ตอนเย็นเสิ่นหลิงเหวินกลับถึงจวน กล่องอาหารถูกส่งไปให้ครัวเล็กเรือนสามจัดการ
ครัวเล็กพอเห็นก็คิด ใครบอกว่าคุณชายรองกินน้อย กินหมดเสียขนาดนี้?!
เดิมทีจูหมิงหลีแค่อยากถามว่าถูกปากหรือไม่ พอครัวเล็กพูดเช่นนี้ นางก็ตกใจคิดขึ้นมาว่า เด็กวัยกำลังกินกำลังโตนี่ช่างกินจนพ่อแม่หมดตัวจริงๆ ดังนั้นวันถัดมา เสิ่นหลิงเหวินจึงไม่เพียงพกกล่องอาหาร แต่ยังพกขนมปังกับแซนด์วิชไปด้วย เผื่อหิวระหว่างพักเรียนจะได้รองท้อง
ทันทีที่เลิกเรียน ก็มีคนเข้ามาเกาะทันที “ในตะกร้าไม้ไผ่ของเจ้าบรรจุสิ่งใด?”
เอาเถิด คราวนี้ขนมหวานคงกินคนเดียวไม่ได้แล้ว คนที่อยู่ใกล้ต่างได้คนละชิ้น
ทุกคนพากันชมไม่ขาดปาก ถามว่าจวนเสิ่นไปเชิญแม่ครัวขนมจากซูหางมาหรือ?
เสิ่นหลิงเหวินนึกถึงเมื่อคืนที่คุยกับพี่สาว แล้วพี่สาวพูดถึงเรื่องที่ท่านอาสะใภ้สามจะเปิดร้านขนม จึงกล่าวว่า “มิใช่ เป็นตำรับที่ท่านอาสะใภ้สามคิดขึ้น บอกว่าอีกไม่กี่วันจะนำไปขายในร้านขนม”
“ร้านขนมใด?” ทุกคนเอ่ยพร้อมกัน
เสิ่นหลิงเหวินตอบ “เรื่องนี้ข้าก็ไม่ทราบจริงๆ…”
ทำเอาทุกคนร้อนใจนัก “เจ้ากลับจวนไปถามให้ชัดสิ ท่านอาสะใภ้สามของเจ้าดีกับเจ้าถึงเพียงนี้ เหตุใดเจ้าจึงไม่ใส่ใจเลย?” ช่างเป็นข้อหาก้อนโตเสียจริง!
เสิ่นหลิงเหวินเช็ดเหงื่อ “คืนนี้ข้ากลับไปจะถามให้ละเอียด”
การกระทำนี้กลับช่วยโหมกระแสร้านขนมของจูหมิงหลีล่วงหน้าไปหนึ่งระลอก รวมกับสหายของเสิ่นหลิงอี๋ ลูกค้ากลุ่มแรกจึงถูกดึงดูดมาตั้งแต่ก่อนเปิดร้านเสียอีก
เรื่องนี้จูหมิงหลีไม่รู้แม้แต่น้อย ยังมัวแต่กังวลเรื่องการเปิดร้านขนมอยู่ นางไม่อาจวิ่งเข้าออกร้านคอยเฝ้าความคืบหน้าการซ่อมแซมได้ทุกวัน จนผ่านไปห้าวัน ลวี่ฉี่มารายงานว่าซ่อมแซมใกล้เสร็จแล้ว นางจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าขึ้นรถม้าไปดู
ร้านค้าถูกปรับโฉมใหม่จนดูไม่เหมือนเดิม ไม้ผุถูกซ่อม ผนังทาสีขาว เปลี่ยนเครื่องเรือนใหม่ แทบมองไม่ออกว่าเดิมเคยเป็นร้านยา ลานหลังร้านสร้างเป็นโรงอบขนมขนาดย่อส่วนตามสัดส่วนเรียบร้อย ห้องพักก็ซ่อมแซมเสร็จแล้ว เพื่อให้แม่ครัวตัวน้อยที่เข้าเวรได้พักผ่อน
จูหมิงหลีเดินดูรอบหนึ่ง ก็เกิดความมั่นใจในใจ นางยืนอยู่หน้าร้าน เงยหน้ามองด้านบนของตัวร้าน “ทำป้ายร้านอีกสักแผ่น ก็เปิดกิจการได้แล้ว”
หลายวันมานี้ทุกคนต่างยุ่งวุ่นวาย จนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าร้านขนมอบยังไม่ได้ตั้งชื่อเลย!
“ฮูหยินสาม จะทำป้ายร้านแบบใดดีเจ้าคะ?” เจียวเหวยถาม
จูหมิงหลีมองร้านเล็กๆ แห่งนี้ แม้หน้าร้านจะแคบ แต่กลับอัดแน่นไปด้วยเครื่องเรือนที่ออกแบบอย่างมีเอกลักษณ์ ดูอบอุ่นเป็นพิเศษ
ในใจนางมีความคิดขึ้นมาแล้ว
สามวันต่อมา
ฟ้ายังไม่ทันสาง หลังเรือนของร้านขนมอบเล็กๆ แห่งหนึ่งในฉางซิงฟางก็เริ่มคึกคักขึ้นมาแล้ว
เหล่าสาวใช้ช่วยกันยกขนมปังที่อบเสร็จออกจากเตาอย่างชำนาญ จากนั้นก็หันไปวางบนถาดไม้ที่รองด้วยกระดาษน้ำมัน เตาอบขนมปังก่อไว้ถึงห้าเตา อบหนึ่งรอบก็ออกมาได้หลายสิบชิ้น
พวกนางเริ่มเตรียมงานกันตั้งแต่เช้ามืด จนทำให้อาชิงกับอาเวิงของนางต้องตื่นตาม ต่อให้อยากนอนต่อก็ทำไม่ได้ เพราะทั่วทั้งลานอบอวลไปด้วยกลิ่นหวานนุ่มละมุน หลบอย่างไรก็ไม่พ้น
มองขนมปังที่กองเป็นพะเนิน อาชิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนสบตากับผู้เป็นปู่ แป้ง ไข่ และนมล้วนราคาไม่ถูก ทำมากถึงเพียงนี้ จะขายหมดจริงหรือ?
เห็นสาวใช้น้อยคนหนึ่งกำลังออกแรงเข็นรถไม้เข้ามาอย่างยากลำบาก อาชิงจึงรีบเข้าไปช่วย
นี่คือรถเข็นที่เพิ่งส่งมาถึงเมื่อวาน รูปแบบประหลาด มีสี่ล้อ ด้านซ้ายติดด้ามไม้ไว้สำหรับเข็นและลาก ระดับเอวมีแผ่นไม้ยื่นออกมา ด้านหน้าคลุมผ้า ด้านล่างวางเตาถ่านไว้
จริงสิ รถไม้คันนี้ยิ่งสิ้นเปลืองเงินมากกว่าเดิมอีก
ก็ไม่รู้ว่าฮูหยินสกุลจูยอมทุ่มเงินก้อนโตเช่นนี้แล้ว จะคืนทุนได้หรือไม่
รถเข็นไม้นี้จูหมิงหลีวาดแบบขึ้นตามรถเข็นร้านอาหารริมทางยุคปัจจุบัน รูปลักษณ์พอใช้ได้ แต่หนักมากเป็นพิเศษ
โดยเฉพาะหลังติดตั้งเตาถ่านและเครื่องครัวเข้าไปแล้ว ต้องให้สาวใช้น้อยสามคนช่วยกันเข็นจึงจะขยับได้
อาชิงเป็นคนมีน้ำใจ เห็นพวกนางออกแรงกันลำบาก จึงช่วยลงแรงด้วยอีกคน และช่วยส่งพวกนางไปจนถึงหน้าประตูฟาง
ยามนี้กลองย่ำรุ่งยังไม่ดัง แผงอาหารตรงหน้าประตูฟางกลับเริ่มมาตั้งเรียงกันแล้ว ต่างฝ่ายต่างจัดวางเครื่องมือของตนเอง
สาวใช้หลายคนนี้ล้วนออกมาค้าขายเป็นครั้งแรก จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นย่อมเป็นไปไม่ได้
แต่ฮูหยินสามบอกไว้แล้วว่า พวกนางไม่จำเป็นต้องร้องเรียกลูกค้า และก็ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ไปตลอด เพียงแค่สร้างชื่อเสียงออกไปให้ได้ ภายหน้าก็สามารถนั่งรอลูกค้ามาหาถึงร้านเอง
งาน “ประจำจุด” นี้ทั้งเหนื่อยและหนัก ค่าเดือนสูงที่สุด พวกนางจึงเป็นฝ่ายอาสามาเอง
นำเตาถ่านลงมา จากนั้นจัดวางเครื่องครัวให้เรียบร้อย แล้วหยิบแผ่นเนื้อกับไข่ที่เตรียมไว้ตั้งแต่เช้าออกมา วางลงบนแผ่นเหล็ก
เสียงฉ่าดังขึ้นทันที กลิ่นไขมันหอมฟุ้งกระจายออกมา อาชิงใช้ชีวิตอยู่ในตลาดมาตลอด จึงไม่มีความตื่นเต้นแบบสาวใช้เหล่านั้น นางยืนดูความครึกครื้นอยู่ข้างๆ อย่างสบายอารมณ์
“หอมจัง กลิ่นเหมือนไม่ใช่เนื้อแกะ เป็นเนื้อหมูหรือ?”
สาวใช้ที่ยืนอยู่หัวแถวคือสาวใช้ผู้ชอบความสมบูรณ์แบบผู้นั้น นางไม่ชอบพูด เมื่อได้ยินก็เพียงพยักหน้า
อาชิงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง จึงลูบจมูกตนเอง “ให้ข้าช่วยหรือไม่?”
สาวใช้น้อยที่อยู่ด้านข้างรับคำ “ไม่ต้องหรอก พวกเรามีแบ่งหน้าที่กันหมดแล้ว เมี่ยวเหนียงรับผิดชอบทอดเนื้อ ข้ารับผิดชอบต้อนรับลูกค้าและเก็บเงิน ส่วนเฮยหยารับผิดชอบประกอบ”
อาชิงชนกำแพงอีกครั้ง จึงถอยไปยืนด้านข้าง
เมืองฉางอันค่อยๆ ตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ไม่นานบนถนนก็เริ่มมีผู้คนบางตาปรากฏตัวขึ้น อีกไม่นานหน้าประตูฟางก็เต็มไปด้วยรถม้าและผู้คนจำนวนมาก
วันนี้เป็นวันเข้าเฝ้า ขุนนางทั้งหลายต่างตื่นเช้ายิ่งกว่าไก่เสียอีก ไปทำงานสายหรือกลับก่อนเวลาได้ แต่เข้าเฝ้านั้นไม่กล้าเด็ดขาด ทั้งเครื่องแต่งกายและกฎระเบียบล้วนมีข้อกำหนด ไม่กล้าผิดพลาดแม้แต่น้อย ตื่นแต่เช้าเกินไป ล้างหน้าแต่งตัวเสร็จ กระเพาะยังไม่ทันตื่น ฝืนกินแป้งอบไปไม่กี่คำก็ต้องออกจากบ้านแล้ว
พอมาถึงหน้าประตูฟาง ฟ้าก็เริ่มสว่าง คนก็ตื่นขึ้นมาบ้าง กระเพาะเริ่มหิว จึงคิดจะซื้อแป้งอบกินรองท้องอีกหน่อย อย่างไรเสียก็ต้องยืนกันครึ่งค่อนวัน ทรมานเหลือเกิน หูปิ่งไม่ได้ ร่วงเป็นเศษ
แป้งนึ่งจากแป้งสาลีก็ไม่ได้ ไม่อยู่ท้อง ต้องเป็นของที่มีเนื้อ แล้วร้านแผ่นแป้งทอดเนื้อแกะเล่าอยู่ที่ใด?
กวาดสายตามอง ก็พบว่าวันนี้ในหมู่แผงอาหารมีรถเข็นประหลาดเพิ่มขึ้นมาคันหนึ่ง ยังไม่ทันได้มองว่าขายอะไร สายตากลับถูกผ้าป่านด้านล่างรถเข็นดึงดูดเสียก่อน
เห็นเพียงตัวอักษรใหญ่สามคำเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบว่า “เจินเหม่ยเว่ย”
สายตาเลื่อนต่ำลงไป ด้านล่างมีตัวอักษรแถวหนึ่งเขียนว่า “อาหารเช้า · ขนมหวาน” ด้านขวาสุดยังวาดรูปสี่เหลี่ยมเอาไว้ และใช้หมึกแดงระบุตำแหน่งร้านอย่างชัดเจน
ยามนี้การค้ายังไม่รุ่งเรืองนัก ผู้คนในยุคนี้เคยเห็นวิธีโฆษณาเช่นนี้ที่ใดกัน แต่ละคนตกตะลึงจนแทบอ้าปากค้าง สัมผัสได้ถึงสายตาของผู้คน สาวใช้น้อยสองคนจึงเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาบ้าง
แต่แม่ครัวผู้ชอบความสมบูรณ์แบบกลับไม่ทันสังเกต มือยังคงขยับอย่างเป็นจังหวะ ทอดแผ่นแป้ง พลิกด้าน ทอดไข่...
กลิ่นหอมมันเข้มข้นพุ่งเข้าปะทะใบหน้า อีกทั้งยังแฝงกลิ่นหวานนุ่มละมุนจางๆ เอาไว้ด้วย
เมื่อครู่ผู้คนยังกลัดกลุ้มเพราะต้องยืนจนปวดเอวปวดขาไปทั้งเช้าจนไม่มีความอยากอาหาร
แต่ยามนี้กลับเริ่มหลั่งน้ำลายโดยไม่รู้ตัว แม้ทุกคนจะลอบมองมาทางนี้ แต่กลับไม่มีใครก้าวเข้ามา สาวใช้น้อยยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิม มือทั้งสองกดอยู่บนโต๊ะ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้หยิบป้ายไม้ออกมา จึงรีบก้มตัวหยิบขึ้นมา ครานี้สายตาของทุกคนไม่อาจละออกไปได้อีกแล้ว
จูหมิงหลีรู้ดีว่าสาวใช้ไม่สามารถร้องเรียกลูกค้าได้ และก็รู้ว่าลูกค้าเหล่านี้ล้วนไว้ท่ากันทั้งสิ้น
นางจึงตัดทุกขั้นตอนการขายทิ้งไป แล้วทำป้ายรายการราคาขึ้นมาโดยตรง
เดิมทีจูหมิงหลีเพียงเขียนตัวใหญ่ ระบุชื่ออาหารและราคาเท่านั้น แต่เมื่อเห็นเสิ่นหลิงอี๋ที่ยืนดูความครึกครื้นอยู่ข้างกาย นางก็เกิดแรงบันดาลใจขึ้นมา
เสิ่นหลิงอี๋ คุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เริ่มเรียนวาดภาพตั้งแต่อายุสามขวบ วาดบุปผา วาดหิมะ วาดสายลมใบไม้ร่วงอันเยียบเย็น แต่กลับถูกจูหมิงหลีลากมาวาดฮั่นเป่า
“ไม่ได้ มันสื่ออารมณ์เกินไป ลายเส้นต้องหนักแน่นกว่านี้”
“สีสันต้องเข้มขึ้นอีก ต้องเด่น ต้องสะดุดตา ต้องดูสามัญ!”
ดังนั้นภาพโฆษณาเกินจริงภาพแรกของราชวงศ์นี้จึงถือกำเนิดขึ้น สีสันจัดจ้านรุนแรง ภาพอาหารวาดตามสัดส่วนจริง เต็มไปด้วยเทคนิค ไม่มีความหมายเชิงอารมณ์แม้แต่น้อย
พอมองภาพอาหารอีกครั้ง รูปลักษณ์ช่างแปลกใหม่ หน้าตาเหมือนหมั่นโถว แต่สีสันกลับเหมือนแผ่นแป้งทอด
เหล่าขุนนางเฒ่าทั้งหลายวางท่ากันนัก จึงไม่กล้าเป็นคนแรกที่เดินเข้าไป แต่ขุนนางหนุ่มกลับสบายๆ กว่ามาก เขาควบม้ามาแล้วลงจากม้า กลุ่มเป้าหมายของจูหมิงหลีมาตลอดก็คือชนชั้นสูงเหล่านี้
ยามนี้แป้งสาลีหนึ่งโต่วราคาสิบแปดอีแปะ แกะหนึ่งตัวราวสามพันหนึ่งร้อยอีแปะ แต่อาหารเช้าของนางกลับขายถึงหกสิบห้าอีแปะ แต่ในยุคนี้สามัญชนยากจะเข้าสู่ราชการ ส่วนคนเป็นขุนนางก็ไม่ได้พึ่งเงินเดือนเลี้ยงชีพ ปกติสถานที่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยมีมากมายอยู่แล้ว จึงไม่คิดประหยัดเรื่องกิน
“ข้าขอแผ่นแป้งเนื้อกับไข่หนึ่งชุด” เขาหยิบเหรียญทองแดงออกมาโยนลงบนโต๊ะ
สาวใช้น้อยยิ้มแย้มขึ้นมาทันที แล้วขานรับอย่างกระฉับกระเฉง “ได้เจ้าค่ะ”
แผ่นแป้งเนื้อไข่นี้ได้แรงบันดาลใจมาจากเบอร์เกอร์หมูไข่ เพียงแต่เปลี่ยนขนมปังมัฟฟินเป็นฮั่นเป่าเท่านั้น ทันทีที่สิ้นเสียง สาวใช้อีกคนด้านข้างก็หยิบกระดาษน้ำมันออกมา แล้วนำแป้งฮั่นเป่าออกจากไหด้านหลัง
ด้านล่างไหรองด้วยถ่านไม้ เพื่อรักษาอุณหภูมิภายในให้สูงไว้ คล้ายกับแท่นอุ่นขนมในร้านขนมหวานยุคปัจจุบัน ทั้งช่วยรักษาความอุ่นของขนมปัง และไม่ทำให้ขนมปังแห้งหรือชื้นเกินไป