อพวกเขาสังเกตเห็นว่าพ่อบ้านเซี่ยดื่มน้ำเข้าไปแล้วไม่เป็นอะไรเลย ขาที่เคยสั่นเทาก็กลับมายืนหยัดได้อย่างมั่นคงอีกครั้ง ในเมื่อไม่ได้ทำอะไรผิด จะต้องไปกลัวผีสางที่ไหนมาเคาะประตูเล่า ดื่มก็ดื่ม!
พ่อบ้านเซี่ยยืนดูคนเจ็ดคนแรกดื่มน้ำจนครบ ทุกคนล้วนปลอดภัยดีไม่มีใครเป็นอะไร เขาจึงขยับเข้าไปกระซิบข้างหูนายท่านเสียงเบา
"นายท่าน คอยดูเถอะขอรับ ประเดี๋ยวนางก็ต้องถูกตบหน้า!"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของเซี่ยเต้าจือก็ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ตราบใดที่คนผู้นั้นไม่ได้มาเหยียบที่จวน ก็ไม่สามารถเอาผิดเรื่องสามชีวิตนั้นกับเขาได้ ส่วนเรื่องที่ว่าคนพวกนั้นไปอยู่ในคุกได้อย่างไร นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งแล้ว
ทว่าจู่ๆ ก็มีเสียงดังโครม อ่างน้ำถูกเตะกระเด็นล้มกลิ้งไปบนพื้น
ตาเฒ่าหวังที่เป็นคนเฝ้าประตูมานานที่สุดของจวน อาละวาดราวกับคนเสียสติ เขาสะบัดหมัดแกว่งแขนไปมาพร้อมกับแหกปากร้องโวยวาย
"ข้าไม่ดื่ม ข้าไม่ดื่ม ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น"
สีหน้าที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงเมื่อครู่ของเซี่ยเต้าจือมลายหายไป
เขาลุกพรวดขึ้นยืนด้วยความโกรธ
"พูดมา เจ้าเคยเห็นใช่หรือไม่"
"นายท่าน นายท่าน..."
ตาเฒ่าหวังทรุดตัวลงคุกเข่าดังตุ้บ ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปหมดด้วยความตื่นตระหนก
[จบบท]