หลังจากบอกฉินเสียนแล้ว จี้เฟยก็ขึ้นรถตู้ของสตูดิโอที่เตรียมไว้ให้
พี่เกาผู้จัดการคนใหม่ เสี่ยวเถาผู้ช่วยคนใหม่ รวมถึงทีมสไตลิสต์อีกหลายคน พากันเดินทางอย่างเอิกเกริกไปยังโรงแรมอวิ๋นมู่ในเมืองข้างเคียง
พี่เกาปฏิบัติกับนักแสดงตกกระแสอย่างเธอด้วยขบวนใหญ่โตขนาดนี้ คนที่ไม่รู้คงนึกว่าฉินเฉามาเองเสียอีก
พอมีคนรู้จักเข้ามาทัก เห็นสาวสวยสดใสคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ ต่างก็ตกตะลึง
คนในวงการที่ข่าวไวต่างรู้ว่าฉินเฉาเลิกกับฉู่เสวี่ยฉีแล้ว แต่ไม่คิดว่าเพียงพริบตาเดียว เขาจะส่งทีมงานส่วนตัวมาดูแลผู้หญิงอีกคน นี่ถือเป็นข่าวใหญ่ทีเดียว
ส่วนคนตาไวก็เริ่มรู้สึกว่าจี้เฟยคุ้นหน้าอยู่บ้าง เพราะเธอเคยขึ้นนิตยสารหลายฉบับ รวมถึงป้ายโฆษณาส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลฉิน ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับฉินเฉาดูคลุมเครือขึ้นไปอีก
“พี่เกามาแล้ว คุณฉินยุ่งอะไรอยู่เหรอ ช่วงนี้ไม่เห็นหน้าเลย แล้วคนนี้คือ...”
“ศิลปินใหม่ของสตูดิโอเรา จี้เฟยครับ ต่อไปก็ฝากทุกคนช่วยดูแลด้วยนะ”
“พี่เกา บอกกันหน่อยสิ ความสัมพันธ์กับคุณฉินคือ...”
“ไม่ใช่แนวคนรักหรือเมียน้อยอะไรทั้งนั้น ฐานะไม่ธรรมดา มาจากแวดวงชนชั้นสูง เข้าวงการมาเล่นๆ น่ะ”
เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา เกาห่าวจึงรีบอธิบายให้ชัด และคนที่มีเส้นสายจริงๆ ก็คงสืบจนรู้ตัวตนของเธอได้อยู่ดี
ภายในงานชิมไวน์ การทักทายเข้าสังคมทั้งหมดตกเป็นหน้าที่ของเกาห่าว จี้เฟยแค่เดินตามด้านหลัง ชูแก้วไวน์ ยิ้มอย่างสุภาพ และจำชื่อกับใบหน้าของคนในวงการก็พอ
การได้รับการปกป้องขนาดนี้ ยิ่งทำให้ทุกคนมองสถานะของจี้เฟยสูงขึ้นไปอีก
ดังนั้นทั้งงานจึงกลายเป็นเกาห่าวที่เข้าสังคมอย่างคล่องแคล่ว ส่วนจี้เฟยก็เอาแต่กินแตงอย่างสนุกสนาน มีความสุขจนแทบตีกลองได้
แต่สถานที่แบบนี้ คนเบื้องหลังเยอะกว่าดารา ข่าวซุบซิบจึงมีจำกัด
พอนานเข้า จี้เฟยก็เริ่มเบื่อ
กำลังเซ็งๆ อยู่ พอหันหน้าไป เธอก็แทบทำแก้วไวน์หลุดมือด้วยความตกใจ
เพราะเห็นฉู่เสวี่ยฉีปรากฏตัวขึ้น กำลังเดินตรงมาทางพวกเธออย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้นฉู่ซินเย่วถึงอยากทำลายหน้าตัวเอง เพราะทันทีที่ใบหน้านั้นปรากฏขึ้น มันทำให้คนสับสนทันทีว่าใครเป็นใคร แค่ความลังเลชั่วขณะนั้นก็คงทำให้ฉู่ซินเย่วรู้สึกคลื่นไส้แล้ว
แต่ฉู่เสวี่ยฉีมาทำไมกัน
ฉู่เสวี่ยฉีเดินมาหาเกาห่าวโดยตรง เธอเห็นเกาห่าวแต่ไกล จึงคิดว่าฉินเฉาก็มาด้วย แต่ไม่คิดว่าคนที่ยืนอยู่ข้างเกาห่าวจะเป็นจี้เฟย
เธอชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าล่วงเกินจี้เฟย รีบถามเกาห่าวอย่างร้อนใจ “พี่เกา พี่เฉามาหรือยังคะ”
เกาห่าวรำคาญ แต่ยังคงยิ้มแบบมืออาชีพ “ยังครับ”
แต่ฉู่เสวี่ยฉี กลับไม่เชื่อ “เขามาแล้วใช่ไหม แค่ไม่ยอมเจอฉัน”
แม้เสียงของฉู่เสวี่ยฉีจะไม่ดังมาก แต่พอสร้างเรื่องแบบนี้ ก็ทำให้หลายคนในงานเริ่มมองมาด้วยสายตาดูละคร
เกาห่าวเริ่มหงุดหงิด หากถูกนักข่าวถ่ายภาพได้ คงติดเทรนด์อีกแน่ ก่อนหน้านี้ข่าวลือของทั้งคู่ก็ทำให้เขาปวดหัวมากพอแล้ว
ในฐานะผู้จัดการ เขาไม่มีทางปล่อยให้ศิลปินของตัวเองมีปัญหาแบบนี้แน่
รู้ว่าฉู่เสวี่ยฉีเป็นคนพูดไม่รู้เรื่อง เกาห่าวจึงได้แต่ใช้วิธีถ่วงเวลา “คุณฉู่ครับ งั้นเราออกไปคุยกันดีไหม”
“ได้ คุณพาฉันไปหาพี่เฉา”
สีหน้าเกาห่าวแข็งค้าง รีบหันไปมองจี้เฟย
จี้เฟยเองก็ปวดหัวเหมือนกัน โชคของฉู่ซินเย่วนี่แย่จริงๆ ถ้าสองพี่น้องเจอกันเข้า กลัวว่าฉู่เสวี่ยฉีจะคลั่งอีก
พอเห็นเกาห่าวมองมา จี้เฟยจึงพูดว่า “ฉันเหนื่อยแล้ว ตั้งใจจะออกไปเดินเล่น เสี่ยวเถาตามฉันมาก็พอ”
เกาห่าวพยักหน้า ไม่นานพวกเขาก็ออกจากห้องจัดงาน ทิ้งให้กลุ่มคนที่อยากกินแตงได้แต่มองตาปริบๆ
โรงแรมอวิ๋นมู่แบ่งเป็นสามอาคาร อาคารหนึ่งสำหรับกินดื่มเที่ยวเล่น อีกอาคารเป็นที่พัก ส่วนอีกอาคารใช้จัดประชุมและกิจกรรมต่างๆ
พอแยกกับเกาห่าว จี้เฟยก็กลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน พร้อมส่งข้อความ หาฉู่ซินเย่ว
“ซินเย่ว ฉันมาร่วมงานที่โรงแรมอวิ๋นมู่ เมื่อกี้เหมือนเห็นเธอ เธออยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่า”
ไม่มีการตอบกลับ
จี้เฟยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่เห็น หรือไม่อยากตอบกันแน่ เพราะเธอเป็นพี่สะใภ้ของฉินเฉา บางทีอีกฝ่ายอาจอยากตัดขาดทุกอย่าง
แต่จี้เฟยก็ยังหวังดีพอจะเตือน
“ใช่แล้ว เมื่อกี้ฉันเห็นฉู่เสวี่ยฉีในงานด้วย หวังว่าพวกเธอจะไม่เจอกันนะ”
ก็ยังไม่มีการตอบกลับเช่นเดิม จี้เฟยจึงทำได้แค่นี้
จากนั้นก็ลากเสี่ยวเถาพุ่งไปยังโซนกินดื่มเที่ยวเล่น
ผลคือเพิ่งมาถึงล็อบบี้ชั้นหนึ่ง ก็เห็นคนจำนวนมากหยุดยืนดูอะไรบางอย่างอย่างสนุกสนาน
มีหรือจะพลาด!
จี้เฟยกับเสี่ยวเถารีบเบรกตัวโก่ง ก่อนจะมุดเข้าไปดูด้านในทันที
โอ้โห ดีจริงๆ
เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังกอดขาผู้หญิงคุกเข่าอยู่ ทั้งคู่ดูอายุราวยี่สิบกว่าๆ
ผู้ชายตะโกนว่า “เสี่ยวหย่า ผมรักคุณ ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ ถ้าคุณไม่เอาผม ผมตายแน่!”
หญิงสาวตาแดงก่ำ “อาจื้อ คนเยอะนะ อย่าทำแบบนี้เลย”
“เสี่ยวหย่า ผมผิดไปแล้ว ผมรู้จริงๆ ว่าผิด ที่ผมลงมือก็เพราะรักคุณมาก หึงคุณมาก ใครใช้ให้คุณไปสนิทกับผู้ชายคนนั้น!”
“อย่าพูดมั่วๆ นะ ทั้งที่คุณก็รู้ว่าเขาเป็นอาจารย์ของฉัน! คุณเป็นแบบนี้ตลอด ไม่ฟังเหตุผลเลย... ช่างเถอะ ฉันไม่อยากพูดแล้ว เราเลิกกันแล้ว ฉัน...”
“ผมไม่เลิก! ขอแค่คุณให้โอกาสผมแก้ตัว ผมขอร้อง!” ผู้ชายเริ่มพูดเสียงดังอย่างตื่นเต้น
หญิงสาวจึงพูดอย่างคับแค้น “คุณไม่ใช่แค่หึงมั่วๆ แล้วไปทำร้ายผู้ชายรอบตัวฉันครั้งเดียว คุณทำให้ฉันติดค้างคนอื่นไปตั้งเยอะ เพื่อนฉันบอกว่าคุณมีปัญหาทางจิต แก้ไม่หาย ก่อนหน้านี้เธอก็เคยเตือนให้ฉันเลิกกับคุณ ฉันให้โอกาสคุณแล้ว แต่ครั้งนี้คุณก็ยังลงมืออีก ฉันผิดหวังกับคุณจริงๆ”
“คนพวกนั้นต้องคิดไม่ดีกับคุณแน่! คุณไม่ใช่ผู้ชาย คุณไม่รู้หรอกว่าพวกมันคิดอะไร แต่ผมรู้ ผมทำเพื่อปกป้องคุณ!”
“คุยกับคุณไม่รู้เรื่องจริงๆ ฉันน่าจะฟังคำเตือนของเธอตั้งแต่แรก แล้วไม่เจอคุณอีก!”
“ผมผิดแล้ว ผิดจริงๆ ขอแค่คุณยกโทษให้ จะให้ผมทำอะไรก็ได้ ผมต่อยผิดคน ผมลงโทษตัวเอง!” พูดจบ ผู้ชายก็เริ่มตบหน้าตัวเองฉาดๆ
คนรอบข้างเริ่มซุบซิบกัน
หญิงสาวอดทนอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ทนไม่ไหว รีบจับมือเขาไว้ สีหน้าดูยังเป็นห่วงอยู่
“พอได้แล้ว ปัญหาระหว่างเราไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น!”
“ผมรู้ คุณยังติดใจเรื่องครั้งนั้น ผมก็บอกแล้วว่าผมไม่มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น! ผมตัดขาดกับเธอไปแล้ว!”
“แต่เพื่อนฉันบอกว่าเห็นพวกคุณอยู่ด้วยกันอีก เธอบอกว่าคุณโกหกฉัน ไม่ให้ฉันกลับไปคืนดีกับคุณ”
ใบหน้าผู้ชายบิดเบี้ยวขึ้นมาทันที “มั่วสิ้นดี! งั้นก็เอาหลักฐานมาเลย! คุณไม่ใช่บอกว่าเพื่อนคนนั้นผิดหวังเรื่องความรักเหรอ เธอแค่อิจฉาความสัมพันธ์ของเรา!”
“เธอไม่ทำแบบนั้นหรอก เธอเป็นคนดี แล้วก็เก่งมาก คุณพูดแบบนี้ไม่ได้ เธอหวังดีกับฉันจริงๆ หลายครั้งที่เราทะเลาะกัน เธอก็รับฉันไปอยู่ด้วย คอยปลอบฉัน!”
“หวังดีแล้วจะมายุแยงให้เลิกกันเหรอ ผมก็แค่ใจร้อนหน่อย แต่ทุกอย่างที่ทำก็เพราะหึง เพราะรักคุณ คุณจะปฏิเสธได้ไหมล่ะ หรือว่าเธอถึงขั้นปฏิเสธความรักที่ผมมีให้คุณ เธอแค่ไม่อยากเห็นคุณมีความสุข!”
“ไม่... ไม่ใช่นะ!” แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่สายตากลับเริ่มลังเลอย่างเห็นได้ชัด
“เราคบกันมาตั้งหลายปี คุณจะเชื่อคนนอกมากกว่าผมจริงเหรอ ถึงผมจะมีข้อเสียบ้าง แต่ผมรักคุณจริงนะ! ก่อนหน้านี้เราก็ดีกันมาตลอด ตั้งแต่คุณไปคบกับเธอ คุณก็เปลี่ยนไป เมื่อก่อนคุณเชื่อฟังผมทุกอย่าง ตอนนี้กลับคอยจับผิดผมตลอด ต้องเป็นเพราะเธอคอยกรอกหูคุณ จนคุณโดนล้างสมองแน่ๆ”
“ไม่ใช่... สิ่งที่เธอพูดก็มีเหตุผลนะ คุณควบคุมฉันมากเกินไป ฉันไม่มีอิสระเลย แม้แต่เสื้อผ้ายังเลือกเองไม่ได้ คนอื่นก็เคยเตือนฉันเหมือนกัน เป็นฉันเองที่มองไม่ออก” หญิงสาวพูดอย่างสับสน
“เรื่องพวกนั้นมันเรื่องเล็ก ผมแค่อยากดูแลคุณ! แล้วมีเรื่องหนึ่งที่คุณยังไม่รู้ จริงๆ แล้วเพื่อนคุณชอบผม!”
หญิงสาวตะลึง “อะไรนะ เป็นไปไม่ได้ เธอชัดเจนว่า...”
“ทุกครั้งที่ผมไปหาคุณ เธอก็มองผมตลอด แถมยังชอบยุให้คุณเลิกกับผม ถ้าไม่ใช่แอบชอบแล้วคืออะไร เธอแค่อยากแยกเราสองคนออกจากกัน แต่เสียดาย ผมไม่เอาเธอ และไม่มีวันให้โอกาสเธอเด็ดขาด!” ผู้ชายพูดอย่างเดือดดาล
หญิงสาวทั้งคนเหมือนถูกช็อกด้วยความเป็นไปได้นี้
“เธอ... เธอสวยมากนะ เหมือนดาราเลย แล้วทำไมคุณถึงไม่ชอบเธอ...”
“คนที่ผมรักคือคุณ ต่อให้นางฟ้ามาแก้ผ้าตรงหน้าผม ผมก็ไม่สน!”
“ฉัน... ฉันจะกลับไปถามเธอ ถ้าเป็นเรื่องจริง ฉันจะยกโทษให้คุณ ให้โอกาสคุณอีกครั้ง แต่ถ้าไม่จริง... เราก็จบกันเถอะ ฉันไม่อยากเสียใจเพราะคุณอีกแล้ว!” หลังจากลังเลอยู่พักใหญ่ หญิงสาวก็ผลักผู้ชายออก ก่อนจะวิ่งหนีไป
ส่วนผู้ชายเพราะคุกเข่านานเกินไป ขาชาจนตามไม่ทัน
“มองอะไรกันวะ ไสหัวไปให้หมด!” ดูเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองเสียหน้าต่อหน้าคนเยอะ จึงโมโหสุดขีด
จี้เฟยกับเสี่ยวเถาก็เดินแยกออกมาพร้อมฝูงชน พลางเมาท์ไปด้วย
“พี่เฟย พี่ว่าพวกเขาจะคืนดีกันไหม” เสี่ยวเถาถามอย่างอยากรู้
“คืน” จี้เฟยเดา เพราะไม่รู้ชื่อเต็ม จึงใช้ระบบไม่ได้ ก็เลยกินแตงเล่นไปก่อน
“งั้นแปลว่าพี่คิดว่าสิ่งที่ผู้ชายพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ แต่ฉันรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนดีเลย”
“จริงหรือไม่ไม่รู้ แต่จากท่าทีของผู้หญิงเมื่อกี้ การคืนดีก็แค่เรื่องเวลา” จี้เฟยพูด “ถ้าผู้ชายพูดจริงก็ไม่มีอะไรให้พูด แต่ถ้าผู้ชายโกหก ฉันก็สงสารเพื่อนผู้หญิงคนนั้นจริงๆ”
เสี่ยวเถาพยักหน้า “ใช่เลย ทั้งที่ช่วยเพื่อนแท้ๆ กลับโดนผู้ชายคิดไปเองว่าแอบชอบเขา แล้วกลายเป็นนางร้ายที่คอยยุแยง”
“แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด”
เสี่ยวเถากัดเครป มองมาด้วยความสงสัย
จี้เฟยคาบถังหูลู่ไว้ พูดอู้อี้ว่า “ที่น่ากลัวที่สุดคือ ผู้หญิงคนนั้นโยนปัญหาทั้งหมดไปให้เพื่อน ทำให้ผู้ชายเกลียดเพื่อนว่าเป็นคนยุแยง ถ้าสุดท้ายสองคนนั้นคืนดีกัน เพื่อนคนนั้นจะกลายเป็นคนนอกทั้งสองฝ่าย แบบนี้แหละที่เรียกว่าเพื่อนตัวซวย เสี่ยวเถา ต่อไปเลือกคบเพื่อนให้ดี อยู่ห่างคนแบบนี้ไว้”
เสี่ยวเถารีบพยักหน้า บอกว่าตัวเองจะลืมตาเลือกเพื่อนให้ดีแน่นอน
แต่พริบตาต่อมา เสี่ยวเถาก็ร้องขึ้น “ผู้หญิงคนนั้น!”
จี้เฟยหันไปมอง ก็เห็นผู้หญิงที่ชื่อเสี่ยวหย่าเมื่อครู่เดินเข้าไปในร้านกาแฟข้างๆ
ร้านนั้นมีหน้าต่างกระจกบานใหญ่หันออกสู่ทางเดินด้านนอก
แต่จี้เฟยไม่ได้มองผู้หญิงคนนั้นเลย ดวงตาของเธอกลับเบิกกว้างราวระฆังทอง จ้องไปยังที่นั่งสองแถวด้านในร้านกาแฟนั้นแทน
ภายในร้านกาแฟในโซนกินดื่มเที่ยวเล่น มีคนสี่คนที่ดูเป็นสายวิชาการกำลังนั่งดื่มกาแฟคุยเรื่องงานกันอยู่
“โปรเจกต์ของเราล้ำเกินไป นักลงทุนในประเทศค่อนข้างอนุรักษ์นิยม คาดว่าครั้งนี้คงสำเร็จยาก สุดท้ายพอออกนอกประเทศแล้ว คงได้แต่ลองหากองทุนต่างชาติดู”
“แม้เราจะต้องร่วมมือกับสถาบันวิจัยต่างประเทศ แต่อาจารย์ก็ยังอยากให้สิทธิ์การควบคุมอยู่ในมือคนของเราเอง ไม่อย่างนั้นคงไม่พยายามหาทุนในประเทศขนาดนี้”
“งั้นพวกเราลองคิดหาวิธีอื่นอีกไหม”
“ซินเย่ว เธอไม่ใช่คนตระกูลฉู่...”
มีคนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆ ก็ถูกขัดขึ้น
อีกสามคนที่นั่งโต๊ะเดียวกันต่างมองฉู่ซินเย่วอย่างกระอักกระอ่วน
“ขอโทษ ฉันปากไวไปหน่อย” คนพูดรีบเอ่ยขอโทษ
ส่วนฉู่ซินเย่วเพียงยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ลองคิดหาวิธีอื่นกันต่อเถอะ”
ตอนนี้ฉู่ซินเย่วตัดผมสั้นคล่องแคล่ว สั้นราวกับทรงนักกีฬาผู้ชาย สวมแว่นกรอบดำไว้เป็นพร็อพ แต่งตัวเรียบง่ายด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว ถึงจะนั่งอยู่ในสถานที่คนพลุกพล่านแบบนี้ ก็ไม่มีใครเชื่อมโยงเธอกับฉู่เสวี่ยฉี ดาวรุ่งสาวคนดังได้เลย
ขณะที่กำลังคุยกัน จู่ๆ จากโต๊ะด้านหลังที่พวกเขานั่งพิงอยู่ ก็มีเสียงผู้ชายทุ้มนุ่มดังขึ้น
“สะดวกให้ผมร่วมวงคุยด้วยไหมครับ ผมสนใจโปรเจกต์วิจัยของพวกคุณมาก และมีความตั้งใจจะลงทุน”
ร่างของฉู่ซินเย่วชะงักทันที ส่วนคนอื่นๆ ต่างเงยหน้ามองอย่างสงสัย
เห็นเพียงชายรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง สวมหมวก แว่นกันแดด และหน้ากากสีดำ มือหนึ่งพาดอยู่บนพนักโซฟา อีกมือดึงหน้ากากลงเล็กน้อย เผยให้เห็นรูปปากสวย ก่อนจะเอ่ยช้าๆ ว่า
“ผมนั่งด้วยได้ไหม”
ทุกคนได้สติ ต่างเบิกตากว้าง พร้อมเหลือบมองไปทางฉู่ซินเย่วไม่หยุด
เรื่องที่คู่หมั้นของฉู่ซินเย่วคือซุปเปอร์สตาร์ฉินเฉา พวกเพื่อนร่วมชั้นที่เรียนด้วยกันมาหลายปีย่อมรู้อยู่บ้าง แถมยังเคยเห็นจากไกลๆ หลายครั้ง
บางครั้งยังถูกข่าวฮอตในโลกออนไลน์กระแทกเข้าหน้า จนอดสงสัยไม่ได้ เพราะดูเหมือนคู่หมั้นของเธอจะสนิทกับน้องสาวฝาแฝดของเธอมากกว่า
ก่อนหน้านี้ไม่นาน ฉู่ซินเย่วกลับมาแล้วก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะออกนอกประเทศไปทำวิจัยกับทีม อาจารย์เลยถามเรื่องส่วนตัว เธอตอบเพียงว่า “จัดการหมดแล้ว”
ตอนนั้นทุกคนถึงได้รู้ว่า ฉู่ซินเย่วถอนหมั้น และตัดขาดกับครอบครัวแล้ว
พวกเขาเดากันว่า คู่หมั้นคงไปมีอะไรกับน้องสาวจริงๆ ใครใช้ให้สายวิจัยงานยุ่งจนแทบไม่เจอหน้า ส่วนอีกฝ่ายอยู่ในวงการบันเทิง เจอกันได้ทุกวันล่ะ
ทุกคนรู้สึกเสียดายแทนฉู่ซินเย่ว เพราะรู้จักกันมาหลายปี ต่อให้ไม่ใช่คนละเอียดอ่อน ก็ยังดูออกว่าฉู่ซินเย่วมีคนในใจ จึงปฏิเสธคำสารภาพรักจากทุกคนมาตลอด
แต่ฉู่ซินเย่วดูเหมือนไม่ต้องการคำปลอบใจ พวกเขาจึงได้แต่พยายามไม่พูดถึง
เพียงแต่คู่หมั้นเก่าคนนี้ ซุปเปอร์สตาร์ระดับท็อป ทำไมถึงปลอมตัวมาโผล่ที่นี่ได้
เมื่อกี้ยังพูดว่าจะลงทุนให้พวกเขาอีก
เห็นชัดๆ ว่ามาหาฉู่ซินเย่วต่างหาก
หรือว่า...จะกลับมาคืนดีกัน
ต่อให้เป็นพวกคลั่งงานวิจัยที่ใจนิ่งดั่งสายน้ำ ก็ยังอดจุดไฟแห่งการกินเผือกขึ้นมาไม่ได้ในตอนนี้
นักวิจัยสาวที่นั่งข้างฉู่ซินเย่วลุกพรวดทันที ก่อนจะย้ายไปนั่งฝั่งตรงข้าม สามคนพากันถือกาแฟ นั่งเงียบไม่กล้าหายใจแรง
ส่วนฉินเฉา ตอนที่เห็นลุคใหม่ของฉู่ซินเย่ว หัวใจก็แทบกระเด็นออกจาก อก
นั่นไม่ใช่สไตล์ที่เขาชอบ แต่ฉินเฉาไม่เคยมั่นใจอะไรขนาดนี้มาก่อน
ที่แท้เขาคิดถึงเธอมากขนาดนี้
ที่แท้เขาหวั่นไหวขนาดนี้
“ซินเย่ว ฉัน...” ฉินเฉาพูดขึ้นอย่างประหม่า
“ถึงคุณฉินจะเป็นดารา แต่เงินลงทุนที่พวกเราต้องการมันเยอะมาก คุณฉินคงไม่มีศักยภาพขนาดนั้น” ฉู่ซินเย่วพูดขึ้นทันที โดยไม่แม้แต่จะมองเขา
ฉู่ซินเย่วไม่ได้ใช้อารมณ์หรือประชดปฏิเสธ เพราะนี่คือเรื่องของทั้งทีม ไม่ว่าจุดประสงค์ของฉินเฉาคืออะไร พวกเขาต้องการเงินลงทุน และฉินเฉาอยากลงทุน งั้นก็ถือเป็นเรื่องงาน
ฉินเฉาชะงัก ก่อนรีบพูดว่า “วางใจได้ งานวิจัยของพวกคุณมีความหมายมาก พี่รองของฉันก็น่าจะสนใจเหมือนกัน ฉันไม่ได้ลงทุนในฐานะดารา แต่เป็นตัวแทนของตระกูลฉินมาคุยกับพวกคุณ”
ทุกคนได้ยินก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา เพราะธุรกิจของตระกูลฉินไม่เกี่ยวกับงานวิจัยของพวกเขาเลย จึงไม่เคยนึกถึงมาก่อน
“ถ้าคุณฉินสนใจลงทุนจริง ก็ไปคุยกับอาจารย์ของพวกเราโดยตรงเถอะ ไม่จำเป็นต้องคุยกับพวกเรา” ฉู่ซินเย่วสีหน้าเรียบเฉย ก่อนหันไปทางอีกฝั่ง “รุ่นพี่ รบกวนพาคุณฉินไปหาอาจารย์หน่อยค่ะ”
ฉินเฉาร้อนใจทันที “ฉันไม่เอา ฉันจะคุยกับเธอ”
สีหน้าฉู่ซินเย่วเย็นลง ในที่สุดก็หันมามองฉินเฉา แววรำคาญในดวงตานั้นแทงใจฉินเฉาจนเจ็บ
ดวงตาฉินเฉาแดงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาทนให้ฉู่ซินเย่วมองเขาแบบนี้ไม่ได้
“ฉันคุยกับเธอไม่ได้เหรอ ฉันยังมีเรื่องอยากพูดกับเธออีกเยอะ”
“ใช้เงิน ใช้อำนาจบีบฉัน ที่แท้คุณก็ใช้วิธีนี้เป็นเหมือนกันสินะ”
สีหน้าฉินเฉาพังทลายทันที ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็ทนสายตาของฉู่ซินเย่วไม่ไหว ไม่อยากทำให้เธอโกรธอีก
ยังไงแค่ลงทุนสำเร็จ ต่อไปก็ยังมีโอกาสรู้ความเคลื่อนไหวของเธอ
“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปพบอาจารย์ของพวกเธอ” ฉินเฉาลุกขึ้นอย่างหมดแรง “เธอไม่ต้องกังวล เรื่องลงทุนฉันจะจัดการเอง!”
ฉู่ซินเย่วแปลกใจอยู่ชั่วขณะ เพราะถ้าเป็นนิสัยของฉินเฉาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไม่มีทางยอมถอยถึงขั้นนี้
ภาพนั้นทำให้เธอเหม่อไปชั่วครู่ ราวกับเห็นฉินเฉาในวัยเด็ก เวลาทำให้เธอโกรธ เขาก็จะห่อไหล่ ทำหน้าหงอย ยอมฟังเธอทุกอย่างแบบนี้เหมือนกัน
ฉู่ซินเย่วได้สติ รีบก้มหน้าดื่มกาแฟ เมื่อรู้ตัวว่าหัวใจตัวเองสั่นไหว
ฉินเฉามองฉู่ซินเย่วอย่างอาลัยอาวรณ์ สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่เงยหน้าเดินออกไป
แต่ทันทีที่เงยหน้า เขาก็ร้องอุทานสั้นๆ ด้วยความตกใจ ก่อนจ้องออกไปด้านนอกผนังกระจกอย่างตะลึง
ทุกคนสะดุ้งตกใจ แล้วหันมองตามไปด้านนอก ก่อนจะชะงักกันหมด
เห็นเพียงผู้หญิงสองคนถือถุงพะรุงพะรังยืนอยู่ข้างผนังกระจก หนึ่งในนั้นเป็นสาวสวยที่กำลังจ้องพวกเขาเขม็ง
ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เบิกกว้างสุดๆ
“นี่คือ...แฟนคลับของคุณฉินเหรอ” มีคนถามขึ้น
ฉู่ซินเย่วมองจี้เฟยที่สบตากับเธออย่างอึ้งๆ
“...พี่สะใภ้รองของเขาน่ะ”