หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ ฉู่ซินเย่วก็เดินออกมา
จี้เฟยอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง
เมื่อครู่เธอเพิ่งดูเรื่องราวชีวิตของฉู่ซินเย่วผ่านระบบกินแตงมา มันทำให้เธออึดอัดใจจนแทบหายใจไม่ออก
จี้เฟยเติบโตมาโดยไม่มีครอบครัว เดิมคิดว่าตัวเองก็น่าสงสารมากพอแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าฉู่ซินเย่วจะมีพ่อแม่ครบ เป็นถึงลูกสาวตระกูลร่ำรวย แต่กลับใช้ชีวิตเจ็บปวดยิ่งกว่าเธอที่เป็นเด็กกำพร้าเสียอีก
ทั้งที่เป็นฝาแฝดกันแท้ๆ แต่เพราะตอนเกิด ฉู่เสวี่ยฉีร่างกายอ่อนแอ ขี้โรค เจ็บป่วยอยู่ตลอด
ดังนั้นสามีภรรยาตระกูลฉู่จึงต้องพาลูกไปต่างประเทศเพื่อรักษาตัวและพักฟื้น
แม้ฉู่ซินเย่วจะถูกพาไปด้วย แต่เพราะทั้งคู่มีพลังและเวลาดูแลจำกัด จึงทุ่มทั้งหมดให้กับฉู่เสวี่ยฉีที่มักจะอาการหนักจนเกือบเสียชีวิตอยู่บ่อยครั้ง
หลายครั้งถึงขั้นลืมฉู่ซินเย่วไปโดยสิ้นเชิง
แม้จะมีคนรับใช้คอยดูแล แต่ก็ยังเลี่ยงปัญหาต่างๆ ไม่ได้
ในตอนนั้น คนที่มีอำนาจตัดสินใจในตระกูลฉู่คือคุณย่าฉู่
เมื่อคุณย่าฉู่ได้ยินว่าหลานสาวคนโตถูกละเลยแบบนี้ ก็รีบตัดสินใจรับตัวเด็กกลับมาเลี้ยงด้วยตัวเองทันที
ดังนั้นฉู่ซินเย่วจึงต้องจากพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก และเติบโตอยู่ข้างกายคุณย่า แน่นอนว่าย่อมห่างเหินกับพ่อแม่โดยธรรมชาติ
ส่วนฉู่เสวี่ยฉีได้รับความรักอย่างเต็มเปี่ยมมาตั้งแต่เด็ก ถึงขั้นเรียกได้ว่าเลี้ยงแบบตามใจ
รอบตัวก็แทบไม่มีเงาของพี่สาวปรากฏอยู่ จึงเคยชินกับการครอบครองทุกอย่างเพียงคนเดียว
หลังจากรักษาหายและถูกพากลับมา เธอไม่อาจยอมรับได้ว่ามีคนที่เหมือนเงาสะท้อนของตัวเองมาแบ่งของที่ควรเป็นของเธอไป
ดังนั้น ชีวิตอันแสนเศร้าของฉู่ซินเย่วจึงเริ่มต้นขึ้น
ดูเหมือนนับตั้งแต่ครอบครัวสามคนนั้นกลับมา ฉู่ซินเย่วก็ไม่เคยยิ้มจากใจจริงอีกเลย
ที่เธอไม่เป็นโรคซึมเศร้าก็นับว่าใจแข็งแกร่งมากแล้ว เพราะเธอเอาแต่ทุ่มเทให้กับการเรียนและการค้นคว้า
ทั้งสองเดินลงมาชั้นล่างด้วยกัน
จี้เฟยอดถามไม่ได้
“เธอตัดสินใจจะถอนหมั้นกับฉินเฉาจริงๆ เหรอ”
ตามข้อมูลจากระบบกินแตง ฉู่ซินเย่วมีฉินเฉาอยู่ในสายตาและในใจตั้งแต่อายุห้าขวบแล้ว
แม้จี้เฟยจะไม่เข้าใจเลยว่าไอ้คนหลงตัวเองนั่นมันมีอะไรดี
แต่ครั้งนี้ฉู่ซินเย่วกลับพยักหน้าโดยไม่ลังเล
เธอยอมแพ้แล้ว
จี้เฟยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า
“ก็ดีแล้ว เขาไม่คู่ควรกับเธอหรอก เธอเก่งขนาดนี้ ถ้าหลุดพ้นจากคนแย่ๆ พวกนี้ได้ ชีวิตต้องมีความสุขมากกว่าเดิมแน่”
ฉู่ซินเย่วชะงัก ก่อนมองจี้เฟยอย่างตกใจ
เธอไม่คิดเลยว่าจี้เฟยจะพูดตรงกับความรู้สึกในใจของเธอพอดี
ไม่ใช่แค่ฉินเฉา แต่รวมถึงพ่อแม่และน้องสาว เธอตัดใจจากทุกคนโดยสมบูรณ์แล้ว
เธอตั้งใจว่าจะหาโอกาสตัดขาดความสัมพันธ์กับครอบครัว และไม่ไปมาหาสู่กันอีก
ชีวิตนี้เธอขอแค่ชีวิตของตัวเองไม่ถูกฉู่เสวี่ยฉีทำให้วุ่นวายอีกก็พอ
“ขอบคุณ ฉันจะทำแบบนั้น”
ฉู่ซินเย่วยิ้มบางๆ
เมื่อทั้งสองมาถึงห้องจัดงาน ก็พอดีกับที่คนตระกูลฉู่กำลังเข้าไปแสดงความยินดีกับฉินเหยียน
แต่ครอบครัวสามคนนั้น ดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่ายังมีลูกสาวอีกคน
พ่อแม่ตระกูลฉู่ประคองฉู่เสวี่ยฉีคนละข้าง
“ยินดีด้วยนะที่เสี่ยวซีกลับมาได้ หลานสาวลำบากมานาน ในที่สุดก็ผ่านพ้นเสียที ยินดีด้วยจริงๆ”
“พี่เหยียน เสี่ยวซี ยินดีด้วยนะคะ ก่อนหน้านี้ได้ยินพี่เฉาพูดเรื่องนี้ ฉันถึงกับร้องไห้เลย โชคดีที่ฟ้ายังมีตา คุ้มครองคนดีอย่างพี่เหยียน”
“จริงสิ เสวี่ยฉียังเตรียมของขวัญมาด้วยนะ…”
สองสามีภรรยาตระกูลฉู่พยายามผลักดันให้ฉู่เสวี่ยฉีโดดเด่นสุดๆ
แต่เพราะเรื่องโกหกว่าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิต คนตระกูลฉินจึงรู้สึกอึดอัดเวลาต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา
“เอ๊ะ ซินเย่วล่ะ”
แม่ฉินถามขึ้น
สามีภรรยาตระกูลฉู่ชะงัก ราวกับเพิ่งนึกได้ว่าฉู่ซินเย่วไม่อยู่
“เด็กคนนี้จริงๆ ไม่มีมารยาทเลย ไม่รู้วิ่งไปไหนแล้ว”
คุณนายฉู่พูดอย่างไม่พอใจ รู้สึกว่าฉู่ซินเย่วทำให้พวกเขาขายหน้า จึงไม่อยากให้ใครพูดถึงลูกสาวคนนี้ที่ไม่รู้จักเอาใจ
ฉู่เสวี่ยฉีมองไปยังฉินเฉาที่อยู่ไม่ไกล
ตั้งแต่ฉินเฉากลับมาเมื่อครู่ เขาก็ทำหน้าบึ้งมาตลอด
ฉู่เสวี่ยฉีพอจะเข้าใจเขา จึงรู้ว่าตอนนี้อารมณ์ของเขาแย่มาก
เธอสงสัยว่าฉู่ซินเย่วคงไม่ยอมปล่อยวาง แล้วไปพันพัวกับฉินเฉาจนเกิดปัญหา จึงไม่กล้าปรากฏตัวตอนนี้
พอคิดแบบนั้น ฉู่เสวี่ยฉีก็ลอบดีใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
“งั้น…ฉันไปตามพี่ดีไหมคะ พี่ต้องไม่พอใจฉันแน่เลย ฉันจะไปพาพี่กลับมาเอง”
ท่าทางเชื่อฟังน่ารักของเธอ ยิ่งทำให้ฉู่ซินเย่วที่ไม่อยู่ตรงนี้ดูเหมือนคนไร้เหตุผลชอบสร้างปัญหา
“เสวี่ยฉีของบ้านเราช่างเป็นเด็กดีจริงๆ ไม่ต้องสนใจพี่สาวเธอหรอก วันๆ เอาแต่ทำตัวงอ แง โมโหไปทั่ว เท้าเธอก็ยังไม่หายดี อย่าเดินไปเดินมา”
คุณฉู่พูดพลางลูบหัวฉู่เสวี่ยฉีด้วยความเอ็นดู
แต่พริบตาถัดมา ก็มีเสียงดังขึ้น
“อ๊าย ฉันก็แค่พาเธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเอง ทำไมถึง…”
เสียงพูดครึ่งประโยคของจี้เฟยทำให้ทุกคนหันไปมองทันที
เห็นเพียงจี้เฟยในฐานะเจ้าบ้าน กำลังยืนอยู่ข้างฉู่ซินเย่ว
และชุดเดรสสีดำเรียบๆ ของฉู่ซินเย่ว ก็ถูกเปลี่ยนเป็นชุดราตรีสีน้ำเงินสดใสราวกับท้องฟ้า ขับผิวขาวของเธอได้อย่างโดดเด่น
ฉู่ซินเย่วสีหน้าไร้อารมณ์ มองครอบครัวของตัวเองที่เพิ่งนินทาเธอไปเมื่อครู่
บรรยากาศพลันอึดอัดขึ้นมาทันที
ตอนนั้นเองฉินเสียนจึงเอ่ยขึ้น
“ชุดของแขกเปียกโดยไม่ตั้งใจ ผมเลยให้ภรรยาพาแขกไปจัดการนิดหน่อย”
“เมื่อกี้ทำไมไม่บอกล่ะ”
แม่ฉินถาม
ฉินเสียนเหลือบมองทั้งสามคนตระกูลฉู่ ก่อนพูดเรียบๆ
“ไม่มีจังหวะให้พูด”
เพียงประโยคเดียว ก็ทำให้ทั้งสามหน้าร้อนผ่าวทันที
เพราะเมื่อครู่ พวกเขาพูดกันคนละคำสองคำ รุมตัดสินฉู่ซินเย่วทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ใครอธิบายเลย
ฉู่เสวี่ยฉีสัมผัสได้ถึงสายตาล้อเลียนและจับผิดจากรอบด้าน จนแทบอยากขุดหลุมฝังตัวเอง
ทำไมพอมาถึงบ้านตระกูลฉิน ทุกอย่างถึงไม่ราบรื่นแบบนี้นะ!
ทั้งหมดต้องโทษฉู่ซินเย่ว!
ฉู่เสวี่ยฉีจ้องฉู่ซินเย่วที่เดินเข้ามาอย่างไม่พอใจ ก่อนรีบแก้สถานการณ์
“ที่แท้พี่ก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้านี่เอง ฉันนึกว่าพี่โกรธฉันเสียอีก”
พ่อแม่ตระกูลฉู่เองก็โยนความอับอายทั้งหมดไปให้ฉู่ซินเย่ว โทษว่าเธอจะเปลี่ยนเสื้อผ้าทำไม
แต่ครั้งนี้ หลังกลับมา ฉู่ซินเย่วกลับจ้องฉู่เสวี่ยฉีอย่างเย็นชา
เปลวไฟแห่งความโกรธในดวงตาราวกับพร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่ง
หัวใจฉู่เสวี่ยฉีกระตุกวูบ คิดไปคิดมา หรือว่าฉินเฉาพูดเรื่องถอนหมั้นกับฉู่ซินเย่วแล้ว ดังนั้นอีกฝ่ายถึงได้โกรธขนาดนี้
มุมปากของฉู่เสวี่ยฉีแทบกดไม่อยู่ แต่ก็ยังแอบส่งสายตาเยาะเย้ยอย่างได้ใจให้ฉู่ซินเย่ว
หากไม่ใช่งานเลี้ยงของคนอื่น ฉู่ซินเย่วคงไม่อดทนอีกแล้ว
เรื่องในห้องน้ำเมื่อครู่ ฉู่ซินเย่วมั่นใจว่าต้องเกี่ยวข้องกับฉู่เสวี่ยฉีแน่นอน
เธอไม่รู้เลยว่าเมื่อไร ตัวเองถึงถูกบังคับให้รับผิดแทนฉู่เสวี่ยฉีอีกครั้ง
ฉู่ซินเย่วกดความโกรธเอาไว้ หลังนั่งลงก็ไม่พูดอะไรอีก
ส่วนคนตระกูลฉู่ก็ทำเหมือนไม่มีเธออยู่ แล้วกลับไปเข้าสังคมต่อ
ในเวลานั้นเอง ฉินเฉาที่เหม่อลอยมาตลอดก็ได้สติกลับมาเมื่อเห็นฉู่ซินเย่ว
สีหน้าของฉินเฉาเปลี่ยนไปมาไม่หยุด สมองก็ยุ่งเหยิงไปหมด
เป็นไปไม่ได้ คนที่ช่วยฉันตอนเด็กชัดๆ คือ…
“นี่ คุณฉู่กับคุณนายฉู่ชื่ออะไรนะ”
ฉินเฉาหันไป ก็เห็นจี้เฟยกำลังกระซิบถามฉินเสียน
หลังจากฉินเสียนตอบ คนทั้งบ้านตระกูลฉิน ยกเว้นฉินซี ต่างก็นั่งตัวตรงขึ้นทันที
แม้ภายนอกจะยังพูดคุยกับแขกอยู่ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างปิดไม่มิด
ร่างกายยังเผลอเอนมาทางจี้เฟยโดยไม่รู้ตัว
นี่กำลังทำอะไรกันอยู่
【ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ฉันก็นึกอยู่ ว่าทำไมถึงจำคนช่วยชีวิตผิด ที่แท้ครอบครัวสามคนนั้นรวมหัวกันหลอกคน】
คนตระกูลฉินเองก็เดาไว้แบบนั้น แต่ก็ยังรู้สึกไม่สมเหตุสมผล
แล้วทำไมฉู่ซินเย่วถึงไม่รู้ล่ะ
สีหน้าฉินเฉาเปลี่ยนไปมาอีกครั้ง เขาแอบถลึงตาใส่จี้เฟยอย่างโมโห
เขาอยากรู้จริงๆ ว่าจี้เฟยจะกุเรื่องอะไรอีก!