ซีหนานเฉิงละสายตากลับมา สีหน้าและน้ำเสียงเย็นชาเกินไป
สิ่งที่เมิ่งฝูพูด เขาไม่แม้แต่จะอยากฟัง ตอนนี้ยังจะหาข้ออ้างอีกเหรอ?
เขาเพียงหันไปมองฉู่เย่ว “เลือกเสร็จรึยัง?”
ฉู่เย่วเป็นหนึ่งในเด็กฝึกที่มีความสามารถโดดเด่นที่สุดในกลุ่มนี้ ซีหนานเฉิงชื่นชมเด็กฝึกที่มีความสามารถ น้ำเสียงของเขาจึงอ่อนโยนลงมาก
ฉู่เย่วยังลังเลว่าจะเลือกกลุ่มไหนดี
เธอไม่ถนัดด้านการสร้างสรรค์ แต่การเต้นกับการร้องยังพอไปวัดไปวาได้
ในด้านความนิยมแล้ว ซีหนานเฉิงก็เป็นหนึ่งในสี่เมนเทอร์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด
“เธอแน่ใจว่าจะเลือกกลุ่มร้องเต้นเหรอ?” ฉู่เย่วหันไปถามเมิ่งฝู
มีปากกาเมจิกเพียงแท่งเดียว อยู่ในมือของฉู่เย่ว และเมิ่งฝูก็ให้เธอเขียนชื่อไว้ในกลุ่มร้องเต้น
สิ่งนี้ทำให้ฉู่เย่วรู้สึกไม่เข้าใจ
พื้นฐานของเมิ่งฝูนั้นดีมาก ความจำก็ยอดเยี่ยม
ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาที่เธอสอนเมิ่งฝู เธอรู้สึกได้ทันทีว่าแค่เธอสอนเพียงครั้งเดียว เมิ่งฝูก็สามารถเรียนรู้ภาพรวมของท่าเต้นได้แล้ว แม้จะยังแข็งๆ ไม่มีความอ่อนช้อยแบบคนที่เคยเรียนเต้นมาก่อน แต่ถ้านำสไตล์แบบนั้นไปใช้กับสตรีทแดนซ์ จะดูโดดเด่นมาก
การแสดงในคืนวันนั้นก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง
ถ้าให้ฝึกอีกสัปดาห์หนึ่ง เพื่อนำไปใช้ในการแสดงเดี่ยวครั้งหน้า ฉู่เย่วคิดว่าเมิ่งฝูสามารถสะเทือนไปทั้งเวทีได้เลย
การแสดงแบบนั้นยิ่งสามารถดึงดูดใจผู้ชมได้มากกว่า
แต่ตอนนี้เมิ่งฝูกลับเลือกกลุ่มร้องเต้น ซึ่งมีเวลาเตรียมตัวแค่หนึ่งสัปดาห์ เธอต้องฝึกทั้งร้องและเต้น และคราวนี้กลุ่มร้องเต้นจะไม่มีการใช้ไมค์หลอก เมิ่งฝูต้องร้องจริง พูดตามตรง ฉู่เย่วรู้สึกเป็นกังวลมาก...
“ก็พอไหวนะ เธอเขียนไปเถอะ” เมิ่งฝูยักคางนิดๆ ให้ฉู่เย่ว
ฉู่เย่วจ้องหน้าเธอ อ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร
ชื่อก็เขียนไปแล้ว ตอนนี้จะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ แถมกลุ่มร้องเต้นก็เต็มแล้ว บางทีเมนเทอร์กลุ่มนั้นอาจจะไม่อยากให้เมิ่งฝูอยู่ แล้วจับเธอย้ายไปกลุ่มเต้นรำแทนก็ได้
ฉู่เย่วมองเมิ่งฝูเขียนชื่อเสร็จ แล้วก็เขียนชื่อของตัวเองไว้ในช่องเต้น
เมื่อแต่ละคนเลือกกลุ่มของตัวเองเสร็จแล้ว เมนเทอร์ทั้งสี่คนก็เข้าไปในห้องเพื่อหารือเกี่ยวกับการเลือกคน
หลังจากเลือกเสร็จ เด็กฝึกทั้งหมดในห้องก็นั่งแยกกันอย่างเงียบๆ ทุกคนต่างกังวลว่าตัวเองจะถูกเมนเทอร์ในกลุ่มตัวเองตัดออกหรือไม่
“กลุ่มสร้างสรรค์นั่นไม่มีคนเลย” อู๋หยาเถิงนั่งอยู่บนพื้น มือเท้าคาง พูดด้วยความกังวล “ฉันเลือกกลุ่มร้องเต้น ถ้าโดนเมนเทอร์ตัดออกแล้วจับไปกลุ่มสร้างสรรค์ล่ะก็ จบแน่ๆ”
“ฉันเลือกกลุ่ม โวเคิล” พูดถึงตรงนี้ เธอก็มองไปทางเมิ่งฝูกับฉู่เย่วด้วยความอยากรู้ “พวกเธอสองคนเลือกอะไรเหรอ?”
“ฉันเลือกเต้น เธอเลือกร้องเต้น” ฉู่เย่วพูดสั้นๆ กระชับ
พอเธอพูดจบ อู๋หยาเถิงกับเว่ยจิ่นก็ตกใจไปเล็กน้อย
“ไม่ใช่... เธอทำไมไม่เลือกเต้นล่ะ? แค่พลังกับแรงส่งของเธอน่ะ ฝึกอีกอาทิตย์นึงยังไงก็ต้องดีกว่ารอบที่แล้วแน่นอน” เว่ยจิ่นมองไปทางเมิ่งฝู
“พอเถอะ อย่าพูดเรื่องนี้แล้ว” ฉู่เย่วนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเมิ่งฝูอีกฝั่งหนึ่ง ไม่อยากให้เว่ยจิ่นพูดต่อ จึงเปลี่ยนเรื่อง “เมื่อวานเธอมีธุระอะไรสำคัญเหรอ? ฉันเห็นเมนเทอร์ซีดูโกรธอยู่”
“เขา... ก็เหมือนเป็นคุณปู่ของฉันแหละ” เมิ่งฝูนั่งพิงกำแพง ขาพับข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างเหยียดออกไป “อยู่ที่โรงพยาบาล ฉันแค่ไปเยี่ยมเขานิดหน่อย”
“เธอกับคุณปู่สนิทกันดีเลยเนอะ” เว่ยจิ่นกับอู๋หยาเถิงพยักหน้า เมิ่งฝูถึงกับกล้าขอลาหยุดช่วงนี้เพื่อไปเยี่ยมคุณปู่ แสดงว่าความสัมพันธ์คงดีจริงๆ
เว่ยจิ่นถือปากกาอยู่ เธอมองไปรอบๆ แล้วกดไมค์ไว้ก่อน พูดเสียงเบา “เมื่อกี้ที่เธอพูดถึงเย่ซูหนิงน่ะ ฉันรู้ว่าเธอไปไหน แล้วก็รู้ด้วยว่าเมนเทอร์ซีพูดหมายถึงอะไร”
อู๋หยาเถิงกับฉู่เย่วหันไปมองเว่ยจิ่นพร้อมกัน เย่ซูหนิงเป็นคนลึกลับที่สุดในรายการนี้ อย่าว่าแต่ผู้เข้าแข่งขันเลย แม้แต่เมนเทอร์ก็ยังสงสัยว่าเธอจะไปได้ไกลแค่ไหน
“หมายความว่ายังไงเหรอ?”
“เธอไม่ได้ลาหยุด แค่ถูกเรียกไปฝึกเดี่ยวเท่านั้นเอง” เว่ยจิ่นพูดด้วยความอิจฉา “เมนเทอร์ซีก็ไม่ได้พูดผิดนะ เย่ซูหนิงน่ะ คู่แข่งของเธอไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นเวทีระดับนานาชาติ ส่วนพวกเรา คงไม่รอดแม้แต่รอบแรกด้วยซ้ำมั้ง”
“เธอจะไปเวทีระดับโลกเหรอ?” ฉู่เย่วที่ปกติเย็นชาก็ยังอดตกใจไม่ได้
สถานการณ์ในประเทศพวกเธอก็รู้ดี แม้ว่า “เบสต์ไอดอล” จะเกาะกระแสโลกทุกปี แต่ในประเทศก็ยังถือเป็นเวทีเล็กๆ
ถ้าขึ้นไปเวทีระดับนานาชาติได้...
สัญญาที่ได้จากบริษัทก็จะเป็นระดับ “S” ทันที และจะได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่ รายการ “โกบอล ไอดอล” ที่ร่วมมือกันของสี่ประเทศก็ได้รับความนิยมมากตลอดมา
แม้พวกเธอจะรู้ว่าเย่ซูหนิงเก่ง แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะตั้งเป้าสู่เวทีระดับโลกเลยจริงๆ
อีกคนที่พูดถึงเวทีระดับโลกอีกแล้ว
เมิ่งฝูนั่งพิงกำแพง แล้วยิ้มนิดหนึ่ง
ไม่พูดอะไรอีก
ในห้อง เมนเทอร์ทั้งสี่กำลังคัดเลือกสมาชิกแต่ละกลุ่ม
ตอนที่เด็กฝึกเลือกกลุ่ม จะเห็นแค่ประเภทของกลุ่มเท่านั้น เพราะกลัวว่าพวกเขาจะเลือกตามตัวเมนเทอร์
เวทีรอบนี้เกือบจะเป็นเวทีเดี่ยว กลุ่มสร้างสรรค์จึงไม่ค่อยเป็นที่นิยม
ในด้านความสามารถ ซีหนานเฉิงเป็นเมนเทอร์สายร้องเต้น ทั้งร้องและเต้นเขาก็ถนัด เป็นไอดอลชื่อดังบนโลกออนไลน์ ส่วนถังเจ๋อเป็นนักร้องมืออาชีพ เต้นก็พอดูได้ เหวินอวี่ไม่ถนัดทั้งร้องและเต้น แต่เขาเก่งเรื่องแต่งเพลงและเขียนเนื้อเพลง ส่วนอาจารย์โอวหยางเป็นนักเต้นในวง ตอนนี้จึงรับหน้าที่ดูแลกลุ่มเต้น
“เมนเทอร์ซี กลุ่มคุณคนแน่นเลยนะ” เหวินอวี่มองกลุ่ม “ร้องเต้น” แล้วหัวเราะเล็กน้อย “ดูท่าคงต้องโยกคนมาให้กลุ่มผมเยอะหน่อยแล้วล่ะ”
กลุ่ม “สร้างสรรค์” ของเขาแทบไม่มีคนเลย
ซีหนานเฉิงพยักหน้าไปพลาง ดูรายชื่อกลุ่มตัวเองไปด้วย ห้าสิบคน มีอย่างน้อยยี่สิบคนที่เลือกกลุ่มเขา
สายตาเขาหยุดอยู่ที่ชื่อสุดท้าย
เมิ่งฝู
นึกถึงที่เหวินอวี่พูดว่า ตัวหนังสือของเมิ่งฝูสวย จริงๆ ก็แค่พอใช้ได้เท่านั้น
เขายื่นมือออกไป แล้วขีดชื่อของเมิ่งฝูออกโดยตรง
จริงๆ ตอนขีดชื่อเด็กฝึกออก เมนเทอร์ทุกคนลำบากใจ ซีหนานเฉิงก็เช่นกัน เขามักจะใช้เวลาไตร่ตรองอย่างช้าๆ แต่กับเมิ่งฝู เขากลับไม่คิดอะไรเลยสักนิด
“เมนเทอร์ซี คุณไม่เอาเมิ่งฝูเหรอ?” ถังเจ๋อเดินเข้ามาดูแล้วยิ้ม “ดีเลย งั้นย้ายมาที่กลุ่มผมก็ได้”
ได้ยินแบบนั้น ซีหนานเฉิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “คุณพูดจริงเหรอ? คุณรู้ตัวไหมว่าคุณรับผิดชอบกลุ่มไหนอยู่?”
ถังเจ๋อรับผิดชอบกลุ่ม โวเคิล
ไม่ใช่แค่ร้องสดทั้งหมด ยังต้องใช้เทคนิคการร้องอีก จะให้เมิ่งฝูมาอยู่กลุ่มนั้น? เมิ่งฝูได้ที่ 4 จากโหวตความนิยมบนอินเทอร์เน็ต นี่เป็นเวทีเดี่ยว เธอยังจะใช้ไมค์หลอกอีกเหรอ? หรือจะลิปซิงก์อีก?