“เมิ่งฝู เธอจำไว้นะ ตอนนี้เธอกลับมาอยู่บ้านตระกูลเจียงแล้ว คำพูดและการกระทำของเธอมีคนมากมายคอยจับตามองอยู่ ฉันไม่สนหรอกว่าแต่ก่อนเธอจะใช้ชีวิตอยู่ในที่แบบไหน แต่ตอนนี้เธอต้องเลิกพฤติกรรมแย่ๆ พวกนั้นให้หมด คุณปู่เธอก็ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้หรอก ไม่ต้องเสียเวลาเปล่าๆ” อวี่เจินหลิงพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ
อวี่เจินหลิงกับเจียงเฉวียนแน่นอนว่าเคยสืบเรื่องของเมิ่งฝูมาแล้ว
เธอเติบโตมาจากหมู่บ้านห่างไกลที่กันดาร แทบไม่มีอะไรเจริญเลย อวี่เจินหลิงก็เลยไม่คิดว่าเมิ่งฝูจะได้รับการอบรมสั่งสอนมาดีเท่าไหร่
หลังจากเมิ่งฝูถูกรับตัวกลับมา เธอก็ย้ายเข้ามาอยู่บ้านตระกูลเจียงทันที อวี่เจินหลิงถึงแม้จะดีใจที่เธอย้ายกลับมา แต่ลึกๆ ในใจก็ยังรู้สึกไม่ค่อยพอใจอยู่ดี
พอรู้ว่าเมิ่งฝูไม่เคยกลับไปเยี่ยมคนที่เลี้ยงเธอมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว อวี่เจินหลิงก็เริ่มรู้สึกว่าเมิ่งฝูเป็นคนที่ไม่รู้คุณคน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแสดงความห่วงใยต่อพ่อแม่ ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูกต้องอาศัยความใส่ใจในการดูแลรักษา
ถ้าเมิ่งฝูหยิบเอาเครื่องรางขอพรที่ไปขอจากอาจารย์มามอบให้ อวี่เจินหลิงก็อาจจะไม่ว่าอะไร แต่นี่เธอดันหยิบ “ยันต์” ที่ตัวเองวาดออกมาให้แทน
นี่มันจะเหมือนของกินพวกนั้นเหรอ? อาหารยังไงก็ยังบ่งบอกถึงความตั้งใจผ่านการลงมือทำเอง
แต่พวกยันต์ที่วาดเองแบบนี้?
อวี่เจินหลิงถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห
เธอคิดอะไรของเธอกันนะ?
จะไปโทษคนตระกูลถงที่มีอคติกับเมิ่งฝูและยังไม่ยอมรับเรื่องหมั้นหมายของทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้
“ที่ว่า ‘ที่แบบนั้น’ กับ ‘ที่แบบนี้’ คืออะไร? เธออย่าเพิ่งว่ากลับมาแบบนี้สิ ยันต์ที่วาดมันทำไมเหรอ พรุ่งนี้ฉันจะเอาไปให้พ่อเอง” เจียงเฉวียนก่อนหน้านี้ก็ไม่ค่อยชอบเมิ่งฝูเหมือนกัน แต่วันนี้เริ่มมองเธอใหม่ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร “ฝูเอ๋อร์เป็นลูกสาวของเธอนะ”
ได้ยินแบบนี้ สีหน้าของอวี่เจินหลิงเปลี่ยนไปทันที “ฉันก็ทำไปเพราะหวังดี จะจัดการให้เธอได้เรียนหนังสือก็ไม่ไปเรียน ถ้าเธอมีความตั้งใจได้สักครึ่งของซินหราน ฉันก็คงไม่ต้องเหนื่อยใจแบบนี้”
เจียงเฉวียนไม่อยากพูดอะไรต่อหน้าลูกอีก แค่ปรายตามองอวี่เจินหลิงเป็นการเตือน
แล้วหันไปมองเมิ่งฝู เธอยังคงยืนอยู่ด้วยท่าทีเรียบร้อย
พอคิดว่าเธอใช้ชีวิตยากลำบากมา 16 ปีแบบไม่มีน้ำไม่มีไฟ เจียงเฉวียนก็รู้สึกสงสารขึ้นมาในใจ “ฉันกับคนดูแลจะไปส่งเธอที่บ้านเอง”
ที่ห้องโถง เจียงซินเฉินที่ได้ยินเสียงก็แอบมองออกมาด้านนอก แอบเห็นถุงผ้าบนมือเจียงเฉวียนก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ
“ท่าทางอะไรของเธอ?” เจียงเฉวียนหันไปมองเจียงซินเฉิน “สิ่งที่คุณปู่สอนในโรงพยาบาลวันนี้เธอลืมหมดแล้วเหรอ? ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่เลยหรือไง?”
เรื่องต่างๆ ในบ้านตระกูลเจียงมักเป็นเจียงเฉวียนที่ดูแล เขามีบุคลิกเคร่งขรึมและน่าเกรงขาม พอเอาจริงขึ้นมา เจียงซินเฉินก็ยังต้องกลัว
เจียงซินเฉินมองเมิ่งฝูอย่างไม่พอใจ เมิ่งฝูเอียงศีรษะเล็กน้อย ยิ้มมุมปากให้เขา
“เธอ…” เจียงซินเฉินโมโหจนอยากพูดอะไรออกมา
“เจียงซินเฉิน” เจียงเฉวียนมองเขาด้วยสายตาเด็ดขาด
เจียงซินเฉินหันไปมองเจียงซินหรานในห้องโถง ก่อนจะตอบอย่างอึดอัดใจและไม่พอใจ “รู้แล้วครับ พ่อ”
เจียงเฉวียนจึงพาเมิ่งฝูออกไป
เจียงซินเฉินทำหน้าบูดบึ้งเดินกลับเข้าห้องโถง อวี่เจินหลิงก็เหมือนจะใจลอยไปไหน ไม่รู้คิดอะไรอยู่
“ซินเฉิน” เจียงซินหรานวางโทรศัพท์ลง แล้วยิ้มอ่อนโยนให้เขา “เมื่อกี้เธอพูดว่าโจทย์ข้อนี้ยังไม่เข้าใจใช่ไหม? ฉันช่วยดูให้”
ทั้งสองเริ่มพูดคุยกันเรื่องคณิตศาสตร์
บนโซฟาฝั่งตรงข้าม อวี่เจินหลิงมองทั้งสองพูดคุยกันอย่างกลมเกลียวในใจก็รู้สึกสบายใจขึ้นมามาก
เจียงซินหรานเก่งมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเรื่องไหนก็มีดีให้แสดงอยู่เสมอ ได้รางวัลจากโรงเรียนเป็นประจำ เรียนวาดรูปกับอวี่หย่งก็มีผลงานพอตัว ถึงแม้อายุยังน้อยแต่ก็เป็นที่รู้จักในวงสังคมเมืองที แล้ว
ทั้งกตัญญูและว่านอนสอนง่าย ลูกสาวแบบนี้ใครจะไม่รัก?
แต่งเข้าบ้านตระกูลถง ก็จะช่วยเสริมอำนาจให้ทั้งบ้านเจียงและบ้านอวี่ในเมืองหลวงได้ไม่น้อย
คิดถึงตรงนี้ อวี่เจินหลิงก็นึกถึงเมิ่งฝูขึ้นมาอีกครั้ง ถึงกับวางถ้วยชาลงแรงๆ เพราะไม่อยากดื่มต่อแล้ว
ทางด้านอวี่หย่งก็ขับรถกลับถึงบ้านอวี่แล้ว
บ้านอวี่เป็นวิลล่าหลังเดี่ยว มีภูเขาจำลองและธารน้ำไหลตั้งแต่หน้าประตู ดูมีบรรยากาศแบบกวีและศิลป์ ตัวอาคารทั้งหลังออกแบบเป็นสไตล์โบราณ
ภายในห้องหนังสือ
คุณตาของตระกูลอวี่กำลังอ่านหนังสือเก่าอยู่
พอเห็นอวี่หย่งเดินเข้ามา เขาก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “เรื่องที่ตกลงกับซินหรานเรื่องพื้นที่จัดแสดงระดับ C เป็นยังไงบ้าง?”
“ตกลงใช้ภาพดอกโบตั๋นที่เคยพูดไว้ก่อนหน้านี้” เพราะเรื่องของเมิ่งฝู อวี่หย่งยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่
คุณตาอวี่เห็นเขาท่าทางแบบนี้ก็แปลกใจ “ทำไมทำหน้าตาแบบนี้? มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า?”
“ไม่พูดจะดีกว่า” อวี่หย่งไม่อยากพูดถึงอีก
คุณตาก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อ แต่เปลี่ยนเรื่องไปพูดเรื่องอื่น “วันนี้ได้เจอคนตระกูลถงใช่ไหม?”
ตระกูลถงกับตระกูลเว่ย เป็นเรื่องใหญ่ของเมืองที ในช่วงนี้
“ไม่ได้เจอ” อวี่หย่งนั่งลงอีกฝั่ง “วันนี้น้องสาวแค่อยากเชิญคนตระกูลถงมาคุยเรื่องหมั้น แต่คนตระกูลถงก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ”
คิดดูก็พอรู้ คนตระกูลถงไม่พอใจเมิ่งฝูมาก
คุณตาอวี่ปกติจะยุ่งอยู่กับการประชุมวิชาการและเดินทางไปหลายเมือง เคยเจอเมิ่งฝูแค่ครั้งเดียวเมื่อปีใหม่ปีที่แล้ว ตอนนั้นแค่ให้เงินแต๊ะเอียเธอไป ไม่ค่อยรู้จักเธอมากนัก ได้แต่ฟังจากคนรอบข้าง “หลานสาวฉันคนนี้ อยู่ในเมืองที มานาน เธอมีพรสวรรค์อะไรไหม?”
“สองปีแล้ว ยังไม่กลับไปเรียนมัธยม พอเห็นซินหรานเก่งเรื่องวาดภาพจีนก็อยากเรียนบ้าง แค่นี้ยังพอเข้าใจได้ แต่ถามอะไรก็ตอบไม่ได้ ทำตัวเหมือนลอกคนอื่น ดูตลกมาก” อวี่หย่งส่ายหัว พูดด้วยอารมณ์ไม่พอใจ “สายตาต่ำเกินไป อาจจะติดนิสัยอยู่ชนบทมานาน พอมาอยู่เมืองที กลับเห็นแต่ความฟุ้งเฟ้อของวงการบันเทิง แบบนี้คงไม่อาจเป็นคนยิ่งใหญ่ได้”
คุณตาอวี่นิ่งไปพักหนึ่ง เสียดายจริงๆ
ลูกหลานบ้านอวี่นอกจากอวี่หย่ง ก็ยังไม่มีใครที่มีพรสวรรค์โดดเด่น พอมีเจียงซินหรานเข้ามา คุณตาอวี่ก็รู้สึกดีใจมากในตอนแรก เสียดายที่ซินหรานไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของอวี่เจินหลิง
ตอนนี้เจียงเฉวียนก็พาเมิ่งฝูมาถึงคอนโดแล้ว
ไฟในคอนโดค่อนข้างสลัว เจียงเฉวียนเป็นห่วงเลยเดินขึ้นมาด้วย และพูดปลอบใจว่า “ลุงเขาไม่สอนเธอ เธอก็ไม่ต้องเสียใจ เขาสอนแต่คนที่ไม่ธรรมดา ถ้าเธออยากเรียนวาดภาพจีนจริงๆ พรุ่งนี้ฉันจะหาครูเก่งๆ ให้ใหม่”
พ่อบ้านเจียงเดินตามอยู่ข้างหลัง พอได้ยินเจียงเฉวียนพูดแบบนั้นก็มองเมิ่งฝูแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
“ไม่ต้อง” เมิ่งฝูหยิบกุญแจมาไขประตู ท่าทางไม่ใส่ใจเลยสักนิด
ผู้ดูแลอดไม่ได้ เลยพูดออกมาหนึ่งประโยค “คุณหนูเริ่มเรียนวาดรูปตั้งแต่อายุสี่ขวบ พอถึงตอนนี้เลยได้พื้นที่จัดแสดงระดับ C คุณลุงถึงยอมสอนเธอ เพราะเธอมีพรสวรรค์จริงๆ”
คุณหนูที่พูดถึงนี้ แน่นอนว่าคือเจียงซินหราน คนใช้ในบ้านเจียงเรียกเมิ่งฝูว่า ‘คุณหนูเมิ่ง’ มาตลอด
เมิ่งฝูเปิดไฟ พอได้ยินก็หันไปมองผู้ดูแลด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งเย้ย “แค่พื้นที่จัดแสดงระดับ C นี่เก่งมากเลยเหรอ? แล้วระดับ B กับ A ล่ะ ถือว่าเป็นอะไร?”