บทที่ 1 : มาเยือนเมืองอวิ๋นเฉิงครั้งแรก

บทที่ 1 : มาเยือนเมืองอวิ๋นเฉิงครั้งแรก

ปลายเดือนแปด ดวงอาทิตย์สาดแสงจ้าอยู่กลางกระหม่อม คลื่นความร้อนพัดม้วนตัวปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองเล็กๆ แห่งนี้

บริเวณหน้าประตูที่ดูเก่าซอมซ่อบนชั้นสองของสถานีอนามัยใจกลางเมือง มีเด็กสาวคนหนึ่งยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางเกียจคร้าน เธอสวมเสื้อเชิ้ตลายสกอตสีขาวดำแบบเรียบง่าย จังหวะที่ก้มหน้าลงมา ปกเสื้อก็ขยับเอียงไปเล็กน้อย

แขนเสื้อทั้งสองข้างถูกพับทบขึ้นมาลวกๆ อย่างไม่ใส่ใจ ท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์เอวต่ำที่ดูเก่าซีดจางไปบ้าง และเพราะการขยับตัวเมื่อครู่ ทำให้เผยให้เห็นช่วงเอวที่คอดกิ่วและขาวเนียนสะดุดตา รูปร่างหน้าตาของเธอช่างโดดเด่นสะกดสายตาผู้คนมากจริงๆ

พยาบาลสาวสังเกตเห็นว่ามีผู้ชายเดินผ่านหน้าเด็กสาวคนนี้เป็นรอบที่สามแล้ว เธอจึงตัดสินใจเดินเข้าไปยื่นอมยิ้มให้เด็กสาวแท่งหนึ่ง พร้อมกับบุ้ยปากไปทางห้องพักผู้ป่วย

"หร่านหร่าน พ่อกับแม่ของเธอมาแล้วเหรอ?"

ฉินหร่านก้มหน้าลง ฉีกเปลือกทอฟฟี่ออกช้าๆ ขนตาแพรยาวปรกตกลงมาเล็กน้อย จังหวะที่คาบอมยิ้มเข้าไปในปาก เธอถึงได้หรี่ตาขึ้นมามอง

"มั้งคะ"

พยาบาลสาวเดาะลิ้นเบาๆ

"ดูไม่ออกเลยนะ"

เมื่อพูดจบประโยคเธอก็ถือแฟ้มประวัติคนไข้แล้วเดินจ้ำอ้าวจากไปอย่างเร่งรีบ

คนในห้องพักผู้ป่วยก็คือพ่อและแม่แท้ๆ ของฉินหร่าน พวกเขาคือหนิงฉิงกับฉินฮั่นชิว

ทั้งสองคนหย่าร้างกันไปตั้งแต่สิบกว่าปีก่อนแล้ว ฉินหร่านจึงอาศัยอยู่กับยายมาโดยตลอด จนกระทั่งครึ่งเดือนก่อนยายล้มป่วยลงและมีความจำเป็นต้องทำเรื่องย้ายโรงพยาบาล หนิงฉิงกับฉินฮั่นชิวถึงได้ยอมกลับมาที่นี่

ฉินหร่านเอนแผ่นหลังพิงกำแพง ขาข้างหนึ่งงอขึ้นมาเล็กน้อย ยืนฟังบทสนทนาด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก

แม้จะมีบานประตูกั้นเอาไว้ แต่ก็ยังได้ยินน้ำเสียงของหนิงฉิงที่เย็นชาดังลอดออกมา

"ฉินฮั่นชิว อาการของแม่ฉันหนักมาก ฉันจะพาแม่ไปรักษาตัวที่เมืองอวิ๋นเฉิง"

ฉินฮั่นชิวหันไปมองอดีตภรรยา แววตาของเขาดูซับซ้อน คาดเดาไม่ออกว่ากำลังประชดประชันหรือคิดอะไรอยู่กันแน่

"หร่านหร่านถูกไล่ออกจากโรงเรียนแล้ว ที่เมืองหนิงไห่ไม่มีโรงเรียนไหนยอมรับลูกเข้าเรียนอีก คุณก็พาลูกกลับไปที่ตระกูลหลินด้วยเลยสิ ตระกูลหลินกว้างขวางออก ยังไงก็หาโรงเรียนดีๆ ให้ลูกได้อยู่แล้ว"

"ฉันพาอวี่เอ๋อร์แต่งงานเข้าตระกูลหลินไปคนหนึ่งแล้ว คุณยังจะให้ฉันหอบตัวภาระกลับไปอีกคนเหรอ คนตระกูลหลินจะมองฉันยังไง"

หนิงฉิงเริ่มรู้สึกรำคาญที่อดีตสามีคอยแต่จะหาเรื่องกวนใจ เด็กอย่างฉินหร่าน คิดว่านึกอยากจะหาที่เรียนให้ก็หาได้ง่ายๆ หรือไงกัน

พอพูดถึงเรื่องนี้ ฉินฮั่นชิวก็แสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

"ตอนนั้นผมก็อยากจะพาอวี่เอ๋อร์ไปอยู่ด้วยเหมือนกัน คุณไม่เอาหร่านหร่านแล้วจะมาโยนให้ผมเหรอ"

ทั้งคู่มีลูกสาวด้วยกันสองคน คือฉินหร่านกับฉินอวี่ ทั้งคู่อายุห่างกันเพียงแค่หนึ่งปี แต่กลับมีความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวในทุกๆ ด้าน

ตอนที่ตัดสินใจหย่าร้างกัน ทั้งสองคนต่างก็ทะเลาะเบาะแว้งกันใหญ่โตเพื่อแย่งสิทธิ์ในการเลี้ยงดูฉินอวี่ สุดท้ายเป็นเพราะฉินอวี่เลือกที่จะไปอยู่กับผู้เป็นแม่ คดีความเรื่องสิทธิ์การเลี้ยงดูถึงได้จบลง

แต่ในตอนนั้นกลับไม่มีใครต้องการฉินหร่านเลย ทั้งพ่อและแม่ต่างก็เกี่ยงกันไปมาและทอดทิ้งเด็กสาวอย่างไม่ไยดี เฉินซูหลานผู้เป็นยายเห็นหลานสาวน่าสงสาร จึงรับหน้าที่เลี้ยงดูฉินหร่านมาตามลำพังตลอดสิบสองปีเต็ม

ภายในห้องพักผู้ป่วย หนิงฉิงจ้องมองใบหน้าของฉินฮั่นชิวด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับฉินอวี่แล้ว ใครกันจะอยากรับเด็กที่เอาแต่ชกต่อยมีเรื่องไปวันๆ ไปเลี้ยงดู

ยิ่งถ้าต้องพากลับไปอยู่ในสังคมชั้นสูง มีหวังได้ถูกคนอื่นหัวเราะเยาะเอาได้ง่ายๆ หนิงฉิงจึงรู้สึกต่อต้านและไม่อยากรับฉินหร่านไปอยู่ด้วยเลยแม้แต่น้อย

ฉินฮั่นชิวเป็นเด็กที่ถูกแก๊งลักพาตัวจับตัวมาขายที่เมืองนี้ตั้งแต่ยังเด็ก เขาเป็นเพียงแค่ไอ้หนุ่มยากจนคนหนึ่งเท่านั้น แต่เฉินซูหลานกลับถูกชะตาและเลือกเขามาเป็นลูกเขย

ทว่าแต่งงานกันได้เพียงไม่กี่ปี หนิงฉิงก็ทนความไม่เอาไหนของเขาไม่ได้อีกต่อไป วันๆ ชายหนุ่มเอาแต่ไปแบกอิฐทำงานก่อสร้างตามไซต์งาน หนิงฉิงจึงตัดสินใจขอหย่าขาดจากเขา

หลังจากหย่าร้างกัน หนิงฉิงก็พาฉินอวี่ไปแต่งงานใหม่กับเศรษฐีในเมืองอวิ๋นเฉิง ส่วนฉินฮั่นชิวเองก็รีบแต่งงานใหม่เช่นเดียวกัน แถมยังมีลูกชายกับภรรยาคนปัจจุบันอีกหนึ่งคน ชีวิตครอบครัวกำลังเป็นไปได้สวย

ฉินฮั่นชิวในตอนนี้ไม่มีอะไรจะต้องเสียแล้ว หนิงฉิงจึงกลัวว่าเขาจะไปสร้างความวุ่นวายที่บ้านตระกูลหลินจริงๆ ซึ่งมันคงจะทำให้เธอต้องอับอายขายหน้ามากกว่าเดิม หญิงสาวจึงได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน ยอมพาฉินหร่านกลับไปที่เมืองอวิ๋นเฉิงด้วยความไม่เต็มใจ

"หร่านหร่าน ลูกเองก็..."

เมื่อฉินฮั่นชิวเดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วยและเห็นฉินหร่านยืนอยู่ ชายหนุ่มก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมา

"ตระกูลหลินเขามีเงิน ลูกตามแม่ไปอยู่ที่นั่นเถอะ พวกเขาต้องหาโรงเรียนดีๆ ให้ลูกเรียนต่อม.ปลายปีสามได้แน่ ไม่แน่ว่าในอนาคตอาจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ด้วยซ้ำ"

ด้วยผลการเรียนของฉินหร่านในตอนนี้ จะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ยังไง ฉินฮั่นชิวก็แค่พูดปลอบใจไปอย่างนั้นเอง

ตอนนี้ฉินฮั่นชิวต้องเลี้ยงดูลูกชายอีกคน ภาระค่าใช้จ่ายก็ไม่ใช่ย่อยๆ บ้านในตัวเมืองก็ยังไม่ได้ซื้อ เขาจึงต้องคิดถึงอนาคตของครอบครัวเอาไว้ก่อน

ก่อนจะมาที่นี่ ภรรยาคนปัจจุบันของเขาก็ได้กำชับเอาไว้แล้ว ว่าห้ามพาฉินหร่านกลับไปอยู่ที่บ้านด้วยเด็ดขาด

ฉินหร่านเอนแผ่นหลังพิงกำแพง บนโถงทางเดินของสถานีอนามัยไม่มีเครื่องปรับอากาศ อากาศที่ร้อนอบอ้าวทำให้อึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

เด็กสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามกระดุมเม็ดที่สองตรงปกเสื้อซึ่งมีลักษณะคล้ายกับหยกสีขาว

นิ้วมือของเธอเรียวยาว ไร้ซึ่งร่องรอยหยาบกร้านใดๆ ผิวพรรณขาวเนียนราวกับหยกมันแพะที่แฝงไปด้วยความเย็นเยือก ทว่าใบหน้าที่สวยงามโดดเด่นนั้นกลับดูเย็นชาและแฝงไปด้วยความหงุดหงิด

เธอไม่สนใจสิ่งที่ฉินฮั่นชิวพูดเลยแม้แต่น้อย หลังจากปลดกระดุมเม็ดนั้นออกแล้ว เด็กสาวก็หรี่ตาลงทันที

สายตาของเธอจับจ้องไปยังหน้าต่างบนโถงทางเดินที่อยู่ตรงข้าม นัยน์ตาสะท้อนประกายความเย็นชาออกมาให้เห็น

ห่างจากหน้าต่างบานนั้นไปเพียงไม่กี่เมตร เป็นห้องพักแพทย์ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ภายในห้องนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาดูเคร่งขรึม ใบหน้าหล่อเหลาหมดจด รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม

เขาคือหัวหน้าแพทย์คนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาประจำการที่สถานีอนามัยแห่งนี้ นามว่า เจียงตงเยี่ย

เจียงตงเยี่ยปรายตามองไปยังโซฟาสั่งทำพิเศษที่ดูหรูหราขัดกับสภาพของสถานีอนามัยอย่างสิ้นเชิง

บนโซฟาตัวนั้นมีชายหนุ่มอีกคนนอนเอนกายอยู่ ปลายนิ้วเรียวยาวได้รูปคีบบุหรี่เอาไว้ ควันสีเทาจางๆ ลอยอวลขึ้นมาในอากาศ

เขาวางพาดท่อนแขนไปตามพนักพิงอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาจับจ้องไปที่จุดใดจุดหนึ่งนิ่งงันอยู่นานนับครึ่งนาที

เจียงตงเยี่ยจึงมองตามสายตาของอีกฝ่ายออกไปด้านนอก

"มองอะไรอยู่ครับ"

ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตผ้าไหมสีดำนั่งพิงพนักโซฟาด้วยท่าทางผ่อนคลาย เขาหัวเราะเบาๆ

"เอวเล็กดีนะ"

เขาเอียงคอเล็กน้อย สันจมูกโด่งเป็นสันรับกับผิวที่ขาวจัด นัยน์ตาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ขนตาที่ยาวมากบดบังแววตาเอาไว้ ทำให้ดูเลือนรางและเย็นชาจนเกินไป

เหมือนกับว่าเขาเพิ่งจะตื่นนอน น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจึงค่อนข้างแหบพร่า แต่ก็ยังคงความเย็นชาเอาไว้อย่างไม่ปิดบัง สัมผัสได้ถึงความเหินห่างและไม่แยแสต่อสิ่งใด

"ครับ?"

เจียงตงเยี่ยพลิกหน้าประวัติคนไข้ในมือ เขาได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดไม่ค่อยถนัดนัก

ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมามองและได้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติของคนตรงหน้า เขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกหนุ่มสาวในเมืองหลวงถึงได้คลั่งไคล้คุณชายสามคนนี้นักหนา

"ไม่ใช่เรื่องของนายหรอก"

เฉิงเจวี้ยนเหยียดเรียวขายาวตรง เอนหลังพิงพนักโซฟาพลางหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็พูดขึ้นมา

"อีกสองสามวัน ภารกิจทางนี้เสร็จเมื่อไหร่ นายก็กลับเมืองหลวงไปซะ"

"แล้วคุณล่ะครับ"

เจียงตงเยี่ยดึงสติกลับมาแล้วถามกลับไป

ปลายนิ้วเรียวยาวขยี้บุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่จนดับสนิท

เฉิงเจวี้ยนลุกขึ้นยืนอวดเรียวขายาวตรง นัยน์ตาที่หรี่ลงเล็กน้อยถูกปกคลุมไปด้วยความลึกลับซับซ้อน

เขายกมือขึ้นมาปัดเถ้าบุหรี่ที่ไม่ได้มีอยู่จริงบนเสื้อผ้าของตัวเองออก ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทีสบายๆ

"มีภารกิจอื่นต่อน่ะ"

รถของหนิงฉิงจอดรออยู่ด้านล่างสถานีอนามัยของเมือง เป็นรถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำที่ติดป้ายทะเบียนของเมืองอวิ๋นเฉิง

หลังจากหนิงฉิงพูดคุยกับหมอเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็พาฉินหร่านและเฉินซูหลานเดินทางกลับไปที่เมืองอวิ๋นเฉิงทันที

"ตระกูลหลินมีกฎระเบียบเยอะแยะไปหมด อย่าเอาพวกนิสัยเสียของลูกไปใช้ที่ตระกูลหลิน ได้ยินไหม"

หนิงฉิงหันหน้าไปมองลูกสาวพลางยกมือขึ้นนวดคลึงหัวคิ้ว

ฉินหร่านพกกระเป๋าเป้สีดำมาเพียงแค่ใบเดียว เธอวางกระเป๋าไว้บนตัก นัยน์ตาหรี่ลงครึ่งหนึ่งด้วยความง่วงงุน เด็กสาวพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนัก

เธอนั่งชันเรียวขาที่ทั้งเล็กและยาวตรงขึ้นมา ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความดื้อรั้นและไม่แยแสต่อสิ่งใดออกมาอย่างชัดเจน ไม่รู้เลยว่าเธอรับฟังสิ่งที่ผู้เป็นแม่พูดบ้างหรือเปล่า

"ง่วงขนาดนั้นเลยเหรอ เมื่อคืนไปทำตัวเป็นขโมยมาหรือไง"

ตลอดสิบสองปีที่ใช้ชีวิตเป็นคุณนายของตระกูลหลิน ท่าทางการแสดงออกของหนิงฉิงในตอนนี้จึงเต็มไปด้วยความสง่างาม

และสิ่งที่เธอเกลียดชังมากที่สุด ก็คือนิสัยดื้อรั้นหัวรั้นของฉินหร่านที่ถอดแบบมาจากฉินฮั่นชิวเหมือนกันเลย

ฉินหร่านล้วงหูฟังสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อเพื่อจะใส่หูของตัวเอง เธอตอบกลับด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ

"ไปเล่นเกมที่ร้านเน็ตมาทั้งคืนค่ะ"

ในจังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้น หูฟังที่ห้อยอยู่ครึ่งๆ กลางๆ ก็ลื่นหลุดเข้าไปในคอเสื้อและพาดอยู่บนลำคอ

"ลูก... ต่อไปนี้ห้ามไปร้านเน็ตอีกนะ"

หนิงฉิงมองท่าทางเหลวไหลไม่เอาถ่านของลูกสาวแล้วขบกรามแน่น

"อย่ามาดื้อรั้นกับแม่นะ ถ้าลูกทำตัวดีได้สักหนึ่งในสิบของอวี่เอ๋อร์ แม่ก็คงไม่ต้องมาคอยพร่ำบ่นแบบนี้หรอก ตระกูลหลินไม่ใช่บ้านยายของลูกนะ คำพูดและการกระทำของลูกจะส่งผลกระทบต่อหนูอวี่ ถ้าลูกไม่อยากได้ดี ก็อย่ามาลากน้องไปซวยด้วย"

พอคิดว่าจะต้องไปวิ่งเต้นหาเส้นสาย เพื่อขอร้องให้หลินฉีฝากฝังฉินหร่านเข้าเรียนในชั้นม.ปลายปีสาม หนิงฉิงก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดใจมากขึ้นไปอีก

ด้วยประวัติของฉินหร่านในตอนนี้ ต่อให้พลิกแผ่นดินหาทั่วทั้งเมืองอวิ๋นเฉิง ก็คงไม่มีโรงเรียนไหนยอมรับเธอเข้าเรียนอย่างแน่นอน

เมื่อหลายปีก่อน เธออาศัยรูปร่างหน้าตาที่สะสวยของตัวเอง แต่งงานกับหลินฉี นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่เพิ่งจะสูญเสียภรรยาไป

ตอนเด็กๆ ฉินอวี่เป็นเด็กที่ฉลาดหลักแหลมมาก หน้าตาก็น่ารักน่าเอ็นดู แถมยังมีผลการเรียนดีเลิศและพรสวรรค์โดดเด่น เธอไม่เคยทำให้คนในตระกูลหลินต้องหนักใจเรื่องการเรียนของเธอเลยสักครั้งเดียว

ไม่ว่าจะเอาไปเปรียบเทียบกับใคร เธอก็มักจะเป็นลูกบ้านอื่นที่ใครๆ ต่างก็เอ่ยปากชมเสมอ

คนตระกูลหลินเองก็พึงพอใจในตัวฉินอวี่มาก หนิงฉิงจึงรู้สึกภูมิใจมากที่ได้พาฉินอวี่แต่งงานเข้ามาในตระกูลหลินด้วย

แต่พอคิดว่าต่อไปจะต้องพาฉินหร่านเข้าไปอยู่ในตระกูลหลินด้วยอีกคน หนิงฉิงก็รู้สึกเครียดจนกินข้าวกลางวันไม่ลงเลยทีเดียว

ช่วงเวลาสี่โมงเย็น รถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำก็แล่นมาจอดที่หน้าคฤหาสน์ของตระกูลหลินในเมืองอวิ๋นเฉิง

"คุณผู้หญิง"

คนที่มาเปิดประตูให้คือหญิงวัยกลางคนในชุดเสื้อสีฟ้า เมื่อเธอเห็นเฉินซูหลานและฉินหร่านที่เดินตามหลังหนิงฉิงมา แววตาของเธอก็ฉายแววประหลาดใจออกมา

หนิงฉิงรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก เธอหงุดหงิดจนแทบจะทนไม่ไหว

"ป้าจาง พาแม่กับหร่านหร่านเข้าไปข้างในทีนะ อวี่เอ๋อร์ใกล้จะเลิกเรียนแล้ว ฉันจะไปรับลูก"

ปกติแล้วจะมีคนขับรถของตระกูลหลินคอยไปรับไปส่งฉินอวี่เสมอ แต่ที่วันนี้หนิงฉิงลงทุนไปรับด้วยตัวเอง พูดกันตามตรงก็คือเธอกำลังอารมณ์เสีย และไม่อยากทนเห็นหน้าฉินหร่านอยู่ในบ้าน จึงอยากจะออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง

ป้าจางมองตามแผ่นหลังของหนิงฉิงที่เดินจากไป จากนั้นก็หันมามองทั้งสองคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย

"คุณผู้เฒ่า คุณหนูฉิน"

เธอกวาดสายตามองสำรวจทั้งสองคนตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างระแวดระวัง ก่อนจะเอ่ยปากเชิญให้เข้าไปด้านใน

"เข้ามาสิคะ"

พูดจบเธอก็หันหลังเดินนำหน้าไปทันที ในมุมที่ทั้งสองคนมองไม่เห็น ป้าจางก็แอบเบะปากด้วยความเหยียดหยาม

เฉินซูหลานเดินตามเข้ามาด้านใน พลางทอดสายตามองดูการตกแต่งสไตล์ยุโรปที่ดูหรูหราโอ่อ่า

นิ้วมือของหญิงชราเผลอกำชายเสื้อของตัวเองเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องโถง ป้าจางก็กำลังจะหยิบรองเท้าแตะออกมาให้เปลี่ยน

แต่กลับเห็นว่าเฉินซูหลานเดินสวมรองเท้าเหยียบเข้าไปในบ้านทั้งอย่างนั้นเลย

หลังจากที่เฉินซูหลานก้าวเท้าเข้าไปแล้ว เธอถึงได้รู้สึกว่าป้าจางกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาตกตะลึง

ถึงแม้เธอจะเป็นชาวบ้านจากต่างจังหวัด แต่เธอก็เป็นคนรักความสะอาดมาตลอด บนรองเท้าและเสื้อผ้าของเธอแทบจะไม่มีฝุ่นเกาะอยู่เลยด้วยซ้ำ

สายตาของป้าจางที่จ้องมองมาทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกหนามทิ่มแทงอยู่ข้างหลัง แต่เพราะหลานสาวยืนอยู่ข้างๆ เฉินซูหลานจึงพยายามเมินเฉยต่อสายตานั้น และยืดหลังตรงอย่างสง่าผ่าเผย

เธอถอยหลังกลับมาหนึ่งก้าวเพื่อจะเปลี่ยนรองเท้า แต่กลับเห็นว่าป้าจางเก็บรองเท้าแตะยัดกลับเข้าไปในตู้เหมือนเดิมแล้ว

ตระกูลหลินมีห้องพักแขกอยู่หลายห้อง ป้าจางเองก็ยังเดาท่าทีของหนิงฉิงไม่ออก จึงพาทั้งสองคนขึ้นไปพักที่ห้องพักแขกบนชั้นสาม

ตรงหัวมุมชั้นสอง มีห้องห้องหนึ่งเปิดประตูแง้มเอาไว้ เผยให้เห็นไวโอลินราคาแพงที่ตั้งอยู่ด้านในเพียงแค่มุมเดียว

ฉินหร่านปลายตามองเข้าไปในห้องนั้น

ป้าจางปรายตามองฉินหร่านแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"นั่นห้องซ้อมดนตรีของคุณหนูรองค่ะ"

ฉินหร่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เดินตามหลังป้าจางไปด้วยท่าทีเกียจคร้าน พลางคิดในใจอย่างไม่ใส่ใจนัก ดูท่าทางแล้วฉินอวี่คงจะเป็นที่รักของคนในตระกูลหลินมากทีเดียว

สภาพของห้องพักแขกบนชั้นสามดูเรียบง่ายไม่โดดเด่นอะไร

"นี่คือห้องน้ำ เครื่องทำน้ำอุ่นใช้เป็นใช่ไหมคะ"

ป้าจางเปิดประตูห้องน้ำเพื่อแนะนำการใช้งาน ทำท่าทางราวกับว่าคนที่เธอกำลังคุยด้วยเป็นพวกคนป่าล้าหลังที่ไม่เคยเห็นเทคโนโลยีมาก่อน

ฉินหร่านนั่งลงบนโต๊ะเตี้ยๆ ชันเข่าข้างหนึ่งขึ้นมา มือข้างหนึ่งเขี่ยดอกไม้ที่ประดับอยู่บนโต๊ะเล่นอย่างสบายอารมณ์ แขนเสื้อของเธอถูกพับขึ้นไปเหนือข้อมือ เผยให้เห็นข้อมือเรียวเล็กที่ขาวสะอาด

"พวกคุณพักผ่อนกันไปก่อนนะคะ ถ้าต้องการอะไรก็เรียกฉันได้เลย ฉันขอตัวลงไปข้างล่างก่อน"

หลังจากที่ป้าจางอธิบายข้อควรระวังต่างๆ เสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินลงไปช่วยงานในห้องครัว

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินจากไปแล้ว ฉินหร่านก็เดินไปล็อกประตูห้อง

เฉินซูหลานกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่ตกแต่งอย่างสวยงามและสะอาดสะอ้าน หญิงชราใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้น

"ป้าจางคนนี้ดูท่าทาง... คบหาด้วยง่ายอยู่นะ ต่อไปนี้... หลานกับแม่... เฮ้อ"

ฉินหร่านเทข้าวของในกระเป๋าเป้ออกมากองไว้บนโต๊ะ

พอได้ยินผู้เป็นยายพูดแบบนั้น เด็กสาวก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป

เฉินซูหลานเห็นฉินหร่านกำลังรื้อของอยู่ จึงไม่ได้เอ่ยปากรบกวนอะไรอีก หลานสาวคนนี้มักจะมีของแปลกๆ ประหลาดๆ เยอะแยะไปหมด

คราวก่อนที่มาด้วยกัน หญิงชราเคยเห็นปืนกระบอกหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ มันสะท้อนแสงเงาวาววับดูน่าเกรงขามจนทำเอาเฉินซูหลานตกใจแทบแย่ แต่หลังจากนั้นฉินหร่านก็บอกว่ามันเป็นแค่ปืนของเล่นจำลองเท่านั้น

ฉินหร่านนั่งชันเข่าอยู่บนโต๊ะ จัดเรียงข้าวของที่เทออกมาจากกระเป๋าเป้ มีแล็ปท็อปเครื่องหนึ่งที่ไม่มีแม้แต่โลโก้ สภาพของมันดูใหม่เอี่ยมแต่ไม่มีแบรนด์ เด็กสาววางมันลงบนโต๊ะอย่างลวกๆ แล้วไม่ได้สนใจมันอีก

จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่ดูหนาเทอะทะออกมาอีกเครื่อง

ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะไปอยู่รวมกับของชิ้นอื่นๆ

ข้าวของของเธอมักจะวางระเกะระกะไม่เป็นระเบียบอยู่เสมอ เด็กสาวคุ้ยหาของในกองจนเจอขวดพลาสติกสีขาวขวดหนึ่ง

ตอนที่หยิบขวดใบนั้นขึ้นมาก็มีเสียงน้ำกระเพื่อมอยู่ข้างใน ภายนอกขวดมีแค่ตัวอักษร Q พิมพ์ใหญ่ที่ถูกวาดด้วยปากกาสีดำอย่างลวกๆ และยังมีกระดาษโพสต์อิตแผ่นหนึ่งแปะติดเอาไว้ด้วย

ฉินหร่านดึงกระดาษโพสต์อิตแผ่นนั้นออกมา บนกระดาษมีตัวอักษรยึกยือเขียนเอาไว้เป็นแถวยาว หากคนอื่นมาเห็นคงคิดว่าเป็นแค่รหัสที่ถูกเขียนมั่วๆ เธอจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็โยนทิ้งไปข้างๆ

ในมือของเธอถือขวดพลาสติกสีขาวเอาไว้ เด็กสาวหันไปมองเฉินซูหลานแวบหนึ่ง เธอลังเลอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจยัดขวดใบนั้นกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ

ผ่านไปได้ไม่นาน ป้าจางก็เดินขึ้นมาเคาะประตู

"นายท่านกับคุณชายใหญ่กลับมาแล้วค่ะ ตอนนี้รออยู่ข้างล่าง อยากจะพบพวกคุณสักหน่อย"

ที่ชั้นล่าง หลินฉีและหลินจิ่นเซวียนกำลังคุยกันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ในเมื่อจะต้องรับลูกสาวอีกคนกลับมาอยู่ด้วย หนิงฉิงจึงไม่มีความกล้าพอที่จะตัดสินใจเรื่องนี้ตามลำพัง ตอนที่อยู่สถานีอนามัย เธอจึงโทรศัพท์มาปรึกษากับหลินฉีไว้ล่วงหน้าแล้ว

"ได้ยินมาว่าดรอปเรียนไปหนึ่งปี แถมยังเคยถูกจดบันทึกความผิดร้ายแรงที่โรงเรียนเก่าอีก เป็นเด็กหัวรั้นน่าดู การจะฝากฝังให้เข้าไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งคงจะเหนื่อยหน่อย"

เมื่อหลินฉีนึกถึงคำขอร้องของหนิงฉิง เขาก็ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความหนักใจ

เดิมทีเขาคิดว่าในเมื่อฉินอวี่เป็นเด็กดีและว่าง่ายขนาดนี้ พี่สาวของเธอก็คงจะนิสัยไม่ได้แตกต่างกันมากนัก ตอนนั้นเขาจึงไม่ได้ซักถามอะไรให้มากความ

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่องยุ่งยากไปเสียแล้ว ตระกูลหลินไม่เคยมีใครที่มีประวัติด่างพร้อยขนาดนี้มาก่อนเลย

หลินจิ่นเซวียนมีสีหน้าเรียบเฉย แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนพนักโซฟา เขาเอียงคอเล็กน้อยขณะพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์มือถือ ดูเหมือนว่าเขากำลังคุยกับใครบางคนอยู่

ตอนที่หลินฉีกำลังพูด ชายหนุ่มแทบจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเลยด้วยซ้ำ เขาไม่รู้สึกสนใจฉินหร่านคนที่หลินฉีกำลังพูดถึงเลยสักนิด

ทว่าพอได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางบันได เขาก็เหลือบตาขึ้นไปมองอย่างไม่ตั้งใจ

ชายหนุ่มถึงกับชะงักไปทันที

[จบบท]