ในสายตาของพวกเขา พูดไปพูดมาเรื่องนี้ก็เป็นเพียงเรื่อง “ในเรือนชั้นใน” เท่านั้น
เสิ่นซานหลางไม่ค่อยอยู่จวนอยู่แล้ว เรื่องเช่นนี้ราวกับไม่ควรดึงเขาเข้ามาเกี่ยวข้องแต่แรก
ยิ่งสำคัญกว่านั้นคือ คืนแต่งงานเขาก็ทิ้งภรรยาออกจากเมืองหลวงไปทันที
ต่อให้สามีภรรยาคู่นี้ไม่ได้ผิดใจกัน ก็ย่อมห่างเหินกันอยู่ดี
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าจูหมิงหลีจะยก “พระใหญ่” องค์นี้ออกมาอย่างง่ายดายเช่นนี้
เสิ่นเหล่าฟูเหรินที่นั่งอยู่ด้านบนลืมตาขึ้น อย่าว่าแต่บ่าวไพร่เลย แม้แต่นางผู้เป็นมารดาก็ยังไม่คิดจะขอความช่วยเหลือจากบุตรชายเป็นอย่างแรก ภาระบนบ่าของเสิ่นจี้มิใช่เพียงหนักหน่วง ทั้งยังต้องจัดการเรื่องใหญ่ในราชสำนักและกองทัพอยู่ทุกวัน หากให้เขาแบ่งใจกลับมาจัดการเรื่องยุ่งเหยิงในจวน ก็ยิ่งทำให้ครอบครัวนี้ดูไร้ความสามารถเกินไป
แต่จูหมิงหลีไม่ได้คิดเช่นนั้น พูดราวกับว่าเสิ่นจี้ตรากตรำทำงานหนักอยู่ฝ่ายเดียว โดยมิได้รับผลประโยชน์จากจวนแห่งนี้เสียอย่างนั้น
จูหมิงหลียิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “แม้แต่ขุนนางคดโกงในราชสำนักยังถูกขุดจนหมดเปลือก แล้วนับประสาอะไรกับพวกเจ้า เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
แม้การตรวจสอบคดีทุจริตจะเป็นหน้าที่ของศาลต้าหลี่ แต่เสิ่นจี้ก็เป็นถึงแม่ทัพจั่วเซียวเว่ย อย่างไรก็คงมิใช่ว่าไม่มีความสามารถเพียงเท่านี้ หัวหน้าพ่อบ้านมองนางนิ่งงัน ไม่รู้จะตอบอย่างไรจริง ๆ เขาเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดตั้งแต่ต้นจนจบจึงไม่เคยคิดว่าหลางจวินจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องนี้ก็เป็นเพียงบัญชีในเรือนชั้นในที่ผิดเพี้ยนเท่านั้นเอง…
ยิ่งไปกว่านั้น หลางจวินรับพระบัญชาอยู่ จะไปที่ใด เมื่อใดจะกลับมา ไม่มีผู้ใดรู้
ก่อนที่หลางจวินจะกลับมา ด้วยเส้นสายที่สั่งสมไว้หลายปี เขาก็คงหนีออกจากเมืองหลวงไปนานแล้ว จูหมิงหลีราวกับอ่านใจเขาออก จึงหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วโบกเบา ๆ “ข้าจะเขียนจดหมายตอบเขาเดี๋ยวนี้”
ครานี้ทุกคนต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก ตราประทับบนผนึกจดหมายเป็นตราของตระกูลเสิ่นจริงแท้ไม่มีผิด หรือพวกเขาจะติดต่อกันทางจดหมายจริง ๆ และมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน?
แต่หากทั้งสองเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กันจริง ก็ไม่น่าจะเอ่ยนามกันตรง ๆ ทุกคำเช่นนี้!
จูหมิงหลีไม่เข้าใจว่าทั้งที่สามารถแก้ปัญหาอย่างง่ายดายตรงไปตรงมาได้ เหตุใดยังต้องมาตั้งศาลเผชิญหน้ากันเช่นนี้
นางเก็บจดหมายกลับเข้าไป แล้วกล่าวว่า “จริงสิ พ่อบ้านเฉียน ตอนข้ามาที่นี่ ข้าให้คนลงกลอนทางออกทั้งหมดแล้ว ท่านก็อยู่ในจวนอย่างสบายใจเถิด”
หัวหน้าพ่อบ้านเพิ่งสะดุ้งตื่นจากความฝันเมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน
เสิ่นเหล่าฟูเหรินไม่คิดว่าเพียงสองประโยค เรื่องจะลุกลามถึงเพียงนี้ เดิมทีนางก็ไม่มีเรี่ยวแรงอยู่แล้ว จึงได้แต่เดินตามจังหวะของจูหมิงหลีโดยไม่รู้ตัว
“สั่งให้บ่าวชายและกองกำลังทั้งหมดเฝ้าจวนให้ดี หากผู้ใดก่อความวุ่นวาย ให้ลงโทษตามกฎหมาย” เมื่อกล่าวจบ นางกลับเงยหน้ามองจูหมิงหลีโดยไม่รู้ตัว
บ่าวไพร่ที่คุกเข่าอยู่จึงเพิ่งได้สติจากความตกตะลึง ต่างร้องขอความเป็นธรรมกันระงม
จูหมิงหลีไม่อยากอยู่ที่นี่นาน จึงคารวะเสิ่นเหล่าฟูเหรินแล้วขอตัวลา นางทำงานไม่ยืดยาด แม้แต่ตอนหันหลังจากไปก็ยังรวดเร็ว เสิ่นหลิงอี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กัดฟันวิ่งตามออกมา
นางเรียกเสียงเบาจากด้านหลังว่า “ท่านอาสะใภ้สาม!”
จูหมิงหลีหยุดฝีเท้า แล้วเห็นนางหอบเบา ๆ พลางถามอย่างกังวลว่า “ท่านจะเขียนจดหมายถึงท่านอาสามจริง ๆ หรือ?”
จูหมิงหลีพยักหน้า “แน่นอน”
ในเมื่อเสิ่นจี้เขียนไว้ในจดหมายว่า “หากมีเรื่องจะหารือ สามารถเขียนจดหมายมาหาข้าได้” แล้วเหตุใดนางจะไม่เขียน?
แม้ประโยคนั้นจะดูออกชัดเจนว่าเป็นคำเกรงใจที่มีคนสอนให้เติมเข้ามาก็ตาม เสิ่นหลิงอี๋ตกตะลึงกับน้ำเสียงที่ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาของนาง ยิ่งจับต้นชนปลายความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้ไม่ถูก ไม่เพียงแต่นางเท่านั้น ที่จริงทั้งตระกูลเสิ่นก็ห่างเหินกับท่านอาผู้นี้เช่นกัน
ตระกูลเสิ่นสืบทอดการทหารมาหลายชั่วอายุคน สิ่งที่ไม่เคยขาดก็คือแม่ทัพที่ออกรบในสนามสงคราม มาถึงรุ่นของเสิ่นจี้ อาจเพราะไม่อยากเผชิญความเจ็บปวดจากการสูญเสียคนในครอบครัวในสนามรบอีก หรืออาจเพราะเอ็นดูน้องชายคนเล็กผู้นี้มากเป็นพิเศษ จึงปล่อยให้เขาเติบโตอย่างอิสระ
ดังนั้นเสิ่นจี้จึงติดตามอาจารย์ออกเดินทาง แต่งบทกวี และท่องไปตามภูเขาสายน้ำ ความประทับใจที่เสิ่นหลิงอี๋มีต่อเขามาโดยตลอดนั้นเลือนรางมาก กระทั่งบิดาและบุตรชายตระกูลเสิ่นพลีชีพในสนามรบ เสิ่นจี้จึงกลับจวนมางานศพท่ามกลางคืนฝนหนาวเหน็บ
นับแต่นั้นมา ภาพจำของนางที่มีต่อเขาก็คือแผ่นหลังที่คุกเข่าอยู่ในศาลวิญญาณไม่ยอมลุก เงียบงันและโศกเศร้า ในใจนางเต็มไปด้วยความขัดแย้ง ทั้งกลัวจะรบกวนราชการทหารของท่านอาสาม และก็รู้สึกว่าในเมื่อเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน แล้วจะเรียกว่ารบกวนได้อย่างไร
ขณะใจล่องลอย นางก็เดินตามจูหมิงหลีไปโดยไม่รู้ตัว
ครั้นรู้สึกว่าทิศทางไม่ถูกต้อง ก็สายเกินไปแล้ว ยังไม่ทันเดินถึงประตูซุ้มดอกไม้ของลานห้องหนังสือเสิ่นจี้ เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านสายตา ทหารผู้หนึ่งไม่รู้โผล่มาจากที่ใด ขวางทางทั้งสองไว้ กลิ่นอายบนตัวเขาคล้ายเสิ่นจี้ในความทรงจำของเสิ่นหลิงอี๋มาก เย็นชา ราวกับกระบี่ที่ผ่านการลับคมแล้ว เขามองจูหมิงหลี แล้วประสานหมัดคารวะอย่างคล่องแคล่ว
ตอนเงยหน้าขึ้น สีหน้ากลับว่างเปล่าไปชั่วขณะ จากนั้นจึงเอ่ยสองคำอย่างไม่คุ้นชินว่า
“ฮูหยินสาม…”
แล้วก็กลับไปไร้อารมณ์ดังเดิม “ท่านแม่ทัพสั่งไว้ ผู้ใดก็ห้ามเข้าออกห้องหนังสือ”
จูหมิงหลียิ้มมารยาทอันงดงาม “ข้ารู้ ข้าไม่ได้จะเข้าห้องหนังสือ ข้ามาหาพวกเจ้า”
บนใบหน้าเขาปรากฏสีหน้าว่างเปล่าอีกครั้ง “พวกเรา?”
อูชีที่เคยส่งจดหมายแทนเสิ่นจี้ให้จูหมิงหลีครั้งก่อนเดินออกมาจากด้านหลังเขา แล้วประสานหมัดคารวะ “ฮูหยินสาม”
จูหมิงหลีจึงหันไปกล่าวกับเขาว่า “ในเมื่อพวกเจ้าส่งจดหมายของเขามาถึงมือข้าได้ เช่นนั้นก็น่าจะมีวิธีส่งจดหมายกลับไปเช่นกัน”
ขณะพูด นางก็ดึงซองจดหมายบางเบาออกมา แล้วยื่นไปตรงหน้าอูชี บนใบหน้าอูชีก็ปรากฏสีหน้าว่างเปล่าเช่นเดียวกัน ส่วนทหารด้านข้างยิ่งก้มหน้าลงต่ำ เบิกตาจ้องพื้นแทบอยากจ้องจนพื้นไหม้เป็นรู อูชีรับจดหมายมาอย่างแข็งทื่อ ถือไว้ในมือก็ดูไม่ให้เกียรติฮูหยินสาม จะเก็บใส่อกเสื้อก็ดูใกล้ชิดเกินไป เขาจึงได้แต่คีบซองจดหมายบางเบาไว้ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ทว่าแท้จริงแล้ว จดหมายฉบับนี้ไม่ได้ลับลมคมในอย่างที่อูชีคิดเลยแม้แต่น้อย จูหมิงหลีเพียงเขียนอธิบายเรื่องในจวนสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค จุดประสงค์หลักก็เพื่อหยั่งท่าทีของเสิ่นจี้
อีกอย่างหนึ่งก็คือ อยากลองดูท่าทีของทหารที่เสิ่นจี้ทิ้งไว้เฝ้าจวน อย่างน้อยตอนนี้ดูแล้ว พวกเขาสุภาพกับนางมาก ท่าทีไม่ได้หยิ่งผยองหรือแข็งกร้าว นางทำทีราวกับห่วงใยผู้ใต้บังคับบัญชาของหลางจวิน แล้วกล่าวว่า “ดังนั้นปกติพวกเจ้าผลัดเวรกันเฝ้า หรือว่าทั้งสามสิบสามคนยืนเฝ้าอยู่ในลานเล็กนี้ทั้งหมด?”
ทหารที่เดิมไม่กล้ามองนางพลันเงยหน้าขึ้นพร้อมอูชี ต่างมองนางอย่างตกตะลึง ไม่เข้าใจว่านางรู้เรื่องทหารองครักษ์ได้อย่างไร
“เบี้ยหวัดของพวกเจ้าส่วนหนึ่ง จวนเสิ่นเป็นผู้จ่ายเพิ่มให้ ทั้งหมดบันทึกอยู่ในบัญชี”
จูหมิงหลียังคงยิ้มอย่างสง่างามและเหมาะสม จนพวกเขาอดคิดไม่ได้ว่าฮูหยินเอกทุกคนเป็นเช่นนี้หรือไม่ ช่างทำให้ขนลุกจริงๆ ที่จริงก็เป็นเพราะเสิ่นจี้ไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้มากนัก
ลูกน้องที่ทำงานข้างกายเขา เขาย่อมเป็นผู้จ่ายเงินเอง แต่รายได้จากเบี้ยหวัดของเขาก็รวมอยู่ในอำนาจดูแลกิจการในจวน ดังนั้นเงินส่วนที่ผ่านบัญชีเหล่านี้ จึงถูกบันทึกไว้ในอำนาจดูแลกิจการในจวนทั้งหมด
จูหมิงหลีราวกับกำลังคุยเล่นตามปกติ กล่าวกับอูชีว่า “ช่วงนี้บิดาเจ้าสบายดีหรือไม่?”
บิดาของอูชีเคยเป็นทหารองครักษ์ข้างกายท่านแม่ทัพเฒ่า ภายหลังได้รับบาดเจ็บจนขาทั้งสองพิการเพราะปกป้องท่านแม่ทัพเฒ่า จวนเสิ่นจึงส่งเงินค่ายาไปช่วยทุกเดือน เพื่อให้เขารักษาตัวอย่างสบายใจ อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง อย่างน้อยคนตระกูลเสิ่นก็ใจดีกับคนของตนเองมาก เรื่องนี้จูหมิงหลีค่อนข้างชื่นชม
อูชีหน้าแดงขึ้นมาทันที ครอบครัวเขารับใช้ตระกูลเสิ่นเป็นทหารองครักษ์มาหลายชั่วอายุคน เดิมก็ได้รับพระคุณอย่างมากอยู่แล้ว หลังบิดาขาพิการ จวนเสิ่นยังส่งยาไปให้ทุกเดือน
ไม่ว่าพวกเขาจะปฏิเสธอย่างไร จวนเสิ่นก็ยังคงดูแลไม่ขาด เดิมทีเขาก็กลัวว่าผู้อื่นจะคิดว่าครอบครัวตน “มาเกาะกินผลประโยชน์” ครั้นคำพูดนี้ออกมาจากปากจูหมิงหลี เขายิ่งรู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก
“ฮูหยินสาม พวกบ้านข้า…” เขาอยากเอ่ยปากอธิบาย
จูหมิงหลีตัดบทเขาทันที “หากที่บ้านมีความลำบากอันใด ก็สามารถมาหาข้าได้ พวกเจ้าเป็นลูกน้องของหลางจวินของข้า ข้าย่อมควรช่วยเขาดูแลพวกเจ้าให้มาก”
เห็นได้ชัดว่าเมื่อไม่กี่ประโยคก่อน ทุกคนยังไม่สนิทกัน ลูกน้องของเสิ่นจี้ยังมีท่าทีว่า “คนนอกห้ามเข้า” แต่เพียงไม่กี่ประโยคหลังจากนั้น นางก็ลดระยะห่างลง กลายเป็นคนกันเองที่สามารถดูแลพวกเขาได้ ทั้งสองคนไม่ทันรู้ตัวเลยว่าถูกพาไปตามจังหวะแล้ว
ท้ายที่สุด เบี้ยหวัดที่พวกเขาได้รับอยู่ตอนนี้ ก็อยู่ในความดูแลของจูหมิงหลี พวกเขาไม่กล้าวางท่า รีบกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ขอบพระคุณฮูหยินสาม”
จุดประสงค์ของจูหมิงหลีบรรลุแล้ว ข้างกายนางจำเป็นต้องมีคนที่สามารถข่มผู้อื่นได้ติดตามอยู่บ้าง ในเมื่อเสิ่นจี้มีทรัพยากรดี ๆ เช่นนี้ เหตุใดนางจะไม่ใช้? เดิมทีวันนี้การมาส่งจดหมายก็เป็นเพียงข้ออ้าง
เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว จูหมิงหลีก็ไม่คิดจะอยู่ต่อ “พรุ่งนี้ข้าตั้งใจจะออกจากจวนไปดูร้านค้าและไร่นา พวกเจ้าจัดคนสองคนติดตามข้าออกไป”
สิ่งที่นางพูดถึงคือสินเดิมของตนเอง ไม่เกี่ยวกับจวนเสิ่น ท้ายที่สุดตอนนี้ยังอยู่ระหว่างตรวจสอบพ่อบ้านและหัวหน้าคนดูแลไร่นา ต่อให้นางไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่เมื่อเข้าหูทั้งสองคน ความหมายกลับกลายเป็น “ฮูหยินเอกทุ่มเทอย่างสุดกำลังเพื่อดูแลจวนแห่งนี้”
พวกเขาจึงรีบรับคำทันที “ขอรับ!”
หลังสั่งการเสร็จ นางก็พาเสิ่นหลิงอี๋หันหลังจากไป เสิ่นหลิงอี๋ยังมึนงงอยู่ ด้านหนึ่งรู้สึกว่าท่านอาสะใภ้สามสนิทกับท่านอาสามจริง ๆ แม้แต่ทหารองครักษ์ที่อยู่ในจวนเสิ่นก็ยังสามารถสั่งใช้ได้ แต่อีกด้านกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ยิ่งคิด นางก็ยิ่งเดินช้าลง
จูหมิงหลีหันกลับมาเห็นนางเป็นเช่นนี้ จึงเร่งว่า “คิดอะไรอยู่หรือ ยุ่งมาทั้งเช้า ไม่หิวหรือ?”
เสิ่นหลิงอี๋ได้สติ รีบสาวเท้าวิ่งตามขึ้นมา “พรุ่งนี้ท่านอาสะใภ้สามจะออกจากจวนหรือเจ้าคะ?”
จูหมิงหลีพยักหน้า เสิ่นหลิงอี๋รู้สึกประหลาดใจ แต่ความประหลาดใจนี้มิได้มุ่งไปที่จูหมิงหลี
ตั้งแต่จูหมิงหลีแต่งเข้ามา นางก็ไม่เคยหยุดพักแม้แต่วันเดียว ก่อนหน้านี้เพิ่งก่อคลื่นลมครั้งใหญ่ในจวน ทั้งข่มขู่คนทั้งจวน แล้วยังคิดจะออกไปจัดการร้านค้าและไร่นาอีก…
จะมีฮูหยินเอกตระกูลใดลดตัวลงมาทำทุกอย่างด้วยตนเองเช่นนี้? เสิ่นหลิงอี๋คิดว่า หากตนแต่งไปอยู่ตระกูลอื่น ก็คงไม่ทุ่มเทถึงเพียงนี้แน่ ชั่วขณะนั้น นางซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง
ทั้งซาบซึ้งต่อความรักลึกซึ้งของท่านอาสามและท่านอาสะใภ้สาม และซาบซึ้งต่อความใจกว้างเสียสละของจูหมิงหลี
จูหมิงหลีถูกดวงตาชุ่มน้ำของนางจ้องมองจนไม่เข้าใจ เพียงพริบตาเดียว ค่าความชอบพอก็พุ่งไปถึง 99% จูหมิงหลีไม่เข้าใจ หรือว่าอีกฝ่ายจะยอมศิโรราบต่อวิธีหลอกล่อทหารองครักษ์ทั้งสองของนาง? นางตบไหล่เสิ่นหลิงอี๋เบา ๆ “เรื่องเหล่านี้ หากเจ้าสนใจอยากเรียน ข้าก็สอนได้”
เสิ่นหลิงอี๋ส่ายหน้า
แม้นางจะอ่านตำราสตรีมาอย่างแตกฉาน แต่หากวันหนึ่งต้องแต่งงาน นางก็ยังทำไม่ได้ถึงเพียงนี้
ยิ่งคิดเช่นนั้น พร้อมกับความรู้สึกละอายใจและชื่นชม ค่าความชอบพอก็ทะลุ 100% ในที่สุด
【ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น ปลดล็อกความสำเร็จ “ค่าความชอบพอ 100% คนแรก” ได้รับรางวัลมือใหม่*1】
เสิ่นหลิงอี๋ยังจมอยู่ในความคิดมากมาย ก็เห็นจูหมิงหลีที่เมื่อครู่ยังปลอบนางอยู่ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “ข้ายังมีธุระ ขอกลับเรือนก่อน หากมีเรื่องอันใดก็มาหาข้าได้”
จูหมิงหลีเดินเร็วมาก ราวกับกลัวว่าเผลอเปิดห่อรางวัลมือใหม่แล้วจะมีของจริงหล่นออกมา
ทันทีที่เข้าลานเรือน ลวี่ฉี่ก็รีบถามว่า “ฮูหยินสาม ตอนนี้จะใช้มื้ออาหารหรือไม่?”
ตามปกติ จูหมิงหลีมักพยักหน้ารับโดยไม่ลังเล ลวี่ฉี่เองก็เพียงถามตามขั้นตอนเท่านั้น
แต่ครานี้กลับได้ยินจูหมิงหลีกล่าวว่า “อีกสักพักเถิด ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย จะเข้าไปนอนพักก่อน” จากนั้นก็รีบเดินเข้าห้องแล้วปิดประตู
ลวี่ฉี่กับเจียวเหวยสบตากัน ต่างสับสนงุนงง เจียวเหวยส่ายหน้า “คิดว่าฮูหยินสามคงเสียใจกับเรื่องของจวนเสิ่น เจ้าว่ามันเรื่องอะไรกัน ทั้งช่วยตรวจบัญชีทั้งช่วยจัดการคน สุดท้ายกลับถูกสาดโคลนใส่เต็มตัว!”
สายตาของลวี่ฉี่กวาดผ่านเหล่าสาวใช้ที่กำลังกวาดลานอยู่ไกล ๆ แล้วกล่าวเสียงเบา “ชู่ว พูดจาเหลวไหลอะไร”
นางมองประตูที่ปิดสนิทแล้วกล่าวว่า “ข้าจะไปหาหมอยามาต้มน้ำแกงสงบจิตให้ฮูหยินสามก่อน” แต่จูหมิงหลีที่พวกนางกำลังกังวลให้นั้น ไม่เพียงไม่หดหู่ ยังตื่นเต้นอย่างยิ่ง
นางเดินเข้าไปถึงห้องด้านในสุด เมื่อแน่ใจแล้วว่าจะไม่มีผู้ใดเข้ามา จึงกล้ากด 【รับรางวัล】 【ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น ท่านได้รับพลังการซื้อหนึ่งหยวน สามารถซื้อสินค้าทั่วไปที่คนยุคปัจจุบันสามารถซื้อได้ในราคาไม่เกินหนึ่งหยวน】
เมื่อเห็นรูปแบบนี้ จูหมิงหลีก็ตื่นเต้นจนแทบระงับไม่อยู่ หากคาดเดาตามรูปแบบ ครั้งต่อไปก็น่าจะกลายเป็นพลังการซื้อห้าหยวน สิบหยวน เพิ่มระดับขึ้นไปเช่นนี้ สิ่งนี้ให้อิสระมากกว่าการให้สิ่งของมาโดยตรงมากนัก แม้จะมีข้อจำกัดว่า “ของที่คนทั่วไปสามารถเข้าถึงได้”
แต่ด้วยเทคโนโลยีของยุคปัจจุบัน ก็เพียงพอแล้ว สิ่งที่นางอยากได้มีมากเหลือเกิน…
ในหัวของจูหมิงหลีมีทั้งเมล็ดพันธุ์ เครื่องมือ ยา และหนังสือ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของที่นางต้องการ แต่ด้วยเงินเพียงหนึ่งหยวน จำนวนที่ซื้อได้คงน้อยนิด ในบรรดาสิ่งเหล่านั้น นางอยากซื้อเมล็ดพันธุ์มากที่สุด แต่ซื้อมาแล้วก็ใช่ว่าจะปลูกเป็น ทั้งการทำปุ๋ย ทั้งวิธีเพาะปลูก ล้วนต้องมีคนสอน
หลังลังเลอยู่นาน นางก็ตัดสินใจซื้อหนังสือสอนทำไร่เล่มหนึ่ง และยังต้องเป็นหนังสือที่ตีพิมพ์ในยุคเก้าศูนย์หรือศูนย์ศูนย์ ที่สอนชาวนาอย่างละเอียดจริงๆ ไม่ใช่ตำราเรียนแบบ “ภาพรวมเกษตรกรรม” หรือ “ประวัติการพัฒนาเกษตรกรรม” อย่างในมหาวิทยาลัย
จูหมิงหลีถามระบบว่า “ข้าซื้อหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ได้หรือไม่?”
ระบบประเมินอยู่หลายวินาที ก่อนให้คำตอบยืนยัน จูหมิงหลีจึงรีบแจ้งความต้องการ
ระบบเองก็เพิ่งได้ทำงานจริงเป็นครั้งแรก ทั้งสองจึงสื่อสารกันอยู่นาน สุดท้ายก็ใช้เงิน 0.99 ซื้อหนังสืออิเล็กทรอนิกส์หายากเล่มหนึ่งจากร้านค้าออนไลน์
หลังหน้าต่างแจ้งเตือนปรากฏขึ้น จูหมิงหลีก็รีบเปิดอ่านทันที ในหนังสือมีทั้งการเลือกพื้นที่ ปุ๋ย ศัตรูพืช และการปลูกพืชทั่วไปอย่างละเอียด รวมถึงเมล็ดมันฝรั่งและเมล็ดข้าวโพดที่นางหวังว่าจะสามารถหาซื้อได้ในภายหน้า ตั้งแต่ยามบ่ายไปจนถึงยามดึกเงียบสงัด จูหมิงหลีขยันเรียนรู้อย่างเต็มที่ อ่านไปพลางคัดลอกไปพลาง เพื่อสะดวกต่อการเปิดอ่านในภายหลัง
จนกระทั่งน้ำตาเทียนจับตัวหนาบนเชิงเทียน จูหมิงหลีจึงวางพู่กันลง
รุ่งเช้า นางตื่นขึ้นพร้อมดวงตาอิดโรย ทุกคนต่างคิดว่าเรื่องเมื่อวานส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของนาง จึงไม่กล้าถาม ไม่กล้าปลอบ แต่ละคนยิ่งทำงานคล่องแคล่วกว่าเดิมเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เมื่อได้ยินว่านางตรวจสอบบัญชีและตำหนิพ่อบ้าน ทุกคนต่าง “หวาดกลัว” มากกว่า “ยอมรับ”
ไม่มีผู้ใดอยากให้ผู้ดูแลจวนเป็นฮูหยินเอกเข้มงวดที่ไม่ยอมให้มีเม็ดทรายในสายตา การจัดการพ่อบ้านคดโกง มิได้หมายความว่าชีวิตของพวกเขาจะดีขึ้น หากข้อกำหนดเข้มงวดเกินไป ชีวิตที่เดิมก็หวาดหวั่นอยู่แล้ว มีแต่จะยิ่งทุกข์หนักกว่าเดิม
แต่หลังอยู่ในเรือนฮูหยินเอกมาหลายวัน บ่าวไพร่ทั้งหลายก็ค่อย ๆ เริ่มเข้าใจ ฮูหยินเอกเข้มงวดจริง แต่ไม่เหมือนอย่างที่พวกเขาคิด นอกจากงานประจำวันแล้ว นางไม่มีข้อเรียกร้องอื่นใด
ตรงกันข้าม ยังวางกฎไว้มากมาย ช่วยตัดขั้นตอนจุกจิกไร้ประโยชน์ไปไม่น้อย แบ่งหน้าที่ชัดเจน คำสั่งกระจ่างแจ้ง
หลังจัดระเบียบวินัยแล้ว ทุกคนจึงพบว่า ที่เหนื่อยที่สุดไม่ใช่การทำงาน แต่เป็นเรื่องวุ่นวายและผู้คนเหลวไหลในอดีต บัดนี้เพียงตั้งใจทำงานอย่างมั่นคง ยิ่งทำมากก็ยิ่งได้รางวัลมาก
แม้แต่สาวใช้ชั้นล่างที่สุดก็ยังได้กินเนื้อเดือนละครั้ง หากเป็นเมื่อก่อน อย่าว่าแต่เนื้อเลย แม้แต่น้ำมันบนผิวน้ำแกงก็คงเข้าท้องพวกหญิงรับใช้สูงวัยหมดแล้ว
ดังนั้นท่าทีของทุกคนจึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงโดยไม่รู้ตัว ต่างกลัวว่า “นายที่ดี” เช่นนี้จะถูกทำให้เปลี่ยนไป น่าเสียดายที่สิทธิ์ของระบบต่ำเกินไป มองไม่เห็นข้อมูลค่าชื่อเสียงอย่างละเอียด
มิฉะนั้นจูหมิงหลีคงพบว่า ค่าชื่อเสียงกำลังเพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ อย่างยิ่งยวด