เสียงคำรามต่อเนื่องราวกับพายุโหมกระหน่ำ กวาดผ่านคนตระกูลฉินทั้งห้องโถง
ข้อมูลที่น่าตกตะลึงเกินไปทำให้ทุกคนสมองว่างเปล่า สายตาพากันจับจ้องไปยังเด็กชายวัยเก้าขวบคนนั้นอย่างแข็งค้าง
ในหัวของทุกคนดังกึกก้องพร้อมกันว่า เป็นไปได้ยังไง! เรื่องแบบนี้เป็นไปได้ยังไงกัน!
สมองของฉินเหยียนแทบหยุดทำงาน เธอไม่กล้าคิดว่าลูกของตัวเองไม่ได้ตาย แต่ถูกหลี่จื้อเลี้ยงไว้ข้างกายเฉียวเมิ่งมาตลอด
นั่นคือลูกของเธอ
หลี่จื่อเฉียวไม่ได้สังเกตสายตาของคนอื่น เขาตกใจกับสภาพน่าเวทนาของพ่อและย่า รีบร้อนจะวิ่งไปหาพวกเขา แต่กลับถูกฉินเสียนคว้าแขนไว้ในชั่วพริบตา
ฉินเสียนเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา เขาก้มหน้ามองใบหน้าอ่อนเยาว์นั้น
จี้เฟยบอกว่า นี่คือหลานแท้ๆ ของเขา
ตอนนั้นฉินเหยียนคลอดก่อนกำหนดกะทันหัน พอทั้งครอบครัวรีบไปถึง ก็เห็นเพียงทารกไร้ลมหายใจ
นั่นคือโรงพยาบาลเอกชนที่ตระกูลฉินสนับสนุนให้หลี่จื้อก่อตั้งขึ้นมา
ทุกอย่าง…ล้วนมีช่องให้จัดการได้ทั้งนั้น
ฉินเสียนขมวดคิ้วแน่น สีหน้าหนักอึ้งจนน่ากลัว
จี้เฟยที่เพิ่งถีบคนเสร็จยืนทรงตัวอยู่ด้วยจิตใจสับสน ก็เห็นหลี่จื้อที่ถูกถีบล้มยันตัวขึ้นมา ทั้งหน้าเต็มไปด้วยเลือด เจ็บจนไม่เหลือภาพลักษณ์เดิมอีกต่อไป เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่งว่า
“แก!”
แต่ทันใดนั้นเขาก็เห็นหลี่จื่อเฉียวที่ถูกฉินเสียนจับแขนไว้ด้านหลังจี้เฟย รวมถึงสายตาของฉินเสียนที่หันกลับมามองเขาราวกับมองคนตาย
หลี่จื้อรู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างไหลย้อนกลับ
จี้เฟยฝืนหาข้ออ้างพูดว่า
“ก่อนหน้านี้ฉันก็รู้สึกแปลกๆ อยู่แล้ว หลี่จื่อเฉียวหน้าตาเหมือนคนตระกูลฉินเกินไป แล้วเมื่อกี้ฉันเห็นเมียน้อยที่คุณเลี้ยงไว้ในวิดีโอด้วย แม่ลูกคู่นั้นกลับไม่มีส่วนไหนเหมือนกันเลย”
หลี่จื้อตกใจจนพูดติดอ่าง
“กะ…แกพูดเหลวไหลอะไร!”
อีกแล้ว! ยัยนี่เดามั่วอีกแล้ว!
จี้เฟยเองก็รู้ว่าคำพูดตัวเองฟังดูไร้สาระเกินไป อาจทำให้คนตระกูลฉินไม่พอใจได้
เพราะเรื่องแบบนี้เอามาพูดเล่นไม่ได้ โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่เคยสูญเสียลูก และอาจไม่มีวันมีลูกของตัวเองได้อีก ความดีใจเก้อแม้เพียงครั้งเดียวก็อาจกลายเป็นบาดแผลถึงชีวิต
แต่ไม่มีทางเลือก ต่อให้ฟังดูเหลวไหลแค่ไหนก็ต้องพูด เรื่องนี้ใหญ่เกินไป เธอปล่อยให้ไอ้ผู้ชายชั่วพาเด็กไร้เดียงสาคนนั้นไปไม่ได้ ใครจะรู้ว่าเขาจะทำอะไรกับเด็กบ้าง
จี้เฟยจึงได้แต่หันไปมองฉินเสียนราวกับภาวนา
“คือว่า…คุณว่าเหมือนไหม…”
“อืม เขาเหมือนพี่สาวผมมาก ผมไม่เชื่อว่านี่จะเป็นเรื่องบังเอิญ”
เสียงทุ้มมั่นคงดังขึ้น
จี้เฟยเงยหน้าขึ้นอย่างดีใจ แล้วสบเข้ากับดวงตาสีดำแน่วแน่ของฉินเสียน
ในสายตานั้นไม่มีความสงสัยแม้แต่น้อย ราวกับเชื่อเธออย่างไม่มีเงื่อนไข ยืนอยู่ข้างเธอเต็มตัว จนจี้เฟยอึ้งไป
【เขา…สมองไม่มีปัญหาใช่ไหม】
มุมปากฉินเสียนกระตุก ก่อนหันไปมองหลี่จื้อแล้วพูดว่า
“ตระกูลฉินของพวกเราสงสัยเรื่องตัวตนของเด็กคนนี้ เราจะตรวจสอบให้แน่ชัด”
หลี่จื้อตาค้างมองทุกอย่าง เมื่อครู่ยังคิดอยู่ว่าจะกลับมาแก้แค้นตระกูลฉินยังไง แต่ตอนนี้สถานการณ์พลิกกลับอย่างสิ้นเชิง เกินกว่าที่เขาจะคาดคิด
“พวกคุณบ้าไปแล้วหรือไง หลี่จื่อเฉียวเป็นลูกของผมกับเฉียวเมิ่ง ลูกของฉินเหยียนตอนนั้น…”
จนถึงตอนนี้ เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ตัวเองไม่มีทางรับผลลัพธ์จากการที่เรื่องนี้ถูกเปิดโปงได้เลย เขาหวาดกลัวจนลืมหายใจไปแล้ว นับประสาอะไรกับการเถียงเสียงดัง
โดยเฉพาะเมื่อสบกับสายตาเย็นเยียบของฉินเสียน คำพูดที่เหลือของเขาก็ติดอยู่ในคอ เขาเข้าใจดี ต่อให้แก้ตัวสมจริงแค่ไหน ก็เปลี่ยนการตัดสินใจของฉินเสียนไม่ได้
บทสรุปถูกกำหนดไว้แล้ว!
และความเงียบของเขา ก็เป็นการยืนยันทุกอย่างทางอ้อม
หลี่จื่อเฉียวยังเด็ก ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่สมองกลับประมวลผลไม่ทัน เขาพยายามดิ้นหนีฉินเสียนตามสัญชาตญาณ อยากไปหาพ่อ
ถึงแม้พ่อจะเย็นชากับเขามาตลอด ถึงแม้แม่จะปฏิบัติกับเขาไม่ดี แต่นั่นไม่ใช่…พ่อแม่ของเขาหรือ
จู่ๆ อ้อมกอดอบอุ่นพร้อมเสียงสะอื้นแหบพร่าก็พุ่งเข้ามา
หลี่จื่อเฉียวเงยหน้าขึ้น ก็เห็นคุณน้าคนใจดีคนนั้นจับไหล่เขาไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง ดวงตาสวยคู่นั้นเอ่อคลอด้วยน้ำตา แต่กลับเบิกกว้างสุดแรง ราวกับอยากมองเขาให้ชัดที่สุด
หลี่จื่อเฉียวเหมือนถูกความรู้สึกนั้นส่งต่อ เขาพลันรู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างบอกไม่ถูก
“คะ…คุณน้า…”
ฉินเหยียนมองหลี่จื่อเฉียว ราวกับมีบางอย่างกำลังจะหลุดออกมา เธอสั่นเทา ยกมือขึ้นลูบแก้มเด็กเบาๆ
สัญชาตญาณแห่งสายเลือดนั้นทำให้เธอเจ็บปวดจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่เปล่งเสียงไร้ความหมายออกมา
“อะ…อะ…ฮึก…”
นั่นคือการพรากจากระหว่างความเป็นและความตายยาวนานถึงเก้าปี
สุดท้ายเธอก็หมดสติไปตรงนั้นทันที จนเด็กน้อยต้องรีบประคองเธอไว้ด้วยความลนลาน
แม่ฉินเองก็รีบพุ่งเข้ามา กอดหลี่จื่อเฉียวไว้แล้วมองซ้ำไปซ้ำมา
“เหมือน เหมือนจริงๆ หลานยาย หลานชายคนโตของยาย!”
หลานชายมักหน้าคล้ายน้าชาย เพียงแค่มีคนเตือน แม่ฉินก็ไม่หาข้ออ้างว่าหน้าคุ้นอีกต่อไป เด็กคนนี้เหมือนฉินเสียนและฉินเฉามาตั้งแต่เด็กถึงเจ็ดแปดส่วน
ส่วนพ่อฉินโกรธจนตัวสั่น เขาเดินไปตรงหน้าหลี่จื้อ แล้วลากคนออกไปด้านนอกเงียบๆ ขณะที่พ่อบ้านกดตัวแม่หลี่ที่ยังมึน งง ไว้
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉินเสียนเรียกรถพยาบาลอย่างสงบนิ่ง
ท่ามกลางค่ำคืน คนตระกูลฉินทั้งบ้านออกเดินทางไปยังโรงพยาบาลอีกแห่งที่ตระกูลฉินลงทุนไว้
เฉียวเมิ่งก็ถูกลากตัวมาด้วยเช่นกัน
จนถึงตอนนี้เอง เฉียวเมิ่งถึงได้เห็นหลี่จื้อที่กระดูกหักหลายแห่ง หมดสติไม่รู้เรื่อง รวมถึงหลี่จื่อเฉียวที่ถูกทั้งตระกูลฉินปกป้องเอาไว้
ผลตรวจดีเอ็นเอออกมาอย่างรวดเร็ว
ฉินเหยียนกำรายงานผลแน่น กอดหลี่จื่อเฉียวไว้ไม่ยอมปล่อย ร้องไห้ราวกับจะหลั่งน้ำตาทั้งชีวิตออกมาให้หมด
หลี่จื่อเฉียวมองเฉียวเมิ่งในสภาพน่าเวทนาอย่างเหม่อลอย อ้าปากเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เรียกคำว่าแม่ไม่ออก ได้แต่ถามเสียงแหบว่า
“ทำไม”
ส่วนเฉียวเมิ่งก็เหมือนคนพังไปแล้ว เธอด่าอย่างเคียดแค้นว่า
“นี่คือสิ่งที่แม่ลูกพวกแกติดค้างแม่ลูกพวกเรา! ไอ้เด็กสารเลว ตอนนั้นควรฆ่าแกทิ้งไปซะ ให้แกชดใช้ชีวิตลูกชายฉัน!”
นั่นไม่ใช่แม่ของเขา แต่เป็นปีศาจที่พรากเขาไปจากแม่แท้ๆ ถึงเก้าปี
ในที่สุดหลี่จื่อเฉียวก็พังทลาย ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ความผูกพันที่มีต่อพ่อแม่บุญธรรมถูกทำลายจนไม่เหลือ
โศกนาฏกรรมชีวิตครั้งนี้ทำเอาจี้เฟยหมดอารมณ์กินเผือกไปเลย ได้แต่ดูสถานการณ์ของเฉียวเมิ่ง
ปกติแล้ว หากจี้เฟยอยากกินเผือก เธอต้องรู้ชื่อและหน้าตาของคนนั้นก่อน
ถ้าตอนแรกเธอรู้จักเฉียวเมิ่งอยู่แล้ว เรื่องพลิกแบบนี้อาจไม่เกิดขึ้น
【ตอนนั้นเฉียวเมิ่งคลอดลูกตาย เธอเลยอาละวาดใส่หลี่จื้อ ทั้งคู่ต่างเชื่อว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะฉินเหยียน ดังนั้นพอลูกของฉินเหยียนคลอดออกมา เฉียวเมิ่งจึงให้หลี่จื้อเอาเด็กมาชดใช้ให้เธอ】
จี้เฟยประเมินในใจว่า ยัยบ้า
【ส่วนหลี่จื้อก็เพราะอยากรักษาศักดิ์ศรีอันน่าเวทนาของตัวเองไว้ จึงตอบตกลง ราวกับว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้เขาเชิดหน้าชูตาได้】
จี้เฟยประเมินว่า หมายังดีกว่า
【แต่ลูกของศัตรูหัวใจ เฉียวเมิ่งจะเลี้ยงดีได้ยังไง ดังนั้นหลี่จื่อเฉียวจึงถูกไอ้หญิงชายคู่นี้เลี้ยงจนกลายเป็นเด็กขี้ขลาด อ่อนไหว และผอมแห้ง】
จี้เฟยประเมินว่า น่าสงสารจริงๆ
【จนกระทั่งเฉียวเมิ่งท้องอีกครั้ง พวกเขาอยากทุ่มความรักทั้งหมดให้ลูกแท้ๆ ของตัวเอง หลี่จื่อเฉียวเลยกลายเป็นตัวเกะกะ พวกเขาจึงคิดแผนชั่วร้ายนี้ขึ้นมา ก่อนที่คนของตระกูลฉินจะไปถึง เฉียวเมิ่งยังจินตนาการเยาะเย้ยอยู่เลยว่า ฉินเหยียนตาถั่ว จำลูกแท้ๆ ที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ อนาคตยังต้องเลี้ยงลูกของศัตรูหัวใจจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งชีวิต และหลี่จื่อเฉียวก็จะยืนอยู่ข้างเธอกับหลี่จื้อตลอด พอถึงเวลาที่เหมาะสม ทุกอย่างก็จะตกเป็นของลูกแท้ๆ ของพวกเขา】
เพียะ! เพียะ!
แม่ฉินที่ปกติสง่างามไม่สนภาพลักษณ์ใดๆ อีก ตบหน้าเฉียวเมิ่งอย่างบ้าคลั่งทีละฉาด จนแก้มของเฉียวเมิ่งบวมเป่ง มุมปากแตกมีเลือดไหล
เมื่อครู่เฉียวเมิ่งยังคลุ้มคลั่งอยู่ แต่ตอนนี้พอเห็นตระกูลฉินลงมือจริง เธอก็เริ่มกลัว พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นพ่อฉินจ้องเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ ถึงไม่พูดอะไร แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาก็น่ากลัวพอแล้ว
“ฉันท้องอยู่ พวก…พวกคุณทำร้ายฉันไม่ได้นะ!” ในที่สุดเฉียวเมิ่งก็ยอมอ่อนลง
ฉินเสียนก้าวขึ้นหน้าแล้วพูดเสียงเย็นว่า
“พวกเราไม่แตะต้องลูกของคุณ แต่พวกคุณจะต้องชดใช้กับทุกอย่างที่ทำลงไป”
ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลฉินยึดมั่นในกฎหมาย ป่านนี้สัตว์เดรัจฉานพวกนี้อาจไม่มีชีวิตอยู่แล้ว
แต่บางครั้ง การมีชีวิตอยู่กลับน่ากลัวยิ่งกว่า โดยเฉพาะสำหรับสัตว์เดรัจฉานเสแสร้งแบบพวกเขา