【โอ๊ย คุณพี่สาวคนสวย ถ้าจะตัดให้ขาด ก็ไปทำลายหน้าคนที่ชอบสร้างปัญหานั่นสิ มาทำร้ายตัวเองทำไม!】
จี้เฟยบ่นอย่างร้อนใจ คนตระกูลฉินเองก็ อดคิดไม่ได้ ว่าคนที่ควรบาดเจ็บไม่ใช่คนที่ทำร้ายคนอื่นหรอกหรือ
แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้ฉู่ซินเย่วไปทำร้ายใครจริงๆ ได้ คนที่สะอาดบริสุทธิ์และจิตใจดีแบบนี้ กว่าจะล้างมลทินให้ตัวเองได้ ไม่ควรถูกทำร้าย จนมีรอยด่างพร้อยแบบนี้
สามีภรรยาตระกูลฉู่มองฉู่ซินเย่วอย่างเหม่อลอย สีหน้าสับสนราวกับยืนแทบไม่อยู่
เห็นได้ชัดว่าหัวใจของพวกเขาคงรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่ไหวแล้ว
ส่วนฉู่เสวี่ยฉีกลับเพียงจ้องฉู่ซินเย่วกับฉินเฉาที่ยืนอยู่ด้วยกันด้วยดวงตาแดงก่ำ
ฉู่ซินเย่วยังคงเผชิญหน้ากับฉินเฉาอย่างไม่ยอมถอย เธอไม่มีทางเลือก ไม่ว่ารูปลักษณ์จะเปลี่ยนอย่างไร ฉู่เสวี่ยฉีก็ยังหาวิธีทำให้ทุกอย่างเหมือนเธอได้อยู่ดี เธอหมดหนทางจริงๆ แล้ว
ฉินเฉามองสีหน้าของฉู่ซินเย่วที่แทบจะพังทลาย หัวใจเจ็บปวดอย่างรุนแรง
“ในเมื่อเธอตัดสินใจเด็ดขาดจะทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังแล้ว แล้วทำไมต้องทำร้ายตัวเองเพราะคนที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย” ฉินเฉาพูด “ในเมื่ออยากหนีจากพวกเขา ก็หมายความว่าอยากดูแลตัวเองดีๆ ไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่”
【ว้าว ในที่สุดน้องสามก็พูดภาษาคนได้แล้ว หลุดจากชาเขียวน้อย สมองก็กลับมาทำงานอีกครั้ง】
ฉินเฉาไม่สนคำบ่นของจี้เฟย กลับหันไปมองคนในครอบครัวราวกับขอความช่วยเหลือ เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ฉู่ซินเย่วก็คงไม่ฟัง เพราะเมื่อครู่เขายังยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเธออยู่เลย
จี้เฟยเดินเข้าไปตบไหล่ฉู่ซินเย่วเบาๆ “เธอทำได้ดีมากแล้ว อย่าลงโทษตัวเองเพราะความผิดของคนอื่น”
“ใช่แล้วหนู ไม่คุ้มเลย” คุณนายฉินรีบเข้ามาปลอบ ฉินเหยียนก็เข้ามาช่วยจับฉู่ซินเย่วไว้ “เมื่อกี้เสี่ยวซียังบอกฉันเลยว่า เธอสวยมาก ความสวยนั้นเป็นของเธอ”
“ผมคิดว่าจากนี้ ทุกคนที่อยู่ตรงนี้คงแยกพวกเธอสองคนออกแล้ว และจะไม่เกิดเรื่องสับสนแบบที่ผ่านมาอีก ต่อไปนี้พวกเราจะพิจารณาให้ดีก่อนเชื่ออะไร” คุณฉินพูดเสียงหนักแน่น
เมื่อเห็นคนตระกูลฉินล้อมเข้ามา ฉู่ซินเย่วก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แท้จริง ดวงตาแดงขึ้นในทันที
คนอื่นๆ ก็เริ่มทนดูต่อไม่ไหว ต่างพากันช่วยเกลี้ยกล่อม
“แยกออกแล้ว ตอนนี้แยกออกชัดเจนมาก ต่อให้ภายหน้ามีเรื่องจริงปลอมอะไรอีก พวกเราก็จะพิจารณาให้ดี เมื่อก่อนแค่ไม่รู้ความจริง แต่ตอนนี้พวกเราไม่ใช่คนโง่แล้ว”
ฉินเฉาอาศัยจังหวะนั้นแย่ง กรรไกรออกแล้วโยนทิ้ง
ฉู่ซินเย่วสูดลมหายใจลึก “ขอบคุณค่ะ เมื่อกี้ฉันใจร้อนไปหน่อย”
ความจริงแล้ว ฉู่ซินเย่วเพียงแค่มีอาการซึมเศร้าเล็กน้อย พอถูกกระตุ้นก็เลยควบคุมตัวเองไม่ได้ เมื่อสงบลง เธอก็จะไม่ทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีก
ฉู่ซินเย่วมองสามคนนั้น ก่อนพูดว่า “เรื่องที่ควรพูด ฉันพูดหมดแล้ว จบกันแค่นี้”
“ลูก...” คุณนายฉู่เรียกอย่างไม่สบายใจ
ฉู่ซินเย่วพูดเย็นชา “ฉันบอกแล้วว่า ฉันไม่ใช่ลูกของพวกคุณอีก”
“พอได้แล้ว อย่าพูดอีกเลย” คุณฉู่ขมวดคิ้ว
พอเห็นพวกเขายังทำท่าเหมือน ‘ลูกสาวแค่ดื้อ’ ฉู่ซินเย่วก็รู้สึกคลื่นไส้ ไม่ว่าจะพูดอะไร พวกเขาก็ดูเหมือนไม่เคยเข้าใจเลย
พวกเขาคิดว่าการตัดขาดความสัมพันธ์เป็นเพียงคำพูดประชด แต่พวกเขาไม่เข้าใจว่า ความรู้สึกที่ฉู่ซินเย่วมีต่อพวกเขา ถูกความลำเอียงตลอดหลายปีมาบั่นทอนจนหมดสิ้นไปแล้ว มันไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบเลย
“ต่อไปอย่าติดต่อฉันอีก ฉันเองก็ไม่อยากเจอพวกคุณ ถ้ายังจะบังคับให้ฉันเป็นลูกสาวของพวกคุณ ก็ไปฟ้องศาลได้เลย ถ้าศาลตัดสินให้ฉันต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูเดือนละเท่าไร ฉันก็จะจ่ายตามนั้น นอกเหนือจากนั้น ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”
พูดละเอียดขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าเธอคิดเรื่องนี้มาอย่างรอบคอบแล้ว
สามีภรรยาตระกูลฉู่มองฉู่ซินเย่วอย่างไม่อยากเชื่อ ดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าเธอตั้งใจทำจริงๆ วินาทีนั้น พวกเขาเริ่มตื่นตระหนก และไม่อาจทำตัวมีหลักประกันอีกต่อไป ร่างกายราวกับหมดเรี่ยวแรง
ก่อนหน้านี้ ฉู่ซินเย่วไม่ใช่คนที่ อดทนต่อทุกความไม่พอใจ และยอมรับทุกความคับแค้นได้หรอกหรือ
วันนี้ก็แค่ให้เธอช่วยน้องสาวอีกครั้ง ยอมเสียเปรียบอีกหน่อยเท่านั้น ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ ทำไมถึงต้องตัดขาดกับพวกเขาด้วย
แต่ฉู่ซินเย่วไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาแก้ตัว ต่อไปอีกแล้ว เธอโค้งให้คนตระกูลฉิน
“ขอโทษที่ทำลายงานเลี้ยงของพวกคุณนะคะ ขอโทษจริงๆ”
“งานเลี้ยงก็ใกล้จบอยู่แล้ว เธอไม่ได้ทำลายอะไรหรอก” ฉินเฉารีบพูด
ฉู่ซินเย่วเหลือบมองฉินเฉา ก่อนพูดเพียงว่า “ขอตัวก่อน”
“ผมไปส่ง!” ฉินเฉาหลุดปากออกมาแทบจะทันที
ฉู่ซินเย่วตอบกลับเย็นชา “ไม่จำเป็น”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที มีเพียงฉินเฉาที่ราวกับถูกแช่แข็งอยู่กับที่
ทุกคนต่างหลีกทางให้เธอโดยอัตโนมัติ นั่นคือเส้นทางสู่ชีวิตใหม่ของเธอ
เสียงเรียกของสามีภรรยาตระกูลฉู่ดังขึ้นไม่หยุด ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียงโกรธหรือเสียใจ ก็ไม่อาจทำให้ฉู่ซินเย่วหันกลับมาได้ เธอเดินหายไปจากสายตาของทุกคน
พอสามีภรรยาตระกูลฉู่หันกลับมา ก็พบว่าฉู่เสวี่ยฉี สลบไปแล้ว
แต่ครั้งนี้ ไม่มีใครสงสารเธออีก
สามีภรรยาตระกูลฉู่พาฉู่เสวี่ยฉีออกไปอย่างน่าอับอาย อู๋เทียนก็ยังตามไปตื้อไม่เลิก
อากับอาสะใภ้ตระกูลอู๋เข้ามาขอโทษคนตระกูลฉิน เพราะเรื่องนี้ต้นเหตุก็มาจากอู๋เทียนจริงๆ แถมยังสร้างความเข้าใจผิดจนทุกฝ่ายตกอยู่ในสถานการณ์กระอักกระอ่วน
“เฮ้อ พวกเราก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน ไม่รู้จริงๆ ว่าคนตระกูลฉู่ตาบอดได้ยังไง”
“พวกเราทำเป็นไม่ได้ยินก็แล้วกัน บางทีพวกคุณอาจยังได้เป็นญาติกันอยู่นะ”
คุณนายทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันอย่างเสแสร้ง
คุณนายอู๋พูดอย่างกระอักกระอ่วน “ผู้หญิงแบบนั้น อย่าได้เข้าบ้านพวกเราเลย ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กอู๋เทียนนั่นชอบจริง หรือแค่ไม่ยอมแพ้กันแน่ แต่ลูกสาวคนที่สี่ของพวกคุณ...”
สีหน้าคุณนายฉินมืดลงทันที กำลังจะสวนกลับ ก็ได้ยินจี้เฟยพึมพำขึ้นข้างๆ
【จะไม่รู้ได้ยังไงว่าทำไมอู๋เทียนถึงตามตื๊อไม่เลิก ก็เพราะเขามีลูกกับผู้หญิงได้ยากมากไง ตอนแรกก็แค่โดนทิ้งแล้วเสียหน้า อยากเอาคืน แถมยังอยากตบหน้าฉินเฉาเพราะเรื่องฉู่ซินเย่ว แต่ที่กล้ากลับมาสร้างเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ก็เพราะรู้ว่าฉู่เสวี่ยฉีเคยท้องลูกเขา เขาจะไม่จับผู้หญิงที่ทำให้ตัวเองมีโอกาสเป็นพ่อไว้ได้ยังไง】
สีหน้าคุณนายฉินพลันแปลกประหลาดขึ้นมา อยากหัวเราะเยาะ แต่ก็ต้องรักษามารยาทไว้ ช่างลำบากจริงๆ
แต่ด้านหลังเธอ—
ฉินเหยียน “แค่กๆ”
ฉินเฉา “หึ!”
ฉินเสียนกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร เพียงมองจี้เฟยอย่างจนใจ ดูอะไรสกปรกแบบนี้กันนะ
คนตระกูลอู๋ “……”
“ขอให้สองตระกูลได้เกี่ยวดองกันนะครับ” คุณฉินพูดเสียงเย็น
คนตระกูลอู๋อยู่ต่อไม่ไหว ได้แต่จากไปพร้อมแขกคนอื่นๆ
งานเลี้ยงครั้งนี้ คุ้มค่าที่มาจริงๆ พอกลับไป ข่าวลือต่างๆ ก็ระเบิดทั่ววงสังคม คนที่ไม่มีเวลามาหรือไม่ได้รับเชิญต่างพากันเสียดายแทบแย่
ไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าได้กินแตงฉากนี้ จะสะใจขนาดไหน!
ค่ำคืนนี้ วงสังคมชั้นสูงทั้งวงการถูกกำหนดให้ไร้การนอนหลับ
หลังจากแขกกลับหมด คนในบ้านก็นั่งกินมื้อดึกกันเงียบๆ เพราะในงานเลี้ยงมันกินไม่อิ่มอยู่แล้ว
เพียงแต่สายตาทุกคนมักเหลือบไปมองฉินเฉาเป็นระยะ
ฉินเฉาทนไม่ไหว “มีอะไรก็พูดมา”
“เฮ้อ นายยังจะคบกับฉู่เสวี่ยฉีต่อไหม” ฉินเหยียนถามอย่างอยากรู้
สีหน้าฉินเฉาดูแย่มาก “ฉันบ้าหรือไง ทั้งหมดนั่นมันภาพลวงตา คนที่ฉันชอบไม่ใช่ฉู่เสวี่ยฉีเลย”
“งั้นนายชอบซินเย่วแล้วเหรอ” คุณนายฉินถามอย่างสนใจ
ฉินเฉาชะงัก พูดไม่ออก
【แน่นอนว่าเขาชอบ เสียใจจนจะตายอยู่แล้ว】
ฉินเฉาทั้งอายทั้งโมโห รีบหันไปมองจี้เฟย
แต่จี้เฟยที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ได้สังเกตสายตาคนอื่นเลย
“แค่กๆ ชอบไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอไม่เอานายแล้ว” ฉินเสียนแทงใจดำ
ลมหายใจฉินเฉาชะงัก
สุดท้ายคุณฉินตบไหล่ลูกชาย เผยความรักของพ่อแบบไร้คำพูด ก่อนส่ายหน้าแล้วพาภรรยาที่กินอิ่มแล้วขึ้นไปพักผ่อน
ฉินเหยียนอุ้มฉินซีที่กินเสร็จแล้วไปนอน
ฉินเสียนเห็นว่าจี้เฟยกินผลไม้เกือบหมดแล้ว จึงพูดขึ้น “จี้เฟย ขึ้นข้างบนกันเถอะ มีเรื่องจะคุยด้วย”
“เรื่องอะไร”
“สตูดิโอของเธอ”
【หาเงิน!】
สุดท้าย ห้องอาหารที่เคยคึกคัก ก็เหลือเพียงฉินเฉาคนเดียว
ฉินเฉาพิงโซฟา นั่งเหม่อลอย ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เขาหยิบมาดู พบว่าเป็นน้องสาวคนเล็ก
พอรับสาย เสียงตกใจของฉินหรงก็ดังขึ้น
“พี่สาม เกิดอะไรขึ้น ข่าวลือในวงสังคมเป็นเรื่องจริงเหรอ พี่ถอนหมั้นกับพี่ซินเย่วแล้ว แถมยังจำคนผิดอีก งั้นพี่เสวี่ยฉีก็เป็นคนไม่ดีจริงๆ เหรอ มิน่าล่ะ ฉันถึงชอบพี่ซินเย่วมากกว่า”
ฉินเฉาไม่อยากถูกซ้ำเติม จึงคิดจะวางสาย เขากำลังหงุดหงิดอยู่ แต่กลับได้ยินฉินหรงพูดต่อ
“น่าเสียดายจัง ฉันเคยคิดมาตลอดว่าพี่ซินเย่วจะเป็นพี่สะใภ้สามของฉัน เพราะเธอคือผู้หญิงที่พี่รู้จักนานที่สุด อยู่ด้วยกันมากที่สุด”
ฉินเฉาชะงัก “จริง...เหรอ” ทำไมเขาไม่มีความทรงจำเลย
“จริงสิ พวกพี่โตมาด้วยกัน เป็นเพื่อนสมัยเด็กนะ ตอนเด็กๆ พี่ไม่ชอบเล่นกับฉัน แต่ชอบเล่นกับพี่ซินเย่ว ฉันจำได้ ตอนเล่นขายของ พี่ให้ฉันเป็นลูกสาว ให้พี่ซินเย่วเป็นภรรยา แล้วพี่ยังสาบานอีกว่าโตขึ้นจะแต่งงาน พี่ซินเย่วเป็นเจ้าสาว จะมอบครอบครัวที่สมบูรณ์ให้เธอ ตอนนั้นพี่ยังจุ๊บแก้มพี่ซินเย่วด้วย คุณย่ากับคุณย่าตระกูลฉินเห็นเข้า ถึงได้คิดจะหมั้นพวกพี่”
ฉินเฉานิ่งงัน
ก่อนจะหัวเราะขมขื่น
ที่แท้ การหมั้นหมายเกิดขึ้นเพราะเขา เป็นคำสัญญาที่มีแค่พวกเขาสองคน เขาเคยให้คำมั่นแบบนั้นกับเธอ เคยสัญญาว่าจะมอบครอบครัวที่สมบูรณ์ให้เธอ คำสัญญาสำคัญขนาดนั้น เขาลืมมันไปได้ยังไง เขาช่างเลวจริงๆ!
“พี่ ร้องไห้เหรอ” เสียงตกใจของฉินหรงดังขึ้น
ฉินเฉาใช้มือข้างหนึ่งปิดหน้า เสียงแหบพร่า “ความจำเธอดีจริงๆ เล่าเรื่องตอนเด็กให้พี่ฟังอีกหน่อยสิ”
“อ๋อ จริงๆ ฉันก็จำได้ไม่มากหรอก พวกเราไม่ได้เรียนชั้นเดียวกันนี่นา” ฉินหรงพึมพำเบาๆ “ฉันจำได้แค่ว่า หลังพี่เข้าโรงเรียน ก็ไม่ค่อยเล่นกับพี่ซินเย่วแล้ว แล้วก็ไม่เล่นกับฉันด้วย พี่บอกว่าเด็กผู้ชายควรเล่นกับเด็กผู้ชาย”
“มีครั้งหนึ่ง พี่ยังโมโหด้วย เพราะเพื่อนในห้องรู้เรื่องที่พี่มีคู่หมั้น แล้วเอาไปล้อ พี่รู้สึกอายมาก”
“หลังจากนั้น...ก็แทบไม่เห็นพี่ซินเย่วมาเล่นที่บ้านอีกเลย”
“ต่อมา จู่ๆ พี่ก็เริ่มสนใจแต่ฉู่เสวี่ยฉี”
ฉินเฉากัดฟัน เพราะเรื่องบุญคุณช่วยชีวิตนั่นเอง
เรื่องตอนโต เขาจำได้ดี เพราะมีเรื่องหมั้นหมาย ครอบครัวจึงคอยกำชับให้เขาไปเยี่ยมตระกูลฉู่
แต่ความจริง ตอนนั้นทั้งสองบ้านเป็นแค่การหมั้นปากเปล่าของผู้ใหญ่ แม้แต่งานหมั้นก็ยังไม่มี ดังนั้นในมุมมองของฉินเฉา ความผูกพันของคู่หมั้นจึงบางเบามาก พวกเขาไม่เคยคบกันจริงๆ มันเป็นแค่ชื่อเรียกเท่านั้น
ดังนั้น เขาจึงคิดมาตลอดว่า หากตัวเองจะชอบคนอื่นก็ไม่ผิดอะไร ไม่ได้รู้สึกผิดต่อฉู่ซินเย่ว ส่วนใหญ่ที่ไปบ้านนั้น ก็เพื่อไปเยี่ยมฉู่เสวี่ยฉีที่ร่างกายอ่อนแอ
แต่ทุกครั้งที่ได้พบ พ่อแม่ตระกูลฉู่ก็มักชมฉู่เสวี่ยฉีไม่หยุด และบ่นฉู่ซินเย่ว ส่วนฉู่ซินเย่วก็เพียงยืนฟังเงียบๆ อยู่ข้างๆ
ตอนนั้น เขาเข้าใจฉู่ซินเย่วผิดหลายครั้งจริงๆ แต่ทุกครั้งที่เขาตำหนิเธอเพราะฉู่เสวี่ยฉี ฉู่ซินเย่วไม่เคยแก้ตัวให้ตัวเองอย่างจริงจังเลย
คงเป็นเพราะก่อนเขามาถึง เธอเคยพยายามอธิบายกับพ่อแม่แล้วแต่ล้มเหลว พอเห็นเขาที่เอ็นดูฉู่เสวี่ยฉี เธอจึงหมดแรงจะอธิบายต่อ ได้แต่ทำสีหน้าเฉยชา
ฉินเฉา อดคิดไม่ได้ ถ้าฉู่ซินเย่วแก้ตัวกับเขาอีกสักสองสามครั้ง เขาจะได้สติขึ้นมาบ้างไหม อย่างน้อยตอนแรก เขาคงยอมตรวจสอบ และเชื่อเธอสักครั้งแน่
แต่เพราะเธอไม่เคยแก้ตัวเลยสักครั้ง ความเข้าใจผิดของเขาจึงสะสมขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายกลายเป็นความเชื่อใจฉู่เสวี่ยฉีแบบไร้เงื่อนไข
ค่อยๆ ราวกับถูกล้างสมอง เขาไม่อาจโทษฉู่ซินเย่วที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบนั้นได้ เป็นเขาเองที่มองไม่เห็นสถานการณ์ของเธอ
เขาโง่จริงๆ ทำของล้ำค่าหลุดมือไป
เขาผิด เขารู้ตัวแล้ว และเขาก็...ไม่อยากปล่อยมือแล้วเหมือนกัน เขายังมีโอกาสไหม
ฉินเฉารอไม่ไหว อยากติดต่อฉู่ซินเย่วอย่างเร่งด่วน ถึงขั้นเสียใจที่เมื่อครู่ไม่ยืนกรานจะไปส่งเธอ เขาควรหน้าด้านให้ถึงที่สุด
โทรไป ไม่มีคนรับ
เขาจึงส่งข้อความ
“มีที่พักไหม”
“ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็บอกฉันได้”
“ฉันยังติดหนี้บุญคุณช่วยชีวิตเธออยู่ ขอแค่ให้ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอปลอดภัยก็พอ”
ไม่มีการตอบกลับ เขาโทรอีกครั้ง ก็โทรไม่ติดแล้ว พอส่งข้อความอีก ก็เห็นเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดง
เขา...ถูกบล็อกแล้ว