ที่นี่คือโรงอาหาร พวกเธอไม่ได้ใส่ไมโครโฟน และไม่มีการถ่ายทำสดหรือกล้องใดๆ
ติงหลิวเย่วจึงไม่ต้องรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง แสดงความไม่พอใจต่อเมิ่งฝูออกมาอย่างชัดเจน
คาดว่าในค่ายฝึกนี้ คงไม่มีใครชอบเมิ่งฝูที่คอยเป็นตัวถ่วงทีม เธออยู่ทีมไหน ทีมนั้นก็เหมือนเจอกับหายนะ
“หลิวเย่ว?” เว่ยจิ่นมองแผ่นหลังของติงหลิวเย่วที่เดินจากไป อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง
สุดท้ายเธอหันมาทางเมิ่งฝู อธิบายว่า “ปกติเธอไม่เป็นแบบนี้หรอก คราวนี้แค่เพราะเวลามันเร่งเกินไป พรุ่งนี้เราต้องส่งเพลงกับท่าเต้นให้เมนเทอร์ดูแล้ว ทีมเรามีแค่เธอคนเดียวที่แต่งเพลงได้ เธอเลยกดดันมาก อย่าไปใส่ใจเลยนะ”
วันนี้เป็นวันที่สองของการฝึกแบบปิด จากเริ่มแต่งเพลง ไปจนถึงซ้อม จนถึงวันแสดงจริง มีเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ แทบทุกคนได้นอนวันละไม่ถึงห้าชั่วโมง
เมิ่งฝูดื่มนมไปหนึ่งอึก แล้วพูดพร้อมมองเว่ยจิ่นกับฉู่เย่ว “ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย”
เว่ยจิ่นเห็นเมิ่งฝูดูไม่โกรธ ก็ค่อยโล่งใจ “โอเค”
ส่วนคำพูดที่เมิ่งฝูบอกว่าจะช่วย เว่ยจิ่นกับฉู่เย่วก็แค่ฟังผ่านๆ ไม่ได้คิดจริงจัง ในสายตาของพวกเธอ ขอแค่เมิ่งฝูตั้งใจซ้อมกับพวกเธอก็ถือว่าเป็นการช่วยเหลือมากแล้ว
เพราะการแสดงบนเวที ไม่ใช่แค่เรื่องของคนใดคนหนึ่ง แต่คือการทำงานเป็นทีม
เมิ่งฝูฟังจากน้ำเสียงของเว่ยจิ่นแล้วก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้จริงจัง เธอไม่อธิบายอะไรต่อ แค่ยิ้มเล็กน้อย
สองคนนี้ถึงตอนนี้ก็ยังเชื่อใจติงหลิวเย่วาแบบไม่มีเงื่อนไข
นี่คงเป็นพลังของมิตรภาพแบบวัยรุ่น ที่เต็มไปด้วยความกล้าแบบไม่กลัวเจ็บ สุดท้ายก็ชนเข้ากับกำแพงจนเลือดตกยางออก
ชั้นสองของโรงอาหาร เป็นพื้นที่สำหรับเมนเทอร์และทีมงานกินข้าว
ซีหนานเฉิงถือขนมปังกับสลัด นั่งลงที่โต๊ะใกล้หน้าต่าง
พนักงานคนอื่นๆ แอบมองมาทางนี้ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปขัดจังหวะเขา
“แปะ”
มีคนวางถาดอาหารลง แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา
ซีหนานเฉิงเงยหน้าขึ้น มองเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง เขาจึงทักอย่างสุภาพ “ผู้กำกับมู่ครับ”
ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็คือผู้กำกับมู่ ผู้กำกับใหญ่ของรายการ เบสต์ไอดอล โซนประเทศจีน
“เด็กฝึกรุ่นนี้เป็นยังไงบ้าง?” ผู้กำกับมู่กินบะหมี่เนื้อไปด้วย เงยหน้าขึ้นถามซีหนานเฉิง
พอได้ยินคำถามนี้ ซีหนานเฉิงก็เหมือนนึกถึงใครบางคนขึ้นมา คิ้วขมวดเล็กน้อย “ฝีมือไม่ค่อยสม่ำเสมอ”
ผู้กำกับมู่ไอขึ้นมาทันที เขารู้เรื่องที่ซีหนานเฉิงเคยโมโหใส่เมิ่งฝู และเป็นเขาเองที่ออกหน้ามาไกล่เกลี่ย
รู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ผู้กำกับมู่เลยรีบเปลี่ยนเรื่องทันที เข้าประเด็นที่ตั้งใจมาคุย “หนานเฉิง ฉันไม่พูดอ้อมค้อมแล้วนะ นายคิดว่ารายการเราปีนี้ จะมีใครเข้าสู่รายการ โกบอล ไอดอลได้ไหม?”
รายการ เบสต์ไอดอล หลังจากเลือกสมาชิก 6 คน จะต้องไปแข่งขันกับสมาชิกจากอีก 4 ประเทศในรายการ โกบอล ไอดอลแต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ตัวแทนจากประเทศจีนไม่เคยผ่านรอบคัดเลือกเลยสักครั้ง
คุณภาพของบอยแบนด์และเกิร์ลกรุ๊ปในประเทศต่ำเกินไป ไม่มีใครยืนหยัดบนเวทีระดับนานาชาติได้
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถูกคนดูทั้งในและต่างประเทศล้อเลียนตลอด
ปีนี้รายการ เบสต์ไอดอล ของจีนเกือบไม่ได้จัดขึ้นด้วยซ้ำ
“ลุงมู่ ยอดผู้ชมของรายการเราในโซนทั้งสี่ประเทศน่ะ ต่ำที่สุด ยังไม่พอจะบอกอะไรอีกเหรอครับ?” ซีหนานเฉิงมองผู้กำกับมู่แวบหนึ่ง
พ่อของเขาเป็นเพื่อนสนิทกับผู้กำกับมู่ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่มาร่วมรายการ เบสต์ไอดอล เพราะรายการนี้คุณภาพโดยรวมในประเทศถือว่าต่ำ
“พูดตรงๆ นะ ฉันเซ็นสัญญาเดิมพันไว้ ว่าคราวนี้จะต้องมีคนจากเราเข้ารอบ โกบอล ไอดอลให้ได้” ผู้กำกับมู่เคาะโต๊ะเบาๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่ “นายคิดว่ามีใครมีแววเข้าสักคนไหม?”
“สัญญาเดิมพัน” เป็นสัญญาที่พบบ่อยในวงการบันเทิง ถึงจะเรียกว่าการเดิมพัน แต่จริงๆ มันคล้ายสัญญาออปชัน
ผู้กำกับมู่เซ็นสัญญาแบบนี้กับนักลงทุน ถ้ามีสมาชิกในเกิร์ลกรุ๊ปที่ผ่านเข้า โกบอล ไอดอลได้ เขาจะได้รับเงินตอบแทนจากนักลงทุน แต่ถ้าไม่ผ่าน ก็จะไม่ได้อะไรเลย รายการนี้ก็จะขาดทุนหนัก
นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ผู้กำกับมู่พูดอย่างจริงจัง ซีหนานเฉิงจึงเข้าใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น
เขาถือขนมปังโฮลวีต คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “อาจจะมีหนึ่งคนครับ”
“ใคร?” ผู้กำกับมู่หันมามองเขา
ซีหนานเฉิงวางขนมปังลง แล้วพูดอย่างชัดเจนทีละคำ “เย่ซูหนิง”
ผู้กำกับมู่ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ความคิดนายกับฉันเหมือนกันเลย เดือนนี้ นายกับเมนเทอร์อีกสามคนก็ให้ความสำคัญกับเย่ซูหนิงเต็มที่เลยนะ”
เย่ซูหนิงไม่ใช่แค่มีชื่อเสียงสูง เธอยังเป็นเด็กฝึกที่มีความสามารถรอบด้าน เป็นคนเดียวที่ตามเด็กฝึกท็อปของสามประเทศ ถ้าเมนเทอร์ทั้งสี่คนของทีมโปรดักชันทุ่มเต็มที่ อาจจะมีหวังเข้าสู่ โกบอล ไอดอลก็ได้
ซีหนานเฉิงรับหน้าที่นี้ไป ขนมปังในมือตอนนี้กลับดูหนักอึ้งขึ้นทันที
ห้องฝึก
ซีหนานเฉิงเรียกสมาชิกทีมของฉู่เย่วมารวมกัน เพื่อสาธิตท่าเต้นของเพลงต้นฉบับให้ดู
ระหว่างช่วงฝึกซ้อม เมนเทอร์จะมาดูความคืบหน้าอยู่ตลอด เมื่อวานเป็นทางถังเจ๋อ วันนี้เป็นซีหนานเฉิงที่มาคอยแก้ไขรายละเอียดท่าเต้นให้
ในฐานะเมนเทอร์ ซีหนานเฉิงมีฝีมือจริง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความแข็งแรงหรือรายละเอียดท่าเต้น เขาทำได้สมบูรณ์แบบมาก
หลังจากที่เขาสาธิตหนึ่งรอบ เมิ่งฝูก็จดจำไว้ในหัวทันที
จากนั้นก็ฝึกท่าทางหน้ากระจก
แม้เมิ่งฝูจะไม่เคยเรียนเต้น แต่เธอเคยฝึกหลายอย่างที่ช่วยเสริมสร้างร่างกาย ถึงจะไม่เป็นระบบ แต่ก็มีพื้นฐานอยู่บ้าง ท่าเต้นยากๆ ที่ซีหนานเฉิงสอน เธอก็สามารถทำต่อเนื่องได้ แม้จะยังดูเก้งก้างเล็กน้อย
เพราะเคยชินกับการต่อสู้และเคลื่อนไหวแบบมีแรงปะทะ พอให้ทำท่าที่เน้นความสวยงามแต่ไม่มีอันตรายแบบนี้ เมิ่งฝูก็ยังไม่ค่อยชิน
เธออ่านหนังสือมาเยอะ วิเคราะห์จุดอ่อนของตัวเอง เลือกข้อบกพร่องในร่างกาย แล้วตัดสินใจเริ่มฝึกจากท่าทางและความยืดหยุ่นก่อน อย่างน้อยต้องลดความรู้สึกดุดันลงให้ได้
หลังจากซีหนานเฉิงช่วยแก้รายละเอียดให้ฉู่เย่วและคนอื่นๆ เสร็จ เขาก็เตรียมจะไปดูคลาสอื่นต่อ
หันมาทางอีกด้าน เห็นเมิ่งฝูกำลังเขียนอะไรบางอย่าง จากนั้นเธอก็หยิบมือถือออกไปคุยโทรศัพท์
สายตาของซีหนานเฉิงกวาดผ่านเมิ่งฝู ไม่ได้หยุดอยู่นานเกินหนึ่งวินาที
เขาคิดว่าถ้าพรสวรรค์ไม่ดี แบบเว่ยจิ่นที่ฐานเต้นไม่ดี แต่พยายามสิบเท่าก็ยังน่าชื่นชม แต่คนแบบเมิ่งฝูที่ทั้งไม่มีพรสวรรค์และไม่พยายาม เขาไม่สามารถชื่นชมได้จริงๆ
“ไปกันเถอะ” ซีหนานเฉิงพูดกับเมนเทอร์อีกคน
เมนเทอร์อีกคนเคยฟังการแสดงสดของเมิ่งฝูมาก่อน ตอนเดินผ่านโต๊ะเธอ ก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นว่าเธอกำลังเขียนอะไร เลยก้มลงดู
“เคยได้ยินว่าเธอเขียนอะไรเกี่ยวกับหมู…”
คำพูดยังไม่ทันจบ พอเห็นเนื้อหาบนกระดาษก็ตกตะลึงไปทันที