บทที่ 452: เกี๊ยวหอมกรุ่นยามเช้า

บทที่ 452: เกี๊ยวหอมกรุ่นยามเช้า

เด็กชายใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เป่าเบาๆ ให้คลายร้อนก่อนจะส่งเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

เหิงเป่าที่จัดการเกี๊ยวในชามของตัวเองไปแล้วเกือบครึ่งหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองพี่ชายด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย "พี่ครับ เมื่อไหร่เราจะได้ดูของที่พ่อส่งมาให้เหรอ"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" อวี้เป่าตอบน้องชาย "ใจเย็นๆ ก่อน รอให้แม่ตื่นแล้วค่อยถามแม่ดีกว่านะ"

เหิงเป่าอยากจะเปิดดูใจจะขาด แต่ก็กลัวว่าแม่จะดุเอาได้ เลยต้องอดใจรออย่างสงบเสงี่ยม

"อ้อ ครับ"

ครั้งก่อนที่แม่ทำเกี๊ยว สองแฝดได้ชิมแค่แป้งที่ต้มจนเละเท่านั้น ยังไม่ทันได้รู้รสชาติของไส้ข้างในเลยด้วยซ้ำ หากจะนับกันจริงๆ นี่คงเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ลิ้มรสเกี๊ยวอย่างเต็มปากเต็มคำ

เกี๊ยวในชามใบเล็กของเด็กๆ ถูกยีจนละเอียด ทั้งแป้งและไส้คลุกเคล้าเป็นเนื้อเดียวกัน แต่ถึงอย่างนั้นสองพี่น้องก็ยังกินกันแก้มตุ่ยด้วยความอร่อย

แม่กู้มองภาพนั้นแล้วยิ้มออกมาอย่างเปี่ยมสุข เธอเริ่มลงมือกินเกี๊ยวของตัวเองบ้าง พอได้กัดเข้าไปคำแรก รสชาติที่ทั้งสดใหม่และหอมกรุ่นก็อบอวลไปทั่วทั้งปากจนแทบเคลิ้ม

ในชีวิตนี้เธอมีโอกาสได้กินอาหารที่ทำจากแป้งสาลีขาวนับครั้งได้ ซึ่งส่วนใหญ่ก็ล้วนมาจากน้ำใจของสะใภ้สามคนนี้นี่แหละ

พอคิดได้ว่าสามีของเธอกำลังจะได้กินของอร่อยแบบนี้ด้วยเหมือนกัน เธอก็เร่งมือกินเร็วขึ้น

ยังไม่ทันขาดคำ พ่อกู้ก็เดินเข้ามาในลานบ้านพอดี

เขาเห็นภรรยากำลังซดเกี๊ยวในชามอย่างมีความสุขก็เอ่ยขึ้น "อ้าว กินกันแล้วเหรอ ไม่เห็นมีใครไปบอกกันบ้างเลย พ่อรออยู่ตั้งนานนะ" น้ำเสียงของเขาเจือความน้อยใจอยู่จางๆ

หลังจากที่เขาทำมื้อเช้าเสร็จ ก็ตั้งตารอให้ภรรยากลับบ้านมากินพร้อมกัน แต่กลับกลายเป็นว่าเธอมานั่งกินอยู่ที่นี่คนเดียวโดยไม่บอกเขาสักคำ

แม่กู้สบเข้ากับสายตาตัดพ้อของสามีแล้วรู้สึกแปลกๆ ในใจ เหมือนตัวเองทำอะไรผิดไปอย่างนั้นแหละ

เธอกินเกี๊ยวคำสุดท้ายในชาม ก่อนจะบอกเขาเรียบๆ ว่า "รอแป๊บนึง เดี๋ยวฉันไปลวกเกี๊ยวให้" พูดจบก็ลุกพรวดเดินเข้าครัวไป

พ่อกู้ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ทำไมถึงได้ทำตัวกันเองขนาดนี้กันนะ!

เขารีบเดินตามภรรยาเข้าไปในครัวอย่างรวดเร็ว จนไม่มีเวลาแม้แต่จะทักทายหลานๆ ที่ส่งเสียงเรียก

"ไม่ต้องลำบากหรอกน่า ที่บ้านก็ต้มโจ๊กไว้แล้ว เดี๋ยวฉันกลับไปกินที่บ้านก็ได้" พ่อกู้รีบห้าม "ฉันแค่แวะมาดูเฉยๆ ว่าเป็นยังไง ในเมื่อเธอกินแล้วงั้นฉันกลับก่อนดีกว่า"

"จะกลับไปทำไมกัน!" ไฟในเตายังไม่ทันมอดสนิทดี แม่กู้ก็โยนฟืนเข้าไปอีกสองสามท่อนจนไฟลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง "สะใภ้สามเขาบอกว่า...มีเกี๊ยวส่วนของเราด้วย ตอนแรกฉันกะว่าจะเอาไปให้ที่บ้านอยู่แล้ว แต่ในเมื่อคุณมาถึงที่นี่แล้ว ก็กินซะที่นี่เลย จะได้ไม่เสียเวลา"

พอได้ยินว่าเป็นฝีมือของลูกสะใภ้ พ่อกู้ก็เลิกปฏิเสธ เขารับคำเบาๆ แล้วเดินกลับออกไปหาที่นั่งในลานบ้าน

อวี้เป่าถือชามของตัวเองเดินเข้ามาหาพร้อมกับคีบเกี๊ยวตัวอ้วนขึ้นมาจ่อที่ปากของปู่ "ปู่ครับ ลองชิมดูสิครับ เกี๊ยวฝีมือแม่ผม อร่อยมากๆ เลยนะ!"

มีหรือที่คนเป็นปู่จะยอมแย่งของกินจากปากหลานได้ลงคอ

เขาค่อยๆ ดันมือเล็กๆ ของอวี้เป่าออก ใบหน้าประดับรอยยิ้มปลื้มใจ "หลานกินไปเถอะ ย่าของหลานกำลังทำให้ปู่อยู่ในครัวนู่น"

เมื่อเห็นว่าปู่ไม่ยอมกิน อวี้เป่าก็ไม่เซ้าซี้ เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ถ้าปู่หิวเมื่อไหร่ก็บอกผมนะครับ เดี๋ยวผมป้อนให้"

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพ่อกู้อบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

"ได้เลย" เขายิ้มรับ

การได้มองดูหลานๆ ทั้งสี่คนกินอาหารอย่างมีความสุข ก็ทำให้คนเป็นปู่อย่างเขามีความสุขตามไปด้วย

ไม่นานนัก แม่กู้ก็ยกชามเกี๊ยวร้อนๆ ออกมาให้

"ทำไมลวกมาเยอะแยะขนาดนี้" พ่อกู้ขมวดคิ้วด้วยความเสียดาย

เขาคิดว่าแค่ได้ชิมสักคำสองคำก็พอแล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องกินจนอิ่มหนำขนาดนี้เลย เก็บไว้ให้หลานๆ กินตอนบ่ายน่าจะดีกว่า

เหิงเป่าที่กำลังซดน้ำซุปจนหมดชามพูดแทรกขึ้นมา "ปู่ต้องทำงานนี่ครับ ก็ต้องกินเยอะๆ สิ!"

อวี้เป่าเสริม "แม่บอกว่ามื้อเช้าสำคัญ ต้องกินให้อิ่มครับ"

แม่กู้เอ็นดูหลานจนต้องยื่นมือไปลูบแก้มเบาๆ แล้วหันไปพูดกับสามี "ได้ยินที่อวี้เป่ากับเหิงเป่าพูดไหมล่ะ ขนาดหลานๆ ยังไม่บ่นว่าคุณกินเยอะเลย แล้วคุณจะมาเกรงใจอะไรกันอีก"

อวี้เป่าย้ายไปนั่งข้างๆ ปู่ของเขา สองปู่หลานนั่งกินเกี๊ยวเคียงข้างกัน "ไม่บ่นหรอกครับ ปู่อยากกินเท่าไหร่ก็กินได้เลย"

แม่กู้แกล้งถามขึ้นมาอย่างนึกสนุก "แล้วถ้าเกิดที่บ้านเราไม่มีข้าวสารจะทำยังไงล่ะ"

"ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่ครับ" อวี้เป่าตอบด้วยสีหน้าจริงจัง "ผมกับเหิงเป่าก็โทรศัพท์ไปหาพ่อ ให้พ่อหาทางส่งมาให้ใหม่สิครับ"

"พ่อหา...ข้าวๆ" เหยาเป่าเงยหน้าเล็กๆ ที่มอมแมมขึ้นมา พูดจาอู้อี้เลียนแบบพี่ชายคนโต

แม่กู้เห็นแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

เมื่อหลินเจาได้นอนพักผ่อนจนเต็มอิ่มแล้วเดินออกมาจากห้อง เด็กๆ ก็กินมื้อเช้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว พอเห็นหน้าสะใภ้ แม่กู้ก็รีบลุกไปลวกเกี๊ยวให้ทันที เธอล่วงรู้เมนูมื้อเที่ยงของหลินเจาอยู่แล้วจึงเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมสรรพ

น้ำในหม้อที่ยังอุ่นๆ และมีถ่านไฟคุอยู่ใต้เตาจึงเดือดขึ้นอย่างรวดเร็ว

หลังจากลวกเกี๊ยวจนสุกได้ที่ แม่กู้ก็หยิบชามประจำตัวของหลินเจามาล้างด้วยน้ำสะอาดอีกครั้งก่อนจะตักเกี๊ยวร้อนๆ ใส่ลงไป สะใภ้สามของเธอเป็นคนละเอียดอ่อน ไม่ชอบให้ใช้ผ้าเช็ดถ้วยชามเพราะรู้สึกว่าไม่สะอาด ต้องล้างน้ำเปล่าอีกครั้งก่อนตักอาหารเสมอ นานวันเข้าแม่กู้ก็เลยติดนิสัยนี้ไปด้วย

เธอยกชามเกี๊ยวหอมกรุ่นมาให้พร้อมกับรอยยิ้ม "หิวแล้วใช่ไหมลูก รีบกินเถอะ"

หลินเจายิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์ "ขอบคุณค่ะแม่ ไม่น่าลำบากเลย"

"ลำบากอะไรกันเรื่องเล็กน้อย" แม่กู้ตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินกลับเข้าไปเก็บของในครัว

เมื่อเธอกลับออกมาที่ลานบ้านอีกครั้ง หลินเจาก็กินเกี๊ยวในชามไปเกือบหมดแล้ว แม่กู้เห็นลูกสะใภ้นั่งพักอยู่จึงเอ่ยถามถึงเรื่องของกู้ฉานด้วยความห่วงใย "แล้ว...ตั้งแต่ที่มีข่าวว่าพี่ใหญ่ของลูกจะได้งานใหม่ เขาได้แวะมาหาลูกบ้างหรือเปล่า มีบอกไหมว่าจะได้เริ่มงานเมื่อไหร่"

ตราบใดที่เรื่องนี้ยังไม่ลงตัว เธอก็ยังคงร้อนใจอยู่ไม่หาย

"พี่ใหญ่ต้องดูแลพี่เขย ก็เลยไม่มีเวลาแวะมาค่ะ แต่ฉันไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลมาแล้ว ครอบครัวนั้นจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ทั้งหมดแล้วค่ะ พี่ใหญ่ยังฝากบอกด้วยว่าถ้าว่างเมื่อไหร่จะรีบกลับมาบ้าน จะได้เอาเงินมาคืนพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองที่ติดค้างไว้"

พอได้ฟังเช่นนั้น สีหน้าของแม่กู้ก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด "จ่ายค่ารักษาให้ก็ดีแล้ว!" เธอยิ้มกว้าง "เงินจำนวนไม่น้อยเลยนะ การเป็นหนี้มันทำให้ไม่สบายใจ ได้เงินมาก็ดีแล้ว ส่วนเรื่องงานน่ะ ถ้ามันจะไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก"

ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจของแม่กู้ก็ยังแอบหวังให้ลูกสาวโชคดีได้งานดีๆ ทำกับเขาบ้าง

หลินเจาจึงส่งข่าวดีให้แม่สามีได้ชื่นใจ "เรื่องงานก็เรียบร้อยแล้วค่ะ ครอบครัวนั้นเขาจัดการเรื่องโอนย้ายตำแหน่งให้พี่ใหญ่เรียบร้อยแล้ว รอแค่พี่เขยอาการดีขึ้นอีกหน่อย พี่ใหญ่ก็ไปเริ่มงานได้เลยค่ะ"

แม่กู้ดีใจจนพูดอะไรไม่ออก

"แล้ว...เป็นงานอะไรเหรอ" เธอถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนดีใจ

"เป็นพนักงานในโรงอาหารของโรงงานทอผ้าฝ้ายค่ะ เป็นงานที่ดีมากเลย"

โรงงานทอผ้าฝ้ายถือเป็นโรงงานขนาดใหญ่ที่มีผลประกอบการดีเยี่ยมเสมอมา ตำแหน่งงานในโรงอาหารก็ไม่ต่างอะไรกับสหกรณ์การค้าและการตลาดที่หลินเจาทำอยู่ คือเป็นที่ต้องการของตลาดอย่างมาก ขนาดตำแหน่งพนักงานชั่วคราวยังต้องแย่งชิงกัน

หากไม่ใช่เพราะเว่ยเซี่ยงตงบังเอิญไปช่วยชีวิตคนใหญ่คนโตเข้า แถมครอบครัวนั้นยังเป็นคนรู้จักบุญคุณคน โอกาสดีๆ แบบนี้คงไม่มีทางหลุดมาถึงพวกเขาอย่างแน่นอน

"โรงอาหารดีแล้ว! ดีมากๆ เลย!" แม่กู้พูดซ้ำถึงสองครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ แผ่นหลังของเธอถึงกับยืดตรงขึ้นมาหลายส่วน "ในที่สุดแม่ก็วางใจได้เสียที"

เธอตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ "เสียดายจริงๆ ที่พ่อเขาไม่อยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้ดีใจกันยกใหญ่"

"ที่นี่ก็ไม่มีอะไรแล้วนี่คะ แม่อยากจะกลับไปที่บ้านใหญ่ก่อนก็ได้นะคะ จะได้เอาข่าวดีไปบอกพ่อ" หลินเจาแนะนำพร้อมรอยยิ้ม

แม่กู้ตื่นเต้นจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่จริงๆ หากไม่ได้ระบายความรู้สึกยินดีนี้ออกไปเธอคงอึดอัดแย่

"จริงด้วย งั้นเดี๋ยวแม่มาใหม่นะ"

พูดจบร่างของเธอก็หายลับไปจากลานบ้าน มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านใหญ่อย่างรวดเร็ว

เด็กๆ ทั้งสี่คนไม่ได้ตามคุณย่าไปด้วย เหิงเป่ารีบเข้ามาเกาะแขนแม่พลางเอียงคอออดอ้อน "แม่ครับ...เราดูของขวัญที่พ่อส่งมาให้ได้หรือยังครับ"

อวี้เป่าเองก็อยากรู้ไม่แพ้กัน แต่สายตาของเขาดันเหลือบไปเห็นชามเกี๊ยวที่แม่กินหมดแล้วยังไม่ได้ล้าง เขาจึงยกชามใบนั้นขึ้นเตรียมจะเอาไปทำความสะอาด

หลินเจารีบห้ามไว้ "ลูกกับเหิงเป่าเป็นเจ้าของวันเกิดนะ วันนี้มีหน้าที่แค่เล่นสนุกให้เต็มที่ก็พอแล้ว ส่วนเรื่องล้างถ้วยล้างชามน่ะ..."

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยคดี ซ่งอวิ๋นจิ่นก็ชูมือขึ้นสุดแขน "ผมทำเอง!" ว่าแล้วก็คว้าชามในมืออวี้เป่าแล้วเดินเข้าครัวไปอย่างอารมณ์ดี

หลินเจาถึงกับนิ่งไปชั่วครู่

ก่อนจะหันมายักไหล่ให้ลูกแฝดทั้งสอง "เห็นไหมล่ะ มีคนแย่งล้างจานไปแล้ว ไปกันเถอะ เราไปแกะของขวัญกันดีกว่า!"

เด็กน้อยทั้งสองกระโดดโลดเต้นเดินตามแม่อย่างตื่นเต้นดีใจ

เหยาเป่ากลัวว่าจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังจึงรีบคว้าแขนของพี่ชายคนโตไว้แน่น ให้เขาจูงเดินตามไปติดๆ

หลินเจาให้เด็กๆ ยืนรออยู่ข้างๆ ก่อนจะลากลังไม้ที่กู้เฉิงหวยส่งมาให้มาไว้กลางลานบ้าน พร้อมกับหยิบกรรไกรออกมา เมื่อได้เครื่องมือทุ่นแรง เธอก็จัดการตัดเชือกป่านที่มัดลังไว้อย่างแน่นหนาออก

ทันทีที่เชือกขาดลง อวี้เป่ากับเหิงเป่าก็กรูเข้าไปช่วยกันเปิดฝาลังไม้อย่างกระตือรือร้น

[จบบท]