ร้านยาแห่งนี้มีอายุมากกว่าจูหมิงหลีมากนัก เป็นสินเดิมของท่านแม่ในปีนั้น ภายหลังจึงกลายมาเป็นสินเดิมของนาง ร้านนี้ซ่อมแซมมาหลายครั้ง บัดนี้มองดูเสาไม้ก็คล้ายจะผุอีกแล้ว แน่นอน หากกล่าวให้ไพเราะหน่อย ก็คือมี “กลิ่นอายเก่าแก่” อยู่ไม่น้อย
เมื่อวานหลงจู๊ได้รับข่าวแล้ว ทั้งคืนกระสับกระส่ายมิได้หลับ เช้าตรู่ก็มารออยู่หน้าประตู เมื่อเห็นรถจอดอยู่หน้าร้าน มีฮูหยินผู้หนึ่งลงมา ก็รีบออกมาต้อนรับทันที
“ฮูหยิน”
หลงจู๊เป็นชายชราผู้หนึ่ง บุคลิกคล้ายร้านนี้อยู่มาก มีกลิ่นอายเก่าแก่แบบสุภาพเรียบร้อย
ก่อนจูหมิงหลีมา นางทำความเข้าใจร้านแห่งนี้จนถ่องแท้แล้ว หลายสิบปีมานี้ ที่นี่ทำกิจการร้านยามาโดยตลอด หลงจู๊ก็ไม่เคยเปลี่ยน เพียงแต่เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนไป ในเมืองฉางอันมีร้านยาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บ้างมียาดีราคาถูก บ้างมีหมอประจำร้าน บ้างหน้าร้านใหญ่พอจนดูน่าเชื่อถือ…สรุปแล้ว ร้านเล็กแห่งนี้ประคองต่อไปไม่ไหวแล้ว เรือนร้านในเมืองฉางอันไม่ถูก จูหมิงหลีย่อมนำหน้าร้านนี้ออกให้เช่าได้ แต่เมื่อได้ยินว่าร้านยามาจากสินเดิมของ “ท่านแม่” นางก็ต้องรักษาเอาไว้ให้ได้ ทำให้ที่นี่รุ่งเรืองขึ้นมา
ร้านยาแห่งนี้เหมือนร้านค้าส่วนใหญ่ คือด้านหน้าเป็นร้าน ด้านหลังเป็นลาน หน้าร้านด้านหน้าค่อนข้างเล็ก ถูกปัดกวาดจนสะอาดไร้ฝุ่น สมุนไพรและขวดยาถูกจัดไว้เป็นระเบียบ มีไม่มากนัก เพราะขาดทุนมาโดยตลอด จึงไม่กล้ากักตุนสินค้าไว้ ส่วนยาเก่าก็มิอาจขาดมโนธรรมเอาออกไปขาย
เมื่อเดินไปจนสุด ข้างสุดแขวนม่านผ้าเก่าไว้ เมื่อเลิกม่านขึ้นก็เชื่อมไปยังลานด้านหลัง
หลงจู๊เข้าใจว่าร้านยานี้คงประคองได้อีกไม่นาน แต่เมื่อวันนี้มาถึงจริงๆ ในใจย่อมอดเศร้าสลดไม่ได้ “เขตฉางซิงมีผู้สูงศักดิ์มากมาย ในจวนของพวกเขาไม่ขาดสมุนไพรล้ำค่า ย่อมไม่มาซื้อที่ร้านเล็กแห่งนี้ แต่ชาวบ้านละแวกนี้หากปวดหัวตัวร้อน ล้วนมาที่นี่ ชื่อเสียงหลายปีรับประกันได้ว่าไม่เอาของด้อยมาสวมแทนของดี”
น่าเสียดายที่จูหมิงหลีมิได้เชี่ยวชาญวิชาแพทย์จีน หากนางคิดจะทำให้ร้านกลับมาคึกคัก ย่อมต้องเปลี่ยนกิจการแน่นอน
“ข้าจะไม่ขายร้านนี้ต่อให้ผู้อื่น เพียงมาดูว่าจะเปลี่ยนเป็นร้านขนมได้หรือไม่ หากไม่เหมาะ ข้าค่อยคิดหาวิธีอื่น”
เมื่อมีคำพูดนี้ หลงจู๊ก็เห็นชัดว่าถอนใจโล่งอก เฝ้าร้านยามาหลายสิบปีดุจหนึ่งวัน ร้านยามีความหมายลึกซึ้งต่อเขา จูเหนียงจื่อคนก่อนเป็นคนดี ฮูหยินผู้นี้ในยามนี้ก็เป็นคนเมตตาเช่นกัน ขอเพียงเจ้าของไม่เปลี่ยน ร้านยาก็ไม่นับว่าสูญหายไป
กำลังพูดอยู่ ม่านประตูเก่าก็ถูกเลิกขึ้น คุณหนูสาวผู้หนึ่งมุดตัวออกมา “ท่านตา ยาล้วน…”
พูดได้ครึ่งหนึ่ง เงยหน้าขึ้นก็เห็นจูหมิงหลี ฮูหยินสูงศักดิ์ที่ปรากฏตัวในเวลานี้มีได้เพียงคนเดียว จึงรีบอุ้มถ้วยยาแล้วคารวะ “ฮูหยิน”
หลงจู๊ที่เดิมทีถอนใจโล่งอกแล้ว กลับมีสีหน้าเป็นทุกข์ขึ้นมาอีก เขาเฝ้าร้านยามาหลายสิบปี บุตรสาวกับหลานสาวของเขาก็เรียนฝีมือจากเขาด้วย เลือกยา ล้างยา ปรุงยา…หากออกจากร้านยาไป พวกเขาควรไปที่ใดเล่า?
ชั่วขณะจูหมิงหลีก็ยังคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะให้พวกเขาไปที่ใดดี แม่นางน้อยตรงหน้าดูสะอาดคล่องแคล่ว จะยัดเข้าไปช่วยงานครัวหลังก็ได้ แต่เช่นนั้นมิเท่ากับทำให้ฝีมือเสียเปล่าหรือ?
คนแก่กับเด็กสาวยืนเงียบอยู่ตรงหน้านาง ไหล่ห่อเล็กน้อย รอคอยชะตากรรมที่ยังไม่รู้ของตน
จูหมิงหลีถามว่า “หากร้านยาเปลี่ยนเป็นร้านขนม พวกเจ้าคิดไว้หรือไม่ว่าภายหน้าจะทำมาหากินอย่างไร”
ชายชราส่ายหน้า ส่วนหลานสาวกลับตอบต่อว่า “ขอฮูหยินเลือกที่ไปให้พวกเราเถิด”
นางเคยไปสืบถามมาแล้ว ในเมืองฉางอันไม่มีร้านยาใดยอมรับสองตาหลานเข้าทำงาน ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงว่าตระกูลจูเป็นตระกูลที่ใจกว้างและเมตตาหาได้ยากยิ่ง การใช้ชีวิตในเมืองฉางอันไม่ง่าย หากหาที่ไปเองก็ล้วนต้องพึ่งดวง ชั่วขณะจูหมิงหลีให้คำตอบไม่ได้ จึงเลิกม่านเดินไปยังลานด้านหลังเสียเลย
ลานด้านหลังกว้างมาก เพราะการตากและปรุงสมุนไพรล้วนต้องใช้พื้นที่ จัดการสมุนไพรย่อมหลีกเลี่ยงเศษเล็กเศษน้อยไม่ได้ แต่ในลานสะอาดมาก แม้แต่เตาดินเผาก็ถูกเช็ดจนเงาวับ ห้องสามห้องด้านข้างถูกกั้นเป็นห้าห้อง สองตาหลานอยู่คนละห้อง อีกสามห้องก่อนหน้านี้มีเด็กฝึกยาอายุน้อยแข็งแรงอาศัยอยู่ ไม่กี่วันก่อนจ่ายเงินเดือนแล้ว พวกเขาก็ไปหาที่อยู่ใหม่แล้ว
แม่ครัวตัวน้อยทั้งหลายย่อมต้องมาจากจวนเสิ่น นางมิใช่คนใจบุญ การจัดการจวนเสิ่นอย่างไรก็ต้องเก็บเกี่ยวประโยชน์บ้าง พวกนางทำขนมอบจนชำนาญแล้ว เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด
กวาดตามองไปรอบหนึ่ง จูหมิงหลีก็แน่ใจว่าผังที่นี่เหมาะกับการเปิดร้านอาหารมาก จึงหันกลับไปบอกพวกเขาว่า “พวกเจ้าชำนาญเรื่องรับเงินและคิดบัญชี กลางคืนหน้าร้านก็ต้องมีคนเฝ้า มิสู้พักอยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วช่วยงานเล่า?”
ชายชราคล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่แม่นางน้อยรับคำก่อนแล้ว “ได้เจ้าค่ะ ล้วนฟังฮูหยิน”
จูหมิงหลีเห็นนางอายุไม่มาก พอๆ กับเสิ่นหลิงซู จึงถามว่า “เจ้าชื่ออะไร”
“อาชิงเจ้าค่ะ”
จูหมิงหลีถามอีกว่า “เจ้าไม่กลัวว่าภายหน้าข้าจะให้เจ้าช่วยงานในร้านขนม ทำขนม จนฝีมือปรุงยาเสียเปล่าหรือ”
อาชิงกล่าวว่า “ฝีมือกินแทนข้าวไม่ได้ ต้นไม้ย้ายแล้วย่อมตาย คนย้ายแล้วย่อมหาทางรอด มีสิ่งใดให้เรียน ข้าก็เรียนสิ่งนั้นเจ้าค่ะ”
จูหมิงหลีถูกนางทำให้หัวเราะ แล้วส่ายหน้า “ให้ข้าค่อยๆ คิดดูก่อน หาที่ที่เหมาะสมให้เจ้า”
ผู้สูงศักดิ์กลับเห็นอกเห็นใจถึงเพียงนี้ อาชิงจึงไม่กล้ายิ้มแล้ว รีบกล่าวขอบคุณพร้อมกับท่านตาติดๆ กัน
เครื่องใช้ในร้านยาล้วนเป็นของเก่าแก่ หากเปลี่ยนกิจการย่อมใช้ไม่ได้ แต่จูหมิงหลีก็ไม่ขาดเงินจากการขายของเก่าเพียงเล็กน้อยนี้ จึงกล่าวว่า “พวกเจ้าเก็บกวาดลานด้านหลังออกมา ส่วนของใช้ปรุงยาเหล่านั้นก็เก็บไว้ก่อน วางพอหรือไม่”
เดิมทีหลงจู๊ก็อาลัยทุกสิ่งในร้านอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเช่นนี้ก็ยินดี “วางพอ วางพอขอรับ”
อย่างไรห้องของเขาก็มีเพียงเตียง โต๊ะ และหีบเท่านั้น ดูฝั่งนี้เสร็จแล้ว เรื่องปรับปรุงต่อไป สร้างเตา ซ่อมแซม และอื่นๆ ล้วนต้องกลับจวนไปจัดการอีกที
จูหมิงหลีออกจากร้านยา แล้วกลับขึ้นรถ ให้คนขับรถวนรอบเขตฉางซิงให้ดีสักรอบ
จากที่นางสังเกต ร้านอาหารในเวลานี้แตกต่างจากยุคหลังมาก ร้านแผงและร้านอาหารที่ทำอาหารเช้าหลายแห่งก็ทำเฉพาะอาหารเช้า ยังไม่ทันถึงเที่ยงก็เก็บร้านแล้ว ร้านสุราและร้านขนมก็ทำเพียงกิจการส่วนนั้น ไม่แข่งขันกัน แม้แต่ละเขตจะมีบริเวณค้าขายเล็กๆ แต่หากอยากกินสำรับใหญ่หรูหราหลากหลาย ร้านในเขตอาจไม่อาจตอบสนองได้จริงๆ
เวลานี้ไม่มีหอสุรางดงามสูงหลายชั้นดุจในละครและเรื่องเล่า อาคารเช่นนี้เกี่ยวข้องแยกไม่ออกกับเศรษฐกิจและวัฒนธรรม ในโลกของจูหมิงหลี ต้องถึงราชวงศ์ซ่งจึงจะเริ่มปรากฏ
จูหมิงหลีตัดสินใจได้แล้ว จึงเดินทางกลับจวน
วันนี้เสิ่นหลิงเหวินอุตส่าห์ได้หยุดพัก ก็รอคารวะจูหมิงหลีอยู่ ผลคือจนถึงยามเที่ยงนางจึงกลับมา เมื่อเสิ่นหลิงเหวินมาถึงเรือนสาม จูหมิงหลีเพิ่งใช้สำรับกลางวันเสร็จ เวลานี้ความจริงไม่ค่อยเหมาะนัก แต่เสิ่นหลิงเหวินกลัวว่าหากตอนนี้ไม่มา ช่วงบ่ายท่านอาสะใภ้สามผู้นี้จะหายตัวไปอีก เขาจึงไร้หนทางแล้ว
เขามีนิสัยคล้ายเสิ่นหลิงอี๋ สุภาพอ่อนโยนและเก็บตัว ปกติมักขลุกอยู่ในห้องหนังสือ ไม่ค่อยเดินไปมาในจวน ส่วนเรือนสามยิ่งแทบไม่ได้มา ผู้อ่อนวัยในจวนล้วนเหมือนกัน ต่างหวาดเกรงเสิ่นจี้อยู่บ้าง
ไม่ได้มานาน เรือนสามไม่เหมือนในความทรงจำของเขานัก เรือนหล่อเลี้ยงคน คนก็หล่อเลี้ยงเรือนเช่นกัน ผู้เป็นเจ้าของที่อยู่อาศัยจะมอบกลิ่นอายเฉพาะตัวให้เรือน ตอนท่านอาสามอยู่ เรือนเย็นชาแข็งกระด้าง แต่ท่านอาสะใภ้สามเพิ่งย้ายเข้ามาได้ไม่นาน เรือนกลับเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอบอุ่น
ในใจเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังต่อท่านอาสะใภ้สามผู้นี้ เขาเก็บสีหน้า แล้วค่อยๆ เดินเข้าใกล้ห้องโถงหลัก เมื่อได้ยินสาวใช้มารายงาน จูหมิงหลีก็มาที่นี่เพื่อรอเขาโดยเฉพาะ พบหน้าครั้งแรก อย่างไรก็ควรเป็นทางการสักหน่อย แสงในห้องอ่อนละมุน เสิ่นหลิงเหวินก้มหน้า สายตากวาดไปเห็นชายกระโปรงของจูหมิงหลีแล้วจึงหยุดยืนคารวะ
“ไม่ต้องมากพิธี รีบนั่งลงเถิด” เสิ่นหลิงเหวินจึงเงยหน้าขึ้นมองจูหมิงหลี
แตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง ท่านอาสะใภ้ผู้นี้ไม่มีท่าทีแก่ประสบการณ์สุขุมลึกซึ้งเลย เป็นเพียงสตรีอ่อนเยาว์อย่างเต็มตัวผู้หนึ่ง เขาประหลาดใจมาก จูหมิงหลีก็ประหลาดใจมากเช่นกัน เสิ่นหลิงเหวินผอมเกินไป
คนตระกูลเสิ่นรูปร่างสูง เสิ่นหลิงเหิงในวัยนี้ยังสูงกว่านางหนึ่งศีรษะแล้ว เสิ่นหลิงเหวินยิ่งตัวสูงเร็ว ยืนอยู่หน้าโถง ราวกับก้านอ้อ อีกทั้งร่างกายอ่อนแอมาตลอด ใบหน้าขาวดั่งกระดาษ ดูเป็นคุณชายผู้น้อยอ่อนแอหม่นเศร้าโดยแท้
เสิ่นหลิงเหวินเห็นสีหน้าของจูหมิงหลี ก็คิดว่าตนทำสิ่งใดไม่เหมาะสมหรือไม่ คำกล่าวยืดยาวที่เตรียมไว้ติดอยู่ในลำคอ เขานั่งลงใต้ตำแหน่งจูหมิงหลีด้วยความกังวล
ใครจะคาดว่าประโยคที่สองที่จูหมิงหลีเอ่ยออกมากลับเป็น “เหตุใดจึงผอมถึงเพียงนี้”
เสิ่นหลิงเหวิน “หืม…อา?”
“คุณหนูใหญ่ดูแล้วยังมีเนื้อมากกว่าเจ้าเสียอีก” จูหมิงหลีทอดถอนใจ
เสิ่นหลิงเหวิน “เอ่อ ใช่ ใช่ขอรับ”
เมื่อครู่เพิ่งบอกว่านางไม่มีความรู้สึกแก่ประสบการณ์ บัดนี้กลับพูดจาเหมือนอาผอใจดีบนถนนไม่มีผิด