สายตาของเจียงเฉวียนเต็มไปด้วยความสงสัย
ศิลปะ วาดรูป อะไรแบบนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ใช้เงินจำนวนมาก เจียงเฉวียนจึงไม่เคยคิดจะเกี่ยวโยงเรื่องพวกนี้กับเมิ่งฝู
“เอาไว้ใช้วาดยันต์น่ะ” เมิ่งฝูพิงประตูอย่างเกียจคร้าน สีหน้าก็เชื่องช้า พูดตอบแบบไม่ใส่อารมณ์
พูดถึงตรงนี้ เมิ่งฝูก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ทันที เธอหันไปมองเจียงเฉวียนด้วยรอยยิ้มตาโค้ง ยิ้มจนเหมือนหิมะทั้งภูเขาละลายลงในดวงตาของเธอ “ฉันวาดยันต์ได้อย่างเดียวนะ? ฉันยังปรุงยาเม็ดยืดชีวิตได้ด้วย ขยายอายุขัย ไม่หลอกเด็กไม่หลอกคนแก่ สนใจไหม?”
เธอเป็นคนขี้เกียจมาแต่ไหนแต่ไร แม้แต่รอยยิ้มยังดูไม่จริงใจ
คนขับรถที่ชินกับความสวยสะกดใจของเธอมาโดยตลอด ถึงกับตะลึงเมื่อเห็นเธอยิ้มแบบนั้น
เจียงเฉวียนที่เพิ่งเข้าใจว่าเมิ่งฝูกำลังพูดเรื่องอะไร สีหน้าก็จริงจังขึ้นทันที ขมวดคิ้วลึก “...พูดจาไร้สาระไปใหญ่ ไหนจะเรื่องภูตผีปีศาจ ฉันว่านะแม่เธอพูดถูก เธอควรกลับไปเรียนหนังสือ อย่าให้พวกเรื่องงมงายมาทำลายชีวิต”
“งั้นคุณไม่เอา?” เมิ่งฝูหันไปมองเจียงเฉวียน พอแน่ใจว่าเขาไม่ต้องการจริงๆ ก็เลิกรอยิ้มทันที กลับสู่ท่าทีเฉยเมยเหมือนเดิม
แม้แต่รอยยิ้มปลอมๆ ยังไม่อยากเสียเวลาแกล้ง
เหมือนกับเมื่อกี้เป็นเพียงภาพลวงตา
แล้วเธอก็เคาะกรอบประตูเบาๆ พูดเย็นชา “คนข้างในน่ะ ถ้าจะเอาของออกมาก็รีบหน่อย”
คนขับรถที่อยู่ด้านหลังถึงกับยืนยันในใจว่า สิ่งที่เขาเห็นบนรถเมื่อตะกี้ไม่ใช่ภาพลวงตา
คุณหนูมีสองบุคลิกจริงๆ
เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างในถือถังสีสองใบเล็กๆ เดินออกมา เงยหน้ามองเมิ่งฝูแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องตรงข้าม
ตอนที่เขาเงยหน้า เจียงเฉวียนกับคนขับรถก็มองเห็นหน้าชัดเจน
ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ไม่ใช่คนที่เติบโตมาในครอบครัวธรรมดาแน่นอน
หลังจากประตูถูกปิด เจียงเฉวียนก็มองเมิ่งฝูเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “เธอสองคนรู้จักกันดีเหรอ?”
“ไม่รู้จัก” เมิ่งฝูถอดหน้ากากฝั่งที่เหลือออก
เมิ่งฝูชัดเจนว่าไม่อยากพูดมาก เจียงเฉวียนเองก็แทบไม่มีบทสนทนากับเธอมาก่อน จึงเปลี่ยนเรื่องแทน “เมื่อกี้พูดเรื่องกลับไปเรียนมัธยมปลาย เธอว่ายังไง? ไม่ว่าอยู่ที่ไหน ถ้ามีอะไรที่ถนัดก็ดีทั้งนั้นแหละ”
“แล้วแต่สถานการณ์” เมิ่งฝูเปลี่ยนรองเท้าในประตู พูดสั้นๆ แบบไร้ความรู้สึก
ไม่ใช่เมิ่งฝูคนที่น่ารักในโรงพยาบาลอีกแล้ว
เจียงเฉวียนถอนหายใจ อวี่เจินหลิงเคยพูดไว้ว่า ไม่ว่ายังไงก็ต้องให้เมิ่งฝูกลับไปเรียนใหม่ ถึงแม้แค่ได้วุฒิก็ยังดี “ไม่ต้องกลัวตามบทเรียนไม่ทัน ฉันจะหาคนมาช่วยติวให้ หรือถ้าอยากไปเรียนต่างประเทศก็ได้ พ่อทำเพื่อเธอทั้งนั้น”
เมิ่งฝูเพิ่งกลับมาอยู่กับบ้านเจียงแค่สองปี เจียงเฉวียนไม่เคยดูแลเธอก่อนหน้านี้สิบกว่าปี เขาเลยไม่กล้าบังคับมาก และมีคุณปู่คอยให้ท้ายอีก เขายิ่งไม่กล้าก้าวก่าย
“งั้นพ่อช่วยซื้อมหาวิทยาลัยโจวต้าให้ฉันสิ?” เมิ่งฝูในที่สุดก็หันไปมองเขาตรงๆ
โจวต้า มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของเจ็ดทวีป เป็นอันดับหนึ่งของจริง ทุกปีมีนักเรียนจากจีนที่สอบเข้าได้เพียงไม่กี่คน ทั้งโลกมีนักเรียนระดับมหาวิทยาลัยนับสิบล้าน แต่มีเพียงไม่กี่พันคนที่ได้เข้าเรียนที่นั่น
เรียกว่าหนึ่งในหมื่นก็ไม่เกินจริง
เจียงเฉวียน: “……”
“ดูเหมือนพ่อก็ทำไม่ได้แฮะ” เมิ่งฝูมองเขาอย่างเสียดาย “ฉันเตรียมตัวนอนรอแล้วนะเนี่ย”
“เธอคิดว่ามหาวิทยาลัยพวกนี้ซื้อกันได้หรือไง? เปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัย A ได้ไหม แบบนั้นยังพอมีทางช่วยได้” เจียงเฉวียนลูบขมับ รู้สึกปวดหัว “โจวต้า? แม้แต่พี่สาวเธอยังไม่กล้าคิดฝันแบบนั้นเลย ช่างเถอะ พูดไปเธอก็ไม่เข้าใจ”
เจียงเฉวียนไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อ “ตอนเย็นอย่าลืมกลับบ้านกินข้าวนะ ลุงของเธอก็มาด้วย ต้องกลับมาให้ได้ล่ะ”
เมิ่งฝูตอบแค่ “อืม”
แล้วหันไปมองคนขับรถ
คนขับไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร
เมิ่งฝูพูดกับเขาอย่างสุภาพ “พรมที่บ้านเพิ่งเปลี่ยนใหม่ ถ้าคุณไม่มีรองเท้าแตะ...”
คนขับรถมองดูพรม: “……”
สีเทาอ่อน เขาอยู่บ้านเจียงมา 20 กว่าปี เป็นคนสนิทของเจียงเฉวียน สิ่งดีๆ เขาเห็นมามาก แต่พรมเส้นนี้ดูไม่ออกว่าพิเศษตรงไหน
เขาจึงยกเท้ากลับมา
เจียงเฉวียนเดิมทีก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปอยู่แล้ว อาจจะเพราะโดนเมิ่งฝูย้อนแรงๆ มาตลอดทาง
จึงไม่ได้พูดอะไรอีก
ตอนลงมาพร้อมคนขับรถ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ “เมื่อกี้ เด็กผู้ชายข้างห้องฝูเอ๋อร์ ถือสีวาดรูปไว้นี่นา เด็กคนนี้หลอกฉันอีกแล้ว?”
นั่นมันไม่ใช่ผงจูซาใช้วาดยันต์เลย
คนขับพึมพำ เขาว่าคุณหนูไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ
ตอนบ่าย เมิ่งฝูทำอะไรบางอย่างในห้องทำงาน
จนถึงห้าโมงเย็น เธอถือถุงผ้าไหมใบหนึ่งออกจากบ้าน
พอออกจากประตู โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ เมิ่งฝูใส่หูฟังข้างหนึ่ง อีกข้างเอาฮู้ดของเสื้อคลุมมาคลุมหัว
ปลายสายคือซูเฉิง เขากำลังรอสัญญาณไฟแดง ท่ามกลางแสงไฟยามค่ำ ใบหน้าเขาดูสงบแฝงเสน่ห์ “พรุ่งนี้จะลาหยุดอีกไหม?”
“ไม่ล่ะ จะกลับไปซ้อม” เมิ่งฝูคำนวณดู วันนี้ก็ลาหยุดไปอีกวัน คงจะโดนเกลียดอีกแน่
ซูเฉิงไม่ได้ถามว่าเธอไปทำอะไรมา แค่พูดในฐานะผู้ช่วยที่ดี “พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปรับไปซ้อมนะ”
เมิ่งฝูตอบ “อืม” อย่างหมดแรง ก่อนเรียกรถกลับบ้านเจียง “หกโมงมารับนะ”
บ้านเจียง
วันนี้บ้านเจียงเชิญลุงของเมิ่งฝู อวี่หย่ง มาทานข้าวด้วย
ตอนเมิ่งฝูมาถึง คนในบ้านเจียงทั้งครอบครัว รวมถึงอวี่หย่งก็นั่งอยู่กันพร้อมหน้า
ทุกคนกำลังนั่งอยู่รอบโต๊ะน้ำชา พูดคุยหัวเราะ อารมณ์ดีชัดเจน
ระหว่างที่บรรยากาศกำลังครึกครื้น คนรับใช้ก็พูดขึ้นจากหน้าประตู “ท่านนาย ท่านหญิง คุณหนูกลับมาแล้วค่ะ”
บรรยากาศที่คึกคักถึงกับหยุดชะงักไปชั่วครู่
เจียงซินเฉินหยิบขนมเข้าปาก แล้วแค่นเสียงทางจมูกอย่างดูถูก
ลุงอวี่หย่งยังคงจิบชา คุยกับเจียงซินหรานและเจียงเฉวียนโดยไม่หันไปมอง
อวี่เจินหลิงอยู่ในครัว กำลังดูแลเรื่องอาหาร
เจียงซินหรานวางสมุดภาพในมือ แล้วหันไปทางประตูยิ้ม “น้องสาวกลับมาแล้วเหรอ วันนี้ไม่ซ้อมเหรอ?”
เจียงซินหรานกับเมิ่งฝูอายุเท่ากัน บ้านเจียงไม่อยากให้เจียงซินหรานต้องกลับไปอยู่เบื้องหลัง เลยบอกให้ทั้งคู่เรียกกันว่า "พี่น้อง"
เจียงเฉวียนนึกถึงเรื่องที่โดนเมิ่งฝูย้อนตอนกลางวัน จึงอารมณ์ขุ่นนิดหน่อย แต่การที่เขาพูดแบบนั้นก็เพราะหวังดี “ฝูเอ๋อร์ มานี่ ลุงเธอมา ทำไมไม่ทักคนหน่อยล่ะ”
เมิ่งฝูเงยหน้าขึ้น พูดแบบเฉยเมยและไร้มารยาทว่า “ลุง”
เจียงเฉวียนกลัวว่าเธอจะพูดว่า “ฉันมีลุงด้วยเหรอ?”
เห็นว่าเธอดูเชื่อฟังหน่อย เขาก็ไม่ใส่ใจท่าทีของเธอ
“วันนี้ลุงเธอมา เพื่อดูภาพวาดของพี่สาวเธอ พี่เธอได้เข้าร่วมจัดแสดงภาพวาดหมึกจีนระดับ C ที่หอศิลป์เมืองที เธอน่ะ ควรเรียนรู้จากพี่สาวบ้าง” เจียงเฉวียนเล่าเรื่องที่เพิ่งพูดกันไป
“อ๋อ” เมิ่งฝูยังตอบแบบไม่ใส่ใจ
เจียงซินเฉินหัวเราะเยาะ “พ่อจะพูดกับเธอไปทำไม เธอรู้เหรอว่าระดับ C คืออะไร?”
“เงียบไปเลย” เจียงเฉวียนถลึงตาใส่เขา ก่อนหันไปพูดกับอวี่หย่ง “ลุงเธอ คุณอาจไม่รู้ ฝูเอ๋อร์ก็วาดรูปได้เหมือนกันนะ”