เพราะไม่มีเวลาหันกลับไปดูสถานการณ์เลย ในช่วงเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ฉินเฉาจึงทำได้เพียงใช้ร่างสูงใหญ่ของตัวเองบังฉู่ซินเย่วไว้
มีดที่เดิมทีจะฟันลงบนศีรษะของฉู่ซินเย่ว จึงฟันเข้าที่ไหล่ของฉินเฉาเต็มๆ
ชั่วพริบตา เลือดก็ย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวเป็นสีแดง
พอฉู่ซินเย่วหันกลับไปมอง ฉินเฉาก็แทบยืนไม่อยู่แล้ว
รูม่านตาฉู่ซินเย่วหดวูบ “ฉินเฉา!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นทั่วโถง
สองนักวิจัยชายที่ได้สติ รีบพุ่งเข้าไปขัดขวางคนที่ยังพยายามเหวี่ยงมีดต่อ
“คังจื้อ! เป็นนายเอง นายบ้าไปแล้วหรือไง!” นักวิจัยหญิงประคองอาจารย์ที่ตกใจจนเสียขวัญถอยหลังไม่หยุด
“ผู้หญิงสารเลวไร้ยางอาย ฉันจะฆ่าแก! ดูสิว่าต่อไปแกจะยังกล้านินทาอีกไหม!”
ชายในเสื้อฮู้ดสีดำเงยหน้าขึ้น จ้องเขม็งไปทางฉู่ซินเย่ว คนผู้นั้นก็คือแฟนเก่าของเฉาหย่า
ดวงตาเขาแทบถลนออกมา ตะโกนพลางจะพุ่งเข้ามา “ถ้าไม่ใช่เพราะนังผู้หญิงสารเลวอย่างแก เสี่ยวหย่าคงไม่ทิ้งฉันไปต่างประเทศ ทุกอย่างเป็นเพราะแกอิจฉาที่พวกเรารักกันดี!”
แต่ไม่นานก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนกรูเข้ามาล้อมคังจื้อไว้ ด้านหลังพวกเขาคือเสี่ยวเถาที่ไปแจ้งข่าว
คังจื้อคลุ้มคลั่ง ฟันมีดสะเปะสะปะหวังจะฝ่าวงล้อม แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่ไล่ต้อนออกห่างจากฝูงชนเรื่อยๆ
ฉินเฉาเสียเลือดจนหมดแรง ทรุดนั่งลงกับพื้นแล้ว
ฉู่ซินเย่วเสียการควบคุมไปหมด ชั่วขณะนั้นเธอเหมือนเห็นเด็กชายที่ตกลงไปบนเนินเขาเมื่อหลายปีก่อน ร่างเต็มไปด้วยเลือด
เธอหน้าซีดด้วยความร้อนใจ รีบกดแผลที่ไหล่ของฉินเฉาเพื่อห้ามเลือด เสียงสั่นเครือ “รถพยาบาล รีบเรียกรถพยาบาล…”
ผู้จัดการโรงแรมรีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามา เห็นมีคนบาดเจ็บก็รีบหยิบวิทยุสื่อสารติดต่อคนทันที
“โรงแรมเรามีแผนกการแพทย์ของตัวเองครับ เป็นมืออาชีพมาก กำลังมาแล้ว พวกคุณวางใจได้ เราจะจัดการให้ดีที่สุด” พูดไปก็ยังโทรเรียกรถพยาบาลเผื่อไว้ด้วย
ทุกคนต่างล้อมเข้ามาด้วยความเป็นห่วง
“โชคดีที่ไม่โดนเส้นเลือดใหญ่”
“แค่โดนกล้ามเนื้อ แผลไม่ลึก อย่าตกใจ”
แต่มือของฉู่ซินเย่วยังคงสั่นไม่หยุด ฉินเฉาที่ถูกเธอกดแผลอยู่ย่อมสัมผัสได้
ริมฝีปากของเขาซีดเผือดแล้วในตอนนี้ แต่ยังฝืนยิ้ม “อย่ากลัว ฉันไม่เป็นไร”
“นาย…” ฉู่ซินเย่วกัดริมฝีปาก ไม่รู้จะพูดอะไร ดวงตากลับแดงขึ้นมา “เป็นเพราะฉันแท้ๆ ถ้าฉันไม่ยุ่งเรื่องคนอื่น…”
ทุกคนฟังแล้วก็รู้สึกอึดอัด เรื่องซวยแบบนี้ ใครเจอก็โชคร้ายทั้งนั้น
ฉินเฉาทำได้เพียงใช้มืออีกข้างตบเธอเบาๆ ปลอบอย่างเก้ๆ กังๆ “ไม่เกี่ยวกับเธอ พวกเขาต่างหากที่ผิด”
ตอนนั้นเอง จี้เฟยก็เดินเข้ามาพร้อมขมวดคิ้ว
ฉินเฉาเห็นเธอเข้ามา ก็รีบพูดทันที “พี่สะใภ้ ขอบคุณมาก ครั้งนี้ต้องขอบคุณพี่จริงๆ”
ครั้งนี้เขาขอบคุณจี้เฟยอย่างจริงใจที่สุด ถ้าจี้เฟยไม่เตือนทันเวลา มีดเล่มนั้นคงเอาชีวิตฉู่ซินเย่วไปแล้ว
แค่คิดถึงความเป็นไปได้นั้น ฉินเฉาก็ไม่รู้ว่าชีวิตต่อจากนั้นเขาจะอยู่ยังไง
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินเฉารับรู้อย่างชัดเจนที่สุดในช่วงเป็นตายเมื่อครู่ว่า…ฉู่ซินเย่วสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเขาเอง
ฉู่ซินเย่วได้สติกลับมา ก็มองจี้เฟยด้วยความซาบซึ้ง คนอื่นๆ ก็พากันเอ่ยชมไม่หยุด
แต่จี้เฟยกลับขมวดคิ้วแน่น สายตาเลื่อนลอย ไม่ตอบอะไร
ฉินเฉาคิดว่าเธอตกใจ จึงกำลังจะบอกว่าเขาไม่เป็นไร แต่กลับได้ยินเสียงในใจของจี้เฟยดังขึ้น
【แปลกจัง ทำไมถึงเป็นคังจื้อล่ะ】
ฉินเฉา: ?
【ทั้งที่ข้อมูลที่ฉันเห็นคือฉู่เสวี่ยฉีดักรอซินเย่วอยู่ในโถงใหญ่ คิดจะใช้เข็มฉีดยาแพร่โรคให้ซินเย่ว ฉันเลยรีบลงมาหยุดนี่นา】
ฉินเฉา: !
ตอนที่จี้เฟยเพิ่งตื่น เธอนึกขึ้นได้ว่าเกาห่าวรู้เรื่องที่ฉู่เสวี่ยฉีติดโรคติดต่อ เลยอยากรู้ว่าหลังจากนี้ฉู่เสวี่ยฉีจะเป็นยังไง จึงใช้ระบบตรวจดู
【ถ้าคังจื้อที่พุ่งเข้ามาเป็นเรื่องไม่คาดคิด งั้นฉู่เสวี่ยฉีก็น่าจะยังซ่อนตัวอยู่ตรงมุมมืดสักแห่ง เตรียมหาจังหวะลงมืออยู่แน่ๆ!】
สีหน้าฉินเฉาเปลี่ยนทันที เขารีบคว้ามือฉู่ซินเย่วตามสัญชาตญาณ
ฉู่ซินเย่วคิดว่าแผลเขามีปัญหา จึงไม่ได้ขัดขืน เอ่ยอย่างกังวล “เป็นอะไร?”
แต่ฉินเฉากลับกำลังกวาดตามองรอบด้านอย่างตื่นตัว
วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องก็ดังมาจากทางเดินด้านไกล
ทางเดินนั้นเป็นทิศที่คังจื้อหนีไป และเพราะเสียงร้องมีเสียงผู้หญิงปนอยู่ ทุกคนจึงหน้าถอดสี
หรือว่าจะมีคนถูกลูกหลง?
พอดีกับที่ทีมแพทย์ของโรงแรมมาถึงเพื่อทำแผลให้ฉินเฉา ผู้จัดการล็อบบี้ที่ร้อนใจจึงรีบพาหมอคนหนึ่งวิ่งไปทางเดินนั้น
นักวิจัยชายสองคนก็อยากรู้มาก จึงตามไปดูด้วย
เรื่องที่อาจอันตรายถึงชีวิตแบบนี้ จี้เฟยไม่กล้าเข้าไปมุง และยังต้องระวังฉู่เสวี่ยฉีที่อาจโผล่มาได้ทุกเมื่อ
ส่วนฉินเฉาที่เสียเลือดจนเริ่มมึน ก็ยังฝืนตั้งสติ ตื่นตัวรอบข้างยิ่งกว่าจี้เฟยเสียอีก
แต่ไม่นาน ผู้จัดการก็กลับมาพร้อมสีหน้าซีดเผือด พร้อมนักวิจัยชายสองคน
สายตาตื่นตระหนกของพวกเขามองไปยังฉินเฉาและฉู่ซินเย่ว
ตอนนี้แผลของฉินเฉาได้รับการห้ามเลือดเรียบร้อยแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น?” ฉินเฉาถาม “คนหนีไปแล้วเหรอ?”
ผู้จัดการตอบ “จับตัวได้แล้วครับ แต่เขาฟันคนอื่นบาดเจ็บ”
ระหว่างพูด ผู้จัดการก็มองไปทางฉู่ซินเย่ว “ถ้าผมเดาไม่ผิด คุณน่าจะมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับคุณฉู่เสวี่ยฉีใช่ไหมครับ”
แม้พวกเขาไม่ควรสอดรู้เรื่องส่วนตัวของลูกค้า แต่สองคนนั้นหน้าตาเหมือนกันเกินไป
พอได้ยินเรื่องแนวนี้ ฉู่ซินเย่วก็ขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจตามสัญชาตญาณ
ฉินเฉาถามทันที “พวกคุณเจอฉู่เสวี่ยฉี?”
จี้เฟยเองก็ตกใจไม่น้อย รีบใช้ระบบตรวจดูทันที
【โอ้พระเจ้า เรื่องนี้…จะว่าไปก็ประเมินยากจริงๆ】
ฉินเฉายิ่ง งง หนักกว่าเดิม
นักวิจัยชายทนความตกใจไม่ไหว รีบพูดว่า “ฉู่เสวี่ยฉีถูกคังจื้อฟัน ตอนผมไปถึง ยังได้ยินคังจื้อตะโกนอยู่เลย…เห็นชัดว่าเขาคลั่งจนเห็นหน้าฉู่เสวี่ยฉี แล้วเข้าใจผิดว่าเป็นซินเย่ว ก็เลย…”
【นี่เรียกว่าอะไรดี แต่ก่อนฉู่เสวี่ยฉีใช้ชื่อของฉู่ซินเย่วตามใจชอบ ไม่เคยสนใจว่าจะสร้างความเสียหายให้ฉู่ซินเย่วยังไง สุดท้ายตอนนี้กลับถูกเข้าใจผิดว่าเป็นฉู่ซินเย่วจนเจอเรื่องแบบนี้เสียเอง…】
ทุกคนฟังแล้วต่างอึ้งไปหมด
ผู้จัดการรีบพูด “คุณฉู่เสวี่ยฉีบาดเจ็บสาหัส ยังไงก็ต้องขึ้นรถพยาบาลแน่นอน ดังนั้นคุณฉู่ซินเย่ว รบกวนคุณไปด้วยได้ไหมครับ?”
สีหน้าฉู่ซินเย่วเรียบเย็น หลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ลุกขึ้น ตั้งใจจะไปกับผู้จัดการ
“อย่าไปยุ่งเลย ตอนนี้เธอไม่ใช่คนตระกูลฉู่อีกแล้ว อย่าให้พวกเขามาพัวพันเธออีก” ฉินเฉาจะปล่อยให้ฉู่ซินเย่วไปเจอคนอันตรายแบบนั้นได้ยังไง
ยิ่งไปกว่านั้น ยังยากจะคาดเดาว่าเมื่อพ่อแม่ตระกูลฉู่รู้สาเหตุที่ฉู่เสวี่ยฉีถูกฟัน พวกเขาจะปฏิบัติกับฉู่ซินเย่วอย่างไร
ฉินเฉาดึงฉู่ซินเย่วไว้ ก่อนบอกเบอร์โทรชุดหนึ่งกับผู้จัดการ “ติดต่อพ่อแม่ตระกูลฉู่โดยตรง”
ผู้จัดการมีสีหน้าลำบากใจ แต่ภายใต้สายตากดดันของฉินเฉา ก็ยังหยิบมือถือขึ้นมาโทร
ฉู่ซินเย่วถอนหายใจเงียบๆ จริงๆ แล้วเธอไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับครอบครัวนั้นอีกต่อไปแล้ว
หลังติดต่อพ่อแม่ตระกูลฉู่ได้ ผู้จัดการกำลังจะไป ฉินเฉากลับพูดขึ้นกะทันหัน
“บอกทีมแพทย์ของพวกคุณให้ระวังหน่อย ฉู่เสวี่ยฉีมีโรคติดต่อ”
ฉินเฉาพูดชื่อโรคออกมา ทันใดนั้นทั้งโถงก็เงียบกริบ
ข่าวแรงขนาดนี้ เขากลับพูดออกมากลางที่สาธารณะโดยไม่สนใจความเป็นส่วนตัวของอีกฝ่ายเลย?
ฉินเฉาแค่นหัวเราะเย็นชา ก็ในเมื่อฉู่เสวี่ยฉีคิดจะทำเรื่องแบบนั้นกับเขา เขาจะไปสนใจอะไรอีก และอย่างน้อยก็ป้องกันไม่ให้ผู้หญิงบ้าคนนั้นไปทำร้ายบุคลากรทางการแพทย์คนอื่นด้วย